Relaties
alle pijlers
Omgaan met slechte jeugd?
zaterdag 31 juli 2010 om 11:40
Ik ben nu 27 en baal ervan dat ik nog steeds niet de persoon ben die ik hoopte te worden…
In mijn eigen ogen heb ik een nare jeugd gehad. Er waren altijd veel ruzies en fysieke confrontaties. Mijn moeder is in essentie een verbitterd en boos persoon, en om de zoveel tijd vinden er ontploffingen plaats die ze vroeger op mijn vader en mijn zusje en mij afreageerde. Nu doet me dit niet zoveel meer, maar vroeger schoot ik compleet in de stress (ik had haar immers boos gemaakt). Verder konden mijn zus en ik ook nooit iets goed doen.. We waren erg verlegen, maar daarnaast waren we ook alle twee vrij analytisch en dachten op jonge leeftijd al over, in haar ogen, de meest vreemde dingen na (waarom betalen met geld in de supermarkt? Dinosauriërs, biologie etc). In haar ogen waren we niet de spontane, populaire meisjes die we moesten zijn. In mijn jongste herinnering waar ze me verweet waarom ik nooit eens normaal kon zijn, kon ik nog niet eens over het keukenblad heenkijken..
Tijdens mijn puberteit ging het van kwaad tot erger. Na een periode van ruzies, een half jaar lang, bijna elke nacht, waarbij mijn zusje en ik probeerden te helpen, werd mijn vaders weer eens het huis uit geschopt en bleef hij weg. Mijn moeder werd depressief, kon alleen nog maar boos zijn, en lag de hele dag op bed. Op 14-jarige leeftijd waren mijn zus en ik dus op onszelf aangewezen. Na nog een jaar werden we ook het huis uitgeschopt. We gingen bij mijn vader wonen, waar we ook niet welkom waren, en nu constant zijn kritiek moesten aanhoren (huis was niet schoon genoeg, boodschappen te duur etc). Gelukkig was hij niet veel thuis..
We keerden compleet in onszelf, en mijn zus ontwikkelde daarnaast ook een eetstoornis. Mijn redding zijn muziek en vrienden geweest op de middelbare school. Natuurlijk vond mijn familie het helemaal niets, dat rare alternatieve gedoe, maar in mijn ogen is het mijn redding geweest! Anders had ik helemaal niks gehad…
Na de middelbare school zijn mijn zus en ik gaan studeren. Naar een andere stad, alle twee een vriendje, en actief geprobeerd om over onze verlegenheid heen te komen en een “normaal” persoon te worden..Maar nu, op 27 jarige leeftijd, voel ik me compleet mislukt! Ik ben erachter gekomen dat ik niet perse verlegen ben, waardoor ik het lastig vind om contact te maken, in essentie voel ik mezelf overbodig op de wereld en vind mezelf een grote last voor iedereen die met mij om moet gaan. Alleen bij mijn vriend en een paar goede vrienden lukt het me om dit gevoel uit te schakelen.
Ik heb mezelf nu aangeleerd om deze barrières in omgang naar anderen toe uit te schakelen. Ik kan het voor werk, ik kan het voor anderen, maar voor mezelf kan ik het niet…En ik ben erg bang dat dit me ook niet meer gaat lukken..
De reden dat ik dit opschrijf is omdat ik het graag eens kwijt wilde..En ik hoop te horen hoe anderen mensen uit soortgelijke situaties hiermee omgaan..Meestal zit ik niet in zo’n dipje: ik ben erg trots op wat ik allemaal wel bereikt heb, en ben erg blij met mijn lieve vriend. Maar de realisatie dat ik nog steeds zo met mijn verleden zit.. Of eerder, dat ik mijn verleden me nog steeds zo laat vormen…Daar báááál ik van..Gigantisch..
In mijn eigen ogen heb ik een nare jeugd gehad. Er waren altijd veel ruzies en fysieke confrontaties. Mijn moeder is in essentie een verbitterd en boos persoon, en om de zoveel tijd vinden er ontploffingen plaats die ze vroeger op mijn vader en mijn zusje en mij afreageerde. Nu doet me dit niet zoveel meer, maar vroeger schoot ik compleet in de stress (ik had haar immers boos gemaakt). Verder konden mijn zus en ik ook nooit iets goed doen.. We waren erg verlegen, maar daarnaast waren we ook alle twee vrij analytisch en dachten op jonge leeftijd al over, in haar ogen, de meest vreemde dingen na (waarom betalen met geld in de supermarkt? Dinosauriërs, biologie etc). In haar ogen waren we niet de spontane, populaire meisjes die we moesten zijn. In mijn jongste herinnering waar ze me verweet waarom ik nooit eens normaal kon zijn, kon ik nog niet eens over het keukenblad heenkijken..
Tijdens mijn puberteit ging het van kwaad tot erger. Na een periode van ruzies, een half jaar lang, bijna elke nacht, waarbij mijn zusje en ik probeerden te helpen, werd mijn vaders weer eens het huis uit geschopt en bleef hij weg. Mijn moeder werd depressief, kon alleen nog maar boos zijn, en lag de hele dag op bed. Op 14-jarige leeftijd waren mijn zus en ik dus op onszelf aangewezen. Na nog een jaar werden we ook het huis uitgeschopt. We gingen bij mijn vader wonen, waar we ook niet welkom waren, en nu constant zijn kritiek moesten aanhoren (huis was niet schoon genoeg, boodschappen te duur etc). Gelukkig was hij niet veel thuis..
We keerden compleet in onszelf, en mijn zus ontwikkelde daarnaast ook een eetstoornis. Mijn redding zijn muziek en vrienden geweest op de middelbare school. Natuurlijk vond mijn familie het helemaal niets, dat rare alternatieve gedoe, maar in mijn ogen is het mijn redding geweest! Anders had ik helemaal niks gehad…
Na de middelbare school zijn mijn zus en ik gaan studeren. Naar een andere stad, alle twee een vriendje, en actief geprobeerd om over onze verlegenheid heen te komen en een “normaal” persoon te worden..Maar nu, op 27 jarige leeftijd, voel ik me compleet mislukt! Ik ben erachter gekomen dat ik niet perse verlegen ben, waardoor ik het lastig vind om contact te maken, in essentie voel ik mezelf overbodig op de wereld en vind mezelf een grote last voor iedereen die met mij om moet gaan. Alleen bij mijn vriend en een paar goede vrienden lukt het me om dit gevoel uit te schakelen.
Ik heb mezelf nu aangeleerd om deze barrières in omgang naar anderen toe uit te schakelen. Ik kan het voor werk, ik kan het voor anderen, maar voor mezelf kan ik het niet…En ik ben erg bang dat dit me ook niet meer gaat lukken..
De reden dat ik dit opschrijf is omdat ik het graag eens kwijt wilde..En ik hoop te horen hoe anderen mensen uit soortgelijke situaties hiermee omgaan..Meestal zit ik niet in zo’n dipje: ik ben erg trots op wat ik allemaal wel bereikt heb, en ben erg blij met mijn lieve vriend. Maar de realisatie dat ik nog steeds zo met mijn verleden zit.. Of eerder, dat ik mijn verleden me nog steeds zo laat vormen…Daar báááál ik van..Gigantisch..
zaterdag 31 juli 2010 om 11:53
Astrootje, ik herken dit heel erg!
Ook ik heb een moeilijke jeugd gehad (lange verhalen), en werd niet gewaardeerd voor wie ik was, heel veel kritiek gehad. Waardoor ik nog steeds mijn ergste kritikaster ben, en ook vaak gevoelens van waardeloosheid heb. Maar, en dit is het goede nieuws: daar valt heel goed aan te werken. Zelfvertrouwen en zelfwaardering kun je opbouwen! Ik heb dat met een therepeute gedaan en via een assertiviteitscursus. Ik herinner me bvb dat we aan het begin van die cursus een blad papier met de assertiviteits-grondrechten kregen, en één ervan was: ik heb het recht op te zijn wie ik ben. Een ander was: ik heb het recht om te voelen wat ik voel.
Dat maakte bij mij heel wat los. Alsook één van de laatste oefeningen: alles opschrijven waar je goed in bent, kleine dingen en grote dingen. En die lijst regelmatig blijven aanvullen, heel je leven lang. Dat zorgt voor een soort positieve bewustwording.
Natuurlijk, je kunt nooit meer zo'n basisveiligheid creëren als mensen die een fijne jeugd hebben gehad, zelfs niet met de beste therapeut. Maar je kunt wel veel doen! Wat ik heel waardevol vond, was zeker worden over mijn onzekerheid. Dat die oké is, en bij mij hoort, en ook positieve kanten heeft ('Ik zou wel meer mensen willen uitnodigen om eens wat meer bij de dingen stil te staan', zei mijn therapeute bvb). Weet ook: jij komt van verder dan veel mensen. En je hebt het gered! Je zit niet aan de drank, in de psychiatrie... Maar je hebt een baan, een lieve vriend... Dat is heus niet vanzelfsprekend, en dat toont je sterkte, je survivor-schap. Wees daar trots op, aan het verleden verander je niets, aan je heden en toekomst wel. EN wat ook helpt: je moeder proberen te vergeven. Niet vergeven in de zin van: zand erover, want dat gaat niet, daar heeft ze je te veel voor beschadigd. Maar het proberen te bekijken als: ze kon gewoon niet beter (maar gelukkig ben ik anders!) Het is niet dat ze niet wilde, ze kon het niet. En vergeven zien als: de hoop op een beter verleden opgeven (niet mijn woorden, die van Oprah Winfrey, ook een klotejeugd gehad). Nu, dat zijn levenslange processe hoor! Wees niet boos op jezelf als je dat niet aldoor kunt, dipjes zijn hierin heel normaal. Ik probeer het zelf te zien als een litteken dat dicht is. Maar heel soms gaat het gewoon open en doet het weer pijn, maar ik weet dat het altijd weer dicht gaat.
Ik wens je heel veel sterkte met je dip. En weet dat je niet alleen bent! Maar het kan echt goed doen om bij zoiets professionele hulp te zoeken!
xx
Ook ik heb een moeilijke jeugd gehad (lange verhalen), en werd niet gewaardeerd voor wie ik was, heel veel kritiek gehad. Waardoor ik nog steeds mijn ergste kritikaster ben, en ook vaak gevoelens van waardeloosheid heb. Maar, en dit is het goede nieuws: daar valt heel goed aan te werken. Zelfvertrouwen en zelfwaardering kun je opbouwen! Ik heb dat met een therepeute gedaan en via een assertiviteitscursus. Ik herinner me bvb dat we aan het begin van die cursus een blad papier met de assertiviteits-grondrechten kregen, en één ervan was: ik heb het recht op te zijn wie ik ben. Een ander was: ik heb het recht om te voelen wat ik voel.
Dat maakte bij mij heel wat los. Alsook één van de laatste oefeningen: alles opschrijven waar je goed in bent, kleine dingen en grote dingen. En die lijst regelmatig blijven aanvullen, heel je leven lang. Dat zorgt voor een soort positieve bewustwording.
Natuurlijk, je kunt nooit meer zo'n basisveiligheid creëren als mensen die een fijne jeugd hebben gehad, zelfs niet met de beste therapeut. Maar je kunt wel veel doen! Wat ik heel waardevol vond, was zeker worden over mijn onzekerheid. Dat die oké is, en bij mij hoort, en ook positieve kanten heeft ('Ik zou wel meer mensen willen uitnodigen om eens wat meer bij de dingen stil te staan', zei mijn therapeute bvb). Weet ook: jij komt van verder dan veel mensen. En je hebt het gered! Je zit niet aan de drank, in de psychiatrie... Maar je hebt een baan, een lieve vriend... Dat is heus niet vanzelfsprekend, en dat toont je sterkte, je survivor-schap. Wees daar trots op, aan het verleden verander je niets, aan je heden en toekomst wel. EN wat ook helpt: je moeder proberen te vergeven. Niet vergeven in de zin van: zand erover, want dat gaat niet, daar heeft ze je te veel voor beschadigd. Maar het proberen te bekijken als: ze kon gewoon niet beter (maar gelukkig ben ik anders!) Het is niet dat ze niet wilde, ze kon het niet. En vergeven zien als: de hoop op een beter verleden opgeven (niet mijn woorden, die van Oprah Winfrey, ook een klotejeugd gehad). Nu, dat zijn levenslange processe hoor! Wees niet boos op jezelf als je dat niet aldoor kunt, dipjes zijn hierin heel normaal. Ik probeer het zelf te zien als een litteken dat dicht is. Maar heel soms gaat het gewoon open en doet het weer pijn, maar ik weet dat het altijd weer dicht gaat.
Ik wens je heel veel sterkte met je dip. En weet dat je niet alleen bent! Maar het kan echt goed doen om bij zoiets professionele hulp te zoeken!
xx
zaterdag 31 juli 2010 om 12:10
quote:poezekind schreef op 31 juli 2010 @ 12:06:
Ben nu 46 en heb nog steeds last van een slechte jeugd.
Ik heb nooit hulp gezocht. Lijkt me dat het beter is dat ik
het wel had gedaan. Dan had ik die problemen nu
misschien niet meer gehad.
Waarom heb je eigenlijk nooit hulp gezocht?
Mensen gaan wel naar de huisarts als ze ziek zijn, maar naar een psycholoog gaan als ze een mentaal probleem hebben, lijkt nog een taboe te zijn.
Ik heb meerdere keren in mijn leven hulp gezocht. 1 keer bij een coach op mijn werk, 1 keer bij een NLP coach, 1 keer bij een maatschappelijk werker en nu heb ik echte therapie bij een psycholoog. En dat is zo fijn! Weet na een paar sessies al zoveel meer over mezelf, en dat terwijl ik zelf in de hulpverlening werk en daardoor al flink door de mangel ben gehaald!
Ben nu 46 en heb nog steeds last van een slechte jeugd.
Ik heb nooit hulp gezocht. Lijkt me dat het beter is dat ik
het wel had gedaan. Dan had ik die problemen nu
misschien niet meer gehad.
Waarom heb je eigenlijk nooit hulp gezocht?
Mensen gaan wel naar de huisarts als ze ziek zijn, maar naar een psycholoog gaan als ze een mentaal probleem hebben, lijkt nog een taboe te zijn.
Ik heb meerdere keren in mijn leven hulp gezocht. 1 keer bij een coach op mijn werk, 1 keer bij een NLP coach, 1 keer bij een maatschappelijk werker en nu heb ik echte therapie bij een psycholoog. En dat is zo fijn! Weet na een paar sessies al zoveel meer over mezelf, en dat terwijl ik zelf in de hulpverlening werk en daardoor al flink door de mangel ben gehaald!
zaterdag 31 juli 2010 om 12:24
Ik herken je gevoel, ik ben nu 26 en ben er ook achter dat ik eigenlijk onbewust nog (heel) negatief over mezelf denk. Hulp is zeker gepast in deze situatie. Iets wat mij ook wel helpt is de volgende tekst:
VAN JEZELF HOUDEN
-------------------------------------------------------------------
Door Louise L. Hay
1. Hou op met alle kritiek.
Kritiek verbetert nooit iets ten goede. Weiger jezelf te bekritiseren. Aanvaard jezelf precies zoals je bent. Iedereen verandert. Als je jezelf bekritiseert, zijn je veranderingen negatief. Als je jezelf goedkeurt, zijn je veranderingen positief.
2. Maak jezelf niet bang.
Hou op met jezelf terroriseren met je gedachten. Het is een onaangename manier van leven. Vind een mentaal beeld dat je plezier geeft (het mijne is gele rozen), en verander je angstgedachte direkt in een plezierige gedachte.
3. Wees zacht, vriendelijk en geduldig.
Wees zacht voor jezelf. Wees vriendelijk voor jezelf. Wees geduldig met jezelf terwijl je deze nieuwe manier van denken leert. Behandel jezelf als iemand van wie je veel houdt.
4. Wees vriendelijk tegen je gedachten.
Zelfhaat is je gedachten over jezelf haten. Haat jezelf niet omdat je deze gedachten hebt. Verander je gedachten geleidelijk.
5. Waardeer jezelf.
Kritiek breekt je innerlijke kracht. Zelfwaardering bouwt die juist op. Prijs jezelf zoveel je kunt. Zeg tegen jezelf hoe goed je bent - ook in kleine dingen.
6. Steun jezelf.
Vind manieren om jezelf te steunen. Zoek vrienden op en sta ze toe je te helpen. Om hulp vragen als je die nodig hebt is sterk zijn.
7. Wees liefdevol voor je negativiteit.
Realiseer dat je die gecreëerd hebt om in een behoefte te voorzien. Nu vind je nieuwe, positieve manieren om in deze behoefte te voorzien. Laat dus liefdevol de oude patronen los.
8. Verzorg je lichaam goed.
Zorg dat je iets te weten komt over voeding en lichaamsbeweging. Wat voor brandstof heeft je lichaam nodig voor een optimale energie en vitaliteit? Van welke lichaamsbeweging kun jij genieten? Bemin en vereer de tempel waarin je leeft.
9. Spiegelwerk
Kijk jezelf vaak in de ogen. Kommuniceer met het groeiend gevoel van liefde dat je nu voor jezelf hebt.
Kijk naar jezelf in de spiegel en vergeef jezelf. Kijk in de spiegel en spreek tegen je ouders. Vergeef hen ook. Zeg minstens één keer per dag tegen jezelf in de spiegel: 'Ik hou van jou. Ik hou echt van jou’.
10. Doe het nu.
Wacht niet tot je weer beter bent of afgeslankt of een nieuwe baan hebt of een nieuwe relatie. Begin nu -en doe het zo goed als je kunt.
VAN JEZELF HOUDEN
-------------------------------------------------------------------
Door Louise L. Hay
1. Hou op met alle kritiek.
Kritiek verbetert nooit iets ten goede. Weiger jezelf te bekritiseren. Aanvaard jezelf precies zoals je bent. Iedereen verandert. Als je jezelf bekritiseert, zijn je veranderingen negatief. Als je jezelf goedkeurt, zijn je veranderingen positief.
2. Maak jezelf niet bang.
Hou op met jezelf terroriseren met je gedachten. Het is een onaangename manier van leven. Vind een mentaal beeld dat je plezier geeft (het mijne is gele rozen), en verander je angstgedachte direkt in een plezierige gedachte.
3. Wees zacht, vriendelijk en geduldig.
Wees zacht voor jezelf. Wees vriendelijk voor jezelf. Wees geduldig met jezelf terwijl je deze nieuwe manier van denken leert. Behandel jezelf als iemand van wie je veel houdt.
4. Wees vriendelijk tegen je gedachten.
Zelfhaat is je gedachten over jezelf haten. Haat jezelf niet omdat je deze gedachten hebt. Verander je gedachten geleidelijk.
5. Waardeer jezelf.
Kritiek breekt je innerlijke kracht. Zelfwaardering bouwt die juist op. Prijs jezelf zoveel je kunt. Zeg tegen jezelf hoe goed je bent - ook in kleine dingen.
6. Steun jezelf.
Vind manieren om jezelf te steunen. Zoek vrienden op en sta ze toe je te helpen. Om hulp vragen als je die nodig hebt is sterk zijn.
7. Wees liefdevol voor je negativiteit.
Realiseer dat je die gecreëerd hebt om in een behoefte te voorzien. Nu vind je nieuwe, positieve manieren om in deze behoefte te voorzien. Laat dus liefdevol de oude patronen los.
8. Verzorg je lichaam goed.
Zorg dat je iets te weten komt over voeding en lichaamsbeweging. Wat voor brandstof heeft je lichaam nodig voor een optimale energie en vitaliteit? Van welke lichaamsbeweging kun jij genieten? Bemin en vereer de tempel waarin je leeft.
9. Spiegelwerk
Kijk jezelf vaak in de ogen. Kommuniceer met het groeiend gevoel van liefde dat je nu voor jezelf hebt.
Kijk naar jezelf in de spiegel en vergeef jezelf. Kijk in de spiegel en spreek tegen je ouders. Vergeef hen ook. Zeg minstens één keer per dag tegen jezelf in de spiegel: 'Ik hou van jou. Ik hou echt van jou’.
10. Doe het nu.
Wacht niet tot je weer beter bent of afgeslankt of een nieuwe baan hebt of een nieuwe relatie. Begin nu -en doe het zo goed als je kunt.
zaterdag 31 juli 2010 om 12:26
Poeh TO, wat een herkenbaarheid in jouw verhaal en ook weer niet. Ik kan je geen advies geven, enkel wat ik heb gedaan.
Allereerst bezoek aan een psycholoog. Ik heb er meerderen versleten om tenslotte bij iemand terecht te komen waar ik mij echt prettig bij voelde en die bij mij precies de juiste knoppen wist in te drukken. Afgezien dat je onderkent dat je niet jouw verleden bent, viel het mij op bij haar, dat zij mij liet praten en hardop mijn gedachtes onder woorden liet brengen (wat een verrassingseffect op mij had, omdat ik nooit had geleerd/was gestimuleerd dat mijn mening ook mag gelden)
En dat laatste brengt mij gelijk op stap 2, communicatietraining. Leer vrijheid te nemen om woorden te geven aan gevoel, dat geeft ruimte. Net als jij zit ook ik ontzettend in mijn ratio en heb ik moeite om gevoel uit te drukken, überhaupt kan ik niet stilstaan bij mijn gevoel. Omdat ik continu bezig was met het geven van (in mijn optiek) "juiste" antwoorden, bezig zijn met de ander om maar begrepen te worden, had ik altijd last van een onrustig gevoel in mij.
Toevallig heb ik de afgelopen weken een cursus gevolgd dat mij de laatste handvatten heeft gegeven om vanuit mijn gevoel te praten. Ik ben nog onwennig hierin, maar ik merk als ik de tijd daarvoor neem, dat ik rustiger ben in mijn communicatie, in staat ben om aandacht vast te houden én ik zeg datgene wat echt van mij komt. De verkregen ruimte geeft mij zoveel rust, en maakt dat ik mij relaxter kan opstellen bij anderen, dat ik vanzelf wordt gestimuleerd om de techniek vaker en in meerdere situaties toe te passen. Uiteindelijk zal het eigen worden.
Allereerst bezoek aan een psycholoog. Ik heb er meerderen versleten om tenslotte bij iemand terecht te komen waar ik mij echt prettig bij voelde en die bij mij precies de juiste knoppen wist in te drukken. Afgezien dat je onderkent dat je niet jouw verleden bent, viel het mij op bij haar, dat zij mij liet praten en hardop mijn gedachtes onder woorden liet brengen (wat een verrassingseffect op mij had, omdat ik nooit had geleerd/was gestimuleerd dat mijn mening ook mag gelden)
En dat laatste brengt mij gelijk op stap 2, communicatietraining. Leer vrijheid te nemen om woorden te geven aan gevoel, dat geeft ruimte. Net als jij zit ook ik ontzettend in mijn ratio en heb ik moeite om gevoel uit te drukken, überhaupt kan ik niet stilstaan bij mijn gevoel. Omdat ik continu bezig was met het geven van (in mijn optiek) "juiste" antwoorden, bezig zijn met de ander om maar begrepen te worden, had ik altijd last van een onrustig gevoel in mij.
Toevallig heb ik de afgelopen weken een cursus gevolgd dat mij de laatste handvatten heeft gegeven om vanuit mijn gevoel te praten. Ik ben nog onwennig hierin, maar ik merk als ik de tijd daarvoor neem, dat ik rustiger ben in mijn communicatie, in staat ben om aandacht vast te houden én ik zeg datgene wat echt van mij komt. De verkregen ruimte geeft mij zoveel rust, en maakt dat ik mij relaxter kan opstellen bij anderen, dat ik vanzelf wordt gestimuleerd om de techniek vaker en in meerdere situaties toe te passen. Uiteindelijk zal het eigen worden.
zaterdag 31 juli 2010 om 12:31
Alles wat je aan bagage hebt maakt je tot wie je nu bent met alle leuke en minder leuke kanten. Als er gedrag in jezelf is wat je stoort of hindert, doe daar dan wat mee maar maak jezelf geen slachtoffer van je verleden.
Maar nu, op 27 jarige leeftijd, voel ik me compleet mislukt! Ik ben erachter gekomen dat ik niet perse verlegen ben, waardoor ik het lastig vind om contact te maken, in essentie voel ik mezelf overbodig op de wereld en vind mezelf een grote last voor iedereen die met mij om moet gaan. Alleen bij mijn vriend en een paar goede vrienden lukt het me om dit gevoel uit te schakelen.
Dat gevoel leg je jezelf op
Ik heb mezelf nu aangeleerd om deze barrières in omgang naar anderen toe uit te schakelen. Ik kan het voor werk, ik kan het voor anderen, maar voor mezelf kan ik het niet…En ik ben erg bang dat dit me ook niet meer gaat lukken..
Als je daadwerkelijk gelooft dat er helemaal niets of niemand is op de wereld die jou kan helpen de beslissing te nemen anders in je leven te gaan staan, tja dan is er weinig hoop voor je. Dan zul je moeten accepteren dat dit het beste is wat je uit jezelf kunt halen...
Het is niet mijn bedoeling nodeloos hard te zijn of je het gevoel te geven niet serieus genomen te worden want dat doe ik wel zeker. Maar alles begint bij realiseren dat je verleden onderdeel is van wie je bent maar geen excuus mag zijn om in een hoekje te gaan zitten jammeren. Tenzij dit een bewuste keus is en je je daar gelukkig bij voelt natuurlijk. Alleen jij kunt bepalen of je slachtoffer bent.
Maar nu, op 27 jarige leeftijd, voel ik me compleet mislukt! Ik ben erachter gekomen dat ik niet perse verlegen ben, waardoor ik het lastig vind om contact te maken, in essentie voel ik mezelf overbodig op de wereld en vind mezelf een grote last voor iedereen die met mij om moet gaan. Alleen bij mijn vriend en een paar goede vrienden lukt het me om dit gevoel uit te schakelen.
Dat gevoel leg je jezelf op
Ik heb mezelf nu aangeleerd om deze barrières in omgang naar anderen toe uit te schakelen. Ik kan het voor werk, ik kan het voor anderen, maar voor mezelf kan ik het niet…En ik ben erg bang dat dit me ook niet meer gaat lukken..
Als je daadwerkelijk gelooft dat er helemaal niets of niemand is op de wereld die jou kan helpen de beslissing te nemen anders in je leven te gaan staan, tja dan is er weinig hoop voor je. Dan zul je moeten accepteren dat dit het beste is wat je uit jezelf kunt halen...
Het is niet mijn bedoeling nodeloos hard te zijn of je het gevoel te geven niet serieus genomen te worden want dat doe ik wel zeker. Maar alles begint bij realiseren dat je verleden onderdeel is van wie je bent maar geen excuus mag zijn om in een hoekje te gaan zitten jammeren. Tenzij dit een bewuste keus is en je je daar gelukkig bij voelt natuurlijk. Alleen jij kunt bepalen of je slachtoffer bent.
zaterdag 31 juli 2010 om 12:53
Heel herkenbaar allemaal.......
Ik was 13 jaar toen mijn ouders ivm het ernstig overspannen zijn van mijn moeder,gezinshulp nodig hadden. Ik heb 2 broers en 3 zussen waarvan 1 zus met een verstandelijke handicap. Iedereen werkte,ook mijn vader. Ik volgde een opleiding op de kappersschool maar moest deze beeindigen omdat een gezinshulp moest komen..... 13 jaar,misschien bijna 14 ik weet het niet meer helemaal en werd gebombadeerd tot moeder. Althans zo voelde het. Ik wist niets van het huishoudelijke gebeuren. Mijn moeder was vaak depressief en wel zo heftig dat er ernstige agressie bui kwam. Ik was vaak bang van haar en ging op mijn kamer zitten met de deur op slot. In feite was ik moeder voor mijn moeder. Toen ik 16 werd verbleef ze ook weer elders, ik moest mijn Puch Maxi laten zien op een parkeerplaats van een psychiatrisch ziekenhuis. Dat deed pijn! Ik heb in ruim 10 jaar heel veel gezien, en vaak zonder moeder geweest. Een moeder waar je als kind zijnde toch zo graag alles aan wil vertellen...dit kon echt nooit.
Nu zijn we jaren verder.....mijn moeder is pas 82 geworden. Ze is ernstig dement en heel vaak kent ze me niet. Ze woont al 12 jaar in een verpleeghuis en weer ben ik moeder voor mijn eigen moeder. Toch kan ik haar nog voor geen goud missen!! Mijn vader is overleden in 2002.
Ik was 13 jaar toen mijn ouders ivm het ernstig overspannen zijn van mijn moeder,gezinshulp nodig hadden. Ik heb 2 broers en 3 zussen waarvan 1 zus met een verstandelijke handicap. Iedereen werkte,ook mijn vader. Ik volgde een opleiding op de kappersschool maar moest deze beeindigen omdat een gezinshulp moest komen..... 13 jaar,misschien bijna 14 ik weet het niet meer helemaal en werd gebombadeerd tot moeder. Althans zo voelde het. Ik wist niets van het huishoudelijke gebeuren. Mijn moeder was vaak depressief en wel zo heftig dat er ernstige agressie bui kwam. Ik was vaak bang van haar en ging op mijn kamer zitten met de deur op slot. In feite was ik moeder voor mijn moeder. Toen ik 16 werd verbleef ze ook weer elders, ik moest mijn Puch Maxi laten zien op een parkeerplaats van een psychiatrisch ziekenhuis. Dat deed pijn! Ik heb in ruim 10 jaar heel veel gezien, en vaak zonder moeder geweest. Een moeder waar je als kind zijnde toch zo graag alles aan wil vertellen...dit kon echt nooit.
Nu zijn we jaren verder.....mijn moeder is pas 82 geworden. Ze is ernstig dement en heel vaak kent ze me niet. Ze woont al 12 jaar in een verpleeghuis en weer ben ik moeder voor mijn eigen moeder. Toch kan ik haar nog voor geen goud missen!! Mijn vader is overleden in 2002.
zaterdag 31 juli 2010 om 13:02
@Dani71 ik geloof niet dat TO in een hoekje zit te jammeren. Maar zich echter terdege bewust is dat ze gevormd is door haar verleden en mag ze dat soms niet erg vinden of zo??Lijkt me echt niet makkelijk voor haar geweest en sorry maar dat raak je niet zomaar even kwijt door te denken"o ja dit alles/gevoel leg ik mezelf op".
zaterdag 31 juli 2010 om 13:13
Geef jezelf een mooi kado: zoek hulp zodat je dit niet zelf op hoeft te lossen.
Het hardop vertellen bij iemand, is het begin van jezelf serieus nemen. Het wèl naar je gevoel luisteren omdat jou gevoel belangrijk is. Het uitspreken van je gevoel en gedachten, omdat die belangrijk zijn. Het ontdekken van jezelf en wat je waard bent. Omdat jij belangrijk bent.
Gewoon proberen, niet geschoten is altijd mis toch?
Het hardop vertellen bij iemand, is het begin van jezelf serieus nemen. Het wèl naar je gevoel luisteren omdat jou gevoel belangrijk is. Het uitspreken van je gevoel en gedachten, omdat die belangrijk zijn. Het ontdekken van jezelf en wat je waard bent. Omdat jij belangrijk bent.
Gewoon proberen, niet geschoten is altijd mis toch?
zaterdag 31 juli 2010 om 13:13
zaterdag 31 juli 2010 om 13:52
Bedankt voor alle reacties!
Het is fijn om te lezen hoe anderen hier mee omgaan. Ik heb erg veel respect voor mensen die hetzelfde, of misschien wel erger, hebben meegemaakt, maar toch een mooi leven op de rails weten te zetten! Ik dacht altijd dat ik het allemaal wel alleen af kon, maar dit overtuigt me dat het inderdaad geen kwaad kan om hulp te zoeken.
Ik denk wel dat ik op de goede weg ben: ik ben zeker niet boos op mijn ouders! En ik geloof zeker dat ze alles gedaan hebben wat zij op dat moment konden…Ik heb ook juist de afgelopen twee jaar rust gevonden door te accepteren dat onzekerheid bij mij hoort…Als ik om me heen kijk zie ik mensen met zulke verschillende combinaties van goede en slechte eigenschappen..en toch functioneren ze allemaal prima. Waarom zou ik me nog schamen voor het feit dat ik onzeker ben? Dat ik af en toe tijdens gesprekken begin te gloeien met een hoofd als een tomaat, neem ik dan ook voor lief.
Alleen dat laatste drempeltje: het gevoel dat ik voortdurend andere mensen in de weg zit..Het is niet alleen voor mezelf, ik vind het ook vervelend voor andere mensen als ik me hierdoor raar gedraag! Als er dan weer eens iets gebeurt waardoor dat benadrukt wordt, voel ik me gewoon zo stom..Als ik hier nu eens vanaf kon komen, zou ik me zeker een gelukkig mens noemen! Ik voel me in ieder geval weer een stuk beter na het lezen van deze reacties..
Misschien kunnen dit soort dipjes af en toe helpen als steuntjes in de rug: herkennen waar de problemen zitten en manieren vinden om hiermee om te gaan.
Het is fijn om te lezen hoe anderen hier mee omgaan. Ik heb erg veel respect voor mensen die hetzelfde, of misschien wel erger, hebben meegemaakt, maar toch een mooi leven op de rails weten te zetten! Ik dacht altijd dat ik het allemaal wel alleen af kon, maar dit overtuigt me dat het inderdaad geen kwaad kan om hulp te zoeken.
Ik denk wel dat ik op de goede weg ben: ik ben zeker niet boos op mijn ouders! En ik geloof zeker dat ze alles gedaan hebben wat zij op dat moment konden…Ik heb ook juist de afgelopen twee jaar rust gevonden door te accepteren dat onzekerheid bij mij hoort…Als ik om me heen kijk zie ik mensen met zulke verschillende combinaties van goede en slechte eigenschappen..en toch functioneren ze allemaal prima. Waarom zou ik me nog schamen voor het feit dat ik onzeker ben? Dat ik af en toe tijdens gesprekken begin te gloeien met een hoofd als een tomaat, neem ik dan ook voor lief.
Alleen dat laatste drempeltje: het gevoel dat ik voortdurend andere mensen in de weg zit..Het is niet alleen voor mezelf, ik vind het ook vervelend voor andere mensen als ik me hierdoor raar gedraag! Als er dan weer eens iets gebeurt waardoor dat benadrukt wordt, voel ik me gewoon zo stom..Als ik hier nu eens vanaf kon komen, zou ik me zeker een gelukkig mens noemen! Ik voel me in ieder geval weer een stuk beter na het lezen van deze reacties..
Misschien kunnen dit soort dipjes af en toe helpen als steuntjes in de rug: herkennen waar de problemen zitten en manieren vinden om hiermee om te gaan.
vrijdag 6 augustus 2010 om 11:30
Het is heel moeilijk om in je eentje jezelf te leren kennen. Je problemen ken je wel, maar hoe moet je daarmee het beste omgaan? Het is echt een goed idee om hiervoor hulp te zoeken bij een psycholoog.
Heel veel sterkte! je kan er alleen maar wijzer door worden.
En het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
Dat je niet boos bent op je ouders herken ik wel. Ik was ook nooit boos op mijn ouders, want in mijn ogen hadden ze niet anders gekund.
Tijdens mijn therapie werd me juist geleerd om wél eens boos op mijn ouders te worden en mezelf het gevoel toe te laten dat wat zij me aan hadden gedaan gewoon héél erg is! Zo kwam ik eindelijk eens voor mijzelf op, want ik was het namelijk ook waard( net als iedereen) om geliefd te zijn.
Ik wou mezelf niet zielig vinden, dat gebeurde ook niet, ik werd juist trotser op mijzelf ondanks wat mijn ouders mij hadden aangedaan. Nu ben ik niet meer boos op mijn ouders hoor, maar ik heb wel geleerd om veel meer voor mezelf op te komen, want ik ben het waard weet ik nu!
Heel veel sterkte! je kan er alleen maar wijzer door worden.
En het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
Dat je niet boos bent op je ouders herken ik wel. Ik was ook nooit boos op mijn ouders, want in mijn ogen hadden ze niet anders gekund.
Tijdens mijn therapie werd me juist geleerd om wél eens boos op mijn ouders te worden en mezelf het gevoel toe te laten dat wat zij me aan hadden gedaan gewoon héél erg is! Zo kwam ik eindelijk eens voor mijzelf op, want ik was het namelijk ook waard( net als iedereen) om geliefd te zijn.
Ik wou mezelf niet zielig vinden, dat gebeurde ook niet, ik werd juist trotser op mijzelf ondanks wat mijn ouders mij hadden aangedaan. Nu ben ik niet meer boos op mijn ouders hoor, maar ik heb wel geleerd om veel meer voor mezelf op te komen, want ik ben het waard weet ik nu!
vrijdag 6 augustus 2010 om 12:39
Ook ik heb het vroeger thuis niet altijd fijn gehad en dit heeft mij gevormd hoe ik nu ben.
Ik heb heel veel dingen niet echt geleerd thuis...of leren ermee om te gaan. Daardoor ben ik een persoon geworden die bijna nooit nee zegt, alles maar goed vind, geen eigen mening heeft, best verlegen, maar doorgaat met alles, anderen het naar hun zin maken en mezelf vergeten en zo kan ik nog wel even door gaan.
In maart ging het helemaal mis en ben ik thuis komen te zitten met een burn out.
Loop nu bij een psycholoog en het blijkt allemaal vanuit mijn thuis situatie te komen. Met haar hulp probeer ik dingen te veranderen en naar mezelf te kijken.
Door alles ben ik best boos op mijn ouders. Ze weten niet wat ze mij aangedaan hebben. Ze tonen geen interesse in mij (ze hebben 1 keer gevraagd hoe het met mij gaat sinds ik thuis zit en bellen nooit) Na lang nadenken heb ik hun een brief geschreven met dingen erin van vroeger die mij dwars zitten en wat het met mij deed.
Op die brief werd niet goed gereageerd door hun....ze dachten alleen maar weer aan zichzelf en praatten zichzelf helemaal goed.
Heb dan ook een tijdje terug het contact gebroken met hun (zie ze zondag voor het eerst weer op een feestje....brrrr)
Mijn psycholoog heeft mij doorgestuurd naar een psychotherapeut en daar sta ik nu al een paar maanden op de wachtlijst. Die persoon gaat mij helpen om mijn verleden eens echt een plekje te gaan geven en te gaan verwerken. Zo kan ik het misschien beter los laten.
Ik zeg niet dat je het contact met je ouders moet gaan verbreken.
Maar zoek wel hulp. Ga met iemand praten zodat je je eindelijk jezelf kan gaan voelen en je alles van vroeger los kan laten.
Heel veel sterkte.
Ik heb heel veel dingen niet echt geleerd thuis...of leren ermee om te gaan. Daardoor ben ik een persoon geworden die bijna nooit nee zegt, alles maar goed vind, geen eigen mening heeft, best verlegen, maar doorgaat met alles, anderen het naar hun zin maken en mezelf vergeten en zo kan ik nog wel even door gaan.
In maart ging het helemaal mis en ben ik thuis komen te zitten met een burn out.
Loop nu bij een psycholoog en het blijkt allemaal vanuit mijn thuis situatie te komen. Met haar hulp probeer ik dingen te veranderen en naar mezelf te kijken.
Door alles ben ik best boos op mijn ouders. Ze weten niet wat ze mij aangedaan hebben. Ze tonen geen interesse in mij (ze hebben 1 keer gevraagd hoe het met mij gaat sinds ik thuis zit en bellen nooit) Na lang nadenken heb ik hun een brief geschreven met dingen erin van vroeger die mij dwars zitten en wat het met mij deed.
Op die brief werd niet goed gereageerd door hun....ze dachten alleen maar weer aan zichzelf en praatten zichzelf helemaal goed.
Heb dan ook een tijdje terug het contact gebroken met hun (zie ze zondag voor het eerst weer op een feestje....brrrr)
Mijn psycholoog heeft mij doorgestuurd naar een psychotherapeut en daar sta ik nu al een paar maanden op de wachtlijst. Die persoon gaat mij helpen om mijn verleden eens echt een plekje te gaan geven en te gaan verwerken. Zo kan ik het misschien beter los laten.
Ik zeg niet dat je het contact met je ouders moet gaan verbreken.
Maar zoek wel hulp. Ga met iemand praten zodat je je eindelijk jezelf kan gaan voelen en je alles van vroeger los kan laten.
Heel veel sterkte.
vrijdag 6 augustus 2010 om 13:34
Misschien is het een troost voor je dat veel dingen ook gewoon tijd kosten om te verwerken of een plaats te geven/krijgen. Zelf heb ik ook een hele zware jeugd gehad(schizofrene moeder)en zoiets vormt je gewoon heel erg. Eigenlijk ben ik nu pas na 10 jaar later(toen de situatie is gestopt, ben nu 36), weer (voor het grootste gedeelte)op de rails. Heb het veel in boeken gezocht, je wilt niet weten wat ik allemaal gelezen heb!. Achteraf had ik beter misschien naar een psycholoog gegaan, dat had het proces kunnen versnellen ik zag daar nooit zo veel heil in. Door het lezen van die boeken heb ik wel ontzettend veel geleerd over anderen en mezelf en dat beschouw ik als groot pluspunt! merk gewoon hoe ouder ik wordt des te eerder ik met deze theoretische kennis ook iets in de praktijk kan. Kijk er zullen altijd momenten blijven dat je jeugd weer even "voelbaar" is. Maar neem van mij aan(ok, voor sommige mensen zal dat niet zo zijn)dat het allemaal wel op z'n pootjes terecht komt. Tijd heelt (bijna)alle wonden. Vergeet wel niet je lichaam te verwaarlozen, veel dingen werken ook pschyosomatisch door(dwz geest en lichaam zijn een). Let op je eten en ga sporten(als je dat nog niet deed) en je zult merken dat het op de lange termijn heel erg veel gaat doen voor je geest!.
vrijdag 6 augustus 2010 om 20:13
Hey astrootje,
Ik heb ook geen fijne jeugd gehad ikben uiteindelijk hulp gaan zoeken is wel verstandig om te doen en om er mee leren om te gaan om je zelf weer beter te voelen ook als is het niet makkelijk.
Ik raad het je aan
Tegenstelling van dat ben ik nu net zelf gestart met de opleiding tot psycholoog!!
Ik heb ook geen fijne jeugd gehad ikben uiteindelijk hulp gaan zoeken is wel verstandig om te doen en om er mee leren om te gaan om je zelf weer beter te voelen ook als is het niet makkelijk.
Ik raad het je aan
Tegenstelling van dat ben ik nu net zelf gestart met de opleiding tot psycholoog!!
vrijdag 6 augustus 2010 om 20:37
Er zijn heel veel mensen die een hele slechte jeugd hebben gehad. En dit is naar en vervelend en heeft verstrekkende gevolgen.
Je kan je beter wel realiseren dat het een jeugd is geweest en dat die situatie nu niet meer is. En dat je nu verantwoordelijk bent voor je welzijn. Je bent nu geen slachtoffer van die situatie meer. Je hebt alleen nog te dealen met de gevolgen.
Vraag daar inderdaad hulp voor. Zonde om je leven te verpesten voor iets wat voorbij is. De toekomst is voor je.
Je kan je beter wel realiseren dat het een jeugd is geweest en dat die situatie nu niet meer is. En dat je nu verantwoordelijk bent voor je welzijn. Je bent nu geen slachtoffer van die situatie meer. Je hebt alleen nog te dealen met de gevolgen.
Vraag daar inderdaad hulp voor. Zonde om je leven te verpesten voor iets wat voorbij is. De toekomst is voor je.
maandag 9 augustus 2010 om 13:07
quote:MaiaSue schreef op 31 juli 2010 @ 12:24:
Ik herken je gevoel, ik ben nu 26 en ben er ook achter dat ik eigenlijk onbewust nog (heel) negatief over mezelf denk. Hulp is zeker gepast in deze situatie. Iets wat mij ook wel helpt is de volgende tekst:
VAN JEZELF HOUDEN
-------------------------------------------------------------------
Door Louise L. Hay
1. Hou op met alle kritiek.
Kritiek verbetert nooit iets ten goede. Weiger jezelf te bekritiseren. Aanvaard jezelf precies zoals je bent. Iedereen verandert. Als je jezelf bekritiseert, zijn je veranderingen negatief. Als je jezelf goedkeurt, zijn je veranderingen positief.
2. Maak jezelf niet bang.
Hou op met jezelf terroriseren met je gedachten. Het is een onaangename manier van leven. Vind een mentaal beeld dat je plezier geeft (het mijne is gele rozen), en verander je angstgedachte direkt in een plezierige gedachte.
3. Wees zacht, vriendelijk en geduldig.
Wees zacht voor jezelf. Wees vriendelijk voor jezelf. Wees geduldig met jezelf terwijl je deze nieuwe manier van denken leert. Behandel jezelf als iemand van wie je veel houdt.
4. Wees vriendelijk tegen je gedachten.
Zelfhaat is je gedachten over jezelf haten. Haat jezelf niet omdat je deze gedachten hebt. Verander je gedachten geleidelijk.
5. Waardeer jezelf.
Kritiek breekt je innerlijke kracht. Zelfwaardering bouwt die juist op. Prijs jezelf zoveel je kunt. Zeg tegen jezelf hoe goed je bent - ook in kleine dingen.
6. Steun jezelf.
Vind manieren om jezelf te steunen. Zoek vrienden op en sta ze toe je te helpen. Om hulp vragen als je die nodig hebt is sterk zijn.
7. Wees liefdevol voor je negativiteit.
Realiseer dat je die gecreëerd hebt om in een behoefte te voorzien. Nu vind je nieuwe, positieve manieren om in deze behoefte te voorzien. Laat dus liefdevol de oude patronen los.
8. Verzorg je lichaam goed.
Zorg dat je iets te weten komt over voeding en lichaamsbeweging. Wat voor brandstof heeft je lichaam nodig voor een optimale energie en vitaliteit? Van welke lichaamsbeweging kun jij genieten? Bemin en vereer de tempel waarin je leeft.
9. Spiegelwerk
Kijk jezelf vaak in de ogen. Kommuniceer met het groeiend gevoel van liefde dat je nu voor jezelf hebt.
Kijk naar jezelf in de spiegel en vergeef jezelf. Kijk in de spiegel en spreek tegen je ouders. Vergeef hen ook. Zeg minstens één keer per dag tegen jezelf in de spiegel: 'Ik hou van jou. Ik hou echt van jou’.
10. Doe het nu.
Wacht niet tot je weer beter bent of afgeslankt of een nieuwe baan hebt of een nieuwe relatie. Begin nu -en doe het zo goed als je kunt.
Prachtige tekst, ga 'm even stelen van je!
Ontopic: Ik herken heel veel in jouw verhaal, heb zelf ook niet de gemakkelijkste jeugd gehad, ook vaak het gevoel gehad niks waard te zijn, dat niemand me zou missen als ik zou sterven. Maar door de jaren heen heb ik dat gevoel om weten te draaien naar een meer positief gevoel. Maar toch zijn er wonden die zo af en toe weer opengehaald worden. Sinds een aantal maandaen loop ik nu bij een psychotherapeute en ik moet zeggen dat dit me enorm helpt. Gewoon het feit dat er iemand is die je begrijpt, je issues serieus neemt, jou uit kan leggen waar bepaalde gevoelens vandaan komen en hoe hier het beste mee om te gaan, dat is zo'n emotionele openbaring. Twijfel niet over hulp zoeken, als je er ook maar een moment aan gedacht hebt, zoek het dan, wat heb je te verliezen? Niets toch!!
Ik herken je gevoel, ik ben nu 26 en ben er ook achter dat ik eigenlijk onbewust nog (heel) negatief over mezelf denk. Hulp is zeker gepast in deze situatie. Iets wat mij ook wel helpt is de volgende tekst:
VAN JEZELF HOUDEN
-------------------------------------------------------------------
Door Louise L. Hay
1. Hou op met alle kritiek.
Kritiek verbetert nooit iets ten goede. Weiger jezelf te bekritiseren. Aanvaard jezelf precies zoals je bent. Iedereen verandert. Als je jezelf bekritiseert, zijn je veranderingen negatief. Als je jezelf goedkeurt, zijn je veranderingen positief.
2. Maak jezelf niet bang.
Hou op met jezelf terroriseren met je gedachten. Het is een onaangename manier van leven. Vind een mentaal beeld dat je plezier geeft (het mijne is gele rozen), en verander je angstgedachte direkt in een plezierige gedachte.
3. Wees zacht, vriendelijk en geduldig.
Wees zacht voor jezelf. Wees vriendelijk voor jezelf. Wees geduldig met jezelf terwijl je deze nieuwe manier van denken leert. Behandel jezelf als iemand van wie je veel houdt.
4. Wees vriendelijk tegen je gedachten.
Zelfhaat is je gedachten over jezelf haten. Haat jezelf niet omdat je deze gedachten hebt. Verander je gedachten geleidelijk.
5. Waardeer jezelf.
Kritiek breekt je innerlijke kracht. Zelfwaardering bouwt die juist op. Prijs jezelf zoveel je kunt. Zeg tegen jezelf hoe goed je bent - ook in kleine dingen.
6. Steun jezelf.
Vind manieren om jezelf te steunen. Zoek vrienden op en sta ze toe je te helpen. Om hulp vragen als je die nodig hebt is sterk zijn.
7. Wees liefdevol voor je negativiteit.
Realiseer dat je die gecreëerd hebt om in een behoefte te voorzien. Nu vind je nieuwe, positieve manieren om in deze behoefte te voorzien. Laat dus liefdevol de oude patronen los.
8. Verzorg je lichaam goed.
Zorg dat je iets te weten komt over voeding en lichaamsbeweging. Wat voor brandstof heeft je lichaam nodig voor een optimale energie en vitaliteit? Van welke lichaamsbeweging kun jij genieten? Bemin en vereer de tempel waarin je leeft.
9. Spiegelwerk
Kijk jezelf vaak in de ogen. Kommuniceer met het groeiend gevoel van liefde dat je nu voor jezelf hebt.
Kijk naar jezelf in de spiegel en vergeef jezelf. Kijk in de spiegel en spreek tegen je ouders. Vergeef hen ook. Zeg minstens één keer per dag tegen jezelf in de spiegel: 'Ik hou van jou. Ik hou echt van jou’.
10. Doe het nu.
Wacht niet tot je weer beter bent of afgeslankt of een nieuwe baan hebt of een nieuwe relatie. Begin nu -en doe het zo goed als je kunt.
Prachtige tekst, ga 'm even stelen van je!
Ontopic: Ik herken heel veel in jouw verhaal, heb zelf ook niet de gemakkelijkste jeugd gehad, ook vaak het gevoel gehad niks waard te zijn, dat niemand me zou missen als ik zou sterven. Maar door de jaren heen heb ik dat gevoel om weten te draaien naar een meer positief gevoel. Maar toch zijn er wonden die zo af en toe weer opengehaald worden. Sinds een aantal maandaen loop ik nu bij een psychotherapeute en ik moet zeggen dat dit me enorm helpt. Gewoon het feit dat er iemand is die je begrijpt, je issues serieus neemt, jou uit kan leggen waar bepaalde gevoelens vandaan komen en hoe hier het beste mee om te gaan, dat is zo'n emotionele openbaring. Twijfel niet over hulp zoeken, als je er ook maar een moment aan gedacht hebt, zoek het dan, wat heb je te verliezen? Niets toch!!
