Goede afloop, maar toch...

Ach Sjoba, wat een naar verhaal, maar gelukkig met een happy end! Gelukkig is meis nu bij jullie, gefeliciteerd!



Heb zelf niet heel veel van bevalling meegekregen, werd helemaal onder narcose gebracht bij een spoedkeizersnee. Zoon's harttonen dipten heel erg en kwam niet snel weer goed dus met een noodgang zijn we de gangen doorgecrosst in het ziekenhuis, ben op een operatietafel 'gepleurd', er werd jodium op m'n buik gekwakt (heb de spetters op m'n gezicht, duidelijk te zien op foto's) en ik was onder zeil. Man (verder niet heel gelovig) kon alleen nog maar gebedjes prevelen, maar godzijdank hebben zowel zoon als ik er niks aan overgehouden. Ja, een scheef litteken op m'n buik en een diepe kras op m'n ziel. Maar snap ook goed dat dit allemaal gebeurd is om ons te helpen en dat is dus mooi gelukt Wie weet hoe het anders was gelopen als ik thuis was gebleven (wat niet mocht, liep te lang overtijd)...



Ik ben wel een tijdje beduusd geweest, maar 'ging over tot de orde van de dag'. Kreeg een inzinking toen ik via via hoorde dat een verpleegkundige over die dag had gezegd dat het een vreselijke avond is geweest, 1 kindje was overleden en de 2e bijna. Die '2e bijna' was dus onze zoon. Heb sinds die tijd tegen alle kraamvisite het hele verhaal verteld, zo veel en zo vaak mogelijk, ik moest het een soort van uit m'n systeem krijgen. En nu voel ik weer dat ik het allemaal wil vertellen, maar het is al een aardig lang verhaal



Je zult zien dat de scherpe randjes langzaam verdwijnen. Maar schroom niet om het er over te hebben, dan krijgt het wel een plaats. Komt goed

Allereerst: heel erg gefeliciteerd met je dochter!



Ik sluit me bij de anderen aan: dit is normaal. Een "gewone" bevalling is al iets waarvan je even bij moet komen, omdat je iets meegemaakt hebt dat zo groot is, dat je aan niets anders kunt denken. Laat staan een paniekerige toestand zoals bij jou. Ik vind het volstrekt normaal dat je daar -nog maar anderhalve week na dato- nog helemaal vol van zit. Laat dat maar gewoon toe, het normaliseert ook weer. Ik heb 2 "gewone" bevallingen gehad, en 2 "heftige" en herken je gevoel, die maalstroom, heel erg. Dat gevoel van net afgewend onheil raakte ik inderdaad beide keren ook weer kwijt. Door het tijd te geven en door er veel over te praten.



Sterkte!

poeh meis, dat is me een verhaal. Ik ben 4,5 week geleden bevallen van zoon. Was een heftig verhaal in een heel ander opzicht. Van 1e wee tot geboorte heeft het nog geen 5 uur geduurd bij mij. Alles ging zo snel, dat sommige dingen in een waas aan me voorbij zijn gegaan. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad, het is nou eenmaal geen ervaring die je zo even over doet Heel wat traantjes dus gevloeid. Wat hielp is praten erover (al ben ik zelf niet zo'n prater), en wat me ook hielp is het bevallingsverslag van de VK krijgen. Toen vielen er wat puzzelstukjes op hun plaats. Zoonlief deed het gelukkig vrijwel direct super.



Ennieweej, mijn situatie is op zich niet te vergelijken met de jouwe. Maar raad je toch aan om met iedereen te blijven praten, alle mensen die bij de bevalling en 1e tijd van je dochter betrokken waren. Laat ze hun verhaal maar vertellen. Wellicht ook medisch dossier opvragen / inzien. En laat die tranen maar gaan. Het is nog zo vers, is echt niet erg. Is een stuk verwerking. Het wordt echt beter/minder!

Ik denk dat hier al hele goede adviezen zijn gegeven. Ik zou je graag nog willen adviseren om toch ook vooral niet te vergeten om te genieten van de babytijd van je dochtertje. Die tijd gaat zo snel voorbij, de kindjes groeien zo hard. Geniet van je dochter! Maak zoveel mogelijk foto's en filmpjes, schrijf op wanneer ze voor het eerst naar je teruglacht, zing liedjes, koop schattige kleertjes.

quote:sjoba schreef op 09 augustus 2010 @ 22:29:

Ik ga mezelf dan vragen stellen over of ik dingen anders had kunnen doen. Aandringen op een inleiding (ik was meer dan 41 weken zwanger), op wilskracht persen ipv op een wee te wachten (er zat veel tijd tussen de laatste persweeen, misschien heeft ze het daardoor wel nog benauwder gekregen) etc. Het heeft geen zin, maar het is lastig om die maalstroom te stoppen, zeker als ik alleen thuis ben met haar. Gelukkig heeft mijn man de komende 3 weken vrij om lekker bij ons te zijn.



Je hebt het prima gedaan. Degenen die je begeleidden, vonden het prima dat je wachtte op wee in plaats van tussendoor persen. Als dat anders had gemoeten, hadden ze dat echt wel gezegd.



Op wilskracht persen had de situatie echt niet verbeterd. Het ligt niet aan jou dat het zo is gelopen. Dit soort dingen gebeuren helaas gewoon.



Het is ook logisch dat je het nog heel heftig vindt. Er is ook behoorlijk wat gebeurd. Zo stel je je het allemaal niet voor als je zwanger wilt worden of bent.



Die echte roze wolk overkomt volgens mij maar heel weinig vrouwen hoor.

Tsjonge, wat een verhaal zeg. Geen wonder dat je daar nog helemaal vol van zit en emotioneel van wordt. Dat lijkt me heel normaal. Ik heb twee eitjes van bevallingen gehad en was er ngo helemaal van ondersteboven. Wat bij mij heel erg geholpen heeft is om het een paar keer op te schrijven en vooral veel erover praten met vriendinnen die ook kinderen hebben. We kunnen eindeloos onze verhalen bij elkaar kwijt (ook als het al een paar jaar geleden is). Mn beste vriendin is een paar weken geleden opnieuw bevallen en heeft het hele verhaal nu ook al weer een paar keer aan mij verteld. Dat helpt echt. En zeker ook naar de nacontrole gaan en met degene die je begeleid heeft erg nog eens over napraten.



Sterkte, het slijt vast en zeker, maar je zult het wel even de tijd moeten geven. En intussen ook niet vergeten om lekker van je gezonde meisje te genieten.

Nog even mijn tip (van een ervaringsdeskundige, ook mijn kind is met de vacuumpomp-na bijstimulatie- geboren ndat het hartje toch echt aangaf dat het kind er NU uit moest)



Over een anatal weken heb je een afspraak staan bij de verloskundige/gyn. (ik had beide ) Bepraat daar het hele verloop van de bevalling nog eens, en stel daar de vragen die je misschien nu nog hebt.



Mijn beeld werd er completer door en het bleek dat ik ook nog dingen zelf in mn hoofd had gehaald, die helemaal niet zo kritiek bleken te zijn. En andere dingen die juist wél meer prioriteit kregen van de gyn en verloskundige terwijl ik die niet had doorgehad.



Veel sterkte en take one day at a time met je mooie dochter. She is here to stay!

Sjoba, proficiat met je dochter!



Ik ben zelf 2 weken geleden bevallen van een zoon, en hoewel het niet zo heftig was als jouw verhaal heb ik het toch ook heel erg heftig ervaren.Het leek bij tot 6 cm heel goed en redelijk snel te gaan totdat het daarop bleef steken en ik vanaf toen onwijze persweeen kreeg die maar bleven komen en bleven komen. Daar viel niet tegenop te puffen, het enige wat ik kon was krijsen en gillen, ik had het gevoel dat ik zou imploderen. Naar het ziekenhuis gegaan waar ik hoopte dat ze het kind uit mijn buik zouden snijden, en een spuitje petidine heb gehad wat me een heeeeel klein beetje rust gaf in de paar seconden die tussen de weeen zaten. Hier bleek ook het een sterrekijkertje was wat misschien mijn vroege persdrang wel verklaarde.

Een flink aantal uren later is uiteindelijk toch mijn zoon gekomen met behulp van de vacuumpomp. Hij ademde ook niet en zag helemaal blauw en is vrijwel direct meegenomen. Ze waren bang dat hij z'n schouder had gebroken omdat hij achter het schaambot bleef hangen, en ze hadden flink moeten duwen om hem daarlangs te krijgen. Ondertussen liepen er denk ik wel 8 man door de kamer.

Daarna wilde de placenta niet komen en was de operatiekamer al gebeld dat ik eraan zou komen. Ik weet nog dat ik dacht 'oh nee, heb ik het zo goed als op eigen kracht gedaan, moet ik hier nog voor geopereerd worden...' Uiteindelijk kwam die alsnog wel vanzelf erachter aan.

Mijn man ging met onze zoon mee, en ik bleef alleen achter met een lul van een zaalarts die me nog ging hechten. Mijn moeder was ondertussen ook in het ziekenhuis, maar mocht niet bij me van, ja van wie eigenlijk?? Zelf had ik niet eens meer de tegenwoordigheid van geest om naar haar te vragen.



Wij hoefden gelukkig maar een dagje en nacht te blijven, en godzijdank had m'n zoontje verder geen schade opgelopen. Maar wat voelde ik me alleen en rot na zo'n ervaring terwijl je daar in zo'n kille kamer ligt om gehecht te worden.



Waar ik zelf heel erg mee zat was of ik me nu zo aan had gesteld met m'n gegil en gekrijs, en of ik het allemaal wel goed had gedaan, of beter had kunnen doen. Ik dacht toch van mezelf dat ik helemaal niet zo'n watje was.



Ik heb er zelf nog veel over gepraat, met de verloskundige die er in het begin nog bij is geweest, mijn man, de verpleegkundige die erbij was, en eigenlijk iedereen die het maar wilde horen. Als ze maar vroegen of alles goed was gegaan kwam mijn hele verhaal eruit.

Ik denk er ook nog best veel aan terug, en kijk ook veel naar de foto's.



Iedereen die erbij was geweest wist me wel wat gerust stellen dat ik het hartstikke goed had gedaan, en dat ze op de monitor hadden kunnen zien hoe heftig de weeen waren. De verpleegkundige zelf zei bijv. ook dat ze het toch als heftig had ervaren, dat lang niet alle bevallingen zo gaan.



Ik zou je ook willen aanraden: praat erover, bekijk foto's als je die hebt, gooi je verhaal neer op internet of een dagboekje of wat dan ook. Ook contact zoeken met een psycholoog is een goede tip, al is het alleen maar om er even je hart over te luchten.

En natuurlijk ook: geniet van je dochtertje!!!

Wat heerlijk dat je een gezonde dochter hebt!



Jouw bevallingsverhaal lijkt erg op het mijne, ook zo'n superzwangerschap, maar een moeizame bevalling en een waardeloze start voor onze zoon. Ik baalde er wel van, vooral omdat iedereen maar bleef zeggen dat ik vast héél erg blij was (NOT!), maar het ergste verdriet kwam pas toen ik mijn beste vriendin een paar maanden later prinsheerlijk in haar kraambed zag liggen en ik me realiseerde wat ik allemaal gemist had.



Op dit moment heb je er niet veel aan, de hormonen gieren nog door je lijf, je bent fysiek nog niet in orde en je leven staat helemaal op z'n kop, maar toch.... over een tijdje zullen de scherpe randjes aan je verhaal vervagen. Elke dag dat je thuis bent, ben je weer een stapje verder bij het ziekenhuis(moment) vandaan en als je dochter over een week of zes voor het eerst naar je lacht.... dan weet ik bijna zeker dat je tranen van geluk in je ogen zult voelen.



Veel sterkte! Praat er veel over, laat die kraamtranen lekker vloeien en kijk af en toe naar dat prachtige meisje en wees verbaasd, blij en dankbaar met zo'n gezond wolkje.

quote:sjoba schreef op 09 augustus 2010 @ 22:38:

Fijn om te horen dat het bij jullie ook allemaal goed is afgelopen. Wat zijn kleine babytjes toch vreselijk sterk als je erover nadenkt.

Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen om mijn verhaal te doen, wie weet lucht het op. En inderdaad een nagesprek bij de gyneacoloog aan te vragen (misschien doorverwijzing naar psycholoog van de afdeling verloskunde?).



Ik ben me ervan bewust dat alles nog heel rauw en vers is en dat het tijd nodig zal hebben. Maar ik vind het toch fijn om jullie verhalen te lezen (hoewel ik het niemand gun om zoiets mee te maken natuurlijk!) en te lezen dat het gevoel ook kan slijten op den duur.



Wat een goed idee meid, ik wilde dat ik ooit deze keuze ook had gemaakt . Ik kreeg te horen: "wees blij en geniet er van". Hierdoor dacht ik dat wat ik voelde door een echt nare bevalling niet normaal was. Ik vertelde dus niets (onzekerheid door geen herkenning in mijn omgeving) en het heeft lang geduurd voordat ik weer het gevoel had dat het met mij goed ging.



Goed dat je hulp zoekt ! Sterkte

quote:sjoba schreef op 10 augustus 2010 @ 14:46:

Bedankt voor het delen van jullie ervaringen, van wat ik hier lees hebben sommigen van jullie ook een heel ander begin van de babytijd gehad dan van tevoren gedacht. Het is bij jullie ook zeker niet makkelijk geweest!Ja het zijn de verwachtingen die niet stroken met de reaiteit waardoor ik echt dacht dat ik niet "normaal"reageerde. Juist door mijn mond te houden hierover "werd dit gevoel erger. Praat, tik, huil doe wat je wilt het zal vast lucht geven.

Sjoba, het is pas een week of twee geleden. Praat erover en geef het de tijd. En als je de behoeft hebt om er met een professional over te praten, vooral doen!!!



Mijn dochter is, nu ruim 2,5 jaar geleden, na een mislukte inleiding van vijf dagen geboren met een spoedkeizersnede. Ik heb haar pas tweeenhalf uur na haar geboorte even gezien en toen lag ze al aan de monitor en aan allerlei draden. Op dat moment maakte dat niet eens zoveel indruk op me, suf en kapot als ik was. Mijn dochter heeft nog vier dagen op de high care aan de hartmonitor gelegen. Pas vanaf het moment dat we naar huis mochten had ik het idee dat het echt mijn kind was. Mijn moedergevoel heeft daarna ook echt moeten groeien (is nu ruimschoots goed gekomen ). Het heeft wel even geduurd voor het een plekje heeft gekregen en met tijd en wijle steekt het alsnog de kop op. Vooral tijdens de zwangerschap van mijn zoontje kwam het weer helemaal terug. Ik ben naar een ander ziekenhuis gegaan met een andere gyn waar ik al tijdens het begin van mijn zwangerschap vast heb laten leggen hoe ik het niet wilde hebben om een herhaling te voorkomen. Dit gaf mij rust, maar toch werd ik aan het eind van mijn zwangerschap weer zenuwachtig. Gelukkig is de bevalling van mijn zoontje een stuk beter gehad en heb ik nu wel een fijne kraamtijd gehad. Waarbij dan wel weer het verdriet naar boven kwam dat ik dat bij mijn dochter dus niet heb gehad.



Wat ik ook nog wilde vragen, hoe is het met je man? Voor hem moet het ook erg heftig zijn geweest om niks te kunnen doen en alles aan te moeten kijken. De meeste mannen zijn van nature niet zulke praters, maar kun je er met je man wel over praten? De mijne heeft het er ook best nog wel moeilijk mee gehad. Ik heb veel met hem gepraat, vooral ook omdat ik hele delen miste van hoe het gegaan was. Dat werkte voor ons allebei goed.