Relaties
alle pijlers
Op de vlucht?
woensdag 11 augustus 2010 om 11:20
Een kennis van me is gister met haar twee kids gevlucht voor haar man met losse handjes. Terwijl manlief op het werk zat is ze met behulp van" de instanties" geholpen. Kids zijn hier alles kwijt en moeten een geheel nieuw leven opstarten en zij natuurlijk ook. Ze kan best wel wat hulp gebruiken, maar ik ben bang zelf ook in de problemen te komen als ik haar help en hij komt erachter. Ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan en vanmorgen belde ze op om te vertellen dat alles goed gaat, dat ze visite mag en wil ontvangen. Maar zolang ik niet ga weet ik niet waar ze zit en steek ik dus mijn kop in het zand, maar dan hoef ik niet te liegen. Maar tegerlijkertijd voel ik me dan ook een egoist om zo aan mezelf en de veiligheid van mijn gezin te denken en niet een medemens in nood te helpen. Ik ben ook een beetje huiverig dat ze binnen een paar weken alles weer vergeet en vergeeft en weer terugkomt en dan heb ik voor niets risico's genomen. Hoe denken jullie hierover?
donderdag 12 augustus 2010 om 00:35
quote:monalisalove schreef op 12 augustus 2010 @ 00:13:
Ik mag hopen dat wanneer ik ooit in zo'n situatie zou komen, degene die ik bel (en de volgende ochtend weer om te zeggen dat ik veilig ben) me niet ook in de stront laat zakken.
Het is "maar" een kennis, maar hoe wanhopig moet ze zijn dat ze kennissen contacteert ipv vrienden/vriendinnen.
Het is "maar" een kennis, maar wel eentje in nood en verdriet met een lange weg voor de boeg en een grote verantwoordelijkheid (kinderen die in veiligheid moeten worden gebracht).
Maar hé, als je zelf maar niet in de shit komt he, want je zou maar eens in de shit komen door een ander te helpen. Nee, doe maar vooral alsof je neus bloedt.[/quote]
Nu vind ik dit wel een beetje overdreven, het is nu niet zo dat ik haar in de stront laat zakken. Het gaat mij erom tot waar ik klaar moet staan en niet of ik klaar moet staan. Schijnbaar vinden haar familie en vrienden hun veiligheid wel belangrijker en kiezen ze voor zichzelf. Ik heb mijn nek uitgestoken maar probeer een grens te trekken.
Hij was wat onduidelijk gequote maar ik zal hierop reageren.
Die vrouw is niet zomaar weggegaan. Die vrouw belt niet zomaar kennissen om steun te vragen. Denk je niet dat die vrouw totaal geisoleerd is van vrienden en familie? Dat hij daar niet eerst zal zoeken?
Jij mag je grens trekken, natuurlijk. Maar hang dat niet op aan het feit dat haar eigen familie en vrienden dat doen, daar zal een andere reden voor zijn dan jouw reden. Als je een grens trekt, wees dan eerlijk naar haar dat je je eigen welzijn belangrijker vindt dan haar welzijn, maar spiegel haar geen steun of welwillendheid voor terwijl die er niet is. Ze ís al wanhopig genoeg.
Ik mag hopen dat wanneer ik ooit in zo'n situatie zou komen, degene die ik bel (en de volgende ochtend weer om te zeggen dat ik veilig ben) me niet ook in de stront laat zakken.
Het is "maar" een kennis, maar hoe wanhopig moet ze zijn dat ze kennissen contacteert ipv vrienden/vriendinnen.
Het is "maar" een kennis, maar wel eentje in nood en verdriet met een lange weg voor de boeg en een grote verantwoordelijkheid (kinderen die in veiligheid moeten worden gebracht).
Maar hé, als je zelf maar niet in de shit komt he, want je zou maar eens in de shit komen door een ander te helpen. Nee, doe maar vooral alsof je neus bloedt.[/quote]
Nu vind ik dit wel een beetje overdreven, het is nu niet zo dat ik haar in de stront laat zakken. Het gaat mij erom tot waar ik klaar moet staan en niet of ik klaar moet staan. Schijnbaar vinden haar familie en vrienden hun veiligheid wel belangrijker en kiezen ze voor zichzelf. Ik heb mijn nek uitgestoken maar probeer een grens te trekken.
Hij was wat onduidelijk gequote maar ik zal hierop reageren.
Die vrouw is niet zomaar weggegaan. Die vrouw belt niet zomaar kennissen om steun te vragen. Denk je niet dat die vrouw totaal geisoleerd is van vrienden en familie? Dat hij daar niet eerst zal zoeken?
Jij mag je grens trekken, natuurlijk. Maar hang dat niet op aan het feit dat haar eigen familie en vrienden dat doen, daar zal een andere reden voor zijn dan jouw reden. Als je een grens trekt, wees dan eerlijk naar haar dat je je eigen welzijn belangrijker vindt dan haar welzijn, maar spiegel haar geen steun of welwillendheid voor terwijl die er niet is. Ze ís al wanhopig genoeg.
donderdag 12 augustus 2010 om 09:40
quote:iridissi schreef op 12 augustus 2010 @ 00:42:
iemand die in een opvang zit mag daar geen bezoek krijgen, aangezien dit adres voor iedere buitenstaander geheim hoort te blijven.Er mogen geen mannen komen en een selecte groep die vooraf bij de concierge moet worden doorgegeven en geindentificeerd.
iemand die in een opvang zit mag daar geen bezoek krijgen, aangezien dit adres voor iedere buitenstaander geheim hoort te blijven.Er mogen geen mannen komen en een selecte groep die vooraf bij de concierge moet worden doorgegeven en geindentificeerd.
donderdag 12 augustus 2010 om 11:28
Hier in de buurt is btw een blijfhuis waarvan de locatie juist bekend is. Dit om aggressieve acties van mannen die hun vrouw niet kunnen vinden te voorkomen. Dit schijnt erg goed te werken.
TO, ik nuanceer het even. Als jij je nu nog even veiliger voelt bij alleen telefonsich contact is dat ook goed denk ik.
Uit een andere post begrijp ik dat hij bij jullie thuis komt? Maw, hij is een 'vriend'? Ik zou geen vrienden kunnen zijn met een mishandelaar.
Zo plaatsvervangend kwaad als ik word om deze situatie zou ik in staat zijn om hem midden in zijn zielige verhaal te onderbreken en te zeggen dat hij niet beter verdiend dat zijn gezin bij hem weggelopen is en dat ik weet van de mishandelingen.
Daarna zou ik hem doorverwijzen naar een psycholoog om zich te laten behandelen voor zijn aggressieve trekken.
TO, ik nuanceer het even. Als jij je nu nog even veiliger voelt bij alleen telefonsich contact is dat ook goed denk ik.
Uit een andere post begrijp ik dat hij bij jullie thuis komt? Maw, hij is een 'vriend'? Ik zou geen vrienden kunnen zijn met een mishandelaar.
Zo plaatsvervangend kwaad als ik word om deze situatie zou ik in staat zijn om hem midden in zijn zielige verhaal te onderbreken en te zeggen dat hij niet beter verdiend dat zijn gezin bij hem weggelopen is en dat ik weet van de mishandelingen.
Daarna zou ik hem doorverwijzen naar een psycholoog om zich te laten behandelen voor zijn aggressieve trekken.
