Mijn man heeft kanker (2)

En ook dit topic beginnen we met een kaarsje voor de dappere, lieve Ray....



Voor Hero,



En hun dierbaren.

De allerallereerste keer dat ik hem zag....



Toen was ik elf.

Hero was twaalf.



Ik heb werkelijk geen flauw benul meer van wat hij toen aanhad. Hij wist het nog wel van mij; een roze spijkerbroek en een trui met streepjes (van mijn moeder gepikt). Wat ik wel weet is dat hij op mijn bed zat, nonchalant met één been onder zich, en ik op een kussen op de grond. Dat van beneden de stemmen van onze ouders naar boven kwamen zweven, en van boven ons de stemmen van mijn broers, maar dat wij tweeën daar zaten op ons eilandje in mijn lila meisjeskamer, totaal gefacineerd van elkaar. Hij heeft niet naar mijn broers omgekeken (terwijl die toch van zijn leeftijd waren; 12 en 10), geen seconde, vanaf het moment dat hij binnenkwam hadden wij tweetjes een klik en was het goed. Samen. Uren hebben we gezeten, geen seconde was het stil, en hebben we over de grond gerold van het lachen. Zelfs toen voelde het al zo goed.....

Regelmatig kwamen zijn ouders op bezoek, met een brede grijns omdat wat er tussen ons was zo voelbaar was voor iedereen. Zelfs mijn broers hadden het lef niet mij ermee te plagen, maar keken eerbiedig toe. Geen idee wat ze dachten dat zich af speelde daar boven, maar het werd goedgekeurd.

Er gebeurde echter niets. Helemaal niets. Angstvallig vermeden we iedere aanraking, terwijl onze zielen niets anders deden dan verstrengelen. Het was te écht, we durfden niet.



Ik ben diegene die afstand ging scheppen. Ik begon heftig te puberen, voelde me rete-onzeker, vond mijzelf drie keer niks, en was zo allejezus bang dat Hero niet in het toneelspelletje dat ik voor iedereen speelde zou trappen. Hij keek dwars door me heen, zag mij, en vroeg of laat moest dat hem wel heftig teleurstellen. Met mijn puberlogica bedacht ik me dat als hij nabij bleef, ik hem zou verliezen, en dus wees ik hem af.... Wat stom! Ik was een kuiken.



Hero snapte het niet.

Tijdenlang stapte hij een paar keer per week op de racefiets om bij ons thuis thee te drinken. Hij had een hekel aan sporten, en aan fietsen in het bijzonder. Maar toch kwam hij, iedere week weer. En iedere week weer was ik er niet. Gevlucht. Ordinair gevlucht. Dronk Hero thee met mijn moeder, en ging na twee uur weer naar huis. Tot hij het op een gegeven moment opgaf.

Zijn "Mimsey-racefiets" heeft hij echter al die jaren bewaard, zelfs toen hij drie jaar geleden hoorde dat hij nooit meer zou fietsen, en ook nu staat hij nog braaf in de berging hier.



Toen hij 19 werd, ging ik naar zijn verjaardag. Zat ik erg 18 te wezen tussen allemaal voor mij vreemde mensen. Jongens die lacherig keken, en meisjes enigzins jaloers. Hero deed toen aan wedstrijddansen, was de god van de dansscholen in de regio, maar geen enkele danspartner kon dichtbij hem komen. En daar, op die verjaardag, keek hij naar mij, en was ik de meest en de minst geliefde persoon van de avond.



Zijn moeder bracht me thuis, en Hero ging mee. Uitgekookt zette zijn moeder de auto stil bij het begin van de straat, met als excuus dat ze geen straatje kon keren. Hero bood aan me naar de deur te begeleiden. Zorgzaam als altijd, zelfs toen al vond hij het niets als ik door het donker moest lopen. Bij onze voordeur greep ik al mijn lef bij elkaar en hief mijn gezicht naar hem op. Stapte dichterbij. "Slaap lekker", hoorde ik mijn held ademloos zeggen, en weg was hij. Later hem ik hem gevraagd waarom hij me toen niet kuste. "Dan was ik flauwgevallen", was zijn antwoord.



Daarna zag ik hem tijdenlang niet, maar wisten we van elkaar dat we er waren. Soms zagen we een glimp van elkaar in de trein, en als we dan thuis kwamen wisten onze ouders precies wie we gezien hadden; we glommen van oor tot oor.



In 2003 overleed mijn opa. In tegenspraak met zijn leeftijd was het druk op zijn crematie. Net als de crematie die ik 4 jaar later in dezelfde maand zou hebben, hield ik een toespraak. Een onverstaanbare toespraak, zo huilde ik. Geen van de aanwezigen kon me troosten, ook Mansey niet. Geen van de aanwezigen kon de juiste woorden vinden. Behalve Hero. Hero die daar ook was, met zijn ouders. Hero, die mijn hand pakte, de statische electriciteit negeerde en er was. Gewoon er was. In mijn ziel, in mijn hart. Hij trooste me, met zijn ogen. En de woorden die hij zei, dronk ik op als medicijn. Het hielp.

Mansey trok me bij Hero vandaan, en ik liet me trekken. Dacht dat ik Hero kwijt was. Hero dacht dat hij mij kwijt was. Toen huilde ik niet meer om mijn lieve opa, maar om mijn lieve Liefde. Niemand zag het verschil, niemand merkte het op. Tranen zijn tranen.



Dat was de laatste keer dat ik Hero gezond zag.



Eén jaar later vocht hij voor zijn leven.

Eén jaar later probeerde ik met Mansey en pasgeboren Mopsey wanhopig een leven op te bouwen.



Twee jaar later leek Hero aan de winnende hand, de kanker leek onder controle en hij leerde zowaar weer lopen.

Twee jaar later was ik aan de verliezende hand, ik had een mooi huis, een geweldig kind en een succesvolle kerel, maar het lukte ons maar niet om elkaar gelukkig te maken.



Drie jaar later wisten Hero en ik wat léven werkelijk was. We waren samen.



Vier jaar later waren we elkaar weer kwijt. De man die er altijd was, op de achtergrond, als veilige basis in mijn leven....nu was hij weg.

Maar van dat jaar samen heb ik zoveel herinneringen;



Hero die de deur open doet, en begint te glimmen van oor tot oor als hij me ziet. Gekleed in zijn onafscheidelijke loshangende overhemd met een "grandpa-longsleeve" eronder. Grote Hero. Brede Hero. Zachte Hero. Stoere Hero.



Hero die paprikaschotel voor me maakt, die we verstrengeld op de bank opeten. Op een omogelijk tijdstip, omdat we de eerste maanden van ons samenzijn gewoon geen hap door ons keel kunnen krijgen. Leven van de liefde.



Wakker worden en merken dat Hero naar me ligt te kijken, met een lieve glimlach en een blik vol bewondering.



Hero met een koppie kaal van de chemo, en dan weer een Hero die een uur na het scheren alweer schaduw op zijn wangen had. Dan vond ik hem het mooist. Met die nonchelante baard van hem. "Groezelig", noemde hij zichzelf dan. "Woest aantrekkelijk" was mijn antwoord.



En Hero die zat te huilen in het vliegtuig, toen we vandaag precies een jaar geleden de Ierse velden achter ons lieten om terug te keren naar Nederland. Snikkend keek hij naar buiten. Nam hij afscheid van zijn land. Ik beloofde hem dat we terug zouden gaan, maar wist toen niet hoe we dat zouden doen. Hij in een whiskeykoker.



Vandaag een jaar geleden.

's Avonds landden we op Schiphol. Man, wat was Hero chagerijnig. Het was druilerig weer, zijn vader die ons op zou halen was er nog niet, en hij voelde zich beroerd. Er viel geen land mee te bezeilen.

Bij zijn ouders zat Mopsey op ons te wachten, die was een week op vakantie geweest met haar vader. Ze knuffelde en kuste mij, en sloeg toen haar armpjes om Hero's nek. Zo zag ik mijn grote vent voor het eerst weer glimlachen. Zijn meiden weer om zich heen, dat was ook goed.



Duizenden herinnerigen heb ik, langzaam komen ze weer terug. Dat gaat gepaard met pijn en vedriet, maar ook met opluchting dat ik het niet vergeten ben, en met blijheid. Blijheid omdat we al die mooie momenten wél gehad hebben, ondanks dat we het onszelf 17 jaar lang zo moeilijk hebben gemaakt. We waren samen.



Inderdaad, bij het woordje Nooit hoort ook het woordje Altijd. En Hero zal Altijd een deel van mij zijn. Een heel mooi deel. Het deel wat het meest gelukkig is geweest van mijn hele leven! Het deel wat compleet is gemaakt. Compleet gemaakt in een tijd die niet af is.