Kinderen
alle pijlers
Alleenstaande moeder
zondag 15 augustus 2010 om 20:03
Lieve moeders,
Sinds een tijdje ben ik alleenstaande moeder met 2 meiden. 1 van 2.5 jaar en eentje van 6mnd. Allebei hele lieve meiden maar er zijn momenten dat ik het echt niet meer trek?
Maar ik hou mezelf dan voor ogen er zijn toch zoveel moeders die het alleen doen?
Help me graag met tips!
Het is bij ons nog wel erg onrustig omdat ik midden in de scheiding zit met manlief.
Hij is tijdens mijn zwangerschap vreemd gegaan met onze oppas 19 jaar. Man 28 jaar.
Dit heb ik wel aangevoeld ( met grote dank van schoonzus ) die in oktober, toen ong 23wkn zwanger eerlijk heeft gezegd dat er geruchten rond gingen over de oppas en mijn man.
Tuurlijk heb ik dat wel gevoeld, en er waren ook mails etc die ik las. Oppas kwam ook opeens niet meer oppasen?
Maar vaak aan hem gevraagd, en elke keer ontkent. Tja je hebt een relatie op basis van vertrouwen, en dat deed ik toen ook.
Toen ons jongste dochtertje geboren werd had ik na een week al een vermoeden dat het echt fout zat! Dat merkte ik aan zijn gedrag ten opzichte van zijn gezin.
Maar ja, je bent net bevallen en nog druk met jezelf. Na een zwaardere zwangerschap ( laatste maanden in een rolstoel omdat lopen amper ging, zware bekkenklachten )
Toen ons dochtertje 3wkn oud was (ons meisje is ook heel onrustig geweest de eerste vier maanden ) , de dag vergeet ik nooit meer ! Hij kwam thuis van een etentje met zijn collega's en hij ging op de bank zitten en ja hoor.
Meneer vertelde dat hij 1x was vreemd gegaan met die griet. Hij had alleen gezoend met haar. Mijn wereld stond stil!!! Ik kon niet meer. Al die tijd gevraagd en aangevoeld en altijd ontkent. En dan is daar de dag dat hij het vertelde.
Maar hij ging op z'n knieeen en wilde knokken voor zijn gezin en wilde er alles aan doen, want wilde niks met die griet.
Dit is gebeurd in februari en het is nu augustus en ze kunnen elkaar nog steeds niet loslaten! Terwijl hij elke keer zegt dat het niks meer is, en zelfs tegen zijn ouders vorige week dinsdag echt heeft gezegd. Het is helemaal over. Vervolgens wel vrijdag een weekend met haar weg gaat. Omdat hij niet anders kon? Hij zat er helemaal doorheen.
Hij liegt best veel. Leugen op leugen.
Ik heb het met manlief nog geprobeerd tot juli,want ja je wilt toch een gezin samen zijn!
Je wilt toch 2 kleine kinderen niet in je eentje opvoeden? Maar elke keer bleef/blijft zij er tussen zitten en kan hij niet stoppen met haar.
Zo erg! Maar trek het niet meer.
Maar pffff hoe doen alleenstaande moeders het toch? Ik moet zeggen zit ook echt niet lekker in mijn vel, maar ik trek het gewoon amper met 2kinderen!!!
Het is zo zwaar. Ze hebben nog zoveel aandacht nodig. Vandaag bijna heel de tijd in de weer geweest..
Van veel mensen wel steun hoor, schoonzus als ik die niet had!
Ongelooflijk,en een goeie vriendin....
Maar je leven staat ineens op z'n kop! Met je twee kindjes van 2.5 en 6mnd.
Sinds een tijdje ben ik alleenstaande moeder met 2 meiden. 1 van 2.5 jaar en eentje van 6mnd. Allebei hele lieve meiden maar er zijn momenten dat ik het echt niet meer trek?
Maar ik hou mezelf dan voor ogen er zijn toch zoveel moeders die het alleen doen?
Help me graag met tips!
Het is bij ons nog wel erg onrustig omdat ik midden in de scheiding zit met manlief.
Hij is tijdens mijn zwangerschap vreemd gegaan met onze oppas 19 jaar. Man 28 jaar.
Dit heb ik wel aangevoeld ( met grote dank van schoonzus ) die in oktober, toen ong 23wkn zwanger eerlijk heeft gezegd dat er geruchten rond gingen over de oppas en mijn man.
Tuurlijk heb ik dat wel gevoeld, en er waren ook mails etc die ik las. Oppas kwam ook opeens niet meer oppasen?
Maar vaak aan hem gevraagd, en elke keer ontkent. Tja je hebt een relatie op basis van vertrouwen, en dat deed ik toen ook.
Toen ons jongste dochtertje geboren werd had ik na een week al een vermoeden dat het echt fout zat! Dat merkte ik aan zijn gedrag ten opzichte van zijn gezin.
Maar ja, je bent net bevallen en nog druk met jezelf. Na een zwaardere zwangerschap ( laatste maanden in een rolstoel omdat lopen amper ging, zware bekkenklachten )
Toen ons dochtertje 3wkn oud was (ons meisje is ook heel onrustig geweest de eerste vier maanden ) , de dag vergeet ik nooit meer ! Hij kwam thuis van een etentje met zijn collega's en hij ging op de bank zitten en ja hoor.
Meneer vertelde dat hij 1x was vreemd gegaan met die griet. Hij had alleen gezoend met haar. Mijn wereld stond stil!!! Ik kon niet meer. Al die tijd gevraagd en aangevoeld en altijd ontkent. En dan is daar de dag dat hij het vertelde.
Maar hij ging op z'n knieeen en wilde knokken voor zijn gezin en wilde er alles aan doen, want wilde niks met die griet.
Dit is gebeurd in februari en het is nu augustus en ze kunnen elkaar nog steeds niet loslaten! Terwijl hij elke keer zegt dat het niks meer is, en zelfs tegen zijn ouders vorige week dinsdag echt heeft gezegd. Het is helemaal over. Vervolgens wel vrijdag een weekend met haar weg gaat. Omdat hij niet anders kon? Hij zat er helemaal doorheen.
Hij liegt best veel. Leugen op leugen.
Ik heb het met manlief nog geprobeerd tot juli,want ja je wilt toch een gezin samen zijn!
Je wilt toch 2 kleine kinderen niet in je eentje opvoeden? Maar elke keer bleef/blijft zij er tussen zitten en kan hij niet stoppen met haar.
Zo erg! Maar trek het niet meer.
Maar pffff hoe doen alleenstaande moeders het toch? Ik moet zeggen zit ook echt niet lekker in mijn vel, maar ik trek het gewoon amper met 2kinderen!!!
Het is zo zwaar. Ze hebben nog zoveel aandacht nodig. Vandaag bijna heel de tijd in de weer geweest..
Van veel mensen wel steun hoor, schoonzus als ik die niet had!
Ongelooflijk,en een goeie vriendin....
Maar je leven staat ineens op z'n kop! Met je twee kindjes van 2.5 en 6mnd.
zondag 15 augustus 2010 om 20:13
Pluimke, het is gewoon superzwaar. Mijn verhaal is ongeveer vergelijkbaar met het jouwe. Ik ben 2 jaar geleden gescheiden toen mijn dochters 2,5 en net 1 waren.
Mijn tips zijn: regelmaat in je dag, kinderen op tijd het bed in zodat je zelf een beetje een avond hebt. En probeer de tijd die je alleen hebt als de kinderen naar papa zijn ofzo écht aan jezelf te besteden. Dus niet die gelegenheid grijpen om dan eindleijk de badkamer te gaan poetsen maar gewoon lekker naar de sauna, met een vriendin koffie drinken etc.
Hulp vragen van je vriendinnen en familie en zet je ex in om zijn deel van de opvoeding te doen. Dat hij een L*L is geweest in de relatie maakt hem nog geen slechte vader.
Het is echt keihard buffelen en een overleven en dat redt je alleen maar als je het jezelf zo gemakkelijk mogelijk maakt.
Mijn tips zijn: regelmaat in je dag, kinderen op tijd het bed in zodat je zelf een beetje een avond hebt. En probeer de tijd die je alleen hebt als de kinderen naar papa zijn ofzo écht aan jezelf te besteden. Dus niet die gelegenheid grijpen om dan eindleijk de badkamer te gaan poetsen maar gewoon lekker naar de sauna, met een vriendin koffie drinken etc.
Hulp vragen van je vriendinnen en familie en zet je ex in om zijn deel van de opvoeding te doen. Dat hij een L*L is geweest in de relatie maakt hem nog geen slechte vader.
Het is echt keihard buffelen en een overleven en dat redt je alleen maar als je het jezelf zo gemakkelijk mogelijk maakt.
zondag 15 augustus 2010 om 20:15
zondag 15 augustus 2010 om 20:16
Denk niet dat het aan je kindjes ligt dat het zo zwaar is, je gaat nu gewoon door een enorme emotionele rollercoaster.
Dit voelen je kinderen ook aan, die voelen ook de spanning ed.
Het wordt makkelijker, echt wel waar.
Als alles geregeld is, want ik neem aan dat jou (ex) man ook zijn zorgtaken op zich gaat nemen, wordt het vast rustiger.
iig. heel erg veel sterkte.
Dit voelen je kinderen ook aan, die voelen ook de spanning ed.
Het wordt makkelijker, echt wel waar.
Als alles geregeld is, want ik neem aan dat jou (ex) man ook zijn zorgtaken op zich gaat nemen, wordt het vast rustiger.
iig. heel erg veel sterkte.
zondag 15 augustus 2010 om 20:19
Bedank hangmat!
Hoe is het contact met jou ex?
Ik vind hem geen slechte papa hoor.. Hij probeert het als de kinderen bij hem zijn echt wel goed te doen.
Maar zijn dochter had hem het weekend dat hij weg is gegaan erg hard nodig. Was eigenlijk zijn papa weekend. We hadden wel afgesproken dat hij de meisjes zondag 12,00u tot maandag 19,00u had hoor.
De afspraak stond, maar dat was omdat hij zelf op de motor weg wilde. En dan midden in zijn scheiding, dochtertje die hem zo hard nodig heeft toch met die griet weg?
Ik weet ook wel hij is alleen met haar bezig en de rest?
Man zit bij zijn ouders, en geeft ook wel aan dat als hij daar niet had gezeten hij de zorg voor onze meisjes niet aan had gekunt, omdat het zo slecht met hem gaat...
Maar ik moet dus wel?
Hoe is het contact met jou ex?
Ik vind hem geen slechte papa hoor.. Hij probeert het als de kinderen bij hem zijn echt wel goed te doen.
Maar zijn dochter had hem het weekend dat hij weg is gegaan erg hard nodig. Was eigenlijk zijn papa weekend. We hadden wel afgesproken dat hij de meisjes zondag 12,00u tot maandag 19,00u had hoor.
De afspraak stond, maar dat was omdat hij zelf op de motor weg wilde. En dan midden in zijn scheiding, dochtertje die hem zo hard nodig heeft toch met die griet weg?
Ik weet ook wel hij is alleen met haar bezig en de rest?
Man zit bij zijn ouders, en geeft ook wel aan dat als hij daar niet had gezeten hij de zorg voor onze meisjes niet aan had gekunt, omdat het zo slecht met hem gaat...
Maar ik moet dus wel?
zondag 15 augustus 2010 om 20:23
Poeh Pluimke, wat een verhaal!
Twee kleine kinderen is al druk en zwaar als je met z'n tweeën bent! Jij moet het allemaal in je eentje doen en dan heb je ook nog deze enorme klap te verwerken.
Hoe is je netwerk? Heb je familie en/of vrienden om je heen die je kunnen en willen helpen?
Gaat je oudste al naar de peuterspeelzaal?
Twee kleine kinderen is al druk en zwaar als je met z'n tweeën bent! Jij moet het allemaal in je eentje doen en dan heb je ook nog deze enorme klap te verwerken.
Hoe is je netwerk? Heb je familie en/of vrienden om je heen die je kunnen en willen helpen?
Gaat je oudste al naar de peuterspeelzaal?
The time is now
zondag 15 augustus 2010 om 20:24
Jeetje wat een verhaal.
Een vriendin van me heeft ook zoiets mee gemaakt. Eerste vriend heeft ze zo'n 3 maanden na de bevallng van de eerst de laan uitgestuurd. Na een half jaar had ze een nieuwe vriend. Waarvan ze na ongeveer een jaar ook zwanger bleek. Tijdens die zwangerschap was t een knipperlicht, aan uit aan uit. Ongeveer 6 weken na de bevalling van nr 2 was dat ook weer gedaan. Hij bleek haar bedrogen te hebben in haar eigen huis!!!
Nu is ze alleen met 2 kindjes.
Veel vrienden en familie hebben haar alleen gelaten. Door allerlei leugens van hem. De vrienden die ze nog heeft proberen haar zo veel mogelijk te steunen.
Misschien heb je vrienden of vriendinnen die eens op je kleinjes willen passen? Zodat je ook iets voor jezelf doet. Wat er ha gebeurd is niet leuk en zeker niet fair! En hij blijft de vader van je kindertjes, maar denk goed na over wat je doet!
Heel veel succes en sterkte!!!
Een vriendin van me heeft ook zoiets mee gemaakt. Eerste vriend heeft ze zo'n 3 maanden na de bevallng van de eerst de laan uitgestuurd. Na een half jaar had ze een nieuwe vriend. Waarvan ze na ongeveer een jaar ook zwanger bleek. Tijdens die zwangerschap was t een knipperlicht, aan uit aan uit. Ongeveer 6 weken na de bevalling van nr 2 was dat ook weer gedaan. Hij bleek haar bedrogen te hebben in haar eigen huis!!!
Nu is ze alleen met 2 kindjes.
Veel vrienden en familie hebben haar alleen gelaten. Door allerlei leugens van hem. De vrienden die ze nog heeft proberen haar zo veel mogelijk te steunen.
Misschien heb je vrienden of vriendinnen die eens op je kleinjes willen passen? Zodat je ook iets voor jezelf doet. Wat er ha gebeurd is niet leuk en zeker niet fair! En hij blijft de vader van je kindertjes, maar denk goed na over wat je doet!
Heel veel succes en sterkte!!!
zondag 15 augustus 2010 om 20:28
Ik herken wel wat in je verhaal. Sinds 1,5 jaar ben ik ook alleenstaande moeder van mijn dochter (nu 3,5 jaar).
Het is een vreselijke tijd geweest (en ja, nu heb ik het er nog steeds moeilijk mee) maar het gaat al een beetje beter. Probeer zo veel mogelijk met vriendinnen ofzo erover te praten. Sluit jezelf niet op in huis, ga er op uit, al is het alleen maar even naar de bakker ofzo.
Probeer duidelijke afspraken te maken met je ex maar maak alleen afspraken waar je zelf achter staat en wat goed is voor je kinderen. Denk aan jezelf en je kinderen!
Knuffel en veel sterkte
Het is een vreselijke tijd geweest (en ja, nu heb ik het er nog steeds moeilijk mee) maar het gaat al een beetje beter. Probeer zo veel mogelijk met vriendinnen ofzo erover te praten. Sluit jezelf niet op in huis, ga er op uit, al is het alleen maar even naar de bakker ofzo.
Probeer duidelijke afspraken te maken met je ex maar maak alleen afspraken waar je zelf achter staat en wat goed is voor je kinderen. Denk aan jezelf en je kinderen!
Knuffel en veel sterkte
zondag 15 augustus 2010 om 21:49
zondag 15 augustus 2010 om 22:13
maandag 16 augustus 2010 om 22:34
Hoi Pluimke,
Sorry voor het trage antwoord. Ben niet heel vaak op het forum. Het contact met mijn ex is redelijk. Ik probeer wat afstand te nemen en zolang ik dat doe gaat het best goed. Natuurlijk zie ik hem regelmatig. 1 avond en aansluitend 1 dag is mijn dochter bij hem en om het weekend.
Meid, op dit moment is het gewoon hel. Ik sliep niet (veel), at niet en functioneerde ook eigenlijk niet. Ik heb zoveel mogelijk aandacht gegeven aan mijn dochter. Door haar en voor haar moest ik van alles en krijg je ook weer eea op de rit. uiteindelijk ben ik 1,5 jaar verder en best tevreden hoe alles weer een beetje op de pootjes terecht komt, al ben ik er nog niet (relatie van 18 jaar achter de rug)
Sorry voor het trage antwoord. Ben niet heel vaak op het forum. Het contact met mijn ex is redelijk. Ik probeer wat afstand te nemen en zolang ik dat doe gaat het best goed. Natuurlijk zie ik hem regelmatig. 1 avond en aansluitend 1 dag is mijn dochter bij hem en om het weekend.
Meid, op dit moment is het gewoon hel. Ik sliep niet (veel), at niet en functioneerde ook eigenlijk niet. Ik heb zoveel mogelijk aandacht gegeven aan mijn dochter. Door haar en voor haar moest ik van alles en krijg je ook weer eea op de rit. uiteindelijk ben ik 1,5 jaar verder en best tevreden hoe alles weer een beetje op de pootjes terecht komt, al ben ik er nog niet (relatie van 18 jaar achter de rug)
dinsdag 17 augustus 2010 om 23:27
donderdag 19 augustus 2010 om 10:50
Hoi ik ben ook alleenstaand. Heb maar 1 kindje, een zoontje van 2,5. Wij waren uit elkaar toen hij net 1 jaar oud was.
En ja het is zwaar. Ik ben vaak kapot s avonds. Soms laat ik de boel de boel na een beetje opruimen en plof dan lekker op de bank om even bij te tanken.
Hij gaat nog wel naar zijn vader toe, verder heb ik ook niet veel opvang (mijn ouders hebben gezondheidsproblemen).
De tips zijn gewoon af en toe oppas regelen en tijd voor jezelf nemen. Dus even een dagje iets voor jezelf doen.
Als het financieel toelaatbaar is een dagje weg.
maar bij jou is het nog zo kort geleden.
Gemiddeld staat er 2 a 3 jaar voor voordat je een scheiding verwerkt heb na een lange relatie.
Wat je ex betreft: het is nu eenmaal zo dat je als moeder vaak aan het kortste eind trekt. Dus als zij geen zin hebben om de kinderen op te halen dat ze het dan niet doen.
Wat je kan doen is gewoon de omgangsregeling via de rechter laten regelen zodat ook de vakanties e.d. op papier staan.
Maar dan nog is het afhankelijk van zijn goodwill.
Hij mag blij zijn dat hij de kinderen mag zien, hoeveel moeders zetten hun kinderen wel niet in als emotionele chantage.
Waar ik overigens ook altijd fel op tegen ben geweest.
Eigen emoties moeten nu eenmaal aan de kant worden gezet in het belang van je kinderen.
Wat ik je wel wil adviseren is bijvoorbeeld om wat gesprekken te hebben met een therapeut. iemand waarbij je ook even lekker van je af kan praten, als er toch veel onverwerkte zaken zijn.
en wat je ex verder betreft: een slappeling. Wees blij dat je er vanaf bent, al zal dat nu nog niet zo voelen.
Hij is natuurlijk slachtoffer.. ineens zaten zijn lippen vastgeplakt aan de oppas ja ja.
En dan nog een weekend weggaan ook. Laat lekker gaan, steek je energie er niet in. hoe moeilijk ook.
Sterkte verder.
En ja het is zwaar. Ik ben vaak kapot s avonds. Soms laat ik de boel de boel na een beetje opruimen en plof dan lekker op de bank om even bij te tanken.
Hij gaat nog wel naar zijn vader toe, verder heb ik ook niet veel opvang (mijn ouders hebben gezondheidsproblemen).
De tips zijn gewoon af en toe oppas regelen en tijd voor jezelf nemen. Dus even een dagje iets voor jezelf doen.
Als het financieel toelaatbaar is een dagje weg.
maar bij jou is het nog zo kort geleden.
Gemiddeld staat er 2 a 3 jaar voor voordat je een scheiding verwerkt heb na een lange relatie.
Wat je ex betreft: het is nu eenmaal zo dat je als moeder vaak aan het kortste eind trekt. Dus als zij geen zin hebben om de kinderen op te halen dat ze het dan niet doen.
Wat je kan doen is gewoon de omgangsregeling via de rechter laten regelen zodat ook de vakanties e.d. op papier staan.
Maar dan nog is het afhankelijk van zijn goodwill.
Hij mag blij zijn dat hij de kinderen mag zien, hoeveel moeders zetten hun kinderen wel niet in als emotionele chantage.
Waar ik overigens ook altijd fel op tegen ben geweest.
Eigen emoties moeten nu eenmaal aan de kant worden gezet in het belang van je kinderen.
Wat ik je wel wil adviseren is bijvoorbeeld om wat gesprekken te hebben met een therapeut. iemand waarbij je ook even lekker van je af kan praten, als er toch veel onverwerkte zaken zijn.
en wat je ex verder betreft: een slappeling. Wees blij dat je er vanaf bent, al zal dat nu nog niet zo voelen.
Hij is natuurlijk slachtoffer.. ineens zaten zijn lippen vastgeplakt aan de oppas ja ja.
En dan nog een weekend weggaan ook. Laat lekker gaan, steek je energie er niet in. hoe moeilijk ook.
Sterkte verder.
donderdag 19 augustus 2010 om 11:05
Ik weet niet wat ik zeggen moet, vooral omdat ik zelf geen kinderen heb. Maar voor wat het waard is heb ik ongelooflijk veel respect voor jou en alle andere moeders (en vaders) in een soortgelijke situatie. Ik ken iemand die bewust een kind wilde zonder relatie; en zij heeft het al zwaar(der dan ze dacht). Maar dan ook nog eens met een lapzwans ex te maken die zijn eigen leven nog steeds voor op die van zijn kinderen plaatst, maakt het nog eens extra zwaar.
donderdag 19 augustus 2010 om 11:54
Ik ben zelf ook alleenstaande moeder van een meisje van bijna 3 nu. Mijn ex en ik gingen uit elkaar toen ze bijna 9 maanden was omdat hij vreemd was gegaan (heeft hij tot nu toe altijd nog ontkend maar hij heeft ook nog steeds geen goed verhaal voor de chlamydia die hij opliep bij zijn scharrel)
Ja het is zwaar, en ja het is klote maar echt echt echt waar er komt een dag dat je denkt waar maakte ik me nou zo druk om? Heeft bij mij ruim een jaar geduurd hoor en voor die tijd heb ik echt wel eens een vriendin jankend opgebeld dat ik het niet meer trok. Het was zelfs zo erg dat ik mijn dochtertje niet meer leuk vond en serieus heb gedacht dat ik niet meer van haar hield. Ik hoop dat die angst je bespaard blijft.
In het begin hield ik me groot, maar dat hield ik niet lang vol. Heb je iemand tegen wie je kan klagen net zo lang tot jij er genoeg van hebt? Ik heb gelukkig een paar goede vriendinnen die elke keer weer naar mijn verhaal luisterden zonder te relativeren en zonder mij te onderbreken die mij lieten tieren en razen zodat mijn dochter er geen last van zou hebben.
We zijn nu ruim 2 jaar verder en ik moet zeggen dat ik nu vrijwel elke ochtend op sta en blij ben dat ik weer een dag kan doorbrengen met mijn dochter.
We hebben een goede omgangsregeling op papier (om het weekeind en elke week een middag en avond, de helft van de vakanties en de helft van de feestdagen in overleg) maar het komt erop neer dat hij haar alleen die ene middag en avond heeft en de weekeinden. Op vakantie gaan deed hij niet (nu voor het eerst een weekje geweest) en feestdagen viert hij niet muv de kerst.
Ik dacht in het begin dat het niet meer goed zou komen maar er is licht aan het einde van de tunnel ook voor jou. Succes!
Ja het is zwaar, en ja het is klote maar echt echt echt waar er komt een dag dat je denkt waar maakte ik me nou zo druk om? Heeft bij mij ruim een jaar geduurd hoor en voor die tijd heb ik echt wel eens een vriendin jankend opgebeld dat ik het niet meer trok. Het was zelfs zo erg dat ik mijn dochtertje niet meer leuk vond en serieus heb gedacht dat ik niet meer van haar hield. Ik hoop dat die angst je bespaard blijft.
In het begin hield ik me groot, maar dat hield ik niet lang vol. Heb je iemand tegen wie je kan klagen net zo lang tot jij er genoeg van hebt? Ik heb gelukkig een paar goede vriendinnen die elke keer weer naar mijn verhaal luisterden zonder te relativeren en zonder mij te onderbreken die mij lieten tieren en razen zodat mijn dochter er geen last van zou hebben.
We zijn nu ruim 2 jaar verder en ik moet zeggen dat ik nu vrijwel elke ochtend op sta en blij ben dat ik weer een dag kan doorbrengen met mijn dochter.
We hebben een goede omgangsregeling op papier (om het weekeind en elke week een middag en avond, de helft van de vakanties en de helft van de feestdagen in overleg) maar het komt erop neer dat hij haar alleen die ene middag en avond heeft en de weekeinden. Op vakantie gaan deed hij niet (nu voor het eerst een weekje geweest) en feestdagen viert hij niet muv de kerst.
Ik dacht in het begin dat het niet meer goed zou komen maar er is licht aan het einde van de tunnel ook voor jou. Succes!
Erger u niet, verwonder u slechts!
zaterdag 21 augustus 2010 om 23:24
Lieve Pluimke,
Fijn om toch weer wat van je te horen! Het is je nog niet gelukt om op de hyves van de februaribaby's te komen??? We missen je!
Zoals je weet zit ik in dezelfde situatie als jij. Nog steeds ja! Voor de rest, die mijn verhaal niet kent: mijn man heeft besloten alleen verder te willen op het moment dat onze jongste een week oud was en nog in het ziekenhuis lag vanwege een vroeggeboorte.... Dat was eind december, dus sinds 8 maanden zijn we bezig met het scheidingstraject. Er begint (eindelijk) schot in te komen. Het ouderschapsplan is geschreven, de kinderen 'verdelen' we dmv co-ouderschap: de helft van de week bij mij en de andere helft bij hem. Dat gaat verbazingwekkend goed. Als het over de kinderen gaat, kunnen we gelukkig nog door een deur. Af en toe verscheurt het me dat ik mijn kids niet bij me heb, andere keren vind ik het juist heerlijk om tijd voor mezelf te hebben.
Pluim, neem alsjeblieft alle hulp aan die je kunt krijgen. Voel je niet schuldig, maar zorg dat je aan jezelf toe komt. Jij hebt nu tijd en energie nodig om dit alles te kunnen verwerken, want je bent op een ongelooflijke manier bedonderd tijdens een toch al zware zwangerschap....
Waar woon je eigenlijk? (grof dan he, misschien kunnen we eens wat voor elkaar betekenen?) Ik woon in de omgeving Amsterdam.
Hele dikke knuffel voor jou en voor je twee kindjes! Gaat het wel goed met je kinderen?
Fijn om toch weer wat van je te horen! Het is je nog niet gelukt om op de hyves van de februaribaby's te komen??? We missen je!
Zoals je weet zit ik in dezelfde situatie als jij. Nog steeds ja! Voor de rest, die mijn verhaal niet kent: mijn man heeft besloten alleen verder te willen op het moment dat onze jongste een week oud was en nog in het ziekenhuis lag vanwege een vroeggeboorte.... Dat was eind december, dus sinds 8 maanden zijn we bezig met het scheidingstraject. Er begint (eindelijk) schot in te komen. Het ouderschapsplan is geschreven, de kinderen 'verdelen' we dmv co-ouderschap: de helft van de week bij mij en de andere helft bij hem. Dat gaat verbazingwekkend goed. Als het over de kinderen gaat, kunnen we gelukkig nog door een deur. Af en toe verscheurt het me dat ik mijn kids niet bij me heb, andere keren vind ik het juist heerlijk om tijd voor mezelf te hebben.
Pluim, neem alsjeblieft alle hulp aan die je kunt krijgen. Voel je niet schuldig, maar zorg dat je aan jezelf toe komt. Jij hebt nu tijd en energie nodig om dit alles te kunnen verwerken, want je bent op een ongelooflijke manier bedonderd tijdens een toch al zware zwangerschap....
Waar woon je eigenlijk? (grof dan he, misschien kunnen we eens wat voor elkaar betekenen?) Ik woon in de omgeving Amsterdam.
Hele dikke knuffel voor jou en voor je twee kindjes! Gaat het wel goed met je kinderen?
