Relaties
alle pijlers
Verwarring en verdriet.
dinsdag 24 augustus 2010 om 09:38
Hoi dames
Ik wou eigenlijk geen topic meer openen over mijn (ex) vriend.
Maar ik wil toch nog even het volgende kwijt:
Zondag is het dus uitgegaan tussen ons, het was een beslissing van mij en hij ging ermee akkoord. Hij begreep dat ik eerst aan mezelf moest werken voordat we samen gelukkig konden worden. Prima dus.
Wel heel pijnlijk en veel gejankt samen maar voor mij ook een gevoel van opluchting.
Gisteren ging hij in de ochtend naar zijn werk en ik ging hier op de pc op zoek naar werk bij mijn moeder in de buurt. Nu belde mijn moeder dat ze pas volgende week kan komen om mijn spullen te halen.
Want het bestelbusje van haar vriend was stuk gegaan dus die moest eerst gemaakt worden.
De afspraak was eerst dat ze me morgen zou komen halen, en ik tot morgen hier zou blijven om rustig mijn spullen in te pakken enzo.
Dat scheelt me weer een dure reis naar huis met de trein en bus.
Zou eerst vandaag naar huis gaan maar moet nog veel inpakken dus dat ging niet door.
Ex vriend zegt geen last van me te hebben en ik mag van hem blijven hoe lang ik wil.
Probleem is dat ik gisteravond weer twijfelde aan mijn keuze om het uit te maken. We hadden veel geknuffeld en gezoend en dan word je gevoel toch weer sterker.
Nu het ochtend is en hij op werk is twijfel ik niet meer.
Ik moet op mezelf zijn, maar nu is de vraag wanneer ik naar huis ga. Heb tegen hem gezegd dat ik morgen ga, maar moet even kijken of ik het wel kan betalen, want veel salaris zal ik niet krijgen en ik heb ook vaste lasten van 200 per maand.
Gisteren had hij zich op facebook alweer op Single gezet, iets wat me wel een beetje raakte, toen hij dat doorhad veranderde hij het terug naar relatie. Maar dat hoeft nou ook weer niet, want we gaan wel uit elkaar.
We hebben afgesproken om elkaar over 3 maanden weer eens te spreken zodat we kunnen kijken hoe het dan met me gaat en of er dan dingen zijn veranderd aan mezelf. Dan nog heb ik hem niet beloofd dat het dan wel weer wat word.
Ik voel me echt vreselijk leeg en ellendig, het liefst ga ik een hele tijd slapen. Zie er ook heel erg tegenop om weer thuis te gaan wonen.
Iemand tips hoe ik er makkelijk overheen kan komen?
Ik wou eigenlijk geen topic meer openen over mijn (ex) vriend.
Maar ik wil toch nog even het volgende kwijt:
Zondag is het dus uitgegaan tussen ons, het was een beslissing van mij en hij ging ermee akkoord. Hij begreep dat ik eerst aan mezelf moest werken voordat we samen gelukkig konden worden. Prima dus.
Wel heel pijnlijk en veel gejankt samen maar voor mij ook een gevoel van opluchting.
Gisteren ging hij in de ochtend naar zijn werk en ik ging hier op de pc op zoek naar werk bij mijn moeder in de buurt. Nu belde mijn moeder dat ze pas volgende week kan komen om mijn spullen te halen.
Want het bestelbusje van haar vriend was stuk gegaan dus die moest eerst gemaakt worden.
De afspraak was eerst dat ze me morgen zou komen halen, en ik tot morgen hier zou blijven om rustig mijn spullen in te pakken enzo.
Dat scheelt me weer een dure reis naar huis met de trein en bus.
Zou eerst vandaag naar huis gaan maar moet nog veel inpakken dus dat ging niet door.
Ex vriend zegt geen last van me te hebben en ik mag van hem blijven hoe lang ik wil.
Probleem is dat ik gisteravond weer twijfelde aan mijn keuze om het uit te maken. We hadden veel geknuffeld en gezoend en dan word je gevoel toch weer sterker.
Nu het ochtend is en hij op werk is twijfel ik niet meer.
Ik moet op mezelf zijn, maar nu is de vraag wanneer ik naar huis ga. Heb tegen hem gezegd dat ik morgen ga, maar moet even kijken of ik het wel kan betalen, want veel salaris zal ik niet krijgen en ik heb ook vaste lasten van 200 per maand.
Gisteren had hij zich op facebook alweer op Single gezet, iets wat me wel een beetje raakte, toen hij dat doorhad veranderde hij het terug naar relatie. Maar dat hoeft nou ook weer niet, want we gaan wel uit elkaar.
We hebben afgesproken om elkaar over 3 maanden weer eens te spreken zodat we kunnen kijken hoe het dan met me gaat en of er dan dingen zijn veranderd aan mezelf. Dan nog heb ik hem niet beloofd dat het dan wel weer wat word.
Ik voel me echt vreselijk leeg en ellendig, het liefst ga ik een hele tijd slapen. Zie er ook heel erg tegenop om weer thuis te gaan wonen.
Iemand tips hoe ik er makkelijk overheen kan komen?
dinsdag 24 augustus 2010 om 13:35
quote:nogeensdan schreef op 24 augustus 2010 @ 12:25:
De vraag is waarom het voor jou verkeerd voelt.
Omdat hij er moeite mee heeft of omdat je het zelf niet wilt?
Laat het gewoon bezinken, geef het wat ruimte.
Misschien kun je er met iemand in je directe omgeving eens over praten? Maar blijf er niet in hangen, ga dingen doen, bouw iets op voor jezelf, dat je onafhankelijk wordt van anderen.
Ik weet niet wat het is maar het voelt voor mij verkeerd. Het voelt als opgeven, alsof ik niet sterk genoeg was om voor ons te vechten.
Ja ik moet ook echt morgen weggaan anders kan ik straks helemaal niet meer weg, gelukkig ook al bedenk ik me vind hij alsnog dat ik moet gaan. Puur omdat hij snapt dat hij me niet kan helpen op dit moment.
Dat vond ik wel weer mooi. Dat hij het me gunt om even op mezelf te zijn.
De vraag is waarom het voor jou verkeerd voelt.
Omdat hij er moeite mee heeft of omdat je het zelf niet wilt?
Laat het gewoon bezinken, geef het wat ruimte.
Misschien kun je er met iemand in je directe omgeving eens over praten? Maar blijf er niet in hangen, ga dingen doen, bouw iets op voor jezelf, dat je onafhankelijk wordt van anderen.
Ik weet niet wat het is maar het voelt voor mij verkeerd. Het voelt als opgeven, alsof ik niet sterk genoeg was om voor ons te vechten.
Ja ik moet ook echt morgen weggaan anders kan ik straks helemaal niet meer weg, gelukkig ook al bedenk ik me vind hij alsnog dat ik moet gaan. Puur omdat hij snapt dat hij me niet kan helpen op dit moment.
Dat vond ik wel weer mooi. Dat hij het me gunt om even op mezelf te zijn.
dinsdag 24 augustus 2010 om 13:44
Eerst vatte ik Rogue's opmerking ook zo op, maar lees gewoon wat meer in dit topic.
Ze lijkt me echt niet zo'n naar mens hoor. Beetje ongelukkig geschreven misschien over haar vriend. Maar ze schrijft ook mooier over hem. Ze lijkt me een beetje in de war, beetje (emotioneel) ongeleid projectiel. En dat weet ze. Daarom gaat ze nu alleen verder.
Ze lijkt me echt niet zo'n naar mens hoor. Beetje ongelukkig geschreven misschien over haar vriend. Maar ze schrijft ook mooier over hem. Ze lijkt me een beetje in de war, beetje (emotioneel) ongeleid projectiel. En dat weet ze. Daarom gaat ze nu alleen verder.
dinsdag 24 augustus 2010 om 14:05
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:18
Hee Rogue, ik ben blij dat je eindelijk de knoop hebt doorgehakt, want het zat er al een poos aan te komen hè?
Wat vervelend dat je nu een week moet wachten met de eigenlijke verhuizing - is er écht niets te regelen? Ik zou toch als het even kan dat geld aan die trein uitgeven hoor en gewoon met je hoogstnoodzakelijke spullen vertrekken, De rest komt dan volgende week wel, als dat busje weer gemaakt is.
Helemaal als jullie, ondanks dat het uit is, toch gaan zitten knuffelen en zoenen. moet je echt niet meer doen, je bent nu al een maand of twee aan het knipperlichten, klaar is klaar.
Rot voor je dat je moeder en broer niet echt hartelijk reageren. Je kunt zeker niet bij je oma terecht hè?
Wat vervelend dat je nu een week moet wachten met de eigenlijke verhuizing - is er écht niets te regelen? Ik zou toch als het even kan dat geld aan die trein uitgeven hoor en gewoon met je hoogstnoodzakelijke spullen vertrekken, De rest komt dan volgende week wel, als dat busje weer gemaakt is.
Helemaal als jullie, ondanks dat het uit is, toch gaan zitten knuffelen en zoenen. moet je echt niet meer doen, je bent nu al een maand of twee aan het knipperlichten, klaar is klaar.
Rot voor je dat je moeder en broer niet echt hartelijk reageren. Je kunt zeker niet bij je oma terecht hè?
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:26
Om daar te wonen bedoel je? nee dat is niks voor mij, mijn oma is helemaal geen goed gezelschap. Mijn moeder is toch amper thuis, dus daar zal ik weinig last van hebben.
ik woon daar wel een tijdje en dan ga ik wel iets voor mezelf zoeken.
Ja ik ga ook morgen naar huis en volgende week halen we de rest van mijn spullen op.
Zoenen gaan we nu niet meer doen, dat had ik vanochtend al met hem afgesproken.
Net weer een enorme huilbui gehad en voel me zo leeg.
ik woon daar wel een tijdje en dan ga ik wel iets voor mezelf zoeken.
Ja ik ga ook morgen naar huis en volgende week halen we de rest van mijn spullen op.
Zoenen gaan we nu niet meer doen, dat had ik vanochtend al met hem afgesproken.
Net weer een enorme huilbui gehad en voel me zo leeg.
woensdag 25 augustus 2010 om 09:20
Poeh wat een zware dobber. Gisteren was heel emotioneel bij zijn ouders, ze waren wel heel lief hoor. Eerst snapte ze er niks van, want we hadden nooit verteld dat er problemen waren in de relatie dus voor hun was het een verrassing.
Schoonvader was bijna in tranen, omdat hij het zo erg vond voor mijn vriend omdat hij nu zo dolgelukkig was en zijn liefde van zijn leven had gevonden en nu raakte hij me weer kwijt. Na een lang gesprek ze netjes bedankt voor alles, even geknuffeld en naar huis gegaan.
Vannacht tegen vriend aan in slaap gevallen en vanochtend een zware ochtend gehad. Beide veel gehuild en elkaar zo lang mogelijk vast gehouden.
Het afscheid net was echt verschrikkelijk. Hij stapte de lift in, keek naar me op, een traan over zijn wang. Ik rende de lift in en hield hem vast. Allebei weer janken.
Toen elkaar losgelaten en nu zit ik hier, compleet over mijn toeren.
Schoonvader was bijna in tranen, omdat hij het zo erg vond voor mijn vriend omdat hij nu zo dolgelukkig was en zijn liefde van zijn leven had gevonden en nu raakte hij me weer kwijt. Na een lang gesprek ze netjes bedankt voor alles, even geknuffeld en naar huis gegaan.
Vannacht tegen vriend aan in slaap gevallen en vanochtend een zware ochtend gehad. Beide veel gehuild en elkaar zo lang mogelijk vast gehouden.
Het afscheid net was echt verschrikkelijk. Hij stapte de lift in, keek naar me op, een traan over zijn wang. Ik rende de lift in en hield hem vast. Allebei weer janken.
Toen elkaar losgelaten en nu zit ik hier, compleet over mijn toeren.
woensdag 25 augustus 2010 om 09:43
Fijn dat je nog even laten weten hoe 't is gegaan.
Vat het niet verkeerd op, maar jullie maken het ook niet makkelijk hoor. Lijkt me zeker voor hem een zware dobber, omdat het zo gerekt wordt. Volgens mij is het wel goed voor beiden om nu even geen contact te hebben, maargoed, dat ben ik.
Heb je vandaag wel iets op het programma staan?
Vat het niet verkeerd op, maar jullie maken het ook niet makkelijk hoor. Lijkt me zeker voor hem een zware dobber, omdat het zo gerekt wordt. Volgens mij is het wel goed voor beiden om nu even geen contact te hebben, maargoed, dat ben ik.
Heb je vandaag wel iets op het programma staan?
woensdag 25 augustus 2010 om 09:49
We maken het ook niet makkelijk idd. We geven heel veel om elkaar en vinden het fijn om te knuffelen. Het is gek hoe een goeie beslissing zo vreselijk verkeerd kan voelen.
We hebben afgesproken om nu even geen contact te hebben ja, ga volgende week overdag mijn spullen halen zodat we niet opnieuw afscheid hoeven te nemen, een keer was al klote genoeg.
Vandaag ga ik naar huis toe, zo wat spullen inpakken en wegwezen.
Bah vind het afschuwelijk om mijn katten ook nog gedag te moeten zeggen.
We hebben afgesproken om nu even geen contact te hebben ja, ga volgende week overdag mijn spullen halen zodat we niet opnieuw afscheid hoeven te nemen, een keer was al klote genoeg.
Vandaag ga ik naar huis toe, zo wat spullen inpakken en wegwezen.
Bah vind het afschuwelijk om mijn katten ook nog gedag te moeten zeggen.
zondag 29 augustus 2010 om 01:11
Nou maandag worden de laatste spullen opgehaald.
Voel me echt zo leeg vanbinnen. Ben hier nu pas een paar dagen maar moet me nu al heel erg inhouden om niet op de trein terug naar zijn huis te stappen.
Vind het echt vreselijk en het is net alsof er iemand met een klein naaltje steeds in mijn hart prikt.
Hoe kan het dat als je de juiste keus maakt het totaal niet goed voelt. Meestal na een break up voelde ik me opgelucht, dan was ik weer vrij en kon ik weer doen wat ik wilde.
Nu weet ik het niet meer, nu voelt het juist echt verschrikkelijk.
We spreken elkaar af en toe via msn even, maar het is erg pijnlijk.
Maandag word een rotdag, de laatste spullen ophalen.
Voel me echt zo leeg vanbinnen. Ben hier nu pas een paar dagen maar moet me nu al heel erg inhouden om niet op de trein terug naar zijn huis te stappen.
Vind het echt vreselijk en het is net alsof er iemand met een klein naaltje steeds in mijn hart prikt.
Hoe kan het dat als je de juiste keus maakt het totaal niet goed voelt. Meestal na een break up voelde ik me opgelucht, dan was ik weer vrij en kon ik weer doen wat ik wilde.
Nu weet ik het niet meer, nu voelt het juist echt verschrikkelijk.
We spreken elkaar af en toe via msn even, maar het is erg pijnlijk.
Maandag word een rotdag, de laatste spullen ophalen.
zondag 29 augustus 2010 om 19:09
zondag 29 augustus 2010 om 19:12
Ik heb niet echt vriendinnen dus dat gaat helaas niet.
Zit nu dus al een paar dagen thuis te kniezen en aan hem te denken.
Ik sta op zich wel achter mijn beslissing maar twijfel er steeds meer aan.
We hebben vandaag nog veel gesmst, hij vroeg of we niet over een tijdje gewoon konden gaan daten, aangezien we dat nooit echt gedaan hebben. Ik zei dat ik dat nog niet wist.
Hij was hier zo dichtbij vandaag, een paar kilometer van me af.
Zo'n raar gevoel.
Zit nu dus al een paar dagen thuis te kniezen en aan hem te denken.
Ik sta op zich wel achter mijn beslissing maar twijfel er steeds meer aan.
We hebben vandaag nog veel gesmst, hij vroeg of we niet over een tijdje gewoon konden gaan daten, aangezien we dat nooit echt gedaan hebben. Ik zei dat ik dat nog niet wist.
Hij was hier zo dichtbij vandaag, een paar kilometer van me af.
Zo'n raar gevoel.
zondag 29 augustus 2010 om 19:37
Kijk, als jullie allebei heel sterk het gevoel hebben dat jullie toch de verkeerde beslissing genomen hebben, zou i kinderdaad zeggen, spreek over een week of 2 af, (als jullie er dan nog steeds zo ove rdenken)
Maak leuke afspraakjes, (aangezien jullie dat nooit echt gedaan hebben) ontdek elkaar opnieuw..
Dat zou ik zeggen, vooral als ik steeds opnieuw lees dat jullie er niet 100% achterstaan.
Maak leuke afspraakjes, (aangezien jullie dat nooit echt gedaan hebben) ontdek elkaar opnieuw..
Dat zou ik zeggen, vooral als ik steeds opnieuw lees dat jullie er niet 100% achterstaan.
zondag 29 augustus 2010 om 19:38
quote:Rogue_22 schreef op 24 augustus 2010 @ 10:03:
[...]
Is geen trap na, dat is waar. Ik ben zijn eerste serieuze relatie.
Hij is 28 en is er ook van overtuigd dat hij geen ander meisje kan krijgen en dat ik het ben voor hem. Ik bedoelde het niet gemeen als in een trap na.
Ik ben niet boos op hem, meer op mezelf.
@ Veronique dat is een lang verhaal, maar onze relatie is niet echt stabiel geweest. We kennen elkaar 10 maanden en zijn na 5 maanden gaan samenwonen hier in het zuiden van het land, ik kom uit het noorden. Ik heb veel heimwee gehad en wisselende emoties.
Nu weet ik dat ik door mijn jeugd niet echt geloof in lange succesvolle relaties waardoor ik ging twijfelen aan mijn gevoelens voor vriend.
Verder had de relaties vele ups en downs meestal veroorzaakt dankzij mij maar een keer heeft hij me toen een klap gegeven in het gezicht, toen ben ik bijna weggegaan maar nog een kans gegeven. Toen ging het een tijd beter maar ik besefte alsnog dat ik een tijdje op mezelf moet zijn om te kijken wat ik nou wil.Ik denk dat jij er inderdaad heel goed aan doet om aan jezelf te werken. Je slaat om je heen (met woorden) en maakt dingen stuk. Het komt heel labiel over, ik denk dat je behalve kijken wat je wil, ook vooral moet kijken hoe je een stabiele basis in en voor jezelf kunt maken.
[...]
Is geen trap na, dat is waar. Ik ben zijn eerste serieuze relatie.
Hij is 28 en is er ook van overtuigd dat hij geen ander meisje kan krijgen en dat ik het ben voor hem. Ik bedoelde het niet gemeen als in een trap na.
Ik ben niet boos op hem, meer op mezelf.
@ Veronique dat is een lang verhaal, maar onze relatie is niet echt stabiel geweest. We kennen elkaar 10 maanden en zijn na 5 maanden gaan samenwonen hier in het zuiden van het land, ik kom uit het noorden. Ik heb veel heimwee gehad en wisselende emoties.
Nu weet ik dat ik door mijn jeugd niet echt geloof in lange succesvolle relaties waardoor ik ging twijfelen aan mijn gevoelens voor vriend.
Verder had de relaties vele ups en downs meestal veroorzaakt dankzij mij maar een keer heeft hij me toen een klap gegeven in het gezicht, toen ben ik bijna weggegaan maar nog een kans gegeven. Toen ging het een tijd beter maar ik besefte alsnog dat ik een tijdje op mezelf moet zijn om te kijken wat ik nou wil.Ik denk dat jij er inderdaad heel goed aan doet om aan jezelf te werken. Je slaat om je heen (met woorden) en maakt dingen stuk. Het komt heel labiel over, ik denk dat je behalve kijken wat je wil, ook vooral moet kijken hoe je een stabiele basis in en voor jezelf kunt maken.
zondag 29 augustus 2010 om 19:59
Ja jullie hebben ook gelijk, ik moet echt aan mezelf werken.
Ik probeer ook uit mijn dal te klimmen maar ik heb er nu nog even de kracht nie voor. Ik kan me nu alleen maar ellendig voelen en dat zal vanzelf minder worden.
Morgen ga ik een afspraak maken bij mijn maatschappelijk werkster, aan haar heb ik altijd veel gehad.
We zien wel hoe het verder gaat, merk ook aan mijn moeder dat ze me een goeie schop onder mijn kont wil geven en ze vind dat ik het nu maar achter me moet laten en hem moet vergeten maar ik ben daar nog niet klaar voor.
Ze snapt dat niet, terwijl ze zelf 8 jaar een knipperlicht relatie met iemand gehad heeft.
Ik kom er wel weer bovenop, ik heb al heel veel meegemaakt en ik ben sterk. Maar ik moet nu rouwen, dat heb ik na een vorige relatie niet gedaan en het verdriet kwam toen pas na een jaar.
Ik probeer ook uit mijn dal te klimmen maar ik heb er nu nog even de kracht nie voor. Ik kan me nu alleen maar ellendig voelen en dat zal vanzelf minder worden.
Morgen ga ik een afspraak maken bij mijn maatschappelijk werkster, aan haar heb ik altijd veel gehad.
We zien wel hoe het verder gaat, merk ook aan mijn moeder dat ze me een goeie schop onder mijn kont wil geven en ze vind dat ik het nu maar achter me moet laten en hem moet vergeten maar ik ben daar nog niet klaar voor.
Ze snapt dat niet, terwijl ze zelf 8 jaar een knipperlicht relatie met iemand gehad heeft.
Ik kom er wel weer bovenop, ik heb al heel veel meegemaakt en ik ben sterk. Maar ik moet nu rouwen, dat heb ik na een vorige relatie niet gedaan en het verdriet kwam toen pas na een jaar.
dinsdag 31 augustus 2010 om 14:39
Hoi kleintjecool en nogeensdan.
Sorry was mijn topic uit het oog verloren. Ja het ophalen was nogal rot al voelde ik me als een geest. Alsof ik er niet echt bij was, het gebeurd op automatische piloot zeg maar. Zo leef ik sowieso elke dag nu, het verdoofd de pijn een beetje.
Ik heb mijn katten gedag gezegd en ik schrok van de leegte in zijn huis. Ik liet een briefje voor hem achter op zijn kussen waarin ik hem bedankte voor alles.
Die avond sprak ik hem even over de telefoon, het was een luchtig gesprek en het was fijn om hem even te horen.
Hij was bij zijn ouders en nog niet thuis geweest dus hij was nog niet thuis gekomen in een leeg huis.
gisteravond in bed begon ik te huilen, dat gebeurd bijna elke avond, dan is het gemist het ergste. Als ik in dat kleine 1persoons bedje moet stappen zonder armen om me heen.
Nee het gaat nog niet goed met me, met hem blijkbaar wel. Sprak hem vanochtend en vroeg of de klap nog hard aankwam gisteren maar hij zei nee hoor. Zo leeg was het nou ook weer niet.
Hij heeft ook al zijn hyves en facebook statussen alweer veranderd naar Single, en ik dus nu ook.
Ik moet het maar accepteren, het is over.
Heb ook nog een keelontsteking opgelopen volgens mij, zo voelt het in elk geval dus lig lekker op de bank.
Ik ga 20 september naar spanje en heb er enorm veel zin in, wou dat ik morgen al ging. Ik moet er even uit, weg uit dat ellendige gevoel.
Maar ja hopelijk is het snel zover.
Bedankt voor het vragen!
Sorry was mijn topic uit het oog verloren. Ja het ophalen was nogal rot al voelde ik me als een geest. Alsof ik er niet echt bij was, het gebeurd op automatische piloot zeg maar. Zo leef ik sowieso elke dag nu, het verdoofd de pijn een beetje.
Ik heb mijn katten gedag gezegd en ik schrok van de leegte in zijn huis. Ik liet een briefje voor hem achter op zijn kussen waarin ik hem bedankte voor alles.
Die avond sprak ik hem even over de telefoon, het was een luchtig gesprek en het was fijn om hem even te horen.
Hij was bij zijn ouders en nog niet thuis geweest dus hij was nog niet thuis gekomen in een leeg huis.
gisteravond in bed begon ik te huilen, dat gebeurd bijna elke avond, dan is het gemist het ergste. Als ik in dat kleine 1persoons bedje moet stappen zonder armen om me heen.
Nee het gaat nog niet goed met me, met hem blijkbaar wel. Sprak hem vanochtend en vroeg of de klap nog hard aankwam gisteren maar hij zei nee hoor. Zo leeg was het nou ook weer niet.
Hij heeft ook al zijn hyves en facebook statussen alweer veranderd naar Single, en ik dus nu ook.
Ik moet het maar accepteren, het is over.
Heb ook nog een keelontsteking opgelopen volgens mij, zo voelt het in elk geval dus lig lekker op de bank.
Ik ga 20 september naar spanje en heb er enorm veel zin in, wou dat ik morgen al ging. Ik moet er even uit, weg uit dat ellendige gevoel.
Maar ja hopelijk is het snel zover.
Bedankt voor het vragen!
dinsdag 31 augustus 2010 om 14:44
Ja, kan me voorstellen dat je uitkijkt naar je vakantie en bijna niet kan wachten. Maar drie weekjes zijn zo voorbij. Wel naar dat je zo verdrietig bent, en twee weken Spanje kan wonderen doen! Beter ook dat het er nu uitkomt dan over een half jaar. En het klinkt wel logisch dat je keelontsteking hebt, koude weer natuurlijk maar misschien ook iets teveel opgekropte emoties. Bij mij werkt hibitane of trachitol altijd goed, als ik het voel aankomen! Beterschap en sterkte
dinsdag 31 augustus 2010 om 17:28
Meid, wat maak jij het jezelf toch ontzettend moeilijk. De relatie werkte niet en dat weet je. Er zijn problemen waar jij zelf nu aan moet gaan werken. Pak dit gewoon aan en ga met jezelf aan de slag. Als ik je topics lees, dan zit je zo in de slachtofferrol. zo afhankelijk van alles en iedereen. Je mist duidelijk iemand om je heen, ik weet niet of het zozeer je ex-vriend is die je mist. Ga lekker sporten of iets dergelijks zodat je nieuwe vriendschappen kunt ontwikkelen (die je nu niet hebt). En wat heel verstandig zou zijn, geen contact meer opnemen met je ex-vriend. Niet meer op hyves of facebook kijken. Waarom pijnig je jezelf zo met deze informatie? Als je contact houdt met je ex kom je er nooit overheen.
Sterkte!
Sterkte!
dinsdag 31 augustus 2010 om 22:22
Ja ik maak het mezelf moeilijk idd, dat komt omdat ik me schuldig voel voor wat er is gebeurd. Ik baal ervan dat ik zijn hart gebroken heb, en ik baal ervan dat ik zelf nu zo'n enorm groot verdriet voel. Ik ga ook met mezelf aan de slag.
Mijn maatschappelijk werkster komt overmorgen weer thuis van haar vakantie dus dan bel ik haar meteen op.
Ik zit niet zozeer in een slachtoffer rol( ik heb totaal geen medelijden met mezelf ) ik zit meer in de : ik pijnig mezelf omdat ik boos ben op mezelf rol.
Ik ben ook echt boos op mezelf omdat ik altijd relaties verpest dankzij mijn eigen issues. Dus pijnig ik mezelf met die informatie omdat ik vind dat ik het heb verdiend.
Maar met mijn cv is het opgelost dus kan nu lekker op zoek naar werk en dan lekker aan de slag. Lekker weer mijn leven opbouwen en weer gelukkig worden.
Dat kan ik wel, ik heb wel voor heterer vuren gestaan.
Mijn maatschappelijk werkster komt overmorgen weer thuis van haar vakantie dus dan bel ik haar meteen op.
Ik zit niet zozeer in een slachtoffer rol( ik heb totaal geen medelijden met mezelf ) ik zit meer in de : ik pijnig mezelf omdat ik boos ben op mezelf rol.
Ik ben ook echt boos op mezelf omdat ik altijd relaties verpest dankzij mijn eigen issues. Dus pijnig ik mezelf met die informatie omdat ik vind dat ik het heb verdiend.
Maar met mijn cv is het opgelost dus kan nu lekker op zoek naar werk en dan lekker aan de slag. Lekker weer mijn leven opbouwen en weer gelukkig worden.
Dat kan ik wel, ik heb wel voor heterer vuren gestaan.
zondag 5 september 2010 om 13:11
Nou mijn eigen maatschappelijk werkster is ziek dus krijg een andere toegewezen, daar baalde ik wel van.
Maar de afspraak moet nog gemaakt worden want het liep beetje mis met de telefoonnummers. Dus morgen bellen.
Ik voel me zo rot nog steeds, het ging een paar dagen wat beter maar nu voel ik me weer zo alleen.
Het is net alsof mijn hart eruit gerukt word bij elke ademstoot, zoveel pijn doet het. Ben nog nooit zo verdrietig en kapot geweest van een verbroken relatie.
Ik had ook nog nooit zoveel van iemand gehouden als van hem.
We zijn nu even aan het bellen en met elkaar praten is fijn, zijn stem horen is heel fijn en toch ook weer niet. Het beste kunnen we het contact verbreken maar ik merk dat ik daar nog niet klaar voor ben.
Ik moet mezelf iedere keer tegenhouden om niet op de trein naar hem toe te stappen.
Ja ik heb het er vandaag echt heel moeilijk mee.
Maar de afspraak moet nog gemaakt worden want het liep beetje mis met de telefoonnummers. Dus morgen bellen.
Ik voel me zo rot nog steeds, het ging een paar dagen wat beter maar nu voel ik me weer zo alleen.
Het is net alsof mijn hart eruit gerukt word bij elke ademstoot, zoveel pijn doet het. Ben nog nooit zo verdrietig en kapot geweest van een verbroken relatie.
Ik had ook nog nooit zoveel van iemand gehouden als van hem.
We zijn nu even aan het bellen en met elkaar praten is fijn, zijn stem horen is heel fijn en toch ook weer niet. Het beste kunnen we het contact verbreken maar ik merk dat ik daar nog niet klaar voor ben.
Ik moet mezelf iedere keer tegenhouden om niet op de trein naar hem toe te stappen.
Ja ik heb het er vandaag echt heel moeilijk mee.
