Verwarring over trouwen =(

Hoi Vivavrouwen!



Ik lees al een tijdje mee en heb me nu aangemeld om zelf mijn probleem met jullie te bespreken..

Ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk uit te leggen.

Mijn vriend en ik zijn 4 jaar samen en wonen sinds anderhalf jaar samen. We hebben het goed en leuk samen, het is echt een 'serieuze' relatie. Nou ben ik vroeger altijd een erg onafhankelijk type geweest, lang leve de lol en we zien wel wat er allemaal van terecht komt. Relaties hielden nooit langer dan een jaar stand. Maar met deze jongen merkte ik al snel dat het anders was, hij had mn hartje gestolen. Ik merkte dat het me zelfs best leuk zou lijken met hem te trouwen, iets waar ik vroeger absoluut niet aan moest denken. Ik zou nooooit trouwen.

Afijn, ongeveer een half jaar geleden kwamen mijn vriend en ik op het onderwerp trouwen. Voor die tijd hadden we al wel eens grapjes gemaakt dat het ons wel leuk leek, maar dit was echt een serieus gesprek, ook over kinderen etc. Mijn vriend zei dat het hem heel erg leuk leek om te trouwen, dat hij wilde dat ik zijn vrouw werd etc. Hij sloot het gesprek af met de woorden 'dat wilde ik nog even weten voordat ik je ten huwelijk vraag'. Nou, je begrijpt, na dit gesprek leek het me helemaal geweldig. Ik zag al helemaal voor me hoe we een leuke bruiloft zouden kunnen hebben etc. Daarna heeft ie nog eens de opmerking gemaakt dat het 'niet lang meer zal duren voor ik mvr. X (zijn naam)' ben. Hij gaf me dus allemaal signalen dat hij het helemaal zag zitten. Ook vragen welk materiaal voor een 'sieraad' ik mooi vind, of ik van goud of zilver hou etc.

Toen opeens een kentering. We hadden het over geldzaken en ik zei dat het misschien ook handig was om te sparen, voor als de auto stuk is, we een nieuwe wasmachine nodig hebben, een eventuele bruiloft etc. Nou, meneer werd panisch. Hij vond het niet nodig om te sparen voor een bruiloft en zei dat hij ooit wel wilde trouwen maar hij wist niet wanneer. Hij zei dat hij het huwelijk iets 'christelijks' vond en dat hij het niet perse nodig had om te tonen hoeveel hij van me hield. Dit kwam als een schok, maar goed, heb het gelaten. Daarna liet ik het nog eens voorzichtig vallen, maar weer een afwijzende/niet enthousiaste reactie.

Hoogtepunt was dat we bij mijn familie zaten en hij daar luid zat te verkondigen dat ik zo graag wou trouwen en hem telkens vroeg 'wanneer ga je me vragen' (totaaaal niet waar) maar dat het niet op de planning stond. Ik kon wel door de grond zakken en heb ter plekke geprobeerd het te nuanceren; dat we het er samen over gehad hadden en dat het hem ook leuk leek, dat hij veel signalen had gegeven.

Ik ben nu echt zo boos op hem. Voel me misleid en heb hem dit ook gezegd. Ook gezegd dat het graag of niet is wat trouwen betreft en dat ik zeker niet op een ring ga zitten wachten. Hij kan er wat mij betreft lekker even in stikken. Het voelt voor mij extra moeilijk dat ik, onafhankelijk als ik was, helemaal zat te dromen over een huwelijk (vooral mede dankzij zijn opmerkingen) en dat hij nu ineens zo koel erover doet en het ineens niet meer zo nodig wil. Ik weet het niet... wat zouden jullie doen?

Hey FV; wat jij zegt dat is idd heel goed mogelijk. Misschien ben ik er voor zijn gevoel mee aan de haal gegaan, lag het niet meer bij zichzelf en vindt hij dat beangstigend.. Ik weet het niet kan het alleen maar gokken. Ik wil er vanavond wel met hem over praten, vind het alleen dan jammer dat het onderwerp zo 'beladen' wordt..

Hey, wanda_p, ik ben van plan beide namen te gebruiken. Wellicht de constructie mijn naam-zijn naam, of zijn naam-mijn naam. Wil mn eigen naam niet kwijt, daar hecht ik teveel waarde aan.

Hey!

ff een update..

Ik ben het gesprek met hem aangegaan, verteld wat het met mij heeft gedaan, zijn 'omwenteling'..

Hij schrok er behoorlijk van. Hij zegt nog steeds erg graag met me te willen trouwen, maar vond dat, als ik het erover had, de 'verrassing' van het vragen er daarna af zou zijn. Hij wilde het zo onbesproken mogelijk laten, zodat als hij me zou vragen, het als een verrassing zou komen. Hij had niet beseft dat zijn afwijzende reactie daarop mij pijn had gedaan en op mij over was gekomen als niet-meer-willen.

Het voorval bij mijn familie omschrijft hij nog steeds als 'hun ervoor klaar maken dat we gaan trouwen', hij had mijn reactie uit willen lokken zodat ik zou zeggen 'ja ik wil ook graag trouwen', omdat hij dit zelf niet tegen mijn familie durfde te zeggen. Onhandig en klungelig, dat zeker, maar hij wilde me er geen pijn mee doen. Hij zegt dat hij nog steeds erg graag wil trouwen en mij niet wou kwetsen, dat hij niet beseft heeft dat zijn 'ik wil dat het een verassing is daarom wil ik het er niet over hebben' op mij overgekomen is als een afwijzing. Het voelt fijn dat het nu duidelijk is. Ook zei hij, dat als ik er iets over zeg, niet meer afwijzend zal reageren omdat hij mij niet weer de indruk wil wekken niet te willen. Hij wil niets liever dan dat ik zijn vrouw ben. Heb mezelf ook voorgenomen het er voorlopig niet over te hebben. We willen het beide en het komt er vanzelf wel van!