Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
zaterdag 7 augustus 2010 om 16:53
Ha Zoeter, die cursus waar je het over hebt is eigenlijk een workshop, maar what's in the name. Ja, ik ben er geweest en een aantal anderen van hier zijn ook geweest. Ik geloof dat er een bladzijde of 30 terug nog wel het een en ander over te lezen valt. Persoonlijk vond ik het erg leuk. We waren met 6 vrouwen en hebben de hele dag met elkaar gesproken over de onzekerheden, over het wel of niet, over de reacties van anderen en ga zo maar door. Met 1 van de vrouwen heb ik nog steeds contact, de anderen verder niet meer.
Het is in mijn ogen een aanrader om heen te gaan!
Het is in mijn ogen een aanrader om heen te gaan!
zaterdag 7 augustus 2010 om 17:55
zaterdag 7 augustus 2010 om 22:09
Hmm, werd na het lezen over een workshop wel nieuwsgierig en ben gaan lezen. Lijkt mij ook wel wat, maar heb het idee dat ik al wat verder ben dan 'de bedoeling' is met de workshop. Heb tenslotte al een donor en ben al aan het insemineren. Toch lijkt het me fijn om met andere vrouwen over het alleenstaand ouderschap te praten.
Dames die de workshop al gedaan hebben: wat denken jullie..is de workshop ook wat voor mij?
Dames die de workshop al gedaan hebben: wat denken jullie..is de workshop ook wat voor mij?
zondag 8 augustus 2010 om 12:18
Even terug denken aan de workshop. We waren met 6 personen;
-1 van 39 die een donor had en al aan het insemineren was,
-1 van 43 die al jaren twijfelde over het wel of niet krijgen van kinderen,
-1 van 36 jaar die er wel eens aan dacht om een kindje te krijgen maar niet goed weet of ze wel kinderen wil,
-1 van 32 zij is inmiddels ook aan het insemineren,
-1 van 31 medisch gezien had zij niet zo veel tijd meer om kinderen te kunnen krijgen, staat nu overal op de lijst voor een donor.
-En ik was er dan ook Op dat moment al wel erg er over aan het nadenken, maar tijdens die middag eigenlijk besloten om er voor te gaan.
Kortom een groepje met hele verschillende achtergronden en redenen om mee te doen aan de workshop. Je kan aan het begin ook aangeven waar jij het over wil hebben, wat jouw vragen zijn. Dus je komt overal aan bod. Mocht het een onderwerp zijn waar jij niets aan hebt omdat je al een donor hebt, dan kan je wellicht met jouw verhaal wel een ander helpen om haar gedachten op orde te brengen. Maar andersom net zo, je bent al bezig maar wellicht heb je nog dingen die je wil gaan regelen of waar je tegenaan denkt te gaan lopen en hebben zij adviezen voor jou.
Gut, lijkt wel of ik aandelen heb in die club haha. Maar serieus, ik vond het zeker geen verspilde dag.
Mocht je blijven twijfelen, we hebben het hier al over een meet gehad. Waarschijnlijk zal dit in september plaats gaan vinden. Dan kunnen we eens live gaan praten, wellicht levert je dat ook veel op.
Overigens ben ik hier weer heel erg aan het twijfelen de laatste dagen. Zal ik toch zelf ook een donor gaan zoeken of laat ik het helemaal van Geertgen afhangen? Pff, ik weet het niet zo goed. Misschien moet ik toch maar even gaan bellen met ze deze week, dat loop ik al even voor me uit te schuiven, maar misschien moet ik het wel gewoon doen. Ben onbewust denk ik een beetje huiverig voor het antwoord.
-1 van 39 die een donor had en al aan het insemineren was,
-1 van 43 die al jaren twijfelde over het wel of niet krijgen van kinderen,
-1 van 36 jaar die er wel eens aan dacht om een kindje te krijgen maar niet goed weet of ze wel kinderen wil,
-1 van 32 zij is inmiddels ook aan het insemineren,
-1 van 31 medisch gezien had zij niet zo veel tijd meer om kinderen te kunnen krijgen, staat nu overal op de lijst voor een donor.
-En ik was er dan ook Op dat moment al wel erg er over aan het nadenken, maar tijdens die middag eigenlijk besloten om er voor te gaan.
Kortom een groepje met hele verschillende achtergronden en redenen om mee te doen aan de workshop. Je kan aan het begin ook aangeven waar jij het over wil hebben, wat jouw vragen zijn. Dus je komt overal aan bod. Mocht het een onderwerp zijn waar jij niets aan hebt omdat je al een donor hebt, dan kan je wellicht met jouw verhaal wel een ander helpen om haar gedachten op orde te brengen. Maar andersom net zo, je bent al bezig maar wellicht heb je nog dingen die je wil gaan regelen of waar je tegenaan denkt te gaan lopen en hebben zij adviezen voor jou.
Gut, lijkt wel of ik aandelen heb in die club haha. Maar serieus, ik vond het zeker geen verspilde dag.
Mocht je blijven twijfelen, we hebben het hier al over een meet gehad. Waarschijnlijk zal dit in september plaats gaan vinden. Dan kunnen we eens live gaan praten, wellicht levert je dat ook veel op.
Overigens ben ik hier weer heel erg aan het twijfelen de laatste dagen. Zal ik toch zelf ook een donor gaan zoeken of laat ik het helemaal van Geertgen afhangen? Pff, ik weet het niet zo goed. Misschien moet ik toch maar even gaan bellen met ze deze week, dat loop ik al even voor me uit te schuiven, maar misschien moet ik het wel gewoon doen. Ben onbewust denk ik een beetje huiverig voor het antwoord.
zondag 8 augustus 2010 om 14:43
Waarom uitstellen...
Ik kan het nu gewoon niet... voelde me sowieso niet helemaal prettig bij de donor, al was het een fijne man hoor!
Er komen nog teveel mannen op mijn pad zo nu en dan. Ik heb het gevoel dat ik nog niet álles heb geprobeerd, en dan blijft het knagen van: ben ik niet te vroeg?
Dus zodoende.... Maar wellicht kom ik er al eerder op terug hoor
Ik kan het nu gewoon niet... voelde me sowieso niet helemaal prettig bij de donor, al was het een fijne man hoor!
Er komen nog teveel mannen op mijn pad zo nu en dan. Ik heb het gevoel dat ik nog niet álles heb geprobeerd, en dan blijft het knagen van: ben ik niet te vroeg?
Dus zodoende.... Maar wellicht kom ik er al eerder op terug hoor
zondag 8 augustus 2010 om 14:47
Ha Vinyl, Je bent er weer?! Heb je het leuk gehad?
Volgens mij ben je er voor jezelf nu wel uit dat je nog even wil wachten. Prima toch! Alleen jij kan deze keuze maken. Ben je er nog veel mee bezig in je hoofd of heb je het nu even naast je neer kunnen leggen?
Waar had jij ook al weer je (ex-)donor vandaan? Ik zit zo vreselijk te twijfelen of ik zal reageren op een donor oproep via internet, of dat ik het toch even op zijn beloop laat. Pff, moeilijk allemaal.
Volgens mij ben je er voor jezelf nu wel uit dat je nog even wil wachten. Prima toch! Alleen jij kan deze keuze maken. Ben je er nog veel mee bezig in je hoofd of heb je het nu even naast je neer kunnen leggen?
Waar had jij ook al weer je (ex-)donor vandaan? Ik zit zo vreselijk te twijfelen of ik zal reageren op een donor oproep via internet, of dat ik het toch even op zijn beloop laat. Pff, moeilijk allemaal.
zondag 8 augustus 2010 om 14:50
Neee, ik ben er nog niet! Ik vlieg straks terug en zal morgen landen. Maar wilde even reageren
Ja, ik ga wachten, het kan nu niet... Ik ben er nu in de vakantie ook niet mee bezig geweest eigenlijk. Ik wil dolgraag een kind, echt heel graag, maar ik wil het nog liever samen en zolang dat er nog zit, kan ik het nu nog niet....
Ik had hem van Bam-mam, maar daar zit ook veel uitschot op...
Ja, ik ga wachten, het kan nu niet... Ik ben er nu in de vakantie ook niet mee bezig geweest eigenlijk. Ik wil dolgraag een kind, echt heel graag, maar ik wil het nog liever samen en zolang dat er nog zit, kan ik het nu nog niet....
Ik had hem van Bam-mam, maar daar zit ook veel uitschot op...
zondag 8 augustus 2010 om 22:20
@smart. bedankt voor je uitgebreide reactie. Workshop lijkt me wel wat. Altijd fijn om met vrouwen te praten die met dezelfde vragen, twijfels, etc zitten. Daarom lijkt onze meet me ook erg leuk!
Mijn vakantie is inmiddels geboekt. Ik vertrek 19 september, dus zou het erg fijn vinden als de meet voor die tijd zou kunnen plaatsvinden!!
Ondertussen weer druk aan het testen voor mijn ovulatie. Geen idee wanneer deze gaat komen na de curettage. Kan twee weken duren, maar ook vier weken. Morgen is het drie weken geleden dat ik gecuretteerd ben. Mijn donor is inmiddels weer terug van vakantie, dus het mag nu wel komen. Dan kan ik misschien ook de eisprong voor m'n vakantie nog meepakken
Mijn vakantie is inmiddels geboekt. Ik vertrek 19 september, dus zou het erg fijn vinden als de meet voor die tijd zou kunnen plaatsvinden!!
Ondertussen weer druk aan het testen voor mijn ovulatie. Geen idee wanneer deze gaat komen na de curettage. Kan twee weken duren, maar ook vier weken. Morgen is het drie weken geleden dat ik gecuretteerd ben. Mijn donor is inmiddels weer terug van vakantie, dus het mag nu wel komen. Dan kan ik misschien ook de eisprong voor m'n vakantie nog meepakken
dinsdag 10 augustus 2010 om 22:47
Wilde ik vorige week een topic openen over rammelende eierstokken maar alleen zijn.. zie ik ineens dit topic op de voorpagina van het forum...
Ik ben gaan lezen en wilde eigenlijk eerst alles gelezen hebben voor ik zou reageren, maar ik ben na een week pas bij blz 37!
Niet zoveel tijd haha!
Maar goed, alsof het zo bedoeld was zag ik dus een kant en klaar topic en Vinyl.. het was alsof ik mezelf las..
Ben 32 en ook al zon beetje mn hele leven alleen. Wel wat vriendjes gehad en ook wat serieuze 'relaties', maar nooit langer dan een maand of 9, of een jaar aanklooien wat een soort van een relatie moest voorstellen.
Ben nu ook zon 7 jaar single en zie alle hoop met het jaar vervliegen... (en zo afzichtelijk en stom ben ik echt niet...)
Ik wil al zolang als ik me kan herinneren een kindje.
Schoof ik het van mn 17e door naar mn 21e, van mn 23e naar mn 25e, naar mn 30e... Nu ben ik 32, nog steeds single maar nog steeds met die diepgewortelde wens.
Ik riep altijd dat ik bij 35 de grens trok..
Als ik dan zoals vandaag op kraambezoek ga en zon klein hummeltje van 48 cm vasthoud wordt dat gevoel niet bepaald minder....
"Iedereen" verwachtte dat ik rond mn 25e toch al wel achter de kinderwagen zou lopen, maar hoe langer dat uitbleef, hoe vaker mensen gingen vragen waarom ik nog niet aan de man ben.
En of mn moeder niet graag oma wil worden.
Blijkbaar wel, want ook zij begint er steeds vaker over...
Ik grap dan meestal dat ik het best alleen wil doen en dat ik geen man nodig heb, maar dat ik dan toch eerst de loterij moet winnen.
Ook vriendinnen vragen weleens waarom ik het niet alleen zou doen en dat zij een hoop spullen kunnen doneren en wel willen oppassen.
Ik heb een vaste baan en mag niet echt klagen over mn loon, maar een dikke vetpot is het ook niet.
Laat staan als ik parttime ga werken.
Want ik vind 3 dagen toch wel de max. Vooral het eerste jaar of tot ze naar de kleuterschool gaan.
Qua opvang zou ik het nog wel kunnen rondkrijgen, ik heb een redelijk netwerk en dus al wat "aanbiedingen" voor oppas gehad. Inclusief toekomstige oma.
Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen, want zonder vader (lang geleden gelukkig gescheiden en sinds mijn 18e geen contact meer -eigen keuze- met hem en zijn familie) en een kleine familie aan mijn moeders kant heb ik gelukkig een paar hele goede vriendinnen (waarvan bijna allemaal in een stabiele en lange relatie en 2 met kind).
Er is dus niet veel aan mannelijke rolmodellen in mijn directe omgeving..
Ik ben ervan overtuigd dat ik meer dan genoeg liefde, geborgenheid, veiligheid/gevoel, aandacht, normen en waarden kan geven aan een kind.
Ik kan af met zeer weinig slaap (ok, dat is anders als je er echt uit moet een paar keer per nacht), ben verschrikkelijk zelfstandig (al sinds mn 12e zelfs, moeders klaagde daar altijd over ) maar het zal met name financieel moeilijk zijn.
Ik kan mezelf redden, heb een flat met meer dan voldoende ruimte en leef best een leuk leven.
Voor zon kleintje zal ik een hoop moeten maar ook willen opgeven, maar toch ben ik bang dat de financiën het grootste struikelblok zal zijn.
Alles is overkombaar, dus mijn spookgedachten zullen waarschijnlijk wel loslopen.
Tot blz 37 las ik ook meer over donorschap, waar ik uiteraard over nagedacht heb, maar waar ik nog niet echt naar heb durven zoeken.
Ik schrik een beetje van de wachtlijsten, maar sta er ook weer niet van te kijken. Ik vind het wel goed dat het niet te makkelijk gemaakt wordt.
Maar wat als het bij mij niet zo makkelijk gaat en ik ook maanden of jaren moet proberen maar niet zwanger raak?
Ik zie het in mijn directe omgeving en ik zie wat voor emotionele rollercoaster dat is. Veel zwaarder om al een paar jaar gelukkig getrouwd te zijn, maar al even zolang proberen zwanger te worden....
Waarom zou het mij, ik die alleen is en alleen lijkt te blijven, wel gegund zijn?
Zou het voorbestemd zijn dat ik alleen "maar" "tante" blijf?
Of bewaart het lot mijn man en kindje tot het allerlaatst?
Er zijn periodes dat ik denk, ach, mijn tijd komt wel. Niet zoeken en eindelijk die muur eens afbreken die ik om me heen heb gebouwd zodat mannen ook de kans krijgen.
Maar ik kom niet eens echt potentieel tegen, laat staan dat zij die muur zien of kunnen afbreken..
Maar er zijn ook periodes zoals nu, dat ik denk dat het echt niet is voorbestemd een kindje te krijgen (ik blijf erbij dat je ze krijgt en niet neemt. Je neemt de beslíssing om voor kinderen te gaan. Je bent gezegend als je ze ook daadwerkelijk mag kríjgen) en ik de rest van mijn leven alleen blijf.
Vinyl ik heb dus nog niet verder gelezen dus weet neit wat er verder gebeurd is.
Toch wilde ik dit vast even kwijt na weer een slik-momentje...
Ik ben gaan lezen en wilde eigenlijk eerst alles gelezen hebben voor ik zou reageren, maar ik ben na een week pas bij blz 37!
Niet zoveel tijd haha!
Maar goed, alsof het zo bedoeld was zag ik dus een kant en klaar topic en Vinyl.. het was alsof ik mezelf las..
Ben 32 en ook al zon beetje mn hele leven alleen. Wel wat vriendjes gehad en ook wat serieuze 'relaties', maar nooit langer dan een maand of 9, of een jaar aanklooien wat een soort van een relatie moest voorstellen.
Ben nu ook zon 7 jaar single en zie alle hoop met het jaar vervliegen... (en zo afzichtelijk en stom ben ik echt niet...)
Ik wil al zolang als ik me kan herinneren een kindje.
Schoof ik het van mn 17e door naar mn 21e, van mn 23e naar mn 25e, naar mn 30e... Nu ben ik 32, nog steeds single maar nog steeds met die diepgewortelde wens.
Ik riep altijd dat ik bij 35 de grens trok..
Als ik dan zoals vandaag op kraambezoek ga en zon klein hummeltje van 48 cm vasthoud wordt dat gevoel niet bepaald minder....
"Iedereen" verwachtte dat ik rond mn 25e toch al wel achter de kinderwagen zou lopen, maar hoe langer dat uitbleef, hoe vaker mensen gingen vragen waarom ik nog niet aan de man ben.
En of mn moeder niet graag oma wil worden.
Blijkbaar wel, want ook zij begint er steeds vaker over...
Ik grap dan meestal dat ik het best alleen wil doen en dat ik geen man nodig heb, maar dat ik dan toch eerst de loterij moet winnen.
Ook vriendinnen vragen weleens waarom ik het niet alleen zou doen en dat zij een hoop spullen kunnen doneren en wel willen oppassen.
Ik heb een vaste baan en mag niet echt klagen over mn loon, maar een dikke vetpot is het ook niet.
Laat staan als ik parttime ga werken.
Want ik vind 3 dagen toch wel de max. Vooral het eerste jaar of tot ze naar de kleuterschool gaan.
Qua opvang zou ik het nog wel kunnen rondkrijgen, ik heb een redelijk netwerk en dus al wat "aanbiedingen" voor oppas gehad. Inclusief toekomstige oma.
Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen, want zonder vader (lang geleden gelukkig gescheiden en sinds mijn 18e geen contact meer -eigen keuze- met hem en zijn familie) en een kleine familie aan mijn moeders kant heb ik gelukkig een paar hele goede vriendinnen (waarvan bijna allemaal in een stabiele en lange relatie en 2 met kind).
Er is dus niet veel aan mannelijke rolmodellen in mijn directe omgeving..
Ik ben ervan overtuigd dat ik meer dan genoeg liefde, geborgenheid, veiligheid/gevoel, aandacht, normen en waarden kan geven aan een kind.
Ik kan af met zeer weinig slaap (ok, dat is anders als je er echt uit moet een paar keer per nacht), ben verschrikkelijk zelfstandig (al sinds mn 12e zelfs, moeders klaagde daar altijd over ) maar het zal met name financieel moeilijk zijn.
Ik kan mezelf redden, heb een flat met meer dan voldoende ruimte en leef best een leuk leven.
Voor zon kleintje zal ik een hoop moeten maar ook willen opgeven, maar toch ben ik bang dat de financiën het grootste struikelblok zal zijn.
Alles is overkombaar, dus mijn spookgedachten zullen waarschijnlijk wel loslopen.
Tot blz 37 las ik ook meer over donorschap, waar ik uiteraard over nagedacht heb, maar waar ik nog niet echt naar heb durven zoeken.
Ik schrik een beetje van de wachtlijsten, maar sta er ook weer niet van te kijken. Ik vind het wel goed dat het niet te makkelijk gemaakt wordt.
Maar wat als het bij mij niet zo makkelijk gaat en ik ook maanden of jaren moet proberen maar niet zwanger raak?
Ik zie het in mijn directe omgeving en ik zie wat voor emotionele rollercoaster dat is. Veel zwaarder om al een paar jaar gelukkig getrouwd te zijn, maar al even zolang proberen zwanger te worden....
Waarom zou het mij, ik die alleen is en alleen lijkt te blijven, wel gegund zijn?
Zou het voorbestemd zijn dat ik alleen "maar" "tante" blijf?
Of bewaart het lot mijn man en kindje tot het allerlaatst?
Er zijn periodes dat ik denk, ach, mijn tijd komt wel. Niet zoeken en eindelijk die muur eens afbreken die ik om me heen heb gebouwd zodat mannen ook de kans krijgen.
Maar ik kom niet eens echt potentieel tegen, laat staan dat zij die muur zien of kunnen afbreken..
Maar er zijn ook periodes zoals nu, dat ik denk dat het echt niet is voorbestemd een kindje te krijgen (ik blijf erbij dat je ze krijgt en niet neemt. Je neemt de beslíssing om voor kinderen te gaan. Je bent gezegend als je ze ook daadwerkelijk mag kríjgen) en ik de rest van mijn leven alleen blijf.
Vinyl ik heb dus nog niet verder gelezen dus weet neit wat er verder gebeurd is.
Toch wilde ik dit vast even kwijt na weer een slik-momentje...
woensdag 11 augustus 2010 om 18:24
Hey Fearless, Welkom op dit topic. Als ik je verhaal zo lees dan denk ik dat je al heel ver bent met denken, maar nog geen goed gevoel hebt bij een keuze. Wellicht dat je ook de workshop kan gaan volgen waar ik het eerder op deze bladzijde over heb gehad. Daar heb je lotgenoten die je in levende lijve kan spreken.
Maak je overigens geen zorgen over de wachtlijsten. De tijd die het duurt op de wachtlijst kan je ook gebruiken om verder over je keuze na te denken en misschien kom je alsnog een donor in je eigen omgeving tegen. Of misschien zelfs wel een partner! Het kan allemaal.
Het komt allemaal goed, ieder op haar eigen manier en tempo en beslissing. Sterkte! En blijf rustig meeschrijven.
Maak je overigens geen zorgen over de wachtlijsten. De tijd die het duurt op de wachtlijst kan je ook gebruiken om verder over je keuze na te denken en misschien kom je alsnog een donor in je eigen omgeving tegen. Of misschien zelfs wel een partner! Het kan allemaal.
Het komt allemaal goed, ieder op haar eigen manier en tempo en beslissing. Sterkte! En blijf rustig meeschrijven.
vrijdag 13 augustus 2010 om 18:04
Hoi schrijvers en lezers!
Had ik hier maar tijden eerder aan gedacht. Wat fijn om te lezen dat een boel andere vrouwen hier ook mee bezig zijn. Ik heb zelf inmiddels al een stuk traject achter de rug en hoewel ik met genoeg mensen erover kan praten, zit er niemand in hetzelfde schuitje. Het lijkt me leuk om met jullie mee te delen in ervaringen.
Ik ben inmiddels in behandeling bij Geertgen en heb 4 inseminaties achter de rug. Ik heb al meer dan een jaar geleden, na eerst zelf 2 jaar te hebben nagedacht, een bekende gevraagd of hij er niet voor voelde om te "helpen". Inmiddels zijn we stap voor stap een stuk verder gekomen in het proces en is hij van 'donor' wel veranderd in 'vader-to-be'. Ook hebben we al een oriënterend gesprek gehad bij een notaris (misschien voor Superwoman handig om te weten: ons is verteld dat wij op papier mogen zetten wat we geregeld willen hebben en zij maakt daar dan t.z.t. een officieel convenant van). Nu is het iedere maand spannend. Ook bij mij was het de eerste keer gelijk raak, maar werd ik na een week alsnog ongesteld. Ik beschouwde het maar als positief dat ze elkaar in ieder geval wel konden vinden.
De afgelopen keer is me echter geadviseerd over te gaan op ICSI, omdat de kwaliteit de kans niet echt groot maakt. Dat is dan ook gelijk het voordeel van een kliniek: je zit dicht bij het vuur. Maar goed.... nogal heftig om na 4 keer proberen al daarop over te gaan. Mijn 'donor' is gelukkig zo lief om de volgende keer mee te gaan om te kijken of niet-invriezen de kans vergroot.
Hoewel er op internet wel wat te vinden is, viel het mij echt tegen hoeveel je toch nog zelf uit moet vogelen. Hopelijk kunnen wij elkaar hier helpen!
By the way, grappig om te lezen hoe iedereen z'n (of eigenlijk haar) eigen wensen heeft m.b.t. de invulling!
Had ik hier maar tijden eerder aan gedacht. Wat fijn om te lezen dat een boel andere vrouwen hier ook mee bezig zijn. Ik heb zelf inmiddels al een stuk traject achter de rug en hoewel ik met genoeg mensen erover kan praten, zit er niemand in hetzelfde schuitje. Het lijkt me leuk om met jullie mee te delen in ervaringen.
Ik ben inmiddels in behandeling bij Geertgen en heb 4 inseminaties achter de rug. Ik heb al meer dan een jaar geleden, na eerst zelf 2 jaar te hebben nagedacht, een bekende gevraagd of hij er niet voor voelde om te "helpen". Inmiddels zijn we stap voor stap een stuk verder gekomen in het proces en is hij van 'donor' wel veranderd in 'vader-to-be'. Ook hebben we al een oriënterend gesprek gehad bij een notaris (misschien voor Superwoman handig om te weten: ons is verteld dat wij op papier mogen zetten wat we geregeld willen hebben en zij maakt daar dan t.z.t. een officieel convenant van). Nu is het iedere maand spannend. Ook bij mij was het de eerste keer gelijk raak, maar werd ik na een week alsnog ongesteld. Ik beschouwde het maar als positief dat ze elkaar in ieder geval wel konden vinden.
De afgelopen keer is me echter geadviseerd over te gaan op ICSI, omdat de kwaliteit de kans niet echt groot maakt. Dat is dan ook gelijk het voordeel van een kliniek: je zit dicht bij het vuur. Maar goed.... nogal heftig om na 4 keer proberen al daarop over te gaan. Mijn 'donor' is gelukkig zo lief om de volgende keer mee te gaan om te kijken of niet-invriezen de kans vergroot. Hoewel er op internet wel wat te vinden is, viel het mij echt tegen hoeveel je toch nog zelf uit moet vogelen. Hopelijk kunnen wij elkaar hier helpen!
By the way, grappig om te lezen hoe iedereen z'n (of eigenlijk haar) eigen wensen heeft m.b.t. de invulling!
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:28
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:52
quote:Fearless schreef op 10 augustus 2010 @ 22:47:
Wilde ik vorige week een topic openen over rammelende eierstokken maar alleen zijn.. zie ik ineens dit topic op de voorpagina van het forum...
Ik ben gaan lezen en wilde eigenlijk eerst alles gelezen hebben voor ik zou reageren, maar ik ben na een week pas bij blz 37!
Niet zoveel tijd haha!
Maar goed, alsof het zo bedoeld was zag ik dus een kant en klaar topic en Vinyl.. het was alsof ik mezelf las..
Ben 32 en ook al zon beetje mn hele leven alleen. Wel wat vriendjes gehad en ook wat serieuze 'relaties', maar nooit langer dan een maand of 9, of een jaar aanklooien wat een soort van een relatie moest voorstellen.
Ben nu ook zon 7 jaar single en zie alle hoop met het jaar vervliegen... (en zo afzichtelijk en stom ben ik echt niet...)
Ik wil al zolang als ik me kan herinneren een kindje.
Schoof ik het van mn 17e door naar mn 21e, van mn 23e naar mn 25e, naar mn 30e... Nu ben ik 32, nog steeds single maar nog steeds met die diepgewortelde wens.
Ik riep altijd dat ik bij 35 de grens trok..
Als ik dan zoals vandaag op kraambezoek ga en zon klein hummeltje van 48 cm vasthoud wordt dat gevoel niet bepaald minder....
"Iedereen" verwachtte dat ik rond mn 25e toch al wel achter de kinderwagen zou lopen, maar hoe langer dat uitbleef, hoe vaker mensen gingen vragen waarom ik nog niet aan de man ben.
En of mn moeder niet graag oma wil worden.
Blijkbaar wel, want ook zij begint er steeds vaker over...
Ik grap dan meestal dat ik het best alleen wil doen en dat ik geen man nodig heb, maar dat ik dan toch eerst de loterij moet winnen.
Ook vriendinnen vragen weleens waarom ik het niet alleen zou doen en dat zij een hoop spullen kunnen doneren en wel willen oppassen.
Ik heb een vaste baan en mag niet echt klagen over mn loon, maar een dikke vetpot is het ook niet.
Laat staan als ik parttime ga werken.
Want ik vind 3 dagen toch wel de max. Vooral het eerste jaar of tot ze naar de kleuterschool gaan.
Qua opvang zou ik het nog wel kunnen rondkrijgen, ik heb een redelijk netwerk en dus al wat "aanbiedingen" voor oppas gehad. Inclusief toekomstige oma.
Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen, want zonder vader (lang geleden gelukkig gescheiden en sinds mijn 18e geen contact meer -eigen keuze- met hem en zijn familie) en een kleine familie aan mijn moeders kant heb ik gelukkig een paar hele goede vriendinnen (waarvan bijna allemaal in een stabiele en lange relatie en 2 met kind).
Er is dus niet veel aan mannelijke rolmodellen in mijn directe omgeving..
Ik ben ervan overtuigd dat ik meer dan genoeg liefde, geborgenheid, veiligheid/gevoel, aandacht, normen en waarden kan geven aan een kind.
Ik kan af met zeer weinig slaap (ok, dat is anders als je er echt uit moet een paar keer per nacht), ben verschrikkelijk zelfstandig (al sinds mn 12e zelfs, moeders klaagde daar altijd over ) maar het zal met name financieel moeilijk zijn.
Ik kan mezelf redden, heb een flat met meer dan voldoende ruimte en leef best een leuk leven.
Voor zon kleintje zal ik een hoop moeten maar ook willen opgeven, maar toch ben ik bang dat de financiën het grootste struikelblok zal zijn.
Alles is overkombaar, dus mijn spookgedachten zullen waarschijnlijk wel loslopen.
Tot blz 37 las ik ook meer over donorschap, waar ik uiteraard over nagedacht heb, maar waar ik nog niet echt naar heb durven zoeken.
Ik schrik een beetje van de wachtlijsten, maar sta er ook weer niet van te kijken. Ik vind het wel goed dat het niet te makkelijk gemaakt wordt.
Maar wat als het bij mij niet zo makkelijk gaat en ik ook maanden of jaren moet proberen maar niet zwanger raak?
Ik zie het in mijn directe omgeving en ik zie wat voor emotionele rollercoaster dat is. Veel zwaarder om al een paar jaar gelukkig getrouwd te zijn, maar al even zolang proberen zwanger te worden....
Waarom zou het mij, ik die alleen is en alleen lijkt te blijven, wel gegund zijn?
Zou het voorbestemd zijn dat ik alleen "maar" "tante" blijf?
Of bewaart het lot mijn man en kindje tot het allerlaatst?
Er zijn periodes dat ik denk, ach, mijn tijd komt wel. Niet zoeken en eindelijk die muur eens afbreken die ik om me heen heb gebouwd zodat mannen ook de kans krijgen.
Maar ik kom niet eens echt potentieel tegen, laat staan dat zij die muur zien of kunnen afbreken..
Maar er zijn ook periodes zoals nu, dat ik denk dat het echt niet is voorbestemd een kindje te krijgen (ik blijf erbij dat je ze krijgt en niet neemt. Je neemt de beslíssing om voor kinderen te gaan. Je bent gezegend als je ze ook daadwerkelijk mag kríjgen) en ik de rest van mijn leven alleen blijf.
Vinyl ik heb dus nog niet verder gelezen dus weet neit wat er verder gebeurd is.
Toch wilde ik dit vast even kwijt na weer een slik-momentje...
Hi Fearless,
Nu moet ik zeggen dat ik nog niet verder heb gelezen na jouw verhaal, wat een verschrikkelijke herkenning en ook hier een slikmoment!!!!!
Het enige verschil is dat ik nu "te oud" ben om ooit nog moeder te worden, maar echt, als ik iets over zou mogen doen en jouw leeftijd had.................dan zou ik helemaal gegaan zijn voor het alleenstaand moederschap, echt!
Helaas is de tijd niet meer terug te draaien................
Wat wil ik hiermee zeggen, volg je gevoel en neem op tijd een beslissing die je hart je ingeeft, want helaas haalt de tijd je in als je vrouw bent en een onvervulde kinderwens hebt!
Wilde ik vorige week een topic openen over rammelende eierstokken maar alleen zijn.. zie ik ineens dit topic op de voorpagina van het forum...
Ik ben gaan lezen en wilde eigenlijk eerst alles gelezen hebben voor ik zou reageren, maar ik ben na een week pas bij blz 37!
Niet zoveel tijd haha!
Maar goed, alsof het zo bedoeld was zag ik dus een kant en klaar topic en Vinyl.. het was alsof ik mezelf las..
Ben 32 en ook al zon beetje mn hele leven alleen. Wel wat vriendjes gehad en ook wat serieuze 'relaties', maar nooit langer dan een maand of 9, of een jaar aanklooien wat een soort van een relatie moest voorstellen.
Ben nu ook zon 7 jaar single en zie alle hoop met het jaar vervliegen... (en zo afzichtelijk en stom ben ik echt niet...)
Ik wil al zolang als ik me kan herinneren een kindje.
Schoof ik het van mn 17e door naar mn 21e, van mn 23e naar mn 25e, naar mn 30e... Nu ben ik 32, nog steeds single maar nog steeds met die diepgewortelde wens.
Ik riep altijd dat ik bij 35 de grens trok..
Als ik dan zoals vandaag op kraambezoek ga en zon klein hummeltje van 48 cm vasthoud wordt dat gevoel niet bepaald minder....
"Iedereen" verwachtte dat ik rond mn 25e toch al wel achter de kinderwagen zou lopen, maar hoe langer dat uitbleef, hoe vaker mensen gingen vragen waarom ik nog niet aan de man ben.
En of mn moeder niet graag oma wil worden.
Blijkbaar wel, want ook zij begint er steeds vaker over...
Ik grap dan meestal dat ik het best alleen wil doen en dat ik geen man nodig heb, maar dat ik dan toch eerst de loterij moet winnen.
Ook vriendinnen vragen weleens waarom ik het niet alleen zou doen en dat zij een hoop spullen kunnen doneren en wel willen oppassen.
Ik heb een vaste baan en mag niet echt klagen over mn loon, maar een dikke vetpot is het ook niet.
Laat staan als ik parttime ga werken.
Want ik vind 3 dagen toch wel de max. Vooral het eerste jaar of tot ze naar de kleuterschool gaan.
Qua opvang zou ik het nog wel kunnen rondkrijgen, ik heb een redelijk netwerk en dus al wat "aanbiedingen" voor oppas gehad. Inclusief toekomstige oma.
Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen, want zonder vader (lang geleden gelukkig gescheiden en sinds mijn 18e geen contact meer -eigen keuze- met hem en zijn familie) en een kleine familie aan mijn moeders kant heb ik gelukkig een paar hele goede vriendinnen (waarvan bijna allemaal in een stabiele en lange relatie en 2 met kind).
Er is dus niet veel aan mannelijke rolmodellen in mijn directe omgeving..
Ik ben ervan overtuigd dat ik meer dan genoeg liefde, geborgenheid, veiligheid/gevoel, aandacht, normen en waarden kan geven aan een kind.
Ik kan af met zeer weinig slaap (ok, dat is anders als je er echt uit moet een paar keer per nacht), ben verschrikkelijk zelfstandig (al sinds mn 12e zelfs, moeders klaagde daar altijd over ) maar het zal met name financieel moeilijk zijn.
Ik kan mezelf redden, heb een flat met meer dan voldoende ruimte en leef best een leuk leven.
Voor zon kleintje zal ik een hoop moeten maar ook willen opgeven, maar toch ben ik bang dat de financiën het grootste struikelblok zal zijn.
Alles is overkombaar, dus mijn spookgedachten zullen waarschijnlijk wel loslopen.
Tot blz 37 las ik ook meer over donorschap, waar ik uiteraard over nagedacht heb, maar waar ik nog niet echt naar heb durven zoeken.
Ik schrik een beetje van de wachtlijsten, maar sta er ook weer niet van te kijken. Ik vind het wel goed dat het niet te makkelijk gemaakt wordt.
Maar wat als het bij mij niet zo makkelijk gaat en ik ook maanden of jaren moet proberen maar niet zwanger raak?
Ik zie het in mijn directe omgeving en ik zie wat voor emotionele rollercoaster dat is. Veel zwaarder om al een paar jaar gelukkig getrouwd te zijn, maar al even zolang proberen zwanger te worden....
Waarom zou het mij, ik die alleen is en alleen lijkt te blijven, wel gegund zijn?
Zou het voorbestemd zijn dat ik alleen "maar" "tante" blijf?
Of bewaart het lot mijn man en kindje tot het allerlaatst?
Er zijn periodes dat ik denk, ach, mijn tijd komt wel. Niet zoeken en eindelijk die muur eens afbreken die ik om me heen heb gebouwd zodat mannen ook de kans krijgen.
Maar ik kom niet eens echt potentieel tegen, laat staan dat zij die muur zien of kunnen afbreken..
Maar er zijn ook periodes zoals nu, dat ik denk dat het echt niet is voorbestemd een kindje te krijgen (ik blijf erbij dat je ze krijgt en niet neemt. Je neemt de beslíssing om voor kinderen te gaan. Je bent gezegend als je ze ook daadwerkelijk mag kríjgen) en ik de rest van mijn leven alleen blijf.
Vinyl ik heb dus nog niet verder gelezen dus weet neit wat er verder gebeurd is.
Toch wilde ik dit vast even kwijt na weer een slik-momentje...
Hi Fearless,
Nu moet ik zeggen dat ik nog niet verder heb gelezen na jouw verhaal, wat een verschrikkelijke herkenning en ook hier een slikmoment!!!!!
Het enige verschil is dat ik nu "te oud" ben om ooit nog moeder te worden, maar echt, als ik iets over zou mogen doen en jouw leeftijd had.................dan zou ik helemaal gegaan zijn voor het alleenstaand moederschap, echt!
Helaas is de tijd niet meer terug te draaien................
Wat wil ik hiermee zeggen, volg je gevoel en neem op tijd een beslissing die je hart je ingeeft, want helaas haalt de tijd je in als je vrouw bent en een onvervulde kinderwens hebt!
zondag 15 augustus 2010 om 09:12
Leuk dat jullie inhaken Fearless en Chilles! welkom! Fijn om jullie verhalen te lezen. Geen verhaal is hetzelfde, maar er zijn vele gemene delers (soms ook echt 'gemeen', haha).
Sinds ik in mei definitief de knoop heb doorgehakt om voor een donor te gaan, sta ik veel meer met beide benen op de grond en ben ik doelgerichter dan ooit. Het geeft me ontzettende veel energie. Energie die vruchten afwerpt, want ik heb flinke stappen gezet in amper 3 maanden tijd.
Ik ben 'officieel goedgekeurd' door Geertgen als mama-to-be en afgelopen week viel ook de brief van het AMC op de mat: ik mag voor een intake komen met mijn donor. Beide trajecten lopen nu gelijk op en dat geeft me een gerust gevoel. Ik zet op 2 paarden in en durf voor het eerst een beetje te fantaseren over hoe ik als moeder zou zijn. Het moederschap is nog nooit zo dichtbij geweest!
Natuurlijk weet ik dat het allemaal nog lang kan duren en dat er van alles mis kan gaan, maar ik ben nu eenmaal een naieve rasoptimist en weiger te gaan zitten doemdenken. Ik heb gewoon besloten dat ik moeder word en liever vandaag dan morgen. The Secret toepassen toch?
Fijn weekend allemaal, het leven is leuk!
Sinds ik in mei definitief de knoop heb doorgehakt om voor een donor te gaan, sta ik veel meer met beide benen op de grond en ben ik doelgerichter dan ooit. Het geeft me ontzettende veel energie. Energie die vruchten afwerpt, want ik heb flinke stappen gezet in amper 3 maanden tijd.
Ik ben 'officieel goedgekeurd' door Geertgen als mama-to-be en afgelopen week viel ook de brief van het AMC op de mat: ik mag voor een intake komen met mijn donor. Beide trajecten lopen nu gelijk op en dat geeft me een gerust gevoel. Ik zet op 2 paarden in en durf voor het eerst een beetje te fantaseren over hoe ik als moeder zou zijn. Het moederschap is nog nooit zo dichtbij geweest!
Natuurlijk weet ik dat het allemaal nog lang kan duren en dat er van alles mis kan gaan, maar ik ben nu eenmaal een naieve rasoptimist en weiger te gaan zitten doemdenken. Ik heb gewoon besloten dat ik moeder word en liever vandaag dan morgen. The Secret toepassen toch?
Fijn weekend allemaal, het leven is leuk!
woensdag 18 augustus 2010 om 19:43
Zo, wat is het rustig de afgelopen dagen! Iedereen met vakantie of gewoon even niets te melden?
Ik zit nog steeds op mijn eerste eisprong te wachten na de curettage. Die heeft inmiddels ruim vier weken geleden plaatsgevonden, dus ik word wel een beetje ongeduldig.. Iedere dag maar testen en steeds niets. Mijn donor zit alweer startklaar, dus laat maar komen!
Heb me ook opgegeven voor die workshop. Is volgende week zondag. Zie ik je daar Zoeter?
Hoe staat het verder met onze bijeenkomst? Gaat dat nog lukken? Of is het animo een beetje gezakt?
Ik zit nog steeds op mijn eerste eisprong te wachten na de curettage. Die heeft inmiddels ruim vier weken geleden plaatsgevonden, dus ik word wel een beetje ongeduldig.. Iedere dag maar testen en steeds niets. Mijn donor zit alweer startklaar, dus laat maar komen!
Heb me ook opgegeven voor die workshop. Is volgende week zondag. Zie ik je daar Zoeter?
Hoe staat het verder met onze bijeenkomst? Gaat dat nog lukken? Of is het animo een beetje gezakt?
donderdag 19 augustus 2010 om 11:08
Hallo dames,
ik heb gisteren en vandaag zitten lezen, ben al bij blz. 58
Door julie verhalen heb ik eindelijk de eerste stap durven nemen en net een afspraak gemaakt voor een intakegesprek bij Geertgen. Zit nog helemaal te stuiteren
De afspraak is (helaas) pas over 2 maanden...heb nog genoeg tijd om me druk te maken!!!
Dank jullie wel!
ik heb gisteren en vandaag zitten lezen, ben al bij blz. 58
Door julie verhalen heb ik eindelijk de eerste stap durven nemen en net een afspraak gemaakt voor een intakegesprek bij Geertgen. Zit nog helemaal te stuiteren
De afspraak is (helaas) pas over 2 maanden...heb nog genoeg tijd om me druk te maken!!!
Dank jullie wel!
donderdag 19 augustus 2010 om 17:21
Hoi allemaal, ik ben hier via googelen terecht gekomen. Ik heb een kinderwens al vanaf mijn 10e wist ik dat ik wilde trouwen en kinderen krijgen. Dat trouwen hoeft van mij natuurlijk niet meer zo maar kinderen daar ben ik altijd dol op en gek mee geweest! Na een aantal relaties die niet bijzonder fijn waren nog wat korte relaties gehad maar op mijn leeftijd kom ik steeds minder in de kroeg en vaker mannen tegen die geen zin hebben in een relatie of kinderen (na een eigen relatie te hebben gehad). Ook heb ik nog 1,5 jaar met een goede vriend omgegaan die mij in het begin wel zag zitten, ik was niet verliefd maar op het einde dacht ik, hij is wel heel lief en het klikt tussen ons, waarom niet?! Nou heb ik hem even weg gejaagt! Met carnaval na een dronken avond wat gerommelt en de week erna elkaar nog gezien en ineens over......! Niet dat ik zo maar de eerste de beste pak maar ik hield ook afstand vanwege mijn verleden en groeide wel een beetje naar hem toe maar stootte hem daar waarschijnlijk mee af.
Ik ben nu 35 en misschien ben ik gewoon te zelfstandig en schrikt dit een hoop mannen af! Altijd heb ik geroepen dat als ik kinderen kan krijgen ik dit met een vader wilde omdat ik vind (vond) dat er een vader en moeder moeten zijn. Dit zei ik vooral als mensen zeiden maar dat kan toch ook alleen?! Ook bracht ik dan nog als argument aan; weet je wat dat allemaal kost aan tijd en financien in je eentje?
Een vriendin van me kan het zeggen, zij is met partner zwanger geworden maar na 1 jaar uit elkaar gegaan. Zij zegt me vaak hoe zwaar het is maar ook hoe veel ze er voor terug krijgt!
Het doet me steeds vaker pijn als ik vrienden om me heen hoor die zwanger zijn, net bevallen of met hun kids bezig zijn. Het valt me op dat veel mensen die ik ken van stappen en vroeger allemaal of kinderen hebben of net bevallen of net zwanger. Dit doet me gewoon veel pijn want ik voel een gemis! Ik ben hardstikke blij voor ze maar iedereen riep ook altijd dat ik de eerste zou zijn uit mijn vriendengroep. ik ben zelfs de laatste ( en de oudste).
Nu ik deze topic las, zie ik dat ik niet de enige ben, zeker niet! Ik ben klaar met wachten op de ware. Op dit moment ben ik hardstikke gelukkig in mijn eigen huisje, heb een fulltime baan (die ik dan part time maak natuurlijk), sport graag, heb veel vrienden alleen dat ene mis ik nog. Die kleine die onvoorwaardelijk van je houdt en waaraan je zo veel liefde kan geven! Nu lees ik dat de wachtlijsten zo lang zijn (nooit over nagedacht) dacht ik, laat ik de stap maar eens nemen? Heeft iemand tips waar ik terecht kan voor een eventuele spermadonor want ik ken zo niemand die in aanmerking komt (allemaal al een relatie).
Mijn moeder heeft ook wel eens een opmerking gemaakt van ach die vent heb je toch niet nodig, lekker in je eentje zwanger worden kan toch ook. Ik vraag me af hoe ze reageert als ik haar vertel dat ik hier steeds meer over na denk...... Vraag me eigenlijk af hoe iedereen erover denkt in mijn omgeving. Ik ga het binnenkort maar eens aankaarten omdat ik hier gewoon steeds vaker mee bezig ben, zegt genoeg toch?!
Ik ben nu 35 en misschien ben ik gewoon te zelfstandig en schrikt dit een hoop mannen af! Altijd heb ik geroepen dat als ik kinderen kan krijgen ik dit met een vader wilde omdat ik vind (vond) dat er een vader en moeder moeten zijn. Dit zei ik vooral als mensen zeiden maar dat kan toch ook alleen?! Ook bracht ik dan nog als argument aan; weet je wat dat allemaal kost aan tijd en financien in je eentje?
Een vriendin van me kan het zeggen, zij is met partner zwanger geworden maar na 1 jaar uit elkaar gegaan. Zij zegt me vaak hoe zwaar het is maar ook hoe veel ze er voor terug krijgt!
Het doet me steeds vaker pijn als ik vrienden om me heen hoor die zwanger zijn, net bevallen of met hun kids bezig zijn. Het valt me op dat veel mensen die ik ken van stappen en vroeger allemaal of kinderen hebben of net bevallen of net zwanger. Dit doet me gewoon veel pijn want ik voel een gemis! Ik ben hardstikke blij voor ze maar iedereen riep ook altijd dat ik de eerste zou zijn uit mijn vriendengroep. ik ben zelfs de laatste ( en de oudste).
Nu ik deze topic las, zie ik dat ik niet de enige ben, zeker niet! Ik ben klaar met wachten op de ware. Op dit moment ben ik hardstikke gelukkig in mijn eigen huisje, heb een fulltime baan (die ik dan part time maak natuurlijk), sport graag, heb veel vrienden alleen dat ene mis ik nog. Die kleine die onvoorwaardelijk van je houdt en waaraan je zo veel liefde kan geven! Nu lees ik dat de wachtlijsten zo lang zijn (nooit over nagedacht) dacht ik, laat ik de stap maar eens nemen? Heeft iemand tips waar ik terecht kan voor een eventuele spermadonor want ik ken zo niemand die in aanmerking komt (allemaal al een relatie).
Mijn moeder heeft ook wel eens een opmerking gemaakt van ach die vent heb je toch niet nodig, lekker in je eentje zwanger worden kan toch ook. Ik vraag me af hoe ze reageert als ik haar vertel dat ik hier steeds meer over na denk...... Vraag me eigenlijk af hoe iedereen erover denkt in mijn omgeving. Ik ga het binnenkort maar eens aankaarten omdat ik hier gewoon steeds vaker mee bezig ben, zegt genoeg toch?!
vrijdag 20 augustus 2010 om 23:02
Niet met vakantie, maar net weer begonnen met werken. Druk, druk, druk dus... En ook niet zoveel te melden inderdaad. Ga volgende week weer voor de volgende poging.
Irritant dat wachten hè, Malaika. Had ik ook nadat het (de 1e keer) alsnog mis ging. Duurde ff voor ie weer klaar stond en toen was ik net op vakantie, weg maand! Hopelijk duurt het niet lang meer!
Hee Superwoman, bij het AMC doen ze dus wel alleenstaanden? Bij het UMC niet en toen kwam ik bij Geertgen terecht. Daar ben ik blijven hangen, omdat ik me er wel oké voelde. Maar goed, het is wel iedere keer een mijl op zeven... Denk dat ik het AMC dan maar es ga bellen om te vragen of ik niet "overgedragen" kan worden aan hun als ik aan de ivf moet. Uiteraard alleen als ik niet weer opnieuw moet beginnen...
Dutchflower, het kan nooit kwaad om er serieus over na te gaan denken. Het duurt idd best een poosje voor alles écht loopt. Ik kan je niet helpen met je donorvraag, maar misschien iemand anders wel.
Tot gauw!
En ook niet zoveel te melden inderdaad. Ga volgende week weer voor de volgende poging.Irritant dat wachten hè, Malaika. Had ik ook nadat het (de 1e keer) alsnog mis ging. Duurde ff voor ie weer klaar stond en toen was ik net op vakantie, weg maand! Hopelijk duurt het niet lang meer!
Hee Superwoman, bij het AMC doen ze dus wel alleenstaanden? Bij het UMC niet en toen kwam ik bij Geertgen terecht. Daar ben ik blijven hangen, omdat ik me er wel oké voelde. Maar goed, het is wel iedere keer een mijl op zeven... Denk dat ik het AMC dan maar es ga bellen om te vragen of ik niet "overgedragen" kan worden aan hun als ik aan de ivf moet. Uiteraard alleen als ik niet weer opnieuw moet beginnen...
Dutchflower, het kan nooit kwaad om er serieus over na te gaan denken. Het duurt idd best een poosje voor alles écht loopt. Ik kan je niet helpen met je donorvraag, maar misschien iemand anders wel.
Tot gauw!
maandag 23 augustus 2010 om 12:23
Hoi,
ik wilde even melden dat ik me opgegeven heb voor de workshop op 3 oktober. Duurt nog wel even maar toch dat is al stap 1. Met 2 vriendinnen er over gehad. 1 reageerde super enthousiast (zelf mama) en 1 wat gematigder maar daar sport ik mee dus die wil me dan niet missen natuurlijk
Met mijn ouders ga ik het er binnenkort over hebben dat ik serieus dit overweeg.
groetjes
ik wilde even melden dat ik me opgegeven heb voor de workshop op 3 oktober. Duurt nog wel even maar toch dat is al stap 1. Met 2 vriendinnen er over gehad. 1 reageerde super enthousiast (zelf mama) en 1 wat gematigder maar daar sport ik mee dus die wil me dan niet missen natuurlijk
Met mijn ouders ga ik het er binnenkort over hebben dat ik serieus dit overweeg.
groetjes
maandag 23 augustus 2010 om 19:39
Hoi!
Inmiddels lees ik al even mee, en ben zelf druk bezig met voor mezelf uit te maken of ik nog wacht/zoek op/naar de ware man, of dat ik het in mijn uppie wil doen: kinderen krijgen. (Te beginnen met 1 natuurlijk) (Een tweeling in mijn eentje lijkt me echt super moeilijk trouwens, hebben jullie daar wel eens over nagedacht? Hoe je dat doet?)
Ik ben net 30, en dat is natuurlijk nog niet superoud, maar ik dacht"vroeger" altijd dat ik voor mijn 30e wel moeder wilde worden. Daarnaast wordt iedereen om me heen moeder, en wil ik zelf liever geen oudere moeder zijn.
Ik twijfel dus nog heel erg. Concrete stappen (Geerten of donor via internet zoeken) durf ik nog niet te zetten. Zo'n workshop vind ik minder eng. Dus daar zit ik momenteel over na te denken. (En ondertussen ben ik namen aan het bedenken, te overwegen of ik wil dragen of duwen (draagdoek/wagen), etc. Ik fantaseer dus nogal op de zaken vooruit....
Ik vind het zelfs zo eng dat ik er ook nog met niemand over heb durven praten, alleen in algemene termen over alleen kinderen krijgen en hoe het is voor een kind om geen "echte" vader te hebben. De meeste mensen zien daar niet zoveel problemen bij merkte ik. Ikzelf ben daar nog niet zo uit, ook omdat ik mijn eigen vader erg belangrijk vind in mijn leven..
Als ik besluit voor het bammam-traject te gaan, zal het nog minstens een jaar duren voordat ik daar praktisch aan kan beginnen ivm werk ---> nieuw werk.
Maar dan weten jullie in elk geval dat ik meelees en hier en daar een vraag zal stellen in de toekomst. Fijne avond!
Inmiddels lees ik al even mee, en ben zelf druk bezig met voor mezelf uit te maken of ik nog wacht/zoek op/naar de ware man, of dat ik het in mijn uppie wil doen: kinderen krijgen. (Te beginnen met 1 natuurlijk) (Een tweeling in mijn eentje lijkt me echt super moeilijk trouwens, hebben jullie daar wel eens over nagedacht? Hoe je dat doet?)
Ik ben net 30, en dat is natuurlijk nog niet superoud, maar ik dacht"vroeger" altijd dat ik voor mijn 30e wel moeder wilde worden. Daarnaast wordt iedereen om me heen moeder, en wil ik zelf liever geen oudere moeder zijn.
Ik twijfel dus nog heel erg. Concrete stappen (Geerten of donor via internet zoeken) durf ik nog niet te zetten. Zo'n workshop vind ik minder eng. Dus daar zit ik momenteel over na te denken. (En ondertussen ben ik namen aan het bedenken, te overwegen of ik wil dragen of duwen (draagdoek/wagen), etc. Ik fantaseer dus nogal op de zaken vooruit....
Ik vind het zelfs zo eng dat ik er ook nog met niemand over heb durven praten, alleen in algemene termen over alleen kinderen krijgen en hoe het is voor een kind om geen "echte" vader te hebben. De meeste mensen zien daar niet zoveel problemen bij merkte ik. Ikzelf ben daar nog niet zo uit, ook omdat ik mijn eigen vader erg belangrijk vind in mijn leven..
Als ik besluit voor het bammam-traject te gaan, zal het nog minstens een jaar duren voordat ik daar praktisch aan kan beginnen ivm werk ---> nieuw werk.
Maar dan weten jullie in elk geval dat ik meelees en hier en daar een vraag zal stellen in de toekomst. Fijne avond!
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:00
Hallo,
Het is rustig hier. Geen ontwikkelingen begrijp ik dus.
Dus dan maar even een vraagje van mijn kant.
Ik las dat dutchflower 2 vriendinnen heeft ingelicht over haar plannen en binnenkort haar ouders. Ik ga ook over een poosje mijn ouders inlichten nou ja eigenlijk mijn vader mijn moeder weet er al wel van. En staat er niet negatief tegenover. Maar ook weer niet dat ze me super aanmoedigd. Maar zie er wel beetje tegenop om te gaan vertellen of bespreken.
Heb voor mezelf wel als mijn ouders er echt helemaal tegen zijn ga ik het niet doen aangezien zij toch degene zijn waar ik op moet kunnen rekenen. Mijn zus vind het helemaal maar raar iets maar goed die is echt het tegenovergestelde van mij.
Om een lang verhaal kort te maken mijn vraag is:
Wie van jullie heeft zijn ouders ingelicht hoe hebben jullie dat gedaan en wat waren de reacties.
Moet er nog wel bij vermelden ik kom uit redelijk christelijke familie.
Allemaal een heel prettig weekend.
Het is rustig hier. Geen ontwikkelingen begrijp ik dus.
Dus dan maar even een vraagje van mijn kant.
Ik las dat dutchflower 2 vriendinnen heeft ingelicht over haar plannen en binnenkort haar ouders. Ik ga ook over een poosje mijn ouders inlichten nou ja eigenlijk mijn vader mijn moeder weet er al wel van. En staat er niet negatief tegenover. Maar ook weer niet dat ze me super aanmoedigd. Maar zie er wel beetje tegenop om te gaan vertellen of bespreken.
Heb voor mezelf wel als mijn ouders er echt helemaal tegen zijn ga ik het niet doen aangezien zij toch degene zijn waar ik op moet kunnen rekenen. Mijn zus vind het helemaal maar raar iets maar goed die is echt het tegenovergestelde van mij.
Om een lang verhaal kort te maken mijn vraag is:
Wie van jullie heeft zijn ouders ingelicht hoe hebben jullie dat gedaan en wat waren de reacties.
Moet er nog wel bij vermelden ik kom uit redelijk christelijke familie.
Allemaal een heel prettig weekend.
vrijdag 27 augustus 2010 om 21:45
hallo mama03,
ik heb helaas geen vriendinnen die ook met deze gedachten/gevoelens zitten, dus ik kan je alleen vertellen hoe het bij mij thuis gegaan is,
Vanaf dat ik jong was wilde ik altijd al kinderen en heb dit ook altijd hard geroepen. Vaak met mijn moeder over gepraat, zo van "later als ik groot ben".
Maar nu ik al 5 jaar niemand ben tegengekomen, ben ik toch gaan twijfelen of ik nog iemand zou ontmoeten, op tijd. Ook deze gevoelens deelde ik altijd met mijn ouders, waarop mijn vader op een gegeven moment zei:"Nou dan ga je toch naar een spermabank, je hebt er toch niet perse een vriend voor nodig?!"
Ik dacht dat hij het als grap bedoelde, maar ik ben er toch over na gaan denken. En mede door hem ben ik nu op het punt gekomen dat ik ook echt een afspraak heb staan voor een intake.
Ik snap dat het voor jou niet zo makkelijk is, maar als je je ouders mee laat delen in je overwegingen komen ze misschien vanzelf tot de conclusie dat dit ook een oplossing voor je kan zijn.
Veel succes!
ik heb helaas geen vriendinnen die ook met deze gedachten/gevoelens zitten, dus ik kan je alleen vertellen hoe het bij mij thuis gegaan is,
Vanaf dat ik jong was wilde ik altijd al kinderen en heb dit ook altijd hard geroepen. Vaak met mijn moeder over gepraat, zo van "later als ik groot ben".
Maar nu ik al 5 jaar niemand ben tegengekomen, ben ik toch gaan twijfelen of ik nog iemand zou ontmoeten, op tijd. Ook deze gevoelens deelde ik altijd met mijn ouders, waarop mijn vader op een gegeven moment zei:"Nou dan ga je toch naar een spermabank, je hebt er toch niet perse een vriend voor nodig?!"
Ik dacht dat hij het als grap bedoelde, maar ik ben er toch over na gaan denken. En mede door hem ben ik nu op het punt gekomen dat ik ook echt een afspraak heb staan voor een intake.
Ik snap dat het voor jou niet zo makkelijk is, maar als je je ouders mee laat delen in je overwegingen komen ze misschien vanzelf tot de conclusie dat dit ook een oplossing voor je kan zijn.
Veel succes!
zaterdag 28 augustus 2010 om 09:14
Ik kom uit een echt dorpsgezin, vrij traditioneel. Mijn ouders begrijpen redelijk voor wat 'n dilemma dat ik nu sta. Liever zagen ze me vanuit een stabiele relatie kinderen krijgen, logisch. Maar ze snappen ook dat ik er niet gelukkig van word om mijn kinderwens te negeren of om "met de eerste de beste" kerel mijn kinderwens te gaan vervullen.
Ik sta nu dus ingeschreven op 2 wachtlijsten. Stiekem hopen mijn ouders nog dat ik "mister right" tegenkom.
Ik sta nu dus ingeschreven op 2 wachtlijsten. Stiekem hopen mijn ouders nog dat ik "mister right" tegenkom.
zondag 29 augustus 2010 om 19:28
De eerste keer dat ik er over begon was tijdens een etentje met mn ouders en mn zus en zwager. Mn moeder schrok zich rot, eerlijk gezegd. Die zag gelijk allemaal beren op de weg. Ik heb het een paar maanden gelaten en toen ik er wat serieuzer mee bezig begon te zijn, heb ik het er nog eens rustig over gehad. Ze vinden het nog steeds wel eng, maar ze staan er inmiddels wel achter. Ze zijn zelfs al een paar keer meegereden naar de kliniek (voor mijn gezelligheid) en erg betrokken. Ik heb ook wel een beetje een christelijke achtergrond, maar mijn ouders zijn redelijk voor het maken van eigen keuzes. In het algemeen krijg ik eigenlijk geen negatieve reacties. Maar misschien houden mensen die het maar vreemd vinden hun mond wel tegen mij.
