heb ik bindingsangst? herkenbaar?

quote:sweetaugust schreef op 31 augustus 2010 @ 22:28:

Weet je zeker dat het niet bacterieel is, dan kan ik er tenminste nog antibiotica tegen slikken?Nee, helaas.quote:Ik heb ook al wel gedacht aan proffesionele hulp op het moment dat ik zo aan het piekeren was. Maar dat voelt dat weer zo overdreven, op therapie omdat ik op het gebied van liefde mijn gedachtes niet op orde kan krijgen.Lijkt me op zichzelf een prima onderwerp voor therapie.

quote:sweetaugust schreef op 31 augustus 2010 @ 22:28:

Weet je zeker dat het niet bacterieel is, dan kan ik er tenminste nog antibiotica tegen slikken?



Ik heb ook al wel gedacht aan proffesionele hulp op het moment dat ik zo aan het piekeren was. Maar dat voelt dat weer zo overdreven, op therapie omdat ik op het gebied van liefde mijn gedachtes niet op orde kan krijgen.Men repareert het dak als de zon schijnt.

Hoi Sweetaugust en Yhabibi,



Dank jullie wel voor jullie reacties...

Ik denk dat verliefdheid na een tijdje altijd overgaat (uitzonderingen daargelaten). Dat gaat dan over in houden van, en dat is misschien nog wel veel mooier. De kunst is ook om een relatie niet te laten verzanden in broer/zus, waarmee ik wil zeggen dat het wel noodzaak is dat je iemand aantrekkelijk moet blijven vinden. Dat is denk ik wel een beetje de kunst en dat is ook wel het moeilijkst...ik ben dan ook van mening dat de meeste mensen niet gemaakt zijn voor een levenslange relatie. Dat houdt gewoon bijna niemand vol, zonder op een gegeven moment te denken "Is dit alles?". Veel mensen blijven in een relatie steken omdat het zo lekker veilig is, maar echt gelukkig zijn ze al lang niet meer. Hetgeen uitmondt in vreemdgaan etc. De relatie willen behouden, maar ook soms iets anders willen.



Ik ben helemaal niet zo jong meer, ik ben 38. En enkele relaties gehad. De uitslag van de test was ook dat ik me wil binden maar ook mijn vrijheid wil behouden. Lekkere open deur, dat wil iedereen min of meer.



Ik heb nog geen modus gevonden om ermee om te gaan. Ik heb er een beetje in berust geloof ik. Ik heb zo nu en dan een (korte) relatie of ik heb een relatie die me veel verdriet doet, dan weer even niks en dan begint het weer van voor af aan. Nog wel de hoop dat ik ooit iemand tegenkom die goed voor me is maar waarbij ik dat benauwde gevoel niet krijg.

Die hoop blijf ik toch maar houden...

quote:Nathalie2008 schreef op 31 augustus 2010 @ 22:42:

Hoi Sweetaugust en Yhabibi,



Ik denk dat verliefdheid na een tijdje altijd overgaat (uitzonderingen daargelaten). Dat gaat dan over in houden van, en dat is misschien nog wel veel mooier. De kunst is ook om een relatie niet te laten verzanden in broer/zus, waarmee ik wil zeggen dat het wel noodzaak is dat je iemand aantrekkelijk moet blijven vinden. Dat is denk ik wel een beetje de kunst en dat is ook wel het moeilijkst...ik ben dan ook van mening dat de meeste mensen niet gemaakt zijn voor een levenslange relatie. Dat houdt gewoon bijna niemand vol, zonder op een gegeven moment te denken "Is dit alles?".



Hoi Nathalie2008,



Hier ben ik het helemaal mee eens. Mooie analyse. Heb dat ook wel eens gehad, dat het te veel broer/zus werd. Daar heb je geen liefdesrelatie voor. Dat is tevens de reden dat ik denk dat je ook een eigen leven moet blijven leiden terwijl je een relatie hebt.



Maar om dan ook vreemd te gaan lijkt me nogal woest. Wel goed om te beseffen dat die kans er altijd en bij iedereen in zit. Dat maakt het beheersbaarder; je wordt er niet zo door overvallen. En dan kun je kiezen of je het wilt doen i.p.v. dat je je laat meeslepen.



@ Sweetaugust. Voordat je naar een profesional gaat (best wel duur). Misschien kunnen we hier op het forum toch nog enige hulp bieden?



Waar dacht je zoal aan tijdens het piekeren? Draaide het in kringetjes in de trant van: "Het voelt niet goed meer, maar ik snap niet waarom"? Dan valt er voor ons weinig over te zeggen.



Misschien wel als er bepaalde momenten of gebeurtenissen waren waarop de twijfel toesloeg.

Zaten er ook gedachten tussen over wensen, irritaties, triggers voor twijfel?



Denk dat jullie nu wel op het punt zaten dat je je moest afvragen of je echt verder wilde gaan in die zin van samenwonen, kinderen etc. Nu of over een aantal jaar, eventueel na een bepaald traject doorlopen te hebben. Danwel altijd zo door blijven gaan, wonend in aparte steden zonder uitzicht op verdere ontwikkelingen. Beide opties zijn in principe OK. Maar je moet wel allebei hetzelfde doel voor ogen hebben.



Ik weet niet hoe oud jullie ongeveer zijn. Ook nog mogelijk is dat jullie karakter gewoon begon te veranderen. Dat is soms heel sluipend. Heb je niet altijd in de gaten. Maar kan best veel invloed hebben op hoe je tegen dingen aankijkt. Kun je erg van in de knoop raken. Als je er altijd volledig van overtuigd bent geweest dat iets helemaal goed zat (voor jou). En je karakter verandert, dan voelt het niet goed meer (voor jou). Maar je kan je je bewust nog niet voorstellen dat het echt niet goed is (voor jou). En als je dan ook nog eens een denker bent, dan ligt piekeren en zelfs zelftwijfel inderdaad op de loer.

Ik geloof nooit zo in bindingsangst.... wél in verlatingsangst!



En dan niet het gegeven dat je er dan alleen voor staat, als wel de manier waarop ik 'verlaten' word.



Ik kan me goed in een relatie binden, maar ben als de dood dat wanneer het allemaal leuk en gezellig is, dat die bubbel dan barst!



Teveel nare ervaringen denk ik in de relationele sfeer.

Mijn ervaring (van lang geleden) is dat als ik liep te miepen en mieren ik eigenlijk gewoon niet durfde te zeggen dat ik het niet echt leuk meer vond. Ik had moeite om voor mezelf op te komen, mijn eigen gevoel voorang te geven, en om een ander af te wijzen (nee te zeggen).



In plaats van recht voor zijn raap durven voelen en zeggen wat ik echt zelf wilde, ging ik ook zo lopen zeuren. Herken je hier iets in?



En als je misschien liever alleen wil zijn, is dat soms ook moeilijk om voor uit te komen (relaties worden nogal geidealiseerd). Misschien is het wel heel goed om een tijdje alleen te zijn.

@ Sweetaugust

Ik ben al een tijdje geen vrijgezel meer, ik ga over 3 weken samenwonen zelfs.

(na ruim 3 jaar alleen te zijn geweest)



Ik merkte gewoon telkens dat wanneer zich een leuke knul aandiende, ik geremder was dan ik van mezelf gewend ben.



Ook in deze relatie denk ik soms nog weleens: ja, ja... en straks zijn al je mooie woorden, niets meer dan mooie woorden geweest.



Ik weet dat het probleem aan mij ligt, veroorzaakt door relaties die op een ellendige manier beeindigden

(heb ik natuurlijk zelf aan meegewerkt door een heleboel maar toe te laten)



Elke breuk heeft ertoe geleidt, dat ik voorzichtiger ben geworden.

@Sweetaugust

Wanneer ik één van je exen mag lenen en het mocht ooit ns nodig zijn, dan meld ik mezelf weer



Tuurlijk voelt het nu beter anders had ik die samenwoon-stap niet gezet.

Soms moet ik mezelf nog weleens even tot de orde roepen hoor, moet van het juiste uitgaan natuurlijk en dat gaat steeds beter, dat blijkt nu wel weer, doordat ik ga samenwonen

(zeurend stemmetje zegt me jaja eerst zien en dan geloven)



Maar doordat ik wist waarom een ontluikende relatie strandde (ik was te gelaten, te ongeinteresseerd) , kon ik het bij mezelf zoeken en hoe cliché het ook klinkt:

Acceptatie is de eerste stap tot....

@ Kier_V: De angst om verlaten te worden kan een reden zijn om je niet meer te willen binden. Ook al zou je je dolgraag willen binden als je zeker zou kunnen weten dat je niet verlaten zou worden. Zijn dit dan niet twee benamingen voor hetzelfde verschijnsel?



@KarinKarina: Dat zijn rake opmerkingen!



@Sweetaugust:

Met 23 zit jij toch wel in de gevarenzone. Heb opvallend vaak gezien dat dames zo rond hun 25e hun definitieve partner vonden. Begin vorige eeuw was je ook pas met 23 "volwassen".



Dat van die verliefdheidsstoffen (bepaalde hormonen en neuro-transmitters) klopt. Maar lijkt me voor zover ik kan lezen niet de oorzaak.



Die maken namelijk dat je in die verliefdheidsroes komt en als het ware aan het object van aanbidding verslaafd raakt. Als die er niet waren, dan zou een mens niet eens aan liefdesrelaties beginnen. Want wat geef je daar een boel voor op; wat een energie steek je er in; en dat met maar een kleine kans op succes! De mensheid zou snel uitgestorven zijn. Met die stoffen heeft een stel de kans om aan elkaar te wennen, zich aan elkaar aan te passen en een goed functionerende eenheid te worden. Dat moet dus wel in die twee jaar gebeuren. Gebeurt dat niet, dan is het project mislukt (om het maar eens clinisch uit te drukken).



Dat van dat "project" noem ik een beetje met opzet. Relaties werken het best als ze een gezamenlijk doel hebben (naast nog wat andere factoren). Er zijn echter mensen die denken dat het om die verliefdheidsroes gaat. Zodra die voorbij is denken ze dat de relatie is mislukt. En als een echte verslaafde gaan ze weer op zoek naar die roes. Na twee jaar weer, enz. Dat zijn ook de mensen die makkelijk vreemd gaan. Ze gaan voor die kick. Dat zijn ook de mensen die zeggen dat ze er niets aan konden doen (dat vreemdgaan)... Zo kom jij niet over. Jij hebt juist wel nagedacht over jullie relatie. Jij hebt juist wel gezocht om die te verdiepen. Je hebt zelfs overwogen om daarvoor naar je vriend toe te verhuizen. Op dat moment sloeg echter de twijfel toe. Persoonlijk heb ik meegemaakt dat een vriendin op "afstand" toch wel heel iets anders is dan samenwonen. Het eerste kun je zeer lang volhouden, ook als er zaken fundamenteel fout zitten. Bij samenwonen is dat toch een stuk lastiger.



Vind overigens het feit dat je toch hebt overwogen om samen te gaan wonen, ondanks dat je dat niet had verwacht, heel positief. Betekent dat je wel degelijk bereid bent om voor een relatie grote veranderingen te ondergaan. Dat je dus helemaal niet zo bang bent om je te binden.



Dat je het vervolgens toch niet hebt gedaan kan nog steeds vooral iets zeggen over jouw inschatting op de uiteindelijke kans van slagen.



Had laatst een discussie met een collega die een buitenlandse vrouw naar Nederland wil laten overkomen. Hij twijfelt hierover, omdat hij denkt dat hij het financieel niet ruim kan redden (ze heeft kinderen, hij heeft nu nog een eenpersoons flat, inburgering, dat soort dingen). Hij kreeg van twee verschillende groepen verschillende reacties.

1) Singles. Altijd doen. Liefde overwint alles!

2) Stellen die samenwonen, getrouwd zijn etc. Niet doen. Dit soort dingen moet je rationeel overwegen. Het gaat je heel veel kosten om het werkend te krijgen, als je dat al lukt. Samenwonen is hard werken en helemaal niet zo romantisch. Bij twijfel: niet doen!

Tja. Waarom zijn die singles single en zijn die anderen een stel? Natuurlijk bevestigen uitzonderingen de regel. Maar hij doet het dus niet. Hij houdt haar liever als een goede vriendin.

quote:sweetaugust schreef op 30 augustus 2010 @ 23:36:

Bedankt voor de tip! De uitslag is helaas dat ik zowel vrij wil zijn als me wil binden....dat klopt dus wel, maar nog geen oplossing.



Ik hoop dat er mensen zijn die het ook hebben gehad maar er nu geen last meer van hebben...of andere tips



Vrienden proberen me gerust te stellen met ''als je de juiste tegenkomt heb je die twijfel niet'', maar daar geloof ik niet zo in, al zou het wel de meest geweldige oplossing zijn natuurlijk (dat het aan 'ons'' lag ipv aan mezelf)Is wel zo, tenzij je echt 'ziek' bent

Hoi Sweetaugust,



In de gevarenzone van dat misschien toch je karakter aan het veranderen is en je andere dingen gaat zoeken in je relatie.



Toen de verliefdheid over was ging het toen ineens niet goed meer en klopten al die dingen toen ineens niet meer? (Even afgezien van de invloed die je gepieker op de hele situatie had.)

Verliefdheidsroes-mensen storten zich vaak in relaties waarbij hun naaste vrienden zich afvragen: "Waarom?" "Hij / zij is niet goed voor je." "Wat is er mis met je huidige partner?"

Heb je al een nieuwe vlam op het oog? Speur je al naar een nieuwe om je op te storten? Voel je je al ongedurig bij het idee dat je nog geen nieuwe partner hebt gevonden? Dat lees ik allemaal nog niet uit je antwoorden. Je vraagt je juist af waarom het met je vriend misliep. Bij jou geen verslaving; zit nog wel goed.



Ja, ziekte kan je kijk op het leven drastisch veranderen.



Je laatste alinea geeft dan inderdaad wel weer een beeld dat de relatie nog niet ten dode was opgeschreven. Verstandelijk bij elkaar passen; fysiek aantrekkelijk; aantrekkingskracht aanwezig... Dat klinkt als al mijn danspartners. Toch heb ik daar geen kinderen mee. Situatie was er niet naar. Maar bij jullie kon het wel. Jullie hadden elkaar zelfs al.



Wat ik eigenlijk wel vreemd vond was deze opmerking:

"Ik had enigszins het idee over een jaartje (hangt ook af van banen keuzen) richting hem te gaan om samen te gaan wonen, iets wat ..."

Betekent dat dat jullie eerst allebei wilden gaan kiezen welke baan je wilde hebben en krijgen en als dat dicht genoeg bij elkaar was dat jullie dan zouden besluiten om te gaan samenwonen? Oftewel dat als dat niet zo was dat jullie dan niet samen zouden gaan wonen?

Dat klinkt nog niet echt als volmondig op de lange termijn voor elkaar kiezen.

En jij had dit idee. Dacht hij daar ook zo over?

Hebben jullie geen van beiden nog een (vaste) baan? Meestal gaat degene zonder baan bij degene met een baan inwonen. En zoekt vervolgens zelf een baan in de buurt. Zonder goede betrouwbare inkomstenbron geen duurzame relatie, over het algemeen. Financiën is zo'n rationeel aspect. Veel te belangrijk om emoties de boventoon te laten voeren.



Ik ga nu naar bed. Hoop dat jij al ligt te slapen. Wens je toe dat je niet piekert. Een goede nachtrust helpt om dingen helder te zien. Slaap lekker!

@ Yhabibi



@ Kier_V: De angst om verlaten te worden kan een reden zijn om je niet meer te willen binden. Ook al zou je je dolgraag willen binden als je zeker zou kunnen weten dat je niet verlaten zou worden. Zijn dit dan niet twee benamingen voor hetzelfde verschijnsel?



Wanneer je het zo omschrijft, neem ik direct je woorden aan, maar helaas weet je NOOIT of een relatie voor altijd standhoudt!

Zelfs het meest goede gevoel kan je verraden.



Bij mij is het echt ' verlatingsangst' alhoewel dat, wanneer ik het hard teruglees een vrij harde diagnose is en waar ik eigenlijk al overheen ben gegroeid.

quote:Kier_V schreef op 02 september 2010 @ 12:49:

...' verlatingsangst' ... waar ik eigenlijk al overheen ben gegroeid.Gelukkig! Goed voor jou!

Hoi Sweetaugust,



Denk dat we nu op een punt zijn beland dat het moeilijk wordt met zekerheid specifieke adviezen te geven. Misschien nog wat handvatten, die je kan toepassen als je denkt dat ze van toepassing zijn. 'k Kan mensen wel goed aanvoelen, maar dan moet ik ze ontmoeten. Tekst komt soms veel harder aan dan de bedoeling is, zonder kans om meteen door verduidelijking de misverstanden uit de weg te ruimen.



De relatie met jouw vriend lijkt me steeds meer op die van mij met m'n danspartners. "Could have been" (but it didn't work out).

Je bent in de leeftijd aan het komen dat je een definitieve relatie zoekt. De eerste verliefdheid is over en het gevoel dat je in zo'n relatie zit heb je niet bij hem gekregen. Je begon je zelfs al af te vragen of al dat gereis de moeite nog wel waard was.

Je lijkt me iemand die erg rationeel is. Dan is het moeilijk om te accepteren dat je gevoel gewoon goed kan zijn. Vooral omdat er geen overduidelijke tekenen zijn als ruzies, je niet begrepen voelen en dat soort dingen. Je woont ook niet dicht genoeg bij elkaar om die te zien. Dus je vertrouwt je gevoel niet, maar je kan het ook niet negeren. Dan vecht je met jezelf.



Praat jezelf geen bindingsangst aan, alstjeblieft. Voor zover ik kan lezen ben je gewoon een gezonde meid, die open en eerlijk in het leven staat. Je durft dingen te benoemen. Je staat open voor suggesties, zelfs al zouden die misschien niet zo leuk zijn. Je bespreekt de zaken ook met anderen. En de manier waarop je op de mensen in dit forum reageert vind ik mega-sociaal. Je lijkt me erg symphatiek. Als ik ooit hulp nodig heb, dan zou ik jou durven vragen en op jouw oordeel durven vertrouwen (zodra je eenmaal bedacht hebt wat dat zou moeten zijn).



Je zit nu natuurlijk in een fase van "rouw"verwerking (ontkenningsfase, zo te zien). Als een relatie stuk loopt is dat altijd vervelend. Natuurlijk twijfel je aan jezelf en aan je oordeel. Dat is ook goed, want daar kun je van leren. Echt fijn is anders, helaas. Blijf er niet in hangen. Gezien het feit dat je al zo'n poos er mee rondloopt, zelfs al voordat je vriend het uitsprak, was dit proces al begonnen.



Wil daarbij wel opmerken. Natuurlijk is je ex een goede goser. Hé, jij zou echt niet meer langer dan een jaar doorbrengen met iemand die niet aan jouw standaarden voldoet. Je mag best trots zijn en goede herinneringen hebben aan de tijd die je met hem doorbracht.



Wat je beschrijft in je laatste alinea is echter mega-riscant. Iedereen die met scheidingsprocessen werkt zal je hier voor waarschuwen. Uit = uit! Je kan elkaar nog één keer zien: om je spullen mee te nemen. Daarna contact volledig verbreken, minimaal voor een jaar. Dit vanwege het volgende mechanisme. Je bent namelijk gewend geraakt om verdriet / twijfels etc. op te lossen door steun te zoeken bij je partner. Maar die komen in dit geval juist daar vandaan: de partner is ex. Dus het blijft doorsudderen. Of in het andere geval. Door afstand te nemen lijkt het zo erg niet meer en jullie maken het weer aan. Kortom: knipperlichtrelatie! Ken slechts één stel waarbij dat uiteindelijk goed is gekomen... Altijd gaat het na de zoveelste iteratie alsnog uit. Het is de eerste keer niet voor niets uitgegaan...

Geef jezelf en hem de kans er overheen te komen.



Ik wens je alle goeds.



Hartelijke groeten,

(you know who)