Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 7 september 2010 om 12:02
Ha leuk dat je het zegt Buik (en Frizz)
Ik durf nu meer te zeggen denk ik. Mijn humor kan wel eens scherp (bijna sarcastisch) worden en als ik iemand niet ken weet ik niet hoe dat valt.
Ik heb jullie nu gezien en kan beter inschatten wat ik wel en niet kan zeggen (alleen Frizz is een huilie maar dan maak ik daar gewoon geen grapjes tegen). En jullie kunnen denk ik beter inschatten hoe het bedoeld is.
(Ow shit dat heb ik net gisteren gepost hier... Goedemorgen Moon!)
Ik durf nu meer te zeggen denk ik. Mijn humor kan wel eens scherp (bijna sarcastisch) worden en als ik iemand niet ken weet ik niet hoe dat valt.
Ik heb jullie nu gezien en kan beter inschatten wat ik wel en niet kan zeggen (alleen Frizz is een huilie maar dan maak ik daar gewoon geen grapjes tegen). En jullie kunnen denk ik beter inschatten hoe het bedoeld is.
(Ow shit dat heb ik net gisteren gepost hier... Goedemorgen Moon!)
woensdag 8 september 2010 om 15:02
zaterdag 11 september 2010 om 15:29
Vandaag is het precies een jaar geleden dat de gezwellen in mijn buik ontdekt werden door mijn huisarts. Vannacht realiseerde ik me dit opeens. Ik werd er verdrietig van, en zat vanochtend om 5 uur weer in de woonkamer met een kop thee.
Op de één of andere manier is mijn leven anders sindsdien. In de weken na de "ontdekking" heb ik ervaren hoeveel lieve mensen er om mij heen zijn. Hoeveel liefde. Heel mooi en fijn. Hoeveel mensen geschokt waren over het feit dat ik misschien kanker had. Hoeveel mensen klaarstonden om te helpen. Met de ziekenhuisbezoeken, met de aankomende verhuizing.
En uiteindelijk de baarmoederverwijdering op 30 oktober. Het afscheid moeten nemen van het moeder worden. Het verblijf bij mijn ouders daarna, en hoe dit mijn band met hen ten positieve veranderd heeft.
De hoop dat het me na de herstelperiode zou lukken om niet langer aan de zijlijn te staan, op meerdere gebieden.
De wanhoop en de machteloosheid dat het nu nog steeds niet is gelukt. De wanhoop en machteloosheid die dieper is geworden sinds de operatie.
En hoe nu verder? Hoe vind ik vrede met mijn leven? Hoe vind ik vervulling? Of heb ik dat misschien al, maar zie ik het niet?
Ik heb alles bewaard van de periode van ziek-zijn: de kaartjes, de brieven van het ziekenhuis, de kadootjes. Ik heb een plakboek gekocht waarin ik alles wil plakken. Ik geloof dat ik daar vandaag maar mee ga beginnen.
Op de één of andere manier is mijn leven anders sindsdien. In de weken na de "ontdekking" heb ik ervaren hoeveel lieve mensen er om mij heen zijn. Hoeveel liefde. Heel mooi en fijn. Hoeveel mensen geschokt waren over het feit dat ik misschien kanker had. Hoeveel mensen klaarstonden om te helpen. Met de ziekenhuisbezoeken, met de aankomende verhuizing.
En uiteindelijk de baarmoederverwijdering op 30 oktober. Het afscheid moeten nemen van het moeder worden. Het verblijf bij mijn ouders daarna, en hoe dit mijn band met hen ten positieve veranderd heeft.
De hoop dat het me na de herstelperiode zou lukken om niet langer aan de zijlijn te staan, op meerdere gebieden.
De wanhoop en de machteloosheid dat het nu nog steeds niet is gelukt. De wanhoop en machteloosheid die dieper is geworden sinds de operatie.
En hoe nu verder? Hoe vind ik vrede met mijn leven? Hoe vind ik vervulling? Of heb ik dat misschien al, maar zie ik het niet?
Ik heb alles bewaard van de periode van ziek-zijn: de kaartjes, de brieven van het ziekenhuis, de kadootjes. Ik heb een plakboek gekocht waarin ik alles wil plakken. Ik geloof dat ik daar vandaag maar mee ga beginnen.
zaterdag 11 september 2010 om 16:14
Veraan
Laat het gevoel maar lekker over je heen komen.
Ik dacht laatst juist, goh het is 'nog maar' een jaar geleden dat Verana geopereerd werd. Toen was je een forumster met een topic (voor mij) met eigenlijk een verhaal dat best heftig was. En toen bleek dat het goedaardig was kwam er een sfeer van: oh gelukkig, maar voor jou betekende dat nog steeds dat je je baarmoeder kwijt zou raken.
Nu ben je niet meer zomaar een forumster omdat we elkaar ontmoet hebben en dat vond ik erg leuk!
Maar ik vind een jaar helemaal niet zo lang voor zoiets. Je moet lichamelijk een behoorlijke tijd herstellen en geestelijk krijg je ook een klap.
En als je alles op de rails hebt met een baan en een gezin is het denk ik makkelijker om daarin terug te stappen (ook niet altijd hoor) dan wanneer je alles nog moet opbouwen.
En ook nog moet verhuizen.
Dat het je afgelopen jaar niet gelukt is om te komen waar je wilt zijn, dat mag je best aan je ziekte wijten denk ik. En komend jaar vol goede moed kijken waar je nu kunt komen.
Ik heb een doos waar alles in zit van het ziekenhuis, uit 2005. Een doos met een deksel, zodat ik niet hier en daar tussen andere spullen af en toe iets tegen zou komen, maar zodat alles op één plaats is. Niet weggegooid want dat wil ik niet. Maar ook niet in het zicht. (Maar mijn ziekenhuisperiode was heel anders en de gevoelens die erbij horen ook)
Goed als je vandaag gaat plakken.
Ik kan nog meer schrijven maar dan wordt het wel een heel lang verhaal. Eerst even zo
Laat het gevoel maar lekker over je heen komen.
Ik dacht laatst juist, goh het is 'nog maar' een jaar geleden dat Verana geopereerd werd. Toen was je een forumster met een topic (voor mij) met eigenlijk een verhaal dat best heftig was. En toen bleek dat het goedaardig was kwam er een sfeer van: oh gelukkig, maar voor jou betekende dat nog steeds dat je je baarmoeder kwijt zou raken.
Nu ben je niet meer zomaar een forumster omdat we elkaar ontmoet hebben en dat vond ik erg leuk!
Maar ik vind een jaar helemaal niet zo lang voor zoiets. Je moet lichamelijk een behoorlijke tijd herstellen en geestelijk krijg je ook een klap.
En als je alles op de rails hebt met een baan en een gezin is het denk ik makkelijker om daarin terug te stappen (ook niet altijd hoor) dan wanneer je alles nog moet opbouwen.
En ook nog moet verhuizen.
Dat het je afgelopen jaar niet gelukt is om te komen waar je wilt zijn, dat mag je best aan je ziekte wijten denk ik. En komend jaar vol goede moed kijken waar je nu kunt komen.
Ik heb een doos waar alles in zit van het ziekenhuis, uit 2005. Een doos met een deksel, zodat ik niet hier en daar tussen andere spullen af en toe iets tegen zou komen, maar zodat alles op één plaats is. Niet weggegooid want dat wil ik niet. Maar ook niet in het zicht. (Maar mijn ziekenhuisperiode was heel anders en de gevoelens die erbij horen ook)
Goed als je vandaag gaat plakken.
Ik kan nog meer schrijven maar dan wordt het wel een heel lang verhaal. Eerst even zo
zaterdag 11 september 2010 om 16:55
Moon, wat een lieve post
Destijds was mijn reactie er ook één van opluchting, toen de gezwellen goedaardig bleken te zijn. Alles beter dan kanker.
Vanaf het allereerste begin was het duidelijk dat het sowieso iets ernstigs was, en dat er sowieso een operatie moest komen. Vanaf het begin riep ik: laat het mijn baarmoeder en eierstokken maar zijn. Laat ze ze er maar uit halen, en dan is het weer klaar. Op dat moment was dit de beste optie die er was. De minst ernstige. En ik heb geluk gehad dat het ook deze minst ernstige optie bleek te zijn.
Ik heb zelfs het geluk gehad dat alleen mijn baarmoeder verwijderd hoefde te worden, en mijn eierstokken konden blijven zitten. En het grote geluk dat mijn nieren en urineleiders ongeschonden uit de operatie zijn gekomen.
Ik heb eigenlijk een beetje onderschat dat een baarmoederverwijdering ook allerlei verwerking met zich meebrengt, zowel lichamelijk als psychisch. Dit is heftiger dan ik had verwacht.
Ik vind het mooi dat je schrijft dat ik misschien nu niet ben waar ik wilde zijn door de operatie en de verwerking daarvan. Ik heb me nooit beseft dat het hier misschien ook door kan komen.
Ik heb de computer weer aangezet, omdat ik mij heb bedacht dat ik mijn topic van destijds wil uitprinten. Het is zo'n mooi overzicht voor in mijn plakboek. Eigenlijk is het forum dan toch een soort van dagboek hè. Ik heb die periode nergens anders zo uitgebreid omschreven staan als hier.
Ik weet niet precies hoe ik het moet uitprinten eigenlijk. Anders plak ik de tekst eerst wel in Word, en print het dan uit.
Destijds was mijn reactie er ook één van opluchting, toen de gezwellen goedaardig bleken te zijn. Alles beter dan kanker.
Vanaf het allereerste begin was het duidelijk dat het sowieso iets ernstigs was, en dat er sowieso een operatie moest komen. Vanaf het begin riep ik: laat het mijn baarmoeder en eierstokken maar zijn. Laat ze ze er maar uit halen, en dan is het weer klaar. Op dat moment was dit de beste optie die er was. De minst ernstige. En ik heb geluk gehad dat het ook deze minst ernstige optie bleek te zijn.
Ik heb zelfs het geluk gehad dat alleen mijn baarmoeder verwijderd hoefde te worden, en mijn eierstokken konden blijven zitten. En het grote geluk dat mijn nieren en urineleiders ongeschonden uit de operatie zijn gekomen.
Ik heb eigenlijk een beetje onderschat dat een baarmoederverwijdering ook allerlei verwerking met zich meebrengt, zowel lichamelijk als psychisch. Dit is heftiger dan ik had verwacht.
Ik vind het mooi dat je schrijft dat ik misschien nu niet ben waar ik wilde zijn door de operatie en de verwerking daarvan. Ik heb me nooit beseft dat het hier misschien ook door kan komen.
Ik heb de computer weer aangezet, omdat ik mij heb bedacht dat ik mijn topic van destijds wil uitprinten. Het is zo'n mooi overzicht voor in mijn plakboek. Eigenlijk is het forum dan toch een soort van dagboek hè. Ik heb die periode nergens anders zo uitgebreid omschreven staan als hier.
Ik weet niet precies hoe ik het moet uitprinten eigenlijk. Anders plak ik de tekst eerst wel in Word, en print het dan uit.
zaterdag 11 september 2010 om 17:01
Wow wat mooi dat je je topic wilt uitprinten. Tja voor iedereen die daar even iets schrijft lijkt het klein, maar een heel topic bij elkaar is wel iets moois.
(Succes met knippen en plakken, heb ook nog een topic waarmee ik dat wil doen... )
Ja, je zegt: gelukkig was het niet dit en gelukkig was het niet dat. Maar je baarmoeder eruit is toch ook heel erg heftig. Net als de meeste vrouwen tijdens de overgang het moeilijk vinden afscheid te nemen van hun vruchtbare periode, heb jij dat ook moeten doen. (ook al is het hormonale verhaal anders)
Ik vind het eigenlijk heel logisch dat je na zo'n operatie niet direct allerlei andere veranderingen kunt doorvoeren. Zeker als het voor de operatie ook al niet altijd voor de wind ging.
Je kunt ook beter iets nieuws beginnen op het moment dat je lichamelijk fit bent, in plaats van wanneer je nog herstellende bent van een operatie. (en dat herstel kun je ruim zien, ik bedoel niet 6 weken ofzo)
Succes met je plakboek. Ik vind het een mooi idee.
(Succes met knippen en plakken, heb ook nog een topic waarmee ik dat wil doen... )
Ja, je zegt: gelukkig was het niet dit en gelukkig was het niet dat. Maar je baarmoeder eruit is toch ook heel erg heftig. Net als de meeste vrouwen tijdens de overgang het moeilijk vinden afscheid te nemen van hun vruchtbare periode, heb jij dat ook moeten doen. (ook al is het hormonale verhaal anders)
Ik vind het eigenlijk heel logisch dat je na zo'n operatie niet direct allerlei andere veranderingen kunt doorvoeren. Zeker als het voor de operatie ook al niet altijd voor de wind ging.
Je kunt ook beter iets nieuws beginnen op het moment dat je lichamelijk fit bent, in plaats van wanneer je nog herstellende bent van een operatie. (en dat herstel kun je ruim zien, ik bedoel niet 6 weken ofzo)
Succes met je plakboek. Ik vind het een mooi idee.
zaterdag 11 september 2010 om 17:02
Moon, jouw ziekenhuisperiode was inderdaad zoveel anders dan de mijne. Traumatisch ook, heb ik eerlijk gezegd soms het idee. Je hele leven is hierna anders geworden, en je zult altijd rekening moet houden met je grenzen. Die op bepaalde gebieden eerder liggen dan bij de gemiddelde persoon.
Ik denk dat het wel goed is, dat je ook alles uit die tijd hebt bewaard. En misschien, ooit, kun je door middel hiervan alles definitief verwerken. En accepteren dat je leven geworden is zoals het is.
Want dat is wat het voor mij nu ook is met dat plakboek, een stukje verwerking.
Ik denk dat het wel goed is, dat je ook alles uit die tijd hebt bewaard. En misschien, ooit, kun je door middel hiervan alles definitief verwerken. En accepteren dat je leven geworden is zoals het is.
Want dat is wat het voor mij nu ook is met dat plakboek, een stukje verwerking.
zaterdag 11 september 2010 om 17:24
Ja traumatisch inderdaad. Kun je wel stellen denk ik. Frizz zei ooit iets over loslaten en sindsdien heb ik er nauwelijks nog over geschreven en geen topics meer over geopend
Dat helpt wel iets.
Er is nu een topic over iemand die suïcidaal is en iemand anders (TO) vangt haar kinderen op. Ik merk dat TO iets heeft aan wat ik schrijf maar als iemand mij begint aan te vallen komt het meteen weer heel dichtbij.
Maar ik sta erachter dat ik daar schrijf hoor, dat wel. Mooi als ik iets kan doen met mijn ervaring.
Toen ik klein was heb ik ook in het ziekenhuis gelegen, voor iets lichamelijks. Ik heb echt zo ontzettend veel kaarten gekregen toen. Het hele dorp en vooral mensen van de kerk is in de pen geklommen toen. Ik denk dat het twee of drie plakboeken zijn, en dan echt wel efficiënt geplakt.
Wat ook anders is, is dat mensen dan beter weten hoe ze moeten reageren. (En dat het adres toen wat beter verspreid is omdat dat gewoon aan de grote klok gehangen is)
Lukt het al met knippen en plakken van dat topic?
Dat helpt wel iets.
Er is nu een topic over iemand die suïcidaal is en iemand anders (TO) vangt haar kinderen op. Ik merk dat TO iets heeft aan wat ik schrijf maar als iemand mij begint aan te vallen komt het meteen weer heel dichtbij.
Maar ik sta erachter dat ik daar schrijf hoor, dat wel. Mooi als ik iets kan doen met mijn ervaring.
Toen ik klein was heb ik ook in het ziekenhuis gelegen, voor iets lichamelijks. Ik heb echt zo ontzettend veel kaarten gekregen toen. Het hele dorp en vooral mensen van de kerk is in de pen geklommen toen. Ik denk dat het twee of drie plakboeken zijn, en dan echt wel efficiënt geplakt.
Wat ook anders is, is dat mensen dan beter weten hoe ze moeten reageren. (En dat het adres toen wat beter verspreid is omdat dat gewoon aan de grote klok gehangen is)
Lukt het al met knippen en plakken van dat topic?
zaterdag 11 september 2010 om 18:25
Dankjewel Janna
't Is een heidens karwei, dat topic knippen en plakken
Moon, het is inderdaad zo anders of je iets lichamelijks hebt of iets psychisch.
Zelfs ikzelf nam dat lichamelijke van vorig jaar veel serieuzer dan mijn psychische klachten. Ik kon goed voor mijzelf opkomen, zorgde goed voor mijzelf, kon mijn grenzen goed bewaken. Iets lichamelijks is zoveel concreter. Mits je dan ook een concrete diagnose hebt natuurlijk.
Psychische klachten zijn vaak zoveel minder concreet en zoveel ongrijpbaarder. En daardoor minder makkelijk te accepteren, zowel voor jezelf als voor de omgeving.
Als je iets lichamelijks hebt, krijg je ook kaartjes en kadootjes enzo. En veel steun. Als je je psychisch niet goed voelt, gebeurt dit veel minder snel.
't Is een heidens karwei, dat topic knippen en plakken
Moon, het is inderdaad zo anders of je iets lichamelijks hebt of iets psychisch.
Zelfs ikzelf nam dat lichamelijke van vorig jaar veel serieuzer dan mijn psychische klachten. Ik kon goed voor mijzelf opkomen, zorgde goed voor mijzelf, kon mijn grenzen goed bewaken. Iets lichamelijks is zoveel concreter. Mits je dan ook een concrete diagnose hebt natuurlijk.
Psychische klachten zijn vaak zoveel minder concreet en zoveel ongrijpbaarder. En daardoor minder makkelijk te accepteren, zowel voor jezelf als voor de omgeving.
Als je iets lichamelijks hebt, krijg je ook kaartjes en kadootjes enzo. En veel steun. Als je je psychisch niet goed voelt, gebeurt dit veel minder snel.
zaterdag 11 september 2010 om 18:44
Klopt. Hoewel ik ook wel veel steun en bezoek heb gehad hoor. Was tijdens de opname ook best vrolijk (ja dat zou je niet zeggen ws als je mijn over die opname hoort) dus het was geen straf voor mensen om langs te komen.
Ik heb dit weekend niks gepland en opeens ben ik vrij helder en realiseer ik me dat ik bepaalde dingen wel moet regelen deze maand. Ik wist dat steeds al maar de maand leek nog zo lang. En leek voornamelijk te draaien om bepaalde activiteiten en afspraken waar ik de rest van mijn leven een beetje tussendoor zou plannen.
Nu schrik ik en denk: ik moet wel wat doen!
(Goed dat ik dit weekend niks heb want ik rust wel uit zo)
Ik heb dit weekend niks gepland en opeens ben ik vrij helder en realiseer ik me dat ik bepaalde dingen wel moet regelen deze maand. Ik wist dat steeds al maar de maand leek nog zo lang. En leek voornamelijk te draaien om bepaalde activiteiten en afspraken waar ik de rest van mijn leven een beetje tussendoor zou plannen.
Nu schrik ik en denk: ik moet wel wat doen!
(Goed dat ik dit weekend niks heb want ik rust wel uit zo)
zaterdag 11 september 2010 om 20:40
Lieve Veraan en Moon, wat mooi wat jullie over en weer schrijven.
Veraan, het is niet niks wat je mee hebt gemaakt en ik denk dat je eerst lichamelijk moest opknappen en dat je nu misschien pas met het psychische gedeelte aan de slag kunt gaan? Nu je lichamelijk weer meer aan kunt ga je de toekomst bekijken en kijken waar je mogelijkheden liggen.
Een plakboek maken is een goede manier om de dingen een plekje te geven.
Ik heb ook plakboeken van ziekenhuisopnames (voor lichamelijke aandoeningen) van vroeger gemaakt. Dat hielp bij de verwerking. Vorig jaar heb ik die plakboeken weggegooid. Toen kon ik het loslaten en was het klaar.
Moon, je zegt rake dingen.
Verana, sterkte met het uitprinten van je topic en succes met het maken van je plakboek!
Veraan, het is niet niks wat je mee hebt gemaakt en ik denk dat je eerst lichamelijk moest opknappen en dat je nu misschien pas met het psychische gedeelte aan de slag kunt gaan? Nu je lichamelijk weer meer aan kunt ga je de toekomst bekijken en kijken waar je mogelijkheden liggen.
Een plakboek maken is een goede manier om de dingen een plekje te geven.
Ik heb ook plakboeken van ziekenhuisopnames (voor lichamelijke aandoeningen) van vroeger gemaakt. Dat hielp bij de verwerking. Vorig jaar heb ik die plakboeken weggegooid. Toen kon ik het loslaten en was het klaar.
Moon, je zegt rake dingen.
Verana, sterkte met het uitprinten van je topic en succes met het maken van je plakboek!
