Kinderen
alle pijlers
In de war???????
donderdag 9 september 2010 om 21:19
Lieve allemaal,
Ik heb echt het idee dat ik 'gek' ben...
Ik ben sinds november gestopt met de pil, omdat ik 30 werd en vond dat het maar eens tijd werd.
Elke cyclus sta ik op scherp, bij alles wat er in mijn lichaam gebeurd denk ik oh wat zou dat zijn... Mijn cyclus is precies 28 dagen dus op de dag van mijn (gedachte) ovulatie ben ik in de stress en rond de innestelings datum ook. en dan heb ik het over ademhalings moeilijkheden (lichte paniekaanvallen) zal het nu lukken gaat dan door mij heen... Dat is toch niet normaal? een paragnost heeft mij ooit verteld dat het heel moeilijk voor mij zou zijn om zwanger te worden en dit zit steeds in mijn hoofd. kan mijn lichaam dit wel?
Die ademhalings moeilijheden zijn zo vermoeiend, ik wil er gewoon niet mee bezig zijn. Maar hoe kan dat als je cyclus zo regelmatig is, dat is toch geen rocket science om te weten wanneer je ovulatie is, daar hoef je niet eens over na te denken.
Ik ben ook zo bewust van mijn lichaam, elke maand denk ik dan ook dat de symptomen die ik heb een zwangerschap betekenen maar iedere keer blijkt dit niet zo te zijn...
Ik kan me er namelijk ook niets bij voorstellen dat mijn lichaam een kind kan dragen en dat ik een dikke buik zal hebben. iedereen om mij heen zegt dan ook 'elke vrouw kan het, waarom jij dan niet' tja als het zo makkelijk gaat... in mijn hoofd werkt dat blijkbaar minder. Ik ben van nature juist een heel nuchter persoon en nooit snel in paniek. maar ontrend dit onderwerp... ik weet niet wat ik met mezelf aan moet.
De een na de ander om mij heen wordt zwanger, ik lijk wel de enige die zo moeilijk doet. Daardoor ga ik ook nog eens heel erg nadenken, wil ik dit wel?
Ben ik nou echt zo abnormaal?
Liefs
Ik heb echt het idee dat ik 'gek' ben...
Ik ben sinds november gestopt met de pil, omdat ik 30 werd en vond dat het maar eens tijd werd.
Elke cyclus sta ik op scherp, bij alles wat er in mijn lichaam gebeurd denk ik oh wat zou dat zijn... Mijn cyclus is precies 28 dagen dus op de dag van mijn (gedachte) ovulatie ben ik in de stress en rond de innestelings datum ook. en dan heb ik het over ademhalings moeilijkheden (lichte paniekaanvallen) zal het nu lukken gaat dan door mij heen... Dat is toch niet normaal? een paragnost heeft mij ooit verteld dat het heel moeilijk voor mij zou zijn om zwanger te worden en dit zit steeds in mijn hoofd. kan mijn lichaam dit wel?
Die ademhalings moeilijheden zijn zo vermoeiend, ik wil er gewoon niet mee bezig zijn. Maar hoe kan dat als je cyclus zo regelmatig is, dat is toch geen rocket science om te weten wanneer je ovulatie is, daar hoef je niet eens over na te denken.
Ik ben ook zo bewust van mijn lichaam, elke maand denk ik dan ook dat de symptomen die ik heb een zwangerschap betekenen maar iedere keer blijkt dit niet zo te zijn...
Ik kan me er namelijk ook niets bij voorstellen dat mijn lichaam een kind kan dragen en dat ik een dikke buik zal hebben. iedereen om mij heen zegt dan ook 'elke vrouw kan het, waarom jij dan niet' tja als het zo makkelijk gaat... in mijn hoofd werkt dat blijkbaar minder. Ik ben van nature juist een heel nuchter persoon en nooit snel in paniek. maar ontrend dit onderwerp... ik weet niet wat ik met mezelf aan moet.
De een na de ander om mij heen wordt zwanger, ik lijk wel de enige die zo moeilijk doet. Daardoor ga ik ook nog eens heel erg nadenken, wil ik dit wel?
Ben ik nou echt zo abnormaal?
Liefs
donderdag 9 september 2010 om 22:05
quote:deesje1980 schreef op 09 september 2010 @ 21:58:
Krampachtig, controle freak of niet wat doe je er aan?
Tja, lastig. Loslaten zou ik zeggen, maar dat zijn zulke loze woorden.
Je zou je eens kunnen verdiepen in ademhalingsoefeningen of yoga om op de momenten dat je zo panisch wordt handvaten hebt om wat rustiger te worden.
Je zou het ook met je huisarts kunnen bespreken en eventueel met behulp van een psycholoog de dingen eens op een rijtje te zetten, waardoor je ze beter kunt relativeren.
Krampachtig, controle freak of niet wat doe je er aan?
Tja, lastig. Loslaten zou ik zeggen, maar dat zijn zulke loze woorden.
Je zou je eens kunnen verdiepen in ademhalingsoefeningen of yoga om op de momenten dat je zo panisch wordt handvaten hebt om wat rustiger te worden.
Je zou het ook met je huisarts kunnen bespreken en eventueel met behulp van een psycholoog de dingen eens op een rijtje te zetten, waardoor je ze beter kunt relativeren.
The time is now
donderdag 9 september 2010 om 22:07
quote:Helianthus2106 schreef op 09 september 2010 @ 21:51:
Danivo quote:Banba schreef op 09 september 2010 @ 21:53:
Danivo van mij ook een
oooww, nu ga ik een beetje huilen..
pfff ik wou nooit zo'n hysterische legkip worden, maar goed hier ben ik dan....
mijn man heeft een hersteloperatie gehad vorig jaar maart.
dat is allemaal behoorlijk optimaal verlopen, maar nu het zwanger worden nog.
en mijn man is de hele week al weg voor zijn werk.
dus ik loop al vanaf dinsdag (helemaal alleen- snif- remi) te stressen en heb nog steeds hoop dat ik toch niet echt ongesteld ben geworden.
maar goed, om een lang verhaal kort te maken, is het nu een beetje te laat, deesje1980; je bent niet alleen!
ik stress met je mee...
Danivo quote:Banba schreef op 09 september 2010 @ 21:53:
Danivo van mij ook een
oooww, nu ga ik een beetje huilen..
pfff ik wou nooit zo'n hysterische legkip worden, maar goed hier ben ik dan....
mijn man heeft een hersteloperatie gehad vorig jaar maart.
dat is allemaal behoorlijk optimaal verlopen, maar nu het zwanger worden nog.
en mijn man is de hele week al weg voor zijn werk.
dus ik loop al vanaf dinsdag (helemaal alleen- snif- remi) te stressen en heb nog steeds hoop dat ik toch niet echt ongesteld ben geworden.
maar goed, om een lang verhaal kort te maken, is het nu een beetje te laat, deesje1980; je bent niet alleen!
ik stress met je mee...
donderdag 9 september 2010 om 22:14
Het is ook allemaal niet zo gemakkelijk, Danivo. Op het moment dat je samen besluit om ervoor te gaan, wil je het liefst de volgende dag al zwanger zijn. En als je dan nu, na anderhalf jaar een paar dagen later ongesteld wordt, dan is je hoop al aangewakkerd. Heel begrijpelijk. Ik hoop dat je binnenkort een positieve test in handen hebt.
donderdag 9 september 2010 om 22:19
ik ga dinsdag.
we moesten na de laatste spermatelling eerst maar een jaar aan de slag en dat is nu.
ik durf eigenlijk niet, maar heb net lief belletje gehad van mijn man en het moet er toch maar van komen.
als hij een hersteloperatie aandurft, dan durf ik dit!
waarom durf ik niet? angst voor de toekomst, hoe moet dat allemaal, kan ik dat wel: een kind enz.enz.
voordat ik hem ontmoette wist ik altijd zeker dat ik geen kinderen wilde, dus heb me ook nooit echt verdiept in alles wat daar bij komt kijken. voor mij is dit dus een ongelooflijke stap.
we moesten na de laatste spermatelling eerst maar een jaar aan de slag en dat is nu.
ik durf eigenlijk niet, maar heb net lief belletje gehad van mijn man en het moet er toch maar van komen.
als hij een hersteloperatie aandurft, dan durf ik dit!
waarom durf ik niet? angst voor de toekomst, hoe moet dat allemaal, kan ik dat wel: een kind enz.enz.
voordat ik hem ontmoette wist ik altijd zeker dat ik geen kinderen wilde, dus heb me ook nooit echt verdiept in alles wat daar bij komt kijken. voor mij is dit dus een ongelooflijke stap.
donderdag 9 september 2010 om 22:25
Wat rot voor je Danivo, ik kan me voorstellen dat jij iets hebt om echt over na te denken. bij mij is er in principe nog niets aan de hand. Maar toch het is zo moeilijk om je hoofd uit te schakelen over dit soort dingen.
Ik ben ook echt geen stress kip namelijk... nooit ergens zenuwen over en nu dit! misschien wel om dat ik veel gereisd heb, bezig ben met een carriere en zoveel vrijheid heb...
Bang voor het onbekende, het wel of niet lukken enz.
x
Ik ben ook echt geen stress kip namelijk... nooit ergens zenuwen over en nu dit! misschien wel om dat ik veel gereisd heb, bezig ben met een carriere en zoveel vrijheid heb...
Bang voor het onbekende, het wel of niet lukken enz.
x
donderdag 9 september 2010 om 22:28
Danivo, ja dat kan jij, een kind. Zoals ik al zei, daar groei je langzaam in. Ik kon me ook druk maken over dingen die ver in te toekomst lagen, maar naarmate je kind ouder wordt vallen die dingen vanzelf op hun plek. Je groeit als ouder met je kind mee. Ik kan heel goed begrijpen dat je met deze gevoelens en gedachtes kampt, zeker omdat je al zo lang bezig bent en daardoor zoveel tijd hebt gehad om te piekeren.
Wat zou het kunnen zijn waarom je niet naar de huisarts duft? Ben je misschien bang dat het aan jou ligt?
Wat zou het kunnen zijn waarom je niet naar de huisarts duft? Ben je misschien bang dat het aan jou ligt?
The time is now
donderdag 9 september 2010 om 22:33
sorry deesje1980, ik pik je topic in..
maar het doet me echt even goed dat mensen met me meeleven, vooral omdat ik IRL er niet teveel over praat of niet al te serieus op inga.
onze vriendenkring zit momenteel in een babyboom,(al iets van 12 babys in 3 jaar) dus mensen zitten niet te wachten op sneue verhalen. (denk ik, dan)
maar toch ook daar veel verhalen, dat het niet allemaal vanzelf ging, onderzoeken, miskramen enz.
maandag hebben vrienden van ons een baby gekregen en dan krijg je toch een lief sms-je terug dat ze ons ook veel sterkte wensen, dat is dan toch heel lief dat ze daar aan denken.
maar het doet me echt even goed dat mensen met me meeleven, vooral omdat ik IRL er niet teveel over praat of niet al te serieus op inga.
onze vriendenkring zit momenteel in een babyboom,(al iets van 12 babys in 3 jaar) dus mensen zitten niet te wachten op sneue verhalen. (denk ik, dan)
maar toch ook daar veel verhalen, dat het niet allemaal vanzelf ging, onderzoeken, miskramen enz.
maandag hebben vrienden van ons een baby gekregen en dan krijg je toch een lief sms-je terug dat ze ons ook veel sterkte wensen, dat is dan toch heel lief dat ze daar aan denken.
donderdag 9 september 2010 om 22:41
quote:Banba schreef op 09 september 2010 @ 22:28:
Wat zou het kunnen zijn waarom je niet naar de huisarts duft? Ben je misschien bang dat het aan jou ligt?
nee, dat niet eens.
er is zoveel mogelijk tegenwoordig, en als het echt niet wil dan komen we daar ook wel weer doorheen met zijn tweeen.
maar puur, stel dat het wel lukt, alles wat dan op je afkomt, de toekomst zeg maar.
ik ben altijd al een zorgenmaker geweest.
haha wat een tegenstelling, dit.
1: stel dat het echt niet lukt: dan komen we daar doorheen, samen.
emotioneel ben ik sterk, ik denk dat er niet veel is wat je echt kapot kan maken. daar ben je zelf bij, je kunt er zelf aan werken.
2: stel dat het wel lukt: grote paniek, hoe moet dat dan? kan ik dat wel? hoe gaat dat financieel? kan ik minder gaan werken?
nou, dat dus.
misschien moet ik emotie 1 even overkoppelen naar situatie 2.
dit is echt even een inzicht voor mij!
mijn man is daar ook veel makkelijker in. die heeft dan ook al een kind.
dus die weet al hoe dat allemaal gaat.
Wat zou het kunnen zijn waarom je niet naar de huisarts duft? Ben je misschien bang dat het aan jou ligt?
nee, dat niet eens.
er is zoveel mogelijk tegenwoordig, en als het echt niet wil dan komen we daar ook wel weer doorheen met zijn tweeen.
maar puur, stel dat het wel lukt, alles wat dan op je afkomt, de toekomst zeg maar.
ik ben altijd al een zorgenmaker geweest.
haha wat een tegenstelling, dit.
1: stel dat het echt niet lukt: dan komen we daar doorheen, samen.
emotioneel ben ik sterk, ik denk dat er niet veel is wat je echt kapot kan maken. daar ben je zelf bij, je kunt er zelf aan werken.
2: stel dat het wel lukt: grote paniek, hoe moet dat dan? kan ik dat wel? hoe gaat dat financieel? kan ik minder gaan werken?
nou, dat dus.
misschien moet ik emotie 1 even overkoppelen naar situatie 2.
dit is echt even een inzicht voor mij!
mijn man is daar ook veel makkelijker in. die heeft dan ook al een kind.
dus die weet al hoe dat allemaal gaat.
donderdag 9 september 2010 om 22:44
Danivo, ik denk dat je dat toch eens moet doen, als je behoefte hebt om erover te praten. Grote kans dat je vriendinnen zich er net zo goed rot over voelen.
Ik herken het wel een beetje. Mijn beste vriendin heeft pas haar relatie van 15 jaar verbroken, omdat zij een kinderwens heeft en hij niet. Ik lette er in haar bijzijn altijd op dat ik niet te veel of te enthousiast over mijn kinderen praatte, omdat ik bang was om haar te kwetsen en zij praatte niet over haar kinderwens en de angst dat die nooit in vervulling zou gaan, omdat ze niet wou zeuren.
Ik ben blij dat we die dingen tegenover elkaar hebben uitgesproken, zodat we beiden weer onbelemmerd kunnen praten over wat ons bezighoudt.
Echte vrienden interesseren zich in jóu en daarom ook in de dingen waar jij mee zit, ook als dat ver-van-je-bed zaken zijn.
Ik herken het wel een beetje. Mijn beste vriendin heeft pas haar relatie van 15 jaar verbroken, omdat zij een kinderwens heeft en hij niet. Ik lette er in haar bijzijn altijd op dat ik niet te veel of te enthousiast over mijn kinderen praatte, omdat ik bang was om haar te kwetsen en zij praatte niet over haar kinderwens en de angst dat die nooit in vervulling zou gaan, omdat ze niet wou zeuren.
Ik ben blij dat we die dingen tegenover elkaar hebben uitgesproken, zodat we beiden weer onbelemmerd kunnen praten over wat ons bezighoudt.
Echte vrienden interesseren zich in jóu en daarom ook in de dingen waar jij mee zit, ook als dat ver-van-je-bed zaken zijn.
The time is now
donderdag 9 september 2010 om 22:44
Moeilijk om te zien dat iedereen (al dan niet met moeite) om je heen zwanger wordt. Dat maakt je verdiet misschien nog wel groter, zonder dat zij van jouw verdriet weten.
Heel lief, dat sms-je.
Mijn vriendin kan ook maar moeilijk zwanger raken (nu al drie jaar bezig). Tijdens de zwangerschap en nu met een verse baby komt ze vaak langs en hebben we het ook regelmatig over haar situatie en over haar verdriet. Ik zie haar niet als zielig of sneu. Ik vind het oprecht heel erg jammer dat hun grote wens maar niet vervuld wordt.
Heel lief, dat sms-je.
Mijn vriendin kan ook maar moeilijk zwanger raken (nu al drie jaar bezig). Tijdens de zwangerschap en nu met een verse baby komt ze vaak langs en hebben we het ook regelmatig over haar situatie en over haar verdriet. Ik zie haar niet als zielig of sneu. Ik vind het oprecht heel erg jammer dat hun grote wens maar niet vervuld wordt.
donderdag 9 september 2010 om 22:48
quote:danivo schreef op 09 september 2010 @ 22:41:
[...]
mijn man is daar ook veel makkelijker in. die heeft dan ook al een kind.
dus die weet al hoe dat allemaal gaat.Ik denk dat het meer met persoonlijkheid te maken heeft dan met ervaring. Echt. Ik heb me nooit ergens zorgen over gemaakt over het grote 'wat-als-ik-zwanger-ben' of 'wat-als-het-kind-er-is'. Nou, dat zie ik dan wel. En nee, ik heb niet eerder een kind gehad
[...]
mijn man is daar ook veel makkelijker in. die heeft dan ook al een kind.
dus die weet al hoe dat allemaal gaat.Ik denk dat het meer met persoonlijkheid te maken heeft dan met ervaring. Echt. Ik heb me nooit ergens zorgen over gemaakt over het grote 'wat-als-ik-zwanger-ben' of 'wat-als-het-kind-er-is'. Nou, dat zie ik dan wel. En nee, ik heb niet eerder een kind gehad
donderdag 9 september 2010 om 22:50
quote:danivo schreef op 09 september 2010 @ 22:41:
[...]
nee, dat niet eens.
er is zoveel mogelijk tegenwoordig, en als het echt niet wil dan komen we daar ook wel weer doorheen met zijn tweeen.
maar puur, stel dat het wel lukt, alles wat dan op je afkomt, de toekomst zeg maar.
ik ben altijd al een zorgenmaker geweest.
haha wat een tegenstelling, dit.
1: stel dat het echt niet lukt: dan komen we daar doorheen, samen.
emotioneel ben ik sterk, ik denk dat er niet veel is wat je echt kapot kan maken. daar ben je zelf bij, je kunt er zelf aan werken.
2: stel dat het wel lukt: grote paniek, hoe moet dat dan? kan ik dat wel? hoe gaat dat financieel? kan ik minder gaan werken?
nou, dat dus.
misschien moet ik emotie 1 even overkoppelen naar situatie 2.
dit is echt even een inzicht voor mij!
mijn man is daar ook veel makkelijker in. die heeft dan ook al een kind.
dus die weet al hoe dat allemaal gaat.
En over je tweede post (die had ik nog niet gezien). Volgens mij zijn je twijfels en angsten volstrekt normaal hoor. Ik denk dat iedereen dat in zekere mate wel heeft, wanneer ze aan kinderen 'begint'. Ik ook bijvoorbeeld. Maar met het verschil dat ik snel zwanger was en daardoor minder tijd had voor twijfels en doemscenario's. Klinkt heel droog, maar zo is het volgens mij wel.
Wat ik wel eens deed was om me heen kijken naar mensen met kinderen in mijn omgeving en mezelf dan de vraag stellen; Als zij gelukkige kinderen kunnen grootbrengen, waarom zou ik het dan niet kunnen? Wat hebben zij een kind te bieden, dat ik niet heb?
Ik kwam toen tot de conclusie dat ik iig theoretisch in staat was om goed voor kinderen te zorgen
[...]
nee, dat niet eens.
er is zoveel mogelijk tegenwoordig, en als het echt niet wil dan komen we daar ook wel weer doorheen met zijn tweeen.
maar puur, stel dat het wel lukt, alles wat dan op je afkomt, de toekomst zeg maar.
ik ben altijd al een zorgenmaker geweest.
haha wat een tegenstelling, dit.
1: stel dat het echt niet lukt: dan komen we daar doorheen, samen.
emotioneel ben ik sterk, ik denk dat er niet veel is wat je echt kapot kan maken. daar ben je zelf bij, je kunt er zelf aan werken.
2: stel dat het wel lukt: grote paniek, hoe moet dat dan? kan ik dat wel? hoe gaat dat financieel? kan ik minder gaan werken?
nou, dat dus.
misschien moet ik emotie 1 even overkoppelen naar situatie 2.
dit is echt even een inzicht voor mij!
mijn man is daar ook veel makkelijker in. die heeft dan ook al een kind.
dus die weet al hoe dat allemaal gaat.
En over je tweede post (die had ik nog niet gezien). Volgens mij zijn je twijfels en angsten volstrekt normaal hoor. Ik denk dat iedereen dat in zekere mate wel heeft, wanneer ze aan kinderen 'begint'. Ik ook bijvoorbeeld. Maar met het verschil dat ik snel zwanger was en daardoor minder tijd had voor twijfels en doemscenario's. Klinkt heel droog, maar zo is het volgens mij wel.
Wat ik wel eens deed was om me heen kijken naar mensen met kinderen in mijn omgeving en mezelf dan de vraag stellen; Als zij gelukkige kinderen kunnen grootbrengen, waarom zou ik het dan niet kunnen? Wat hebben zij een kind te bieden, dat ik niet heb?
Ik kwam toen tot de conclusie dat ik iig theoretisch in staat was om goed voor kinderen te zorgen
The time is now
donderdag 9 september 2010 om 22:53
@banba, wat jij zegt herken ik ook van mijn zusje.
ze is twee keer in 1 keer zwanger geworden en allebei een droombevalling.
binnen een half uur waren ze er...
zij heeft dus ook moeite mee om enthousiast te doen tegenover vriendinnen waarvan ze weet dat het allemaal niet zo soepel gaat.
ze let bij bepaalde mensen op dat ze niet vertelt over de eenvoud van haar bevallingen.
ze is twee keer in 1 keer zwanger geworden en allebei een droombevalling.
binnen een half uur waren ze er...
zij heeft dus ook moeite mee om enthousiast te doen tegenover vriendinnen waarvan ze weet dat het allemaal niet zo soepel gaat.
ze let bij bepaalde mensen op dat ze niet vertelt over de eenvoud van haar bevallingen.
donderdag 9 september 2010 om 22:54
quote:Helianthus2106 schreef op 09 september 2010 @ 22:48:
[...]
Ik denk dat het meer met persoonlijkheid te maken heeft dan met ervaring. Echt. Ik heb me nooit ergens zorgen over gemaakt over het grote 'wat-als-ik-zwanger-ben' of 'wat-als-het-kind-er-is'. Nou, dat zie ik dan wel. En nee, ik heb niet eerder een kind gehad Wat een zegening Helianthus. Mijn man heeft ook zo'n instelling. Die slaapt ook iedere dag binnen 30 seconden, wát er ook gebeurd (is). Lijkt me héérlijk.
[...]
Ik denk dat het meer met persoonlijkheid te maken heeft dan met ervaring. Echt. Ik heb me nooit ergens zorgen over gemaakt over het grote 'wat-als-ik-zwanger-ben' of 'wat-als-het-kind-er-is'. Nou, dat zie ik dan wel. En nee, ik heb niet eerder een kind gehad Wat een zegening Helianthus. Mijn man heeft ook zo'n instelling. Die slaapt ook iedere dag binnen 30 seconden, wát er ook gebeurd (is). Lijkt me héérlijk.
The time is now
donderdag 9 september 2010 om 22:56
quote:danivo schreef op 09 september 2010 @ 22:53:
@banba, wat jij zegt herken ik ook van mijn zusje.
ze is twee keer in 1 keer zwanger geworden en allebei een droombevalling.
binnen een half uur waren ze er...
zij heeft dus ook moeite mee om enthousiast te doen tegenover vriendinnen waarvan ze weet dat het allemaal niet zo soepel gaat.
ze let bij bepaalde mensen op dat ze niet vertelt over de eenvoud van haar bevallingen.Mijn zwangerschappen, bevallingen en de nasleep daarvan waren beide keren ronduit dramatisch, dus daarover zijn mensen dan weer voorzichtig in mijn omgeving.
@banba, wat jij zegt herken ik ook van mijn zusje.
ze is twee keer in 1 keer zwanger geworden en allebei een droombevalling.
binnen een half uur waren ze er...
zij heeft dus ook moeite mee om enthousiast te doen tegenover vriendinnen waarvan ze weet dat het allemaal niet zo soepel gaat.
ze let bij bepaalde mensen op dat ze niet vertelt over de eenvoud van haar bevallingen.Mijn zwangerschappen, bevallingen en de nasleep daarvan waren beide keren ronduit dramatisch, dus daarover zijn mensen dan weer voorzichtig in mijn omgeving.
The time is now
donderdag 9 september 2010 om 22:57
quote:Helianthus2106 schreef op 09 september 2010 @ 22:48:
[...]
Ik denk dat het meer met persoonlijkheid te maken heeft dan met ervaring. Echt. Ik heb me nooit ergens zorgen over gemaakt over het grote 'wat-als-ik-zwanger-ben' of 'wat-als-het-kind-er-is'. Nou, dat zie ik dan wel. En nee, ik heb niet eerder een kind gehad
hahaha ja zo is mijn man wel, ja.
dat is wel waar ik voor ben gevallen, die zorgeloosheid.
hoewel dat een stuk beter gaat nu ik de financien regel.....
hij heeft altijd wel een verrassing voor me.
vorige maand wou hij een stukje muur invoegen, viel onze halve zijmuur uit ons huis....
[...]
Ik denk dat het meer met persoonlijkheid te maken heeft dan met ervaring. Echt. Ik heb me nooit ergens zorgen over gemaakt over het grote 'wat-als-ik-zwanger-ben' of 'wat-als-het-kind-er-is'. Nou, dat zie ik dan wel. En nee, ik heb niet eerder een kind gehad
hahaha ja zo is mijn man wel, ja.
dat is wel waar ik voor ben gevallen, die zorgeloosheid.
hoewel dat een stuk beter gaat nu ik de financien regel.....
hij heeft altijd wel een verrassing voor me.
vorige maand wou hij een stukje muur invoegen, viel onze halve zijmuur uit ons huis....
donderdag 9 september 2010 om 23:01
quote:Banba schreef op 09 september 2010 @ 22:50:
[...] Volgens mij zijn je twijfels en angsten volstrekt normaal hoor. Ik denk dat iedereen dat in zekere mate wel heeft, wanneer ze aan kinderen 'begint'.
kijk, ik kom steeds wat verder met beide beentjes op de grond!
Wat ik wel eens deed was om me heen kijken naar mensen met kinderen in mijn omgeving en mezelf dan de vraag stellen; Als zij gelukkige kinderen kunnen grootbrengen, waarom zou ik het dan niet kunnen? Wat hebben zij een kind te bieden, dat ik niet heb?
Ik kwam toen tot de conclusie dat ik iig theoretisch in staat was om goed voor kinderen te zorgen
dat is ook een heel goede! inderdaad iets om bij stil te staan
[...] Volgens mij zijn je twijfels en angsten volstrekt normaal hoor. Ik denk dat iedereen dat in zekere mate wel heeft, wanneer ze aan kinderen 'begint'.
kijk, ik kom steeds wat verder met beide beentjes op de grond!
Wat ik wel eens deed was om me heen kijken naar mensen met kinderen in mijn omgeving en mezelf dan de vraag stellen; Als zij gelukkige kinderen kunnen grootbrengen, waarom zou ik het dan niet kunnen? Wat hebben zij een kind te bieden, dat ik niet heb?
Ik kwam toen tot de conclusie dat ik iig theoretisch in staat was om goed voor kinderen te zorgen
dat is ook een heel goede! inderdaad iets om bij stil te staan
donderdag 9 september 2010 om 23:06
donderdag 9 september 2010 om 23:09
ik ga slapen, morgen weer om 7.00u. eruit.
ik wil jullie allemaal echt bedanken voor de steun!
ik had het echt even nodig, nu ik hier helemaal alleen zit zonder arm om me heen.
het heeft me echt goed gedaan en met beide benen op de grond gebracht.
natuurlijk kan ik dit!
en dinsdag naar de dokter....
ik wil jullie allemaal echt bedanken voor de steun!
ik had het echt even nodig, nu ik hier helemaal alleen zit zonder arm om me heen.
het heeft me echt goed gedaan en met beide benen op de grond gebracht.
natuurlijk kan ik dit!
en dinsdag naar de dokter....
