Mijn leven is een farce

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 13:59:

[...]



Het lelijkste van mezelf is dat ik altijd denk te weten wat het beste voor iedereen is en vanuit die gedachtengang handel. Ik ben inderdaad laaiend op mezelf, dat het voor de buitenwereld allemaal zo "tof" is, maar dat ik zelf zo ongelofelijk met mezelf in de knoop blijf zitten, dat ik bang ben dat ik op een zeker moment ga ontploffen...



Ik denk dat ik je begrijp. Het is heel moeilijk om toe te geven dat je het voor jezelf niet weet wanneer je het altijd zo goed lijkt te weten.



Het is een opluchting om dat los te moeten laten. Jij weet het niet. Kan gebeuren. Voor anderen weet je het al helemaal niet. Dat mogen ze lekker zelf uitzoeken. Misschien klinkt dat voor jou onaardig, in feite hou je dan op met Atlas spelen. Hup die wereldbol de deur uit.



Die verantwoordelijkheid ervaren is iets vals. Leer jezelf te dragen. In liefde, in begrip, in vanzelfsprekendheid met alles erop en eraan. Dat is een proces, dat doe je niet nu even. Het begin maak je denk ik door datgene wat je als lelijkste en storendste aan jezelf voor nu maar even accepteert. Het bekijkt. Erover nadenkt. Niet veroordelend maar gewoon: tjee waarom voel ik dit en wat ga ik ermee doen? Een stap buiten jezelf doen.



Je zit nu gevangen in een patroon waar je niet uit lijkt te kunnen komen. Je creeert die gevangenschap zelf. Durf te herzien, te stuntelen, iets anders te proberen. Ik denk doordat je dit masker al zolang op hebt, je weinig idee hebt wat erachter ligt. Hooguit dat dat goed verborgen moet blijven. Vaak verberg je daarmee ook je kracht, die ligt ingekapseld daarin. Juist omdat dat echt is. In feite verzwak je jezelf hiermee.

[quote]Juf_achterbak schreef op 10 september 2010 @ 13:00:

[...]

En wat nou als 'meneer' zich helemaal niet kan vinden in jouw gevoelens en dit als onzin van tafel veegt? Ik denk niet dat daar nou de oplossing te vinden is. Hij zou nooit een bevredigend antwoordt geven en dan zakt TO alleen maar verder in haar woede.

[quote]



Als je dit zegt, dan weet je dus niet wat een familie opstelling of systemisch werk inhoud. Aangezien TO er zelf mee komt, ga ik er vanuit dat ze weet wat er in zn opstelling gebeurt.

quote:Zef schreef op 10 september 2010 @ 14:07:

[...]



Helemaal eens!

Sleur jezelf in godsnaam uit die slachtofferrol.



Ik denk dat TO dat ook wil, ze doet haar best om maar door te gaan. Wat moet ze nou? Tegen zichzelf zeggen: "stel je niet aan, hup, doorgaan!!" ??

Ben bang dat zij op een punt is waarbij ze het met een dergelijke houding niet meer redt..........en juist alleen nog maar meer in de put raakt. Ze voelt nou eenmaal wat ze voelt.

Het punt van zichzelf een schop onder d'r kont geven, werkt niet (meer!).



Sluit me aan bij de postíngs van Wannalive en Feliciaatje.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 14:14:

Wat is dan een slachtofferrol? Kan die ook alleen in je hoofd zitten?



Natuurlijk. Als jij altijd sterk moet overkomen dan is het niet gek dat je het dus niet zal tonen aan anderen. Maar dingen langdurig oneerlijk vinden, langdurig pissig blijven, niet begrijpen waarom anderen zo doen tegen je en daar ergens verontwaardigd over zijn, kunnen absoluut uitingen zijn van een slachtofferrol.



Het leven is soms kut. En soms mooi. En soms een beetje twijfelachtig. En mensen zijn soms heel leuk. En soms verschrikkelijk. En vanalles ertussenin. En soms zit het mee. En soms niet. Dit is iets neutraals, iedereen krijgt hiermee te maken.



Hoe meer je je daar tegen afzet en hoe meer je het niet eerlijk vindt, hoe makkelijker je jezelf als slachtoffer positioneert. Je verdient beter, je verdient meer geluk dan je krijgt. Het is niet eerlijk. Hoe meer je dat loslaat, hoe "feitelijker" je ernaar kunt kijken. En hoe meer je zelf weer de touwtjes in handen neemt om te creeren waar je zelf behoefte aan hebt. Met in je achterhoofd dat het leven soms anders loopt.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 14:14:

Wat me bij het volgende brengt: Is hier in jullie ogen werkelijk sprake van een slachtofferrol?



Zoals, al eerder gezegd, m'n therapeut al vond dat het allemaal weer goed ging, de omgang met ex gewoon z'n gangetje gaat en ach die bak geld overleven we ook wel weer. Ik doe m'n ding met familie en vrienden, leef m'n leven. Geloof me, niemand merkt iets van m'n tweestrijd.



Wat is dan een slachtofferrol? Kan die ook alleen in je hoofd zitten?



Absoluut. Ik denk ook, dat je het eigenlijk prettig vindt. Wat er hier ook gezegd wordt, je blijft terugkomen op een conclusie: dat je eigenlijk niet anders kunt. En wilt.

Soms zijn mensen bang, dat oude, vertrouwde gedachtenpatroon los te laten, en is op dezelfde weg blijven doorgaan minder bedreigend dan veranderen.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 14:14:

Wat me bij het volgende brengt: Is hier in jullie ogen werkelijk sprake van een slachtofferrol?



Zoals, al eerder gezegd, m'n therapeut al vond dat het allemaal weer goed ging, de omgang met ex gewoon z'n gangetje gaat en ach die bak geld overleven we ook wel weer. Ik doe m'n ding met familie en vrienden, leef m'n leven. Geloof me, niemand merkt iets van m'n tweestrijd.



Wat is dan een slachtofferrol? Kan die ook alleen in je hoofd zitten?





Ja, dat vind ik. Wil je een ander voorbeeld? Jij schrijft in reactie op mij "Vind je dit werkelijk slachtoffergedrag en springt het glazuur je van de tanden door zoveel dommigheid? Ja, dat kan."



Ik heb nergens gesproken van dommigheid. Dat maak jij ervan en dat is onnodig zielig doen. Een slachtofferrol kan zich trouwens nergens anders bevinden dan in jouw hoofd.



Het is overigens handiger dat je jouw eigen reactie onder die van de forummer plaatst op wie je wilt reageren zodat ook jij gequote kunt worden.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 14:14:

Wat me bij het volgende brengt: Is hier in jullie ogen werkelijk sprake van een slachtofferrol?



Zoals, al eerder gezegd, m'n therapeut al vond dat het allemaal weer goed ging, de omgang met ex gewoon z'n gangetje gaat en ach die bak geld overleven we ook wel weer. Ik doe m'n ding met familie en vrienden, leef m'n leven. Geloof me, niemand merkt iets van m'n tweestrijd.



Wat is dan een slachtofferrol? Kan die ook alleen in je hoofd zitten?



Natuurlijk! En omdat die slachtofferrol(als je het zo wil noemen) alléén in je hoofd zit, vreet het je op! Ik bedoel er niet mee te zeggen dat je er nu mee naar buiten moet gaan treden.

Maar alles wat je onderdrukt, komt naar verloop van tijd dubbel zo hard naar je terug/naar boven. En dan kun je het wegduwen/negeren/relativeren, noem het allemaal maar op..........tot de emmer vol is en dan barst het toch naar buiten. Jouw gevoel daarover wil erkenning en jij bent de eerste die daarvoor kan zorgen!



Ga voor mijn part voor de spiegel staan en zeg tegen jezelf: ja, ik ben WOEST! En dat mag!!! Ik zou die vent wat aan kunnen doen!

Ik verdien dit niet! Ik verdien het om mensen om mij heen te hebben die.....enz.



Weet je....ik herken het wel...heb die houding ook lang volgehouden. Ik vroeg me altijd af waarom ik het gevoel had dat ik niet écht iets diepgaands met andere mensen had.

Maarja, dat was voornamelijk mijn eigen "schuld" omdat ik zélf nooit niemand 'nodig' had en nooit mijn '' zwakte' toonde.

Ik, sterke stoere goedlachse meid dopte mijn eigen boontjes wel, hé; had ik niemand voor nodig! (jajaja....tsss!)

Goed dat je de tijd neemt om er over na te denken. Ik vind het ergens jammer voor je dat dit niet in therapie doorgeprikt is, alhoewel ik me kan voorstellen dat het misschien niet makkelijk is geweest voor de therapeut. Je kunt iemand niet dwingen. Maar toch.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 14:16:

[...]



Dat klopt, maar ben wel benieuwd naar ervaringen... heel benieuwd...



Ik zou eerst met jezelf beginnen. Door nu meteen voor een familie-opstelling te kiezen is ook wel een onderdeel van de slachtofferrol. Anderen moeten jou helpen en je kan dan toch zaken bij een ander neerleggen. Dit kan je ook helpen op een bepaald moment (zeker als je nog heel jong bent). Maar alles begint met dat je eerst jezelf helpt. Verwacht geen wonderen van een ander, maar van jezelf. Leg het slagen van een situatie niet bij de ander neer, maar houd het bij jezelf. Bepaal wat jij wilt bereiken onafhankelijk van de houding van de ander. Kort gezegd. Je kan de ander alleen met woorden teruggeven wat hij jou heeft aangedaan, maar of de woorden aankomen, of de persoon tot inzicht komt, of hij dezelfde mening over het voorval heeft als jij... daar heb je nul invloed op.



Een slachtofferrol zit in je hoofd en hoeft niet altijd zichtbaar te zijn voor je omgeving. Zodra je denkt dat iemand jou iets niet aan mag doen, iets hoort niet, mag niet, moet niet kunnen, iets is oneerlijk, gemeen, je hebt altijd pech, etc. dan zit je in de slachtofferrol, want je hebt het gevoel dat een ander of het leven jou iets aandoet en blijft daarin vastzitten. Begin te beseffen dat het leven niet altijd eerlijk is, dat er dingen gebeuren die je niet wilt, en niet kan begrijpen. Bijvoorbeeld: stel iemand heeft je geslagen. Dat had die persoon niet moeten doen, maar hij heeft het wel gedaan, niemand heeft hem tegengehouden, geen natuurwet, niks, niemand, kortom dat is de realiteit. Als je dan gaat blijven hangen in dat het niet had gemogen, blijf je de realiteit ontkennen en zet je als het ware de tijd stil bij dat incident (herhaalt zich keer op keer weer in je hoofd) en plaats je jezelf daarmee in een slachtofferrol. Maar als je accepteert dat je niet blij bent met dat die persoon jou geslagen heeft, dat je er even heel boos en verdrietig om was, maar dat je je leven verder niet door dat incident laat leiden en maatregelen neemt dat het niet weer gebeurt, verder gaat met je leven zonder nog verwijten bij de ander neer te leggen, neem je zelf controle over je gevoelens en je leven en doet het voorval er voor jou uiteindelijk steeds minder toe.



Besef dat het leven soms gewoon niet eerlijk is. Waarom heeft de ene persoon leuke ouders, en de ander niet. Waarom wordt de ene persoon gezond geboren en de ander niet. Waarom wordt een onaardige persoon 89 jaar en die onschuldige baby nog geen 12 maanden. Het is heel moeilijk, maar sommige dingen moet je accepteren en van daaruit het beste ervan proberen te maken. Als je daartegen vecht verlies je energie, vertrouwen, levensvreugde, liefde, oog voor dingen die wel goed gaan en mooi zijn en daarnaast zal de situatie niet veranderen. Kortom naast de pech die je al hebt, creeer je met je houding nog meer teleurstellingen.



Voor de duidelijkheid ik schrijf dit nu zo, maar ik veroordeel niemand die wel in een slachtofferrol zit. Zoals ik al eerder schreef. Je doet wat je kan, en wanneer jij tot nieuwe inzichten komt, kan je tot verandering komen.



En jij hebt vandaag met je besluit om jouw verhaal te posten al iets goeds voor jezelf gedaan. Gevraagd om hulp en nieuwe inzichten. Ondanks je paniek en gevoel van onmacht. Dat vind ik wel iets om trots op te zijn, tot actie overgaan terwijl je in de put zit vergt kracht. Waar je het ook vandaag gehaald hebt, daar zit vast meer.

quote:Feliciaatje schreef op 10 september 2010 @ 14:23:

[...]





Natuurlijk. Als jij altijd sterk moet overkomen dan is het niet gek dat je het dus niet zal tonen aan anderen. Maar dingen langdurig oneerlijk vinden, langdurig pissig blijven, niet begrijpen waarom anderen zo doen tegen je en daar ergens verontwaardigd over zijn, kunnen absoluut uitingen zijn van een slachtofferrol.



Het leven is soms kut. En soms mooi. En soms een beetje twijfelachtig. En mensen zijn soms heel leuk. En soms verschrikkelijk. En vanalles ertussenin. En soms zit het mee. En soms niet. Dit is iets neutraals, iedereen krijgt hiermee te maken.



Hoe meer je je daar tegen afzet en hoe meer je het niet eerlijk vindt, hoe makkelijker je jezelf als slachtoffer positioneert. Je verdient beter, je verdient meer geluk dan je krijgt. Het is niet eerlijk. Hoe meer je dat loslaat, hoe "feitelijker" je ernaar kunt kijken. En hoe meer je zelf weer de touwtjes in handen neemt om te creeren waar je zelf behoefte aan hebt. Met in je achterhoofd dat het leven soms anders loopt.Heb even bijgelezen. Hier sluit ik me bij aan!

quote:Iwannalive schreef op 10 september 2010 @ 14:59:

[...]





Ik zou eerst met jezelf beginnen. Door nu meteen voor een familie-opstelling te kiezen is ook wel een onderdeel van de slachtofferrol. Anderen moeten jou helpen en je kan dan toch zaken bij een ander neerleggen. Dit kan je ook helpen op een bepaald moment (zeker als je nog heel jong bent). Maar alles begint met dat je eerst jezelf helpt. Verwacht geen wonderen van een ander, maar van jezelf. Leg het slagen van een situatie niet bij de ander neer, maar houd het bij jezelf. Bepaal wat jij wilt bereiken onafhankelijk van de houding van de ander. Kort gezegd. Je kan de ander alleen met woorden teruggeven wat hij jou heeft aangedaan, maar of de woorden aankomen, of de persoon tot inzicht komt, of hij dezelfde mening over het voorval heeft als jij... daar heb je nul invloed op.



Een slachtofferrol zit in je hoofd en hoeft niet altijd zichtbaar te zijn voor je omgeving. Zodra je denkt dat iemand jou iets niet aan mag doen, iets hoort niet, mag niet, moet niet kunnen, iets is oneerlijk, gemeen, je hebt altijd pech, etc. dan zit je in de slachtofferrol, want je hebt het gevoel dat een ander of het leven jou iets aandoet en blijft daarin vastzitten. Begin te beseffen dat het leven niet altijd eerlijk is, dat er dingen gebeuren die je niet wilt, en niet kan begrijpen. Bijvoorbeeld: stel iemand heeft je geslagen. Dat had die persoon niet moeten doen, maar hij heeft het wel gedaan, niemand heeft hem tegengehouden, geen natuurwet, niks, niemand, kortom dat is de realiteit. Als je dan gaat blijven hangen in dat het niet had gemogen, blijf je de realiteit ontkennen en zet je als het ware de tijd stil bij dat incident (herhaalt zich keer op keer weer in je hoofd) en plaats je jezelf daarmee in een slachtofferrol. Maar als je accepteert dat je niet blij bent met dat die persoon jou geslagen heeft, dat je er even heel boos en verdrietig om was, maar dat je je leven verder niet door dat incident laat leiden en maatregelen neemt dat het niet weer gebeurt, verder gaat met je leven zonder nog verwijten bij de ander neer te leggen, neem je zelf controle over je gevoelens en je leven en doet het voorval er voor jou uiteindelijk steeds minder toe.



Besef dat het leven soms gewoon niet eerlijk is. Waarom heeft de ene persoon leuke ouders, en de ander niet. Waarom wordt de ene persoon gezond geboren en de ander niet. Waarom wordt een onaardige persoon 89 jaar en die onschuldige baby nog geen 12 maanden. Het is heel moeilijk, maar sommige dingen moet je accepteren en van daaruit het beste ervan proberen te maken. Als je daartegen vecht verlies je energie, vertrouwen, levensvreugde, liefde, oog voor dingen die wel goed gaan en mooi zijn en daarnaast zal de situatie niet veranderen. Kortom naast de pech die je al hebt, creeer je met je houding nog meer teleurstellingen.



Voor de duidelijkheid ik schrijf dit nu zo, maar ik veroordeel niemand die wel in een slachtofferrol zit. Zoals ik al eerder schreef. Je doet wat je kan, en wanneer jij tot nieuwe inzichten komt, kan je tot verandering komen.



En jij hebt vandaag met je besluit om jouw verhaal te posten al iets goeds voor jezelf gedaan. Gevraagd om hulp en nieuwe inzichten. Ondanks je paniek en gevoel van onmacht. Dat vind ik wel iets om trots op te zijn, tot actie overgaan terwijl je in de put zit vergt kracht. Waar je het ook vandaag gehaald hebt, daar zit vast meer.Wat een mooie post, Iwannelive

quote:Boarn schreef op 10 september 2010 @ 14:13:

[quote]Juf_achterbak schreef op 10 september 2010 @ 13:00:

[...]

En wat nou als 'meneer' zich helemaal niet kan vinden in jouw gevoelens en dit als onzin van tafel veegt? Ik denk niet dat daar nou de oplossing te vinden is. Hij zou nooit een bevredigend antwoordt geven en dan zakt TO alleen maar verder in haar woede.

[quote]



Als je dit zegt, dan weet je dus niet wat een familie opstelling of systemisch werk inhoud. Aangezien TO er zelf mee komt, ga ik er vanuit dat ze weet wat er in zn opstelling gebeurt.



Nee, dat weet ik inderdaad niet, mijn ervaring is dat als die ander jouw mening niet deelt, dat je op je kop kan staan om je gelijk te krijgen (of begrip). Tot in de treuren proberen je gevoelens te uiten naar die ander, die je zoveel pijn heeft gedaan.

Het werkt niet, maar ik snap schijnbaar niet dat hier iets anders mee bedoeld wordt?

Ik denk niet dat je boos bent op je omgeving, maar op jezelf. De belangrijkste persoon in je leven - en dat ben je zelf - kun je niet meer vertrouwen. Met als gevolg dat je op je ratio bent gaat leven, omdat je eigen intuïtie je in de steek heeft gelaten.

Boosheid is een bindende emotie. Hoe gek dat ook klinkt. In sommige relaties is boosheid zelfs de bindende factor. Kijk maar eens naar stellen die altijd op elkaar afgeven. In dit geval kan het goed dat je woede de bindende factor is in de relatie met jezelf. Maar daardoor raak je ook van jezelf verwijderd, omdat vind dat de persoon die je ziet niet mooi is van binnen, maar je moet er wel elke dag mee leven. Het is een overlevingsstrategie geworden. Die strategie is je ooit "van pas" gekomen, maar is niet langer meer functioneel. Sterker nog, hij gaat je opbreken. En dat punt heb je bereikt, anders was je niet hier. Het inzicht alleen al is een grote stap in de goede richting. Houd dat jezelf voor. En je kan je leven niet van de één op de andere dag 180 graden keren. Dat moet in stapjes. Met hulp van anderen ja, want alleen kom je hier niet uit. Die hulp zul je moeten toelaten. En op die weg zul je nog wel eens je neus stoten, maar ook dat hoort erbij.

quote:Juf_achterbak schreef op 10 september 2010 @ 15:24:

[...]





Nee, dat weet ik inderdaad niet, mijn ervaring is dat als die ander jouw mening niet deelt, dat je op je kop kan staan om je gelijk te krijgen (of begrip). Tot in de treuren proberen je gevoelens te uiten naar die ander, die je zoveel pijn heeft gedaan.

Het werkt niet, maar ik snap schijnbaar niet dat hier iets anders mee bedoeld wordt?



Bij een familieopstelling is de familie zelf niet aanwezig.



Lees hier meer:

Een familieopstelling is een therapeutische sessie waarbij een deelnemer een vraagstuk inbrengt waar hij of zij helderheid over wil krijgen. Voor de hoofdrolspelers in dat vraagstuk, vaak familieleden van degene die het vraagstuk inbrengt, worden andere deelnemers uitgekozen als ‘representant’. Deelnemers krijgen door de vragende deelnemer een plaats in het vertrek ten opzichte van de andere deelnemers, deels geholpen door de therapeut.



Er ontstaat zo een tableau-vivant dat achterliggende aspecten van het vraagstuk laat zien, door de opgestelde mensen te ondervragen over hun gevoelens en attitudes ten opzichte van elkaar en de situatie. Er komen verstrikkingen aan het licht (soms in eerdere generaties) die hebben geleid tot stagnatie in het huidige leven van de deelnemer. Aan de hand van eenvoudige instructies van de begeleider, brengen de representanten beweging in de stagnatie.



De effecten van de sessie zijn soms op korte, maar vaak op lange termijn merkbaar. De methode is niet onomstreden.



Ik heb er mijn twijfels bij.

Wat zei de huisarts?

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 17:16:

[...]



Deze ga ik nog eens heel, héél goed nalezen...



Ik ben inderdaad boos, echt heel boos. Weet zelfs niet zo goed op wie: op de deur die wat klemt, op het glas melk dat uit m'n vingers glipt, op m'n ex die stom doet... Ik voel een heel erg klap-moment eraan komen en daar ben ik echt heel erg bang voor.

Zo heb ik vorig jaar m'n partner met een stoel een tand uit z'n mond geslagen. Ik was totaal verbouwereerd van mezelf en ben meteen naar de huisarts gegaan, zo geschrokken was ik.Liever dan het advies van de huisarts (twee weken opname) te volgen laat je de omgeving het risico lopen dat jij weer volkomen door het lint gaat en andere mensen beschadigt?

Hoi



Herken het in een aantal opzichten.

Voor de buitenwereld ben ik ook de altijd vrolijke energieke vrouw.

Spontaan, behulpzaam,enz enz



En DAT ben ik OOK. Maar er is ook een hele andere kant die maar een paar mensen weten en zien.

Nog minder mensen zien dan die het weten.



Als ik dan vertel waarom ik zo moe ben en dat ik een zware depressie heb en 2 cghronische ziekten kijken mensen mij vo, verbazing aan.

Alsof ik het verzin.

Het past blijkbaar zo slecht in het beeld wat mensen van mij hebben en wat IK hun geef........



Maar het voelt wel eenzaam.

Mensen weten niet wat ik met moe/verdrietig/depressief bedoel.

Ach meid , heb ik ook wel eens, ga wat leuks doen en morgen is alles over............

Niet dus, was het maar waar.



Als het contact wat intensiever wordt en vertel waarom ik oa depressief ben zijn de meesten geschokt.

Zoveel heftige dingen..



Maar wat zou jij willen?

Dat het er gewoonweg niet meer is? Dat je ermee om weet te gaan.

Dat je het kunt delen??



Het laatste is voor mij nu het meest gewenste.

De rest is nu nog niet reeel. Na de dagbehandeling hopelijk wel.



ik geloof dat het en warrig verhaal is gewroden.dus heb je vragen.......ik merk het wel