Kinderen
alle pijlers
De balans is zoek thuis
zaterdag 11 september 2010 om 21:29
Misschien hoort dit verhaal meer op het relatietopic thuis, maar ik denk dat hier meer moeders meelezen met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als die van mij.
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
zaterdag 11 september 2010 om 22:57
quote:Leergierig schreef op 11 september 2010 @ 22:35:
Volgens mij spreken wel meer stellen af om het samen te doen, maar draait de vrouw er alleen voor op. De meeste moeders die ik ken, regelen oppas,helpen op school en nemen vrij als kind ziek is enz. Ik heb wel eens gehad dat we aan het overleggen waren wie er voor een zieke mini thuis zou blijven die dag en ik even weg liep om bv mijn agenda te pakken. Kwam ik terug, was mijn ex er ondertussen van tussen genaaid, naar zijn werk.
Volgens mij spreken wel meer stellen af om het samen te doen, maar draait de vrouw er alleen voor op. De meeste moeders die ik ken, regelen oppas,helpen op school en nemen vrij als kind ziek is enz. Ik heb wel eens gehad dat we aan het overleggen waren wie er voor een zieke mini thuis zou blijven die dag en ik even weg liep om bv mijn agenda te pakken. Kwam ik terug, was mijn ex er ondertussen van tussen genaaid, naar zijn werk.
zaterdag 11 september 2010 om 23:02
Ik denk dat er inderdaad scheefgroei is, maar he, je bent er ook zelf bij. Je hoeft toch niet meteen een volledige HBO studie op een ander vlak te gaan doen om jezelf te blijven ontwikkelen? Je kan ook beginnen met iets wat je wel kunt bekostigen en overzien qua hoeveelheid tijd. De repetities van de muziekvereniging die jij hebt uitgezocht zijn op dezelfde dag als die van je man, is er geen andere vereninging die op een andere dag repeteert? Ik heb het gevoel dat je alleen de onmogelijkheden ziet, of misschien excuses voor jezelf hebt waarom je deze dingen niet doet. Begrijp me goed, je moet ze niet doen, maar als je zou willen zou je natuurlijk wel iets kunnen doen. Die ruimte moet je ook zelf nemen. Het komt niet vanzelf naar je toe.
Je man oefent het liefst tijdens spitsuur thuis; niet accepteren. De rest van de avond, als de kinderen in bed liggen en de rotzooi is opgeruimd, kan ie zijn gang gaan, spitsuur doe je met zijn tweeen.
Ik betwijfel ook of het minder zwaar zal worden als je minder gaat werken. Dan heb je juist nog meer scheefgroei, jij doet nog minder voor jezelf, vult nog meer gaten op, want je bent immers thuis, dus dan hoeft je man het al helemaal niet meer te doen.
Ik begrijp echt het probleem hoor, en dat niet alle mannen spontaan meehelpen en een evenredig deel van het werk thuis oppakken uit zichzelf.. maar ik vraag me ook af wat je inmiddels hebt ondernomen om het hem duidelijk te maken. Dat je de situatie zo niet accepteert dat snap ik maar het is ook jou om hem te laten weten dat je dit niet meer wilt, dat er iets zal moeten veranderen. Ideaal gezien levert je man ook tijd in, dat doe jij automatisch en hij niet, dus moet je zorgen dat hij het gaat snappen.
Je man oefent het liefst tijdens spitsuur thuis; niet accepteren. De rest van de avond, als de kinderen in bed liggen en de rotzooi is opgeruimd, kan ie zijn gang gaan, spitsuur doe je met zijn tweeen.
Ik betwijfel ook of het minder zwaar zal worden als je minder gaat werken. Dan heb je juist nog meer scheefgroei, jij doet nog minder voor jezelf, vult nog meer gaten op, want je bent immers thuis, dus dan hoeft je man het al helemaal niet meer te doen.
Ik begrijp echt het probleem hoor, en dat niet alle mannen spontaan meehelpen en een evenredig deel van het werk thuis oppakken uit zichzelf.. maar ik vraag me ook af wat je inmiddels hebt ondernomen om het hem duidelijk te maken. Dat je de situatie zo niet accepteert dat snap ik maar het is ook jou om hem te laten weten dat je dit niet meer wilt, dat er iets zal moeten veranderen. Ideaal gezien levert je man ook tijd in, dat doe jij automatisch en hij niet, dus moet je zorgen dat hij het gaat snappen.
zaterdag 11 september 2010 om 23:06
Lief van jullie
Nog even antwoord op je vraag marielle.
Nee, ik geloof niet dat hij het zo ooit heeft gezien en nog niet.
Sterker nog, door mijn situatie sprong hij op zijn tijd bij in de zorg/huishouden ( waarvan ik nu in zie, niet meer dan normaal al had ik geen situatie en beslist niet meer dan wat ik om mij heen zie), en dat kreeg ik tijdens de breuk voor mijn voeten gegooid dat het eigenlijk allemaal te zot voor woorden was.
Tsja...
Tegen zo weinig zelfreflectie kan je niet opboksen.
Verder heb ik wat psychische issue's ( eetstoornis, ptss), en ook dat bleek zijn pain in the ass.
Ik kan niet perfect zijn voor iemand die imperfectie niet tevreden maakt.
Verder laat ik het topic voor TO.
Ik heb een eigen topic waar ik mijn verhaal kwijt kan.
Maar wilde de herkenning slechts delen
Nog even antwoord op je vraag marielle.
Nee, ik geloof niet dat hij het zo ooit heeft gezien en nog niet.
Sterker nog, door mijn situatie sprong hij op zijn tijd bij in de zorg/huishouden ( waarvan ik nu in zie, niet meer dan normaal al had ik geen situatie en beslist niet meer dan wat ik om mij heen zie), en dat kreeg ik tijdens de breuk voor mijn voeten gegooid dat het eigenlijk allemaal te zot voor woorden was.
Tsja...
Tegen zo weinig zelfreflectie kan je niet opboksen.
Verder heb ik wat psychische issue's ( eetstoornis, ptss), en ook dat bleek zijn pain in the ass.
Ik kan niet perfect zijn voor iemand die imperfectie niet tevreden maakt.
Verder laat ik het topic voor TO.
Ik heb een eigen topic waar ik mijn verhaal kwijt kan.
Maar wilde de herkenning slechts delen
zaterdag 11 september 2010 om 23:06
quote:w00t schreef op 11 september 2010 @ 22:57:
[...]
Ik heb wel eens gehad dat we aan het overleggen waren wie er voor een zieke mini thuis zou blijven die dag en ik even weg liep om bv mijn agenda te pakken. Kwam ik terug, was mijn ex er ondertussen vantussen genaaid, naar zijn werk. Oh wat erg! Maar zijn baan is natuurlijk ook belangrijker dan de jouwe he!
[...]
Ik heb wel eens gehad dat we aan het overleggen waren wie er voor een zieke mini thuis zou blijven die dag en ik even weg liep om bv mijn agenda te pakken. Kwam ik terug, was mijn ex er ondertussen vantussen genaaid, naar zijn werk. Oh wat erg! Maar zijn baan is natuurlijk ook belangrijker dan de jouwe he!
zaterdag 11 september 2010 om 23:10
Met alle respect Citronella.
Maar andere vereniging kiezen, mindere studie..
Waarom moet To aan het korstste eind trekken terwijl haar man eerste keus heeft?
Lijkt mij dat ze evenveel recht heeft haar keuze's te willen uitoefenen.
Samen zal je dan een oplossing moeten zoeken als ieders keuze elkaar bijt.
Maar andere vereniging kiezen, mindere studie..
Waarom moet To aan het korstste eind trekken terwijl haar man eerste keus heeft?
Lijkt mij dat ze evenveel recht heeft haar keuze's te willen uitoefenen.
Samen zal je dan een oplossing moeten zoeken als ieders keuze elkaar bijt.
zaterdag 11 september 2010 om 23:13
quote:Lanski schreef op 11 september 2010 @ 21:29:
en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
ik kon dit stukje nog niet helemaal loslaten.
wat zeg jij dan als hij gaat repeteren tijdens spitsuur thuis?
haal je m er dan bij?
als hij wel helpt mag hij het dan op zijn manier doen? Of moet het volgens jouw regeltjes?
Dat kunnen ook dingen zijn die meespelen
en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
ik kon dit stukje nog niet helemaal loslaten.
wat zeg jij dan als hij gaat repeteren tijdens spitsuur thuis?
haal je m er dan bij?
als hij wel helpt mag hij het dan op zijn manier doen? Of moet het volgens jouw regeltjes?
Dat kunnen ook dingen zijn die meespelen
zaterdag 11 september 2010 om 23:15
Ik zeg niet dat ze maar aan het kortste eind moet trekken, maar het lijkt wel of ze haar doelen precies zo kiest dat ze bij voorbaat al onmogelijk zijn.
Als zij graag een HBO studie wil gaan doen in een andere richting dan moet ze zien of er een oplossing is, als ze op dezelfde avond wil repeteren dan moet ze een oppas regelen, of haar man moet een oppas regelen, natuurlijk zijn haar wensen niet minder belangrijk. Ik kreeg alleen het gevoel dat ze deze dingen aandraagt omdat ze het al bij voorbaat kansloos acht en het als een soort excuus gebruikt, zo van zie je wel; het kan toch niet, dus dan doe ik het maar niet. Ik probeer haar te wijzen op haar eigen verantwoording tijd en ruimte voor zichzelf in te nemen. Als financieen of repetitieavonden van haar man het probleem zijn, zoek dan een oplossing. En daarmee bedoel ik echt niet dat ziij dan maar 2e viool moet spelen.
For all I know, vindt ze misschien wel dat ze zichzelf zou moeten ontwikkelen maar heeft ze er simpelweg de energie niet voor. Ik weet het niet, het was een wilde gok.
Als zij graag een HBO studie wil gaan doen in een andere richting dan moet ze zien of er een oplossing is, als ze op dezelfde avond wil repeteren dan moet ze een oppas regelen, of haar man moet een oppas regelen, natuurlijk zijn haar wensen niet minder belangrijk. Ik kreeg alleen het gevoel dat ze deze dingen aandraagt omdat ze het al bij voorbaat kansloos acht en het als een soort excuus gebruikt, zo van zie je wel; het kan toch niet, dus dan doe ik het maar niet. Ik probeer haar te wijzen op haar eigen verantwoording tijd en ruimte voor zichzelf in te nemen. Als financieen of repetitieavonden van haar man het probleem zijn, zoek dan een oplossing. En daarmee bedoel ik echt niet dat ziij dan maar 2e viool moet spelen.
For all I know, vindt ze misschien wel dat ze zichzelf zou moeten ontwikkelen maar heeft ze er simpelweg de energie niet voor. Ik weet het niet, het was een wilde gok.
zaterdag 11 september 2010 om 23:20
Ha, over kinderachtige acties: die heb ik al uitgevoerd. 's Middags na het werk niet braaf gaan staan koken omdat ik eerder thuis ben, maar lekker gaan sporten. Vond 'ie niet leuk!
En als ik moet overwerken is zijn kritiek ook niet van de lucht. Vindt 'ie per definitie belachelijk en onnodig.
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen. Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.
Hij gaat trouwens wel ouderschapsverlof opnemen hoor, maar ook meer om het zichzelf wat makkelijker te maken. Hij gaat dan op de twee drukste dagen in de week 2 uur eerder naar huis. Hier hebben de kids niet zoveel aan want bij het kdv betalen we per dagdeel en kunnen we dus niks opzeggen.
En de therapie: ik heb geen hoop meer dat dat ooit wat wordt. Twee jaar geleden hebben we een paar gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werker, die al in twee gesprekken de vinger op de zere plek legde. Dat betekende dat de man zijn best deed om manliefs aandeel in de problematiek duidelijk te maken. Werd door manlief als een aanval beschouwd en hij wilde dus niet meer heen. Aan mijn voorstel om zelf een andere hulpverlener te gaan zoeken die hem wel beviel, heeft hij nooit gehoor gegeven.
En als ik moet overwerken is zijn kritiek ook niet van de lucht. Vindt 'ie per definitie belachelijk en onnodig.
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen. Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.
Hij gaat trouwens wel ouderschapsverlof opnemen hoor, maar ook meer om het zichzelf wat makkelijker te maken. Hij gaat dan op de twee drukste dagen in de week 2 uur eerder naar huis. Hier hebben de kids niet zoveel aan want bij het kdv betalen we per dagdeel en kunnen we dus niks opzeggen.
En de therapie: ik heb geen hoop meer dat dat ooit wat wordt. Twee jaar geleden hebben we een paar gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werker, die al in twee gesprekken de vinger op de zere plek legde. Dat betekende dat de man zijn best deed om manliefs aandeel in de problematiek duidelijk te maken. Werd door manlief als een aanval beschouwd en hij wilde dus niet meer heen. Aan mijn voorstel om zelf een andere hulpverlener te gaan zoeken die hem wel beviel, heeft hij nooit gehoor gegeven.
zaterdag 11 september 2010 om 23:22
zaterdag 11 september 2010 om 23:23
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 23:13:
[...]
ik kon dit stukje nog niet helemaal loslaten.
wat zeg jij dan als hij gaat repeteren tijdens spitsuur thuis?
haal je m er dan bij?
als hij wel helpt mag hij het dan op zijn manier doen? Of moet het volgens jouw regeltjes?
Dat kunnen ook dingen zijn die meespelenAbsoluut niet! Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik het niet accepteer, maar hij doet het toch. Kan hem moeilijk bij de arm pakken zoals ik bij de oudste wel eens doe
[...]
ik kon dit stukje nog niet helemaal loslaten.
wat zeg jij dan als hij gaat repeteren tijdens spitsuur thuis?
haal je m er dan bij?
als hij wel helpt mag hij het dan op zijn manier doen? Of moet het volgens jouw regeltjes?
Dat kunnen ook dingen zijn die meespelenAbsoluut niet! Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik het niet accepteer, maar hij doet het toch. Kan hem moeilijk bij de arm pakken zoals ik bij de oudste wel eens doe
zaterdag 11 september 2010 om 23:25
zaterdag 11 september 2010 om 23:27
quote:Lanski schreef op 11 september 2010 @ 23:20:
Ha, over kinderachtige acties: die heb ik al uitgevoerd. 's Middags na het werk niet braaf gaan staan koken omdat ik eerder thuis ben, maar lekker gaan sporten. Vond 'ie niet leuk!
En als ik moet overwerken is zijn kritiek ook niet van de lucht. Vindt 'ie per definitie belachelijk en onnodig.
raar
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
waarom is dat een probleem? Het gaat niet volgens jouw schema maar een keer niet in bad is geen ramp. en naar bed doen smiddags. Betekend dat dan dat jij 'savonds met wakkere kinderen zit of hij?Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen.
Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.
Ja maar dat heb jij ook moeten leren neem ik aan
Hij gaat trouwens wel ouderschapsverlof opnemen hoor, maar ook meer om het zichzelf wat makkelijker te maken. Hij gaat dan op de twee drukste dagen in de week 2 uur eerder naar huis. Hier hebben de kids niet zoveel aan want bij het kdv betalen we per dagdeel en kunnen we dus niks opzeggen.
Maar haalt hij de kinderen wel eerder op?
En de therapie: ik heb geen hoop meer dat dat ooit wat wordt. Twee jaar geleden hebben we een paar gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werker, die al in twee gesprekken de vinger op de zere plek legde. Dat betekende dat de man zijn best deed om manliefs aandeel in de problematiek duidelijk te maken. Werd door manlief als een aanval beschouwd en hij wilde dus niet meer heen. Aan mijn voorstel om zelf een andere hulpverlener te gaan zoeken die hem wel beviel, heeft hij nooit gehoor gegeven.Nou ik vind je behoorlijk kritisch en heel negatief. Misschien terrecht ik heb geen idee. Maar hij kan ook niet veel goed doen lijkt het.
Ha, over kinderachtige acties: die heb ik al uitgevoerd. 's Middags na het werk niet braaf gaan staan koken omdat ik eerder thuis ben, maar lekker gaan sporten. Vond 'ie niet leuk!
En als ik moet overwerken is zijn kritiek ook niet van de lucht. Vindt 'ie per definitie belachelijk en onnodig.
raar
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
waarom is dat een probleem? Het gaat niet volgens jouw schema maar een keer niet in bad is geen ramp. en naar bed doen smiddags. Betekend dat dan dat jij 'savonds met wakkere kinderen zit of hij?Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen.
Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.
Ja maar dat heb jij ook moeten leren neem ik aan
Hij gaat trouwens wel ouderschapsverlof opnemen hoor, maar ook meer om het zichzelf wat makkelijker te maken. Hij gaat dan op de twee drukste dagen in de week 2 uur eerder naar huis. Hier hebben de kids niet zoveel aan want bij het kdv betalen we per dagdeel en kunnen we dus niks opzeggen.
Maar haalt hij de kinderen wel eerder op?
En de therapie: ik heb geen hoop meer dat dat ooit wat wordt. Twee jaar geleden hebben we een paar gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werker, die al in twee gesprekken de vinger op de zere plek legde. Dat betekende dat de man zijn best deed om manliefs aandeel in de problematiek duidelijk te maken. Werd door manlief als een aanval beschouwd en hij wilde dus niet meer heen. Aan mijn voorstel om zelf een andere hulpverlener te gaan zoeken die hem wel beviel, heeft hij nooit gehoor gegeven.Nou ik vind je behoorlijk kritisch en heel negatief. Misschien terrecht ik heb geen idee. Maar hij kan ook niet veel goed doen lijkt het.
zaterdag 11 september 2010 om 23:29
En misschien ligt de oorzaak inderdaad wel deels bij mij. Ik heb zelf toegestaan dat hij een HBO-studie gaat doen omdat dit kansen biedt en hij niet nog jaren wil blijven doen wat hij nu doet.
Maar ja, ik had het ook niet zo sympathiek van mezelf gevonden om het tegen te houden. Wat ben je dan voor vrouw? Ik denk dan aan die uitspraak: "achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw" en dan voel ik me zo'n zwakkeling.
Maar ja, ik had het ook niet zo sympathiek van mezelf gevonden om het tegen te houden. Wat ben je dan voor vrouw? Ik denk dan aan die uitspraak: "achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw" en dan voel ik me zo'n zwakkeling.
zaterdag 11 september 2010 om 23:33
Citronella: ik maak gewoon geen indruk op hem. hij gooit het altijd op de hormonen als ik kwaad ben. hij vindt dat ik zeur en dat zijn hobby's de belangrijkste in de wereld zijn.
Oef: ik voel me gewoon al heel erg lang erg ongelukkig. en ik vind het heel triest dat ik een therapeut moet inschakelen omdat ik thuis m'n verhaal niet kwijt kan.
Oef: ik voel me gewoon al heel erg lang erg ongelukkig. en ik vind het heel triest dat ik een therapeut moet inschakelen omdat ik thuis m'n verhaal niet kwijt kan.
zaterdag 11 september 2010 om 23:37
Krijg je waardering?
Tuurlijk gun je je partner kansen, ik zou ook de laatste zijn dat tegen te houden omdat ik daar ook inspanning voor moet leveren.
Maar juist de waardering echt horen en voelen maakt dat het minder zwaar valt.
Daar tegenover mag je hetzelfde verwachten van je partner.
Dat hij je ook stimuleert en steunt bij jou pad voor de toekomst.
Ik weet uit ervaring dat en partner die overal maar negatief tegenover staat als je eens een ballonetje op laat gaan het je de wind uit de zeilen kan halen.
En dan vergt het wel een portie extra doorzettingsvermogen om toch je keuze te maken.
Tuurlijk gun je je partner kansen, ik zou ook de laatste zijn dat tegen te houden omdat ik daar ook inspanning voor moet leveren.
Maar juist de waardering echt horen en voelen maakt dat het minder zwaar valt.
Daar tegenover mag je hetzelfde verwachten van je partner.
Dat hij je ook stimuleert en steunt bij jou pad voor de toekomst.
Ik weet uit ervaring dat en partner die overal maar negatief tegenover staat als je eens een ballonetje op laat gaan het je de wind uit de zeilen kan halen.
En dan vergt het wel een portie extra doorzettingsvermogen om toch je keuze te maken.
zaterdag 11 september 2010 om 23:37
Ja Lanski, natuurlijk moet je zijn ontwikkeling niet tegenhouden als hij wil studeren, maar je man kan niet alles willen en jij helemaal niets. Hij moet ook keuzes maken, en je moet het in evenwicht zien te houden. Hij werkt, hij doet een studie, hij heeft een gezin, dan kan hij niet ook nog 3 heel actieve hobby's en sociaal leven hebben. Hij kan het wel willen, maar het gaat ten koste van jou. Als jij niet voor jezelf opkomt doet niemand het. Dus of het is een verloren zaak, of je gaat voor jezelf opkomen en zorgt dat jij ook meer ruimte krijgt. En dan hoeft het niet en en en, te zijn, maar wel iets. Dus hij een studie, jij een hobby.. bijv. En niet jij de huishoudsloof en je man de gevierde afgestudeerde zakenman met 3 hobby's en een grote vriendenkring.
zondag 12 september 2010 om 00:00
het is me duidelijk dat je je ongelukkig voelt
Ik vind het ook triest dat je een therapeut moet inschakelen omdat je thuis je verhaal niet kwijt kan. aan de andere kant een partner kan geen therapeut zijn.
Nee natuurlijk gun je je partner dat hij die opleiding kan doen. en je mag ook hetzelfde verwachten van je partner.
als je dat niet krijgt van hem moet je toch nog meer voor jezelf opkomen.
Het is geen leuke situatie.
Maar ja daar sta je dan. tijd voor keuzes.
als je echt alles hebt geprobeerd om je man meer te betrekken in de verzorging en opvoeding van je kinderen, als je geen kansen krijgt om jezelf te ontwikkelen. Als je misschien soms wel denkt 'ik kan het net zo goed alleen doen'
Relatietherapie lijkt me echt heel goed voor jullie. Daar moet je je man dan toch van overtuigen.
Ik vind het ook triest dat je een therapeut moet inschakelen omdat je thuis je verhaal niet kwijt kan. aan de andere kant een partner kan geen therapeut zijn.
Nee natuurlijk gun je je partner dat hij die opleiding kan doen. en je mag ook hetzelfde verwachten van je partner.
als je dat niet krijgt van hem moet je toch nog meer voor jezelf opkomen.
Het is geen leuke situatie.
Maar ja daar sta je dan. tijd voor keuzes.
als je echt alles hebt geprobeerd om je man meer te betrekken in de verzorging en opvoeding van je kinderen, als je geen kansen krijgt om jezelf te ontwikkelen. Als je misschien soms wel denkt 'ik kan het net zo goed alleen doen'
Relatietherapie lijkt me echt heel goed voor jullie. Daar moet je je man dan toch van overtuigen.
zondag 12 september 2010 om 00:03
Ik denk dat je kunt beginnen met 2 dingen:
1: loslaten dat de dingen op jouw manier moeten
2: iets voor jezelf gaan doen op de avond dat hij thuis is.
Mijn man heeft altijd gesport binnen onze relatie. Ik had eigenlijk nooit echt wat elke week voor mezelf. Toen ging hij een HBO opleiding doen. De sport bleef en had hij ook écht nodig. Naast de dagen dat hij naar school moest, kostte de studie ook erg veel tijd. Die jaren waren tropenjaren voor MIJ.
Gelukkig heb ik een man, die dat wel zag. Die ook steeds heeft gezegd, dat hij kon studeren dankzij mij. (ik nam ook de meeste weekenden de kinderen mee op sleeptouw, zodat hij kon studeren)
Daarnaast ben ik dingen voor mezelf gaan doen. Ik was al, toen de kinderen kleiner waren, 1x per week een avond gaan zwemmen. Daarnaast ben ik dingen gaan doen, die voor mijzelf zijn, maar niet persé buitenshuis. Eigenlijk ben ik zover dat ik het wel lekker vind, dat hij 2 dagen per week weg is.. dan heb ik mijn tijd
Wat wil ik hiermee zeggen?
Ik weet hoe druk/zwaar zo'n studie is, ook als jezelf niet degene bent die studeert. Het wordt tijd dat hij jou daarvoor de respect geeft, die je verdient.
Maar.. jij moet ook zijn manier van omgaan met de kinderen respecteren. Als jij 'alles beter' kunt, dan geef je hem niet de vrijheid het op zijn manier te doen/het op jouw manier te leren. Bovendien moet jij zelf dus altijd wel die dingen doen, want hij kan het immers niet?
Dus.. als hij kookt en de kinderen eten geeft (eten ze niet gelijk met jullie?) ga jij een eindje wandelen, fietsen, boven een boek lezen, wég. Geef jezelf die vrijheid en hem dat vertrouwen.
Hij is 2 avonden per week weg? Zijn er nog 5 over! Bovendien kun je van die 2 avonden ook jouw avond maken, maar dan thuis.
Misschien lijkt het zo dat je jezelf op het tweede plan zet, maar het is een begin. Die opleiding is er nou eenmaal, die muziek ook.
1: loslaten dat de dingen op jouw manier moeten
2: iets voor jezelf gaan doen op de avond dat hij thuis is.
Mijn man heeft altijd gesport binnen onze relatie. Ik had eigenlijk nooit echt wat elke week voor mezelf. Toen ging hij een HBO opleiding doen. De sport bleef en had hij ook écht nodig. Naast de dagen dat hij naar school moest, kostte de studie ook erg veel tijd. Die jaren waren tropenjaren voor MIJ.
Gelukkig heb ik een man, die dat wel zag. Die ook steeds heeft gezegd, dat hij kon studeren dankzij mij. (ik nam ook de meeste weekenden de kinderen mee op sleeptouw, zodat hij kon studeren)
Daarnaast ben ik dingen voor mezelf gaan doen. Ik was al, toen de kinderen kleiner waren, 1x per week een avond gaan zwemmen. Daarnaast ben ik dingen gaan doen, die voor mijzelf zijn, maar niet persé buitenshuis. Eigenlijk ben ik zover dat ik het wel lekker vind, dat hij 2 dagen per week weg is.. dan heb ik mijn tijd
Wat wil ik hiermee zeggen?
Ik weet hoe druk/zwaar zo'n studie is, ook als jezelf niet degene bent die studeert. Het wordt tijd dat hij jou daarvoor de respect geeft, die je verdient.
Maar.. jij moet ook zijn manier van omgaan met de kinderen respecteren. Als jij 'alles beter' kunt, dan geef je hem niet de vrijheid het op zijn manier te doen/het op jouw manier te leren. Bovendien moet jij zelf dus altijd wel die dingen doen, want hij kan het immers niet?
Dus.. als hij kookt en de kinderen eten geeft (eten ze niet gelijk met jullie?) ga jij een eindje wandelen, fietsen, boven een boek lezen, wég. Geef jezelf die vrijheid en hem dat vertrouwen.
Hij is 2 avonden per week weg? Zijn er nog 5 over! Bovendien kun je van die 2 avonden ook jouw avond maken, maar dan thuis.
Misschien lijkt het zo dat je jezelf op het tweede plan zet, maar het is een begin. Die opleiding is er nou eenmaal, die muziek ook.
Later is nu
zondag 12 september 2010 om 00:09
Misschien heel raar hoor maar stel je verwachtingen van hem eens bij, hij is jou nml niet, dus verwacht gewoon eens niks van hem, ga dingen doen voor jezelf, betrek hem erbij als ie dat wil anders niet.
Neem je leven in je handen en laat je niet leven, je laat je nu leven en bent boos.
Daarmee bereik je niks.
Ik zeg niet dat hij het goed doet hoor maar laat de verwachtingen die jij hebt van hem los.
Neem je leven in je handen en laat je niet leven, je laat je nu leven en bent boos.
Daarmee bereik je niks.
Ik zeg niet dat hij het goed doet hoor maar laat de verwachtingen die jij hebt van hem los.
zondag 12 september 2010 om 00:18
quote:elninjoo schreef op 11 september 2010 @ 21:53:
Doe je kids vaker naar de opvang, zodat je de dagen dat je niet werkt tijd voor jezelf hebt. En ga op de avonden dat je man niets heeft zelf sporten of naar 'n vriendin zodat je man dan de kids moet doen. Zolang je alles zelf blijft doen, zal er volgens mij nooit iets veranderen. Je hoort tenslotte bijna altijd dat 'n vrouw haar carriere opoffert (jij bent immers maar 3 dagen aan 't werk nu) terwijl de man gewoon z'n ding blijft doen. Als je niet zelf je eigen gang gaat en hem ermee laat zitten, sta je over 5 jaar nog alles in je eentje te doen.
Volgens mij heeft dat de consequentie dat je die extra dagen zelf moet bekostigen, toch? Waarschijnlijk heeft dat dezelfde financiële consequentie als een aantal dagen/uren minder werken en dat zit er bij TO blijkbaar niet in, die mogelijkheid.
Verder ben ik het met je eens.
@ Lanski, voor jou is het belangrijk om zowel je perfectionisme aan te pakken, als voor jezelf te besluiten wat jij nodig hebt om je wel een gelijkwaardig gevoel te hebben.
Doe je kids vaker naar de opvang, zodat je de dagen dat je niet werkt tijd voor jezelf hebt. En ga op de avonden dat je man niets heeft zelf sporten of naar 'n vriendin zodat je man dan de kids moet doen. Zolang je alles zelf blijft doen, zal er volgens mij nooit iets veranderen. Je hoort tenslotte bijna altijd dat 'n vrouw haar carriere opoffert (jij bent immers maar 3 dagen aan 't werk nu) terwijl de man gewoon z'n ding blijft doen. Als je niet zelf je eigen gang gaat en hem ermee laat zitten, sta je over 5 jaar nog alles in je eentje te doen.
Volgens mij heeft dat de consequentie dat je die extra dagen zelf moet bekostigen, toch? Waarschijnlijk heeft dat dezelfde financiële consequentie als een aantal dagen/uren minder werken en dat zit er bij TO blijkbaar niet in, die mogelijkheid.
Verder ben ik het met je eens.
@ Lanski, voor jou is het belangrijk om zowel je perfectionisme aan te pakken, als voor jezelf te besluiten wat jij nodig hebt om je wel een gelijkwaardig gevoel te hebben.
zondag 12 september 2010 om 00:29
ik zou ook maar stoppen met die vergelijkingstaatjes te maken, want het valt niet te vergelijken. Jij bent thuis, maar je man werkt meer en studeert. Logisch dat jij dan wat meer in het huishouden en opvoeding doet.
Dat jij geen hobbies voor jezelf hebt georganiseerd is je eigen schuld, hij is 2 avonden bezig, dus dan blijven er 5 over voor jou om in te vullen
Dat jij geen hobbies voor jezelf hebt georganiseerd is je eigen schuld, hij is 2 avonden bezig, dus dan blijven er 5 over voor jou om in te vullen
