Mijn leven is een farce

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 19:56:

[...]



Ik weet het Wuiles... ik vind het zo moeilijk om bepaalde dingen "toe te geven", of onder ogen te zien... of om toe te geven. Het voelt heel erg als falen. Ik voel me ook ten einde raad.Als jij meent jezelf niet meer onder controle te hebben en daarmee een gevaar voor anderen te vormen dan zou ik nu, dus binnen een half uur, de crisisdienst bellen en zorgen dat in elk geval je kinderen dat gedrag niet hoeven mee te maken. Dat zou pas echt falen inhouden.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 17:16:

[...]





Zo heb ik vorig jaar m'n partner met een stoel een tand uit z'n mond geslagen. Ik was totaal verbouwereerd van mezelf en ben meteen naar de huisarts gegaan, zo geschrokken was ik.

Maar je hebt desondanks de indruk dat je je sterk houdt voor je omgeving en dat zij niets merken van je innerlijke strijd?

Voor je ex en je (oudste) kinderen zal heus wel duidelijk zijn dat je niet helemaal goed in je vel zit, dit is behoorlijk grensoverschrijdend gedrag toch? En als je de rest van de tijd inderdaad vrolijk en beheerst bent zelfs nogal angstaanjagend.

quote:Melpomene schreef op 10 september 2010 @ 17:01:

[...]





Bij een familieopstelling is de familie zelf niet aanwezig.



Lees hier meer:

Een familieopstelling is een therapeutische sessie waarbij een deelnemer een vraagstuk inbrengt waar hij of zij helderheid over wil krijgen. Voor de hoofdrolspelers in dat vraagstuk, vaak familieleden van degene die het vraagstuk inbrengt, worden andere deelnemers uitgekozen als ‘representant’. Deelnemers krijgen door de vragende deelnemer een plaats in het vertrek ten opzichte van de andere deelnemers, deels geholpen door de therapeut.



Er ontstaat zo een tableau-vivant dat achterliggende aspecten van het vraagstuk laat zien, door de opgestelde mensen te ondervragen over hun gevoelens en attitudes ten opzichte van elkaar en de situatie. Er komen verstrikkingen aan het licht (soms in eerdere generaties) die hebben geleid tot stagnatie in het huidige leven van de deelnemer. Aan de hand van eenvoudige instructies van de begeleider, brengen de representanten beweging in de stagnatie.



De effecten van de sessie zijn soms op korte, maar vaak op lange termijn merkbaar. De methode is niet onomstreden.



Ik heb er mijn twijfels bij.



Aha, het gaat hier dus over een groepstherapie, waarbij een gevoel of een situatie na wordt gespeeld, maar dan met andere deelnemers. Mmmm kan natuurlijk een hele ander kant belichten, maar ik zou daar met mijn kwaadheid naar een bepaald persoon niets mee kunnen denk ik.



Ik herken trouwens ook die woede en vraag mezelf ook af, dat als er een situatie ontstaat, bijvoorbeeld iemand wordt uitgescholden door een ander (of bedreigd). Ik weleens volledig door het lint zou kunnen gaan. Voor familie, vrienden of collega's ben ik niet bang.

Maar een vreemde....... Ik bedenk me trouwens dat ik weleens de verkeerde tegen kan komen en het er dan wel eens niet levend van af zou kunnen brengen.. De woede heeft zich tot nu toe alleen tegen mezelf gericht.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 20:23:

Ik weet niet of ik mezelf niet onder controle heb. Ik ben bang voor m'n gevoel, voor dat onderhuidse gebroei. Voor als ik weer 'ns... Dat met die stoel was een heftig incident, wat ik gelukkig ook wel kon zien als grensoverschrijdend. De huisarts deed het ook wel een beetje af als, hoe zal ik 't omschrijven, alsof het niet zo belangrijk was en als ik me maar realiseerde dat het werkelijk niet door de beugel kon, dan was het te hendelen.



En waarom ik zo tegen die opname aan zit te hinken (en het is slecht een keer geopperd, maar toch, het is bij mij wel echt blijven hangen in de zin van zou ik dat nu werkelijk moeten doen), is omdat ik bang ben m'n ex een stok te geven om mee te slaan. Dat ik kierewiet verklaard word of zoiets en m'n kinderen kwijt raak.Dat risico zie je niet als je binnenkort weer eens iemand molesteert? Ik zou het vervelend voor je vinden als je (tijdelijk) niet meer voor je kinderen zou kunnen zorgen; ik zou het veel erger vinden als zij een hysterisch agressieve moeder moeten meemaken. Het zou nu even niet om jezelf moeten gaan.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 20:23:

Ik weet niet of ik mezelf niet onder controle heb. Ik ben bang voor m'n gevoel, voor dat onderhuidse gebroei. Voor als ik weer 'ns... Dat met die stoel was een heftig incident, wat ik gelukkig ook wel kon zien als grensoverschrijdend. De huisarts deed het ook wel een beetje af als, hoe zal ik 't omschrijven, alsof het niet zo belangrijk was en als ik me maar realiseerde dat het werkelijk niet door de beugel kon, dan was het te hendelen.



En waarom ik zo tegen die opname aan zit te hinken (en het is slecht een keer geopperd, maar toch, het is bij mij wel echt blijven hangen in de zin van zou ik dat nu werkelijk moeten doen), is omdat ik bang ben m'n ex een stok te geven om mee te slaan. Dat ik kierewiet verklaard word of zoiets en m'n kinderen kwijt raak.



Ik denk ook dat je het jezelf heel erg moeilijk maakt door een masker te dragen. Als je in een keuslijf moet rondlopen en geen enkel 'menselijke' emotie toelaat, jezelf niet laat zien zoals je werkelijk bent en voelt. Dan moet het vroeg of laat ook gaan knallen, het moet er hoe dan ook uit.



Als je het geleidelijk los zou kunnen laten, wordt dat knal gevoel ook minder. Het is eigenlijk net als lijnen, als je jezelf niets meer gunt dan wordt het vroeg of laat een vreetbui.



Maar goed, ik worstel er zelf ook mee hoor...

Jeetje Belinda, voldoende stof tot nadenken volgens mij. Goed dat je het hier van je af durft te schrijven. En dat je nu al meer open durft te zijn over je angst (bv. dat je kierewiet wordt verklaard en daarmee je kinderen kwijtraakt). Als je dit soort dingen bespreekt, met je huisarts of een therapeut, dan kunnen daar oplossingen voor bedacht worden.

Maar stap 1 is dat je open bent. Lees dit topic maar een paar keer door en laat het tot je doordringen. Dat doe je al, volgens mij.

Heel veel sterkte verder!

Ik herken heel erg de angst om kind(eren) kwijt te raken.......



Maar ik heb er na heel lang twijfelen en angst en kop in het zand steken besloten dat het niet langer kan en mag zoals ik nu leef!



Niet voor mezelf en zeker niet voor mijn kind

Dit betekent niet dat ik nu slecht ben voor mijn kind en hij gevaar loopt. maar hij heeft wel recht op een moeder die leert te zijn wie ze is.



Die zorgelozer en gelukkiger door het leven gaat dan nu en al die jaren ervoor.......



Ik ga na een persoonlikheidsonderzoek en verschillende intakes nu een dagbehandeling doen.

18 november mag/moet (welke van de twee wisselt per dag) ik beginnen.

Gaat een jaar duren en gaat absoluut heel heftig worden.

Ook voor zoon heeft het gevolgen in het eerste jaar..

Hij zal mij minder zien en bv na de bso moeten.



Daar heb ik het moeilijk mee gehad maar hetr voelt nu als een goede keuze!



Nu heb ik wel mazzel met mijn ex die aan alle kanten mee helpt!! Echt super is dat!!!



En ik?? Ik vind het eng.............doodeng.........maar dan ook echt doodeng!!!



Maar het moet en ik WIL het!!!

Ik ga niet meer weglopen voor alle emoties , ik wil en kan dat niet meer.



Ik ga een nieuw hoofdstuk in van een heel spannend boek.



het enige waar ik bijna zeker van ben is dat het ene goed einde zal hebben.



Misschien helpt dit om ook een echte keuze te maken.



een keuze om te leven, hoe dramatisch dat ook klinkt......



Maar is wel waar ik naar toe ga werken. Leven met alle emoties die daarbij horen.......



dikke knuffel

Wat een herkenning, ook ik ben zo ongeloofelijk boos. Sinds een tijdje ben ik bezig met psycho motore therapie. Ik heb hier heel veel aan. Omdat de boosheid te maken heeft met een verlies wat ik geleden heb ( geen sterfgeval) . Meer met vertrouwen en mijn gezondheid. Maar daardoor ben ik wel in een rouwproces terecht gekomen. De fases van het rouwproces zijn eerst ontkenning, dan boosheid/ verdriet en dan pas acceptatie. De therapeut heeft mij dan ook uitgenodigd om mijn boosheid te uiten zodat ik uiteindelijk door kan gaan naar de volgende fase. Ik heb er erg veel aan. Verder ben ik het wel met een van mijn voorgangers eens, de wereld om je heen kan niet veranderen, jij zal jezelf moeten veranderen. Dan pas kan je er wat mee.

quote:dutskop schreef op 10 september 2010 @ 11:37:

Een tip: kijk eens of je je herkent in het boek: het drama van het begaafde kind.Ik breek even in: dank voor de tip. Ik heb het gister geleend en het eerste stukje gelezen. Man wat herkenbaar. De 'sterkere' moeten zijn omdat je moeder dat niet kan. (mijn arne mammie )

1x is genoeg

Misschien heb je meer aan een woedebeheersingscursus. Dan weet je wat te doen, voor het geval je niet van die woede afkomt.

quote:Juf_achterbak schreef op 10 september 2010 @ 20:24:

[...]





Aha, het gaat hier dus over een groepstherapie, waarbij een gevoel of een situatie na wordt gespeeld, maar dan met andere deelnemers. Mmmm kan natuurlijk een hele ander kant belichten, maar ik zou daar met mijn kwaadheid naar een bepaald persoon niets mee kunnen denk ik.



Ik herken trouwens ook die woede en vraag mezelf ook af, dat als er een situatie ontstaat, bijvoorbeeld iemand wordt uitgescholden door een ander (of bedreigd). Ik weleens volledig door het lint zou kunnen gaan. Voor familie, vrienden of collega's ben ik niet bang.

Maar een vreemde....... Ik bedenk me trouwens dat ik weleens de verkeerde tegen kan komen en het er dan wel eens niet levend van af zou kunnen brengen.. De woede heeft zich tot nu toe alleen tegen mezelf gericht.



Nee, het is niet per definitie groepstherapie. De rollen van de familieleden worden overgenomen door anderen, maar die hoeven zelf niet in therapie te zijn. 't Fijne weet ik er ook niet van, ik heb er onlangs toevallig over gelezen.



Woede is een heel krachtige emotie, maar vaak een uiting van angst. Dus: waar ben je zo bang voor?

quote:BelindaMenthol schreef op 11 september 2010 @ 09:28:

[...]



Zucht...

Ik ben een "gewone" vrouw en niemand, ik herhaal niemand, weet van wat er van binnen speelt. Oké, de huisarts en wat goede vrienden, maar verder ben ik een normale vrouw. Zelfs een vrolijke, zo je wilt.

Ik deel hier m'n ergste vermoedens en grootste angsten en een grote angst is niet dat ik binnenkort weer eens iemand molesteer of dat de kinderen met een hysterisch agressieve moeder te maken krijgen. Dat speelt heus niet: de angst heb ik omdat ik dat opgekropte bozige gevoel maar niet kwijt raak en dat incident met de stoel heeft ook e.e.a. duidelijk gemaakt.



In de tijd van therapie heb ik in ieder geval heel erg geleerd ermee om te gaan. Ik voel het rotgevoel aankomen en onderneem dan actie: ik zonder me af, zorg dat ik even weg ben van de kinderen (douchen werkt heel goed, dan stroomt op een bepaalde manier de woede weg ofzo). Ook herken ik de periodes wel.

Tijdens therapie heb ik eens de vraag gesteld, wanneer het nou 'ns over zou gaan. Niet, was het antwoord. Je leert ermee leven, de tussenperiodes worden langer en je kunt er beter mee omgaan, maar verdwijnen doet het niet, het hoort misschien wel bij me.



Neemt allemaal niet weg, dat ik er nog steeds wel last van heb en het me in de weg zit. Het stoelincident ging gepaard met teveel wijntjes, maar was wel een referentiepunt: dit nooit meer!!



Ik vind het jammer, dat het zwaartepunt gelegd wordt op wat ik allemaal moet doen om te voorkomen dat ik uit m'n vel spring. Die kans is zo klein en ik "werk" eraan. Wanneer ik nu bij de crisis aan zou kloppen, zouden ze me lachend terug sturen.

Ik schrijf hier, omdat ik me zorgen maak, niet omdat het puntje van de ijsberg is bereikt. Dat ligt volgens mij (hopelijk) toch inmiddels wel achter me.



Heb ook lang nagedacht over die slachtofferrol, weet niet zo goed hoe ik dat moet plaatsen. Bij therapie is dat nooit zo ter sprake geweest (vond ze zelfs meer in de ach gossie kant zitten, wat ongelofelijk sneu voor je...), maar misschien speelt het wel.

Ja, ik ben boos omdat ex weer een perfect leventje heeft na al z'n geouwehoer, omdat ik de eindjes aan elkaar moet knopen en nog de bitch ben. Ik blijf boos over onrechtvaardige geldzaken. Ik blijf pissig over de gezondheid van m'n moeder...



Ik blijf boos...





Je slachtoffer, je sloeg hem een tand uit zijn mond met een stoel, zal vast met je eens zijn dat er eigenlijk niets met je aan de hand is.



Enfin, de tijd zal leren of jouw eigen inschatting correct is. Je geschiedenis voorspelt helaas weinig goeds. Ik help je hopen dat deze zich niet zal herhalen.

quote:Juf_achterbak schreef op 10 september 2010 @ 20:24:

[...]

Aha, het gaat hier dus over een groepstherapie, waarbij een gevoel of een situatie na wordt gespeeld, maar dan met andere deelnemers. Mmmm kan natuurlijk een hele ander kant belichten, maar ik zou daar met mijn kwaadheid naar een bepaald persoon niets mee kunnen denk ik.





Nee, nee, dat is het juist niet. Geen toneelspelletje of situatie wat word na gespeelt. Het is nogal lastig uit te leggen als je het nog nooit gezien of meegemaakt hebt. De mensen die in jou opstelling staan ken je vaak niet eens, kennen jou niet, kennen de persoon niet voor wie ze staan. En toch bewegen, staan, en zeggen ze exact hetzelfde als degene waar ze voor zijn neergezet. Boosheid, pijn, schaamte, verdriet, dat zijn allemaal thema's die passen binnen een opstelling.

Kijk gewoon eens waar het word gehouden bij jou in de buurt. Er zijn regelmatig opstellingen die gehouden worden. Lees er over en ga gewoon eens ervaren. Als je niet wilt meedoen hoeft dat niet, je mag vaak ook gewoon kijken. En als je het helemaal niets vind, breng dat dan vooral ter sprake.

@ Belinda, dat boos zijn he, wat levert je dat nu op?

quote:Melpomene schreef op 11 september 2010 @ 13:18:

[...]





Nee, het is niet per definitie groepstherapie. De rollen van de familieleden worden overgenomen door anderen, maar die hoeven zelf niet in therapie te zijn. 't Fijne weet ik er ook niet van, ik heb er onlangs toevallig over gelezen.



Woede is een heel krachtige emotie, maar vaak een uiting van angst. Dus: waar ben je zo bang voor?



Oké dank je wel voor de uitleg.



Mmm is dat zo, woede-angst. Nou dat is er wel eentje om over na te denken. Ik ben vooral bang dat ik alleen overblijf, voor eenzaamheid, mijn baan verlies (in financiele problemen kom), voel me vaak te kortschieten. Geen man, geen kinderen, dik geworden. Ben zelden tot nooit trots op mezelf, terwijl ik toch een hoop dingen heb bereikt. Ondanks verschillende keren op mijn bakkes te zijn gevallen.

Collega's hebben over het algemeen alleen maar oog voor dingen die niet goed gaan, krijg zelden een compliment op mijn werk.

Schijn overal en nergens verantwoordelijk voor te zijn........dat steekt, maakt me kwaad.



Ja, misschien heb je wel gelijk

quote:BelindaMenthol schreef op 11 september 2010 @ 09:28:

[...]



......



Heb ook lang nagedacht over die slachtofferrol, weet niet zo goed hoe ik dat moet plaatsen. Bij therapie is dat nooit zo ter sprake geweest (vond ze zelfs meer in de ach gossie kant zitten, wat ongelofelijk sneu voor je...), maar misschien speelt het wel.

Ja, ik ben boos omdat ex weer een perfect leventje heeft na al z'n geouwehoer, omdat ik de eindjes aan elkaar moet knopen en nog de bitch ben. Ik blijf boos over onrechtvaardige geldzaken. Ik blijf pissig over de gezondheid van m'n moeder...



Ik blijf boos...



Als je dit voor jezelf zo blijft zeggen dan blijf je idd boos. En als je blijft zitten in het verhaal dat je bang bent dat het je opbreekt dan zal dat zeker ook gebeuren. Dan ben je straks 100 en lig je op je sterfbed en besef je dat alles waar je bang voor was en waar je je de hele dag zorgen overmaakte inderdaad zo op je pad is gekomen. En dat je al het mooie gemist hebt. Dat is toch doodzonde. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dat geldt voor de mooie dingen in het leven en ook voor de minder mooie dingen.



Volgens mij heb je veel zinvolle reacties gehad, zowel lieve als kritische, van allerlei forummers. Nu moet je zelf nog echt die verandering willen. En niet passief zijn in je willen, achterover leunen en naar anderen wijzen. Hoe boos (bang) je ook bent. Niemand gaat jouw leven redden. Wat kan jij doen om anders in jouw leven te gaan staan en anders om te gaan met teleurstellingen en tegenslagen. Ook al lijkt het eng, maak kleine stappen. Bijvoorbeeld door met jezelf af te spreken dat je 1 hele dag niet aan je ex en de situatie van je moeder gaat denken (je kan natuurlijk wel aan je moeder denken maar dan op een positieve manier, je moeder is niet alleen haar gezondheid lijkt me). En wanneer de negatieve gedachten toch even in je opkomen, dan zeg je tegen jezelf met een lach op je mond, vandaag even niet. En dit herhaal je elke keer als je toch weer even aan ze denkt. Zonder boos te worden. Je zal zien dat je aan het eind van de dag enorm veel energie over hebt.



Verder geloof ik helaas niet dat jouw kinderen je echte gedrag niet zien. Zelfs al zijn ze jong, kinderen hebben meer door dan je denkt. Zeker mbt het aanvoelen van sfeer, stemming, spanningen, etc.. En ze hebben dan ook door dat jij het gedrag verstopt, dus zullen ze er niet over beginnen. Ik begon ook nooit over het drankprobleem van mijn stiefmoeder. Maar ik wist het wel en wist ook dat zij niet op vragen daarover zat te wachten, het was een geheim waar iedereen in het gezin vanaf wist zonder dat het ooit ter sprake kwam. Je leeft dan in een grote poppenkast en niet alleen jij, maar ook je kinderen. Hen zal je wellicht ook nooit boos zien, of niet weten wat ze echt voelen. Want dat is wat je ze op deze manier leert. Dat je niet met teleurstellingen om kan gaan en ze dan maar met geweld wegdrukt en binnenhoudt en van binnen het aan je laat vreten.



Kom op vrouw, begin met veranderen. Probeer het gewoon, maak kleine stappen. En bedenk dat als je na een maand echt helemaal niets, maar dan ook echt niets, bent opgeschoten je altijd weer terug kan naar het gedrag dat je nu hebt.

quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 14:37:

[...]





En je bedoelt de BGB-methode? Nee, is in ieder geval niet handig nee.De wát voor methode?

Ik wens je veel kalme zelfverzekerdheid toe, BelindaMenthol!