Kinderen
alle pijlers
alle babyspullen opgeruimd
zondag 12 september 2010 om 11:31
Onze jongste zoon is pas 2 jaar geworden.
We hebben dit weekend de babykamer afgebroken,en hem de peuterkamer van grote broer gegeven.(en broer een grote jongenskamer gekregen)
Ik kwam met afbreken/opruimen alle babyspullen tegen,en heb ze in dozen in de kelder gezet totdat mijn zusje ooit zwanger is.
Het deed me helemaal niks het zien van dat babyspul, ik dacht alleen maar :"gelukkig zijn we uit de baby's."
Zijn er meer moeders die het heerlijk vonden om geen kleine baby meer te hebben,of ben ik de enige die het heerlijk vind dat mijn jongens steeds groter&zelfstandiger worden?
En mama dus weer tijd voor zichzelf krijgt.
We hebben dit weekend de babykamer afgebroken,en hem de peuterkamer van grote broer gegeven.(en broer een grote jongenskamer gekregen)
Ik kwam met afbreken/opruimen alle babyspullen tegen,en heb ze in dozen in de kelder gezet totdat mijn zusje ooit zwanger is.
Het deed me helemaal niks het zien van dat babyspul, ik dacht alleen maar :"gelukkig zijn we uit de baby's."
Zijn er meer moeders die het heerlijk vonden om geen kleine baby meer te hebben,of ben ik de enige die het heerlijk vind dat mijn jongens steeds groter&zelfstandiger worden?
En mama dus weer tijd voor zichzelf krijgt.
zondag 12 september 2010 om 11:37
Mijn dochter is bijna 15 maanden, en ik merk het nu al: het is echt heerlijk dat ze groter wordt. De babytijd was leuk hoor, daar niet van. De borstvoeding liep goed, ze was supermakkelijk en we hebben wat afgeknuffeld. Maar nu krijgt ze een eigen karakter, ze gaat op ontdekkingsreis en ik geniet volop met haar mee. Vind het in ieder geval niet erg dat we dat hoodstuk hebben afgesloten.
zondag 12 september 2010 om 11:41
heel herkenbaar.
Wij hebben alle babyspullen verkocht en weggegeven toen de jongste bijna 2 was. Heerlijk. We waren er helemaal klaar mee. Nooit meer zwanger zijn, nooit meer maandenlang gebroken nachten... echt fijn. t Was dat de huisarts ons te jong vond voor sterilisatie...
Een tijdje later kwam mijn man met zijn biecht... hij wilde toch echt nog een derde.
En nu, de mannen zijn 3,5 en bijna 6, zijn we diep aan het nadenken... gaan we voor nog een eigen kind of gaan we voor een pleegkind zorgen? Voorlopig komen we er nog niet uit.
Wij hebben alle babyspullen verkocht en weggegeven toen de jongste bijna 2 was. Heerlijk. We waren er helemaal klaar mee. Nooit meer zwanger zijn, nooit meer maandenlang gebroken nachten... echt fijn. t Was dat de huisarts ons te jong vond voor sterilisatie...
Een tijdje later kwam mijn man met zijn biecht... hij wilde toch echt nog een derde.
En nu, de mannen zijn 3,5 en bijna 6, zijn we diep aan het nadenken... gaan we voor nog een eigen kind of gaan we voor een pleegkind zorgen? Voorlopig komen we er nog niet uit.
zondag 12 september 2010 om 11:43
Héééél herkenbaar!
Ik vind het heerlijk om afscheid te nemen van alle babyspullen. Mijn jongste is ruim 3, gaat over eenhalf jaar naar school, dus de babytijd is hier ook echt afgesloten. En ik vind het heerlijk! Ze worden steeds zelfstandiger. En hoe ouder ze worden, hoe leuker het contact met ze wordt vind ik.
Ik heb ook helemaal geen kriebels als ik een zwangere buik of babytje zie. Ik denk alleen maar, gelukkig dat we die gebroken nachten etc. al gehad hebben, wat heerlijk dat ze allebei kunnen lopen (is mijn rug ook errug blij mee!) en wat heerlijk dat we niet meer aan de slaapjes vasztitten!
Ik vind het heerlijk om afscheid te nemen van alle babyspullen. Mijn jongste is ruim 3, gaat over eenhalf jaar naar school, dus de babytijd is hier ook echt afgesloten. En ik vind het heerlijk! Ze worden steeds zelfstandiger. En hoe ouder ze worden, hoe leuker het contact met ze wordt vind ik.
Ik heb ook helemaal geen kriebels als ik een zwangere buik of babytje zie. Ik denk alleen maar, gelukkig dat we die gebroken nachten etc. al gehad hebben, wat heerlijk dat ze allebei kunnen lopen (is mijn rug ook errug blij mee!) en wat heerlijk dat we niet meer aan de slaapjes vasztitten!
zondag 12 september 2010 om 11:45
Ik zit nog midden in de babytijd. Omdat wij bewust voor één kindje gaan, weet ik dat dit de enige keer is dat ik dit mee maak. Ik geniet van ieder moment, maar ik begrijp je volkomen en verwacht dat ik er net zo over zal denken. Ik ben nogal opruimerig aangelegd en zodra iets niet meer gebruikt wordt, gaat het weg naar vrienden, marktplaats of goede doelen. Ik vind het juist gezond dat je meegroeit met je kinderen.
zondag 12 september 2010 om 12:24
zondag 12 september 2010 om 12:24
zondag 12 september 2010 om 12:52
Ik vind het fantastisch! weg babykriebels, geen verlangen meer naar zo'n klein afhankelijk wezentje. Mijn dochters zijn nu 3 en 4 en ik krijg eindelijk een heel klein beetje mijn leven terug. Laatst dacht ik (ongepland) zwanger te zijn en ik kon alleen maar paniek en angst voelen. Gelukkig was het niet zo. *pfieuw*
Ik voel zelfs een beetje medelijden met vriendinnen die er nu middenin zitten. Erg he?
Heerlijk ook dat mijn dochters nu echte meiden zijn, kinderen die bij je horen en waarmee je een gezin bent.
Ik voel zelfs een beetje medelijden met vriendinnen die er nu middenin zitten. Erg he?
Heerlijk ook dat mijn dochters nu echte meiden zijn, kinderen die bij je horen en waarmee je een gezin bent.
zondag 12 september 2010 om 13:20
Mijn jongste is nu 5,5 maand en ik heb het nu al 
Het leven is ook al heel normaal, want hij slaapt sinds 3,5 maand de klok rond. Dus hopelijk vanaf nu nooit meer standaard gebroken nachten. Alles wat niet meer nodig is, ben ik nu al aan 't verkopen op mp. Zoals badje op standaard en kleertjes 50/56 en 62. Verder duurt het natuurlijk nog even, want veel hebben we nog nodig. Maar de wetenschap dat er nooit meer opnieuw een kleine baby bijkomt vind ik een heerlijk idee. Hier zijn we er zeker van dat het nooit meer gaat kriebelen voor een derde. We zijn helemaal compleet met zn 4-tjes 
Het leven is ook al heel normaal, want hij slaapt sinds 3,5 maand de klok rond. Dus hopelijk vanaf nu nooit meer standaard gebroken nachten. Alles wat niet meer nodig is, ben ik nu al aan 't verkopen op mp. Zoals badje op standaard en kleertjes 50/56 en 62. Verder duurt het natuurlijk nog even, want veel hebben we nog nodig. Maar de wetenschap dat er nooit meer opnieuw een kleine baby bijkomt vind ik een heerlijk idee. Hier zijn we er zeker van dat het nooit meer gaat kriebelen voor een derde. We zijn helemaal compleet met zn 4-tjes
zondag 12 september 2010 om 13:23
quote:Hangmat schreef op 12 september 2010 @ 12:52:
Ik voel zelfs een beetje medelijden met vriendinnen die er nu middenin zitten. Erg he? Ik snap dat wel. Ik heb dat nl. met vriendinnen die nu zwanger zijn. Ik loop natuurlijk nog een kleine fase op jou achter, mijn jongens zijn 28 mnd en 5,5 maand Maar dan ben ik zo blij dat ik niet meer 9 mnd zwanger hoef te zijn en niet meer hoef te bevallen etc. Ik benijd ze niet Die fase is hier nu duidelijk afgesloten.
Ik voel zelfs een beetje medelijden met vriendinnen die er nu middenin zitten. Erg he? Ik snap dat wel. Ik heb dat nl. met vriendinnen die nu zwanger zijn. Ik loop natuurlijk nog een kleine fase op jou achter, mijn jongens zijn 28 mnd en 5,5 maand
Maar dan ben ik zo blij dat ik niet meer 9 mnd zwanger hoef te zijn en niet meer hoef te bevallen etc. Ik benijd ze niet Die fase is hier nu duidelijk afgesloten.
zondag 12 september 2010 om 14:28
Mijn derde en jongste is 2 en ik herken het niet. We willen geen vierde en ik doe ivm ruimtebrek ook van alles weg. Maar ik vind het wel heel moeilijk, afscheid nemen van die bijzondere fase. De kinderen zijn natuurlijk in alle leeftijden bijzonder, maar heb vlagen van weemoed naar het met zorg uitzoeken van spulletjes, in verwachting en alleen maar een vaag idee hebben van hoe dat zijn. Ik verlang wel eens terug naar dat verlangen. De spulletjes zijn er alleen maar symbool voor, want ik hecht op zich niet aan spullen.
zondag 12 september 2010 om 19:49
Heel herkenbaar. Hier is de oudste 2 en half en de jongste wordt volgende maand een jaar. Dan zijn we officieel klaar ben de babytijd, halleluja.
Geen van mijn vriendinnen heeft nog kinderen en zij zijn nu bezig met de vraag of en wanneer ze die willen. Dan ben ik zó blij dat ik het zwangeren, bevallen, kramen en nachten doorhalen al achter de rug heb, met m'n 29 jaar.
Geen van mijn vriendinnen heeft nog kinderen en zij zijn nu bezig met de vraag of en wanneer ze die willen. Dan ben ik zó blij dat ik het zwangeren, bevallen, kramen en nachten doorhalen al achter de rug heb, met m'n 29 jaar.
The time is now
zondag 12 september 2010 om 20:50
Ik vond het zwanger zijn en bevallen allemaal prima te doen. Maar die kinderen.... nee hoor, het zijn schatten. Maar ik ben toch echt blij dat ze nu wat groter worden. De oudste gaat over een paar maanden naar school, de jongste kan steeds duidelijker aangeven wat ze wil. Echt, ik vind het steeds makkelijker en leuker worden.
Tot de pubertijd waarschijnlijk en dan denk ik met weemoed terug aan die slapeloze nachten, maar dat ze tenminste wel in hun eigen bed lagen.
Tot de pubertijd waarschijnlijk en dan denk ik met weemoed terug aan die slapeloze nachten, maar dat ze tenminste wel in hun eigen bed lagen.
zondag 12 september 2010 om 21:46
Ik vind het juist moeilijk.
Het ruimt wel lekker op hoor, ik verkoop ook alles direct, in zoverre heb ik er geen moeite mee.
Maar ik vind de babytijd zooooo leuk, ondanks alle stress die het ook geeft. Eerlijk gezegd vind ik het wel het leukst na de 2 eerste, slopende maanden, dat dan weer wel
Hier hebben we bij de vierde en laatste, wegens alle ziekenhuisperikelen en eetproblematiek helaas helemaal niet van een onbezorgde babytijd kunnen genieten, ik denk dat het em daar zit dat ik er moeite mee heb. Ik heb hem in zijn eerste maanden bijna niet thuis gehad, en ook na die eerste maanden heeft hij heel wat nachtjes in het ziekenhuis doorgebracht. Toen ik hem na die bijna 4 maanden weer thuis kreeg, was hij al geen heel klein baby'tje meer.
Hij is nu 21 maanden, begint voorzichtig wat te stappen en nog steeds mijn 'grote baby' En dat mag hij nog heeeeeeeeeel lang blijven.
Het ruimt wel lekker op hoor, ik verkoop ook alles direct, in zoverre heb ik er geen moeite mee.
Maar ik vind de babytijd zooooo leuk, ondanks alle stress die het ook geeft. Eerlijk gezegd vind ik het wel het leukst na de 2 eerste, slopende maanden, dat dan weer wel
Hier hebben we bij de vierde en laatste, wegens alle ziekenhuisperikelen en eetproblematiek helaas helemaal niet van een onbezorgde babytijd kunnen genieten, ik denk dat het em daar zit dat ik er moeite mee heb. Ik heb hem in zijn eerste maanden bijna niet thuis gehad, en ook na die eerste maanden heeft hij heel wat nachtjes in het ziekenhuis doorgebracht. Toen ik hem na die bijna 4 maanden weer thuis kreeg, was hij al geen heel klein baby'tje meer.
Hij is nu 21 maanden, begint voorzichtig wat te stappen en nog steeds mijn 'grote baby' En dat mag hij nog heeeeeeeeeel lang blijven.
zondag 12 september 2010 om 22:32
Herkenbaar. Dochter is nu 20 maanden en de eerste 6 maanden vond ik ontzettend zwaar. Veel huilen, niet laten troosten, slecht eten. Kortom; die echte babytijd... ik vond er weinig aan Hoe groter ze wordt, hoe meer we van haar genieten. Elke dag vind ik het leuker worden.
Ben nu zwanger van de 2e (over 5 weken uitgerekend). Kijk ontzettend uit naar dat kleine hummeltje, maar zie eerlijk gezegd best op tegen die eerste 6 maanden. Grote kans dat dit een heel ander kindje wordt en misschien is het deze keer minder zwaar. Toch kan ik niet wachten tot dat eerste jaar achter de rug is en ook dit kindje begint te stappen, brabbelen, streken uit begint te halen, noem maar op. Ben meer een peutermoeder dan een babymoeder denk ik.
Ben nu zwanger van de 2e (over 5 weken uitgerekend). Kijk ontzettend uit naar dat kleine hummeltje, maar zie eerlijk gezegd best op tegen die eerste 6 maanden. Grote kans dat dit een heel ander kindje wordt en misschien is het deze keer minder zwaar. Toch kan ik niet wachten tot dat eerste jaar achter de rug is en ook dit kindje begint te stappen, brabbelen, streken uit begint te halen, noem maar op. Ben meer een peutermoeder dan een babymoeder denk ik.
maandag 13 september 2010 om 00:38
Ik had na de tweede ook alle babyspullen weggedaan behalve het bedje en kon dus fijn alles weer aanschaffen. Vond ik ook weer niet zo heel erg.
Ben er nu wel klaar mee, eerlijk gezegd. De oudste twee kunnen lekker zelf spelen en tot voor kort kon ik dan op een stoel en een goed boek lekker zitten, maar sinds uk loopt, wil hij dat ook de hele tijd. Gelijk heeft ie ook, maar het gemak van vorig jaar heb ik nu dus eventjes niet meer. Twee maanden geleden had ik het nog wel over een vierde, maar dat is nu helemaal voorbij...
Ben er nu wel klaar mee, eerlijk gezegd. De oudste twee kunnen lekker zelf spelen en tot voor kort kon ik dan op een stoel en een goed boek lekker zitten, maar sinds uk loopt, wil hij dat ook de hele tijd. Gelijk heeft ie ook, maar het gemak van vorig jaar heb ik nu dus eventjes niet meer. Twee maanden geleden had ik het nog wel over een vierde, maar dat is nu helemaal voorbij...
maandag 13 september 2010 om 10:21
leuk topic.... ik ben benieuwd hoe ik hier over een paar maanden in sta...
Ik ben nu 35,5 week zwanger van mijn 2e kindje. En voor mijn man en mij is het duidelijk dat het hierbij blijft. Bij de 1e zwangerschap had ik zwangerschapsvergiftiging en bij deze bekkeninstabiliteit. Mijn man zei laatst: t is toch wel vervelend dat zwanger zijn zo`n aanslag is steeds...
En toch, toch kan ik er heel emotioneel van worden dat dit de laatste keer zal zijn dat ik de baby in me voel.. het verlangen naar het moment dat ze in mijn armen zal liggen enzo... zoiets magisch, zo bijzonder.
T gaat nergens over natuurlijk.... de beslissing voor wel of geen kind ligt bij ons zelf.. we hebben zelf gezegd 2 kindjes en that`s it.. en dat meen ik ook.. 2 en that`s it... maar jemig wat zal ik t missen!
Ik ben nu 35,5 week zwanger van mijn 2e kindje. En voor mijn man en mij is het duidelijk dat het hierbij blijft. Bij de 1e zwangerschap had ik zwangerschapsvergiftiging en bij deze bekkeninstabiliteit. Mijn man zei laatst: t is toch wel vervelend dat zwanger zijn zo`n aanslag is steeds...
En toch, toch kan ik er heel emotioneel van worden dat dit de laatste keer zal zijn dat ik de baby in me voel.. het verlangen naar het moment dat ze in mijn armen zal liggen enzo... zoiets magisch, zo bijzonder.
T gaat nergens over natuurlijk.... de beslissing voor wel of geen kind ligt bij ons zelf.. we hebben zelf gezegd 2 kindjes en that`s it.. en dat meen ik ook.. 2 en that`s it... maar jemig wat zal ik t missen!
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
