Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 14 september 2010 om 18:03
Hm, dus jullie zien het zo.
Ik vind het fijn om dingen van me af te schrijven en dat lucht me op. Het is soms piekeren, het is soms spuien.
Soms als ik iets eenmaal geschreven heb, is het daarna makkelijker te hanteren of los te laten. Maar ik snap dat het voor lezers niet duidelijk is als ik iets gewoon even kwijt wil.
En zondag had ik echt tijd nodig om af te koelen. Het was dit of mensen uitschelden (vrij willekeurig). En ik kan heel lullig worden dan, dat weet ik van mezelf.
Ik ben een stuk rustiger in mijn hoofd nu ik minder op het forum zit dus dat is een goede oplossing tegen het piekeren.
Ok ik ga eten, dus ben weer weg.
Ik vind het fijn om dingen van me af te schrijven en dat lucht me op. Het is soms piekeren, het is soms spuien.
Soms als ik iets eenmaal geschreven heb, is het daarna makkelijker te hanteren of los te laten. Maar ik snap dat het voor lezers niet duidelijk is als ik iets gewoon even kwijt wil.
En zondag had ik echt tijd nodig om af te koelen. Het was dit of mensen uitschelden (vrij willekeurig). En ik kan heel lullig worden dan, dat weet ik van mezelf.
Ik ben een stuk rustiger in mijn hoofd nu ik minder op het forum zit dus dat is een goede oplossing tegen het piekeren.
Ok ik ga eten, dus ben weer weg.
dinsdag 14 september 2010 om 18:25
Janna,
een stuk terug heb ik in de reacties inderdaad gelezen dat Annemeike nu beperkte internettijden heeft. Als ze maar tijd heeft om de vele reacties te lezen! Want dit topic stroomt over!
Om de begeleiding te krijgen die ik nu heb, heb ik erg veel moeite moeten doen en lang moeten wachten, bureaucratisch gezien. Het loopt daardoor nog niet zo lang allemaal, ongeveer een jaar.
Ik heb mijn financien ondergebracht bij een stichting, ik heb wekelijks een woonbegeleider over de vloer en momenteel ben ik op zoek naar passende psychotherapie. Dat laatste is erg moeilijk te vinden voor me.
een stuk terug heb ik in de reacties inderdaad gelezen dat Annemeike nu beperkte internettijden heeft. Als ze maar tijd heeft om de vele reacties te lezen! Want dit topic stroomt over!
Om de begeleiding te krijgen die ik nu heb, heb ik erg veel moeite moeten doen en lang moeten wachten, bureaucratisch gezien. Het loopt daardoor nog niet zo lang allemaal, ongeveer een jaar.
Ik heb mijn financien ondergebracht bij een stichting, ik heb wekelijks een woonbegeleider over de vloer en momenteel ben ik op zoek naar passende psychotherapie. Dat laatste is erg moeilijk te vinden voor me.
dinsdag 14 september 2010 om 18:47
quote:Moonlight82 schreef op 14 september 2010 @ 16:22:
Wil je dat ik er nu, hier op terugkom?
Ik was heel erg van slag zondagmiddag en moest echt laten bezinken hoe dat nou kon. Ik kon in ieder geval concluderen dat er iets niet goed was. Als het forum mij zo beïnvloedt dan is er iets niet goed, en dan kan ik pas na een tijdje zeggen wat. Niet dezelfde avond. En als ik even heel boos ben (op iets of iemand) dan is dat niet het beste moment om er op door te gaan.
Ik reageer even op dit stukje..
Wanneer het forum je zo beïnvloedt en je heel boos wordt om een futiele opgemerking lijkt het me inderdaad verstandig dat je afstand neemt.
Ik vind het wel heel jammer dat het op deze manier gaat. Ik hou er een nare smaak van in mijn mond; alsof we iets verkeerd hebben gedaan. Terwijl ik zeker weet dat we dat niet hebben.
Ik sluit me ook aan bij Janna wat betreft het stukje over een nieuw topic voor jou.
Nou Moon, nogmaals; ik vind het jammer dat je gaat. Ik hoop dat het je goed gaat.
Even praktisch; je bent er in november niet bij?
Wil je dat ik er nu, hier op terugkom?
Ik was heel erg van slag zondagmiddag en moest echt laten bezinken hoe dat nou kon. Ik kon in ieder geval concluderen dat er iets niet goed was. Als het forum mij zo beïnvloedt dan is er iets niet goed, en dan kan ik pas na een tijdje zeggen wat. Niet dezelfde avond. En als ik even heel boos ben (op iets of iemand) dan is dat niet het beste moment om er op door te gaan.
Ik reageer even op dit stukje..
Wanneer het forum je zo beïnvloedt en je heel boos wordt om een futiele opgemerking lijkt het me inderdaad verstandig dat je afstand neemt.
Ik vind het wel heel jammer dat het op deze manier gaat. Ik hou er een nare smaak van in mijn mond; alsof we iets verkeerd hebben gedaan. Terwijl ik zeker weet dat we dat niet hebben.
Ik sluit me ook aan bij Janna wat betreft het stukje over een nieuw topic voor jou.
Nou Moon, nogmaals; ik vind het jammer dat je gaat. Ik hoop dat het je goed gaat.
Even praktisch; je bent er in november niet bij?
dinsdag 14 september 2010 om 19:18
@Frankie, mooi stukje en het is nogal wat wat je hebt meegemaakt.. je omschrijft het heel helder.
Ik hoop dat je passende psychotherapie kunt krijgen en ik hoop het allerbeste voor je
Janna; hoe goed jij kunt samenvatten en een algehele overview hebt en tips en adviezen geeft vind ik echt uitzonderlijk. En dat is me al vaak opgevallen. Ik heb wereklijk niets toe te voegen aan hoe je de laatste posts omschrijft
Ik hoop dat je passende psychotherapie kunt krijgen en ik hoop het allerbeste voor je
Janna; hoe goed jij kunt samenvatten en een algehele overview hebt en tips en adviezen geeft vind ik echt uitzonderlijk. En dat is me al vaak opgevallen. Ik heb wereklijk niets toe te voegen aan hoe je de laatste posts omschrijft
dinsdag 14 september 2010 om 19:28
quote:schuddebuikje schreef op 14 september 2010 @ 19:18:
Janna; hoe goed jij kunt samenvatten en een algehele overview hebt en tips en adviezen geeft vind ik echt uitzonderlijk. En dat is me al vaak opgevallen. Ik heb werkelijk niets toe te voegen aan hoe je de laatste posts omschrijft Wat lief! Dank je!
Janna; hoe goed jij kunt samenvatten en een algehele overview hebt en tips en adviezen geeft vind ik echt uitzonderlijk. En dat is me al vaak opgevallen. Ik heb werkelijk niets toe te voegen aan hoe je de laatste posts omschrijft Wat lief! Dank je!
dinsdag 14 september 2010 om 20:38
quote:schuddebuikje schreef op 14 september 2010 @ 19:18:
Janna; hoe goed jij kunt samenvatten en een algehele overview hebt en tips en adviezen geeft vind ik echt uitzonderlijk. En dat is me al vaak opgevallen. Ik heb wereklijk niets toe te voegen aan hoe je de laatste posts omschrijft
Helemaal eens.
Hoi Frankie!
Meike.
Janna; hoe goed jij kunt samenvatten en een algehele overview hebt en tips en adviezen geeft vind ik echt uitzonderlijk. En dat is me al vaak opgevallen. Ik heb wereklijk niets toe te voegen aan hoe je de laatste posts omschrijft
Helemaal eens.
Hoi Frankie!
Meike.
woensdag 15 september 2010 om 09:17
Okee iedereen bedankt voor de reacties.
Ik waardeer het dat jullie betrokken zijn maar ben ook geschrokken dat 24 uur stilte van mijn kant zoveel teweeg brengt.
Ik heb op dit moment echt tijd nodig voor mijn echte leven. En ik merk dat het forum te veel en te overheersend in mijn gedachten is, zeker nu.
Wat betreft de meet in november: Het is nog lang geen november maar ik zal wel merken of ik nog uitgenodigd word.
Ben er zaterdag overigens wel. Weet niet of sommigen dat vervelend vinden.
Nou ik heb altijd erg leuk met jullie geschreven en 99 van de honderd keer heb ik ook echt gewaardeerd wat er tegen me gezegd werd. Het was in eerste instantie niet mijn bedoeling om echt afscheid te nemen van jullie als personen (alleen wat afstand van dat verslavende topic) maar het lijkt of dat nu wel aan het gebeuren is.
Dus degenen die ik niet meer zal spreken: ontzettend bedankt voor de vele uren forumplezier, voor de gezellige meet, de vele vele hapjes, het kaarsje, de zeepjes, de bonbons.... alles.
Okee, voor degenen die ik niet meer zal spreken:
Byebye!
Ik waardeer het dat jullie betrokken zijn maar ben ook geschrokken dat 24 uur stilte van mijn kant zoveel teweeg brengt.
Ik heb op dit moment echt tijd nodig voor mijn echte leven. En ik merk dat het forum te veel en te overheersend in mijn gedachten is, zeker nu.
Wat betreft de meet in november: Het is nog lang geen november maar ik zal wel merken of ik nog uitgenodigd word.
Ben er zaterdag overigens wel. Weet niet of sommigen dat vervelend vinden.
Nou ik heb altijd erg leuk met jullie geschreven en 99 van de honderd keer heb ik ook echt gewaardeerd wat er tegen me gezegd werd. Het was in eerste instantie niet mijn bedoeling om echt afscheid te nemen van jullie als personen (alleen wat afstand van dat verslavende topic) maar het lijkt of dat nu wel aan het gebeuren is.
Dus degenen die ik niet meer zal spreken: ontzettend bedankt voor de vele uren forumplezier, voor de gezellige meet, de vele vele hapjes, het kaarsje, de zeepjes, de bonbons.... alles.
Okee, voor degenen die ik niet meer zal spreken:
Byebye!
woensdag 15 september 2010 om 12:10
Moon, waar lees jij dat sommige mensen het contact met jou willen verbreken?
En hoe kom je erbij dat men zich zorgen is gaan maken omdat je 24 uur niks van je liet horen? Men is zich zorgen gaan maken omdat je eerst negatieve feedback gaf en toén niks van je liet horen (maw: conflictsituatie, en dat werd je door niemand gegund).
Het verbaast me dat je blijkbaar onze postings totaal niet binnen laat of kan laten komen. Heel erg zonde.
En hoe kom je erbij dat men zich zorgen is gaan maken omdat je 24 uur niks van je liet horen? Men is zich zorgen gaan maken omdat je eerst negatieve feedback gaf en toén niks van je liet horen (maw: conflictsituatie, en dat werd je door niemand gegund).
Het verbaast me dat je blijkbaar onze postings totaal niet binnen laat of kan laten komen. Heel erg zonde.
woensdag 15 september 2010 om 12:34
Moon, sorry hoor, maar je leest echt dingen die er niet zijn.
Wat ik al eerder schreef en Frizz nu, is dat je nav de feedback fel reageerde, toen wegging maar wel volop op andere topics was. Dus overduidelijk niet aan het forumminderen.
Dus we waren niet bang dat er letterlijk iets was met jou, we dachten te merken dat de feedback verkeerd gevallen was en dat blijkt ook zo te zijn. Maar aangezien we al een hele tijd met elkaar schrijven en we allemaal volwassen zijn, verwachtte ik dat we daar wel weer uit zouden komen samen.
Misschien moet je nog maar eens terug lezen wat er geschreven is, dan zie je (hopelijk) dat het allemaal niet zo heftig is als dat het in jouw hoofd was.
Wat ik al eerder schreef en Frizz nu, is dat je nav de feedback fel reageerde, toen wegging maar wel volop op andere topics was. Dus overduidelijk niet aan het forumminderen.
Dus we waren niet bang dat er letterlijk iets was met jou, we dachten te merken dat de feedback verkeerd gevallen was en dat blijkt ook zo te zijn. Maar aangezien we al een hele tijd met elkaar schrijven en we allemaal volwassen zijn, verwachtte ik dat we daar wel weer uit zouden komen samen.
Misschien moet je nog maar eens terug lezen wat er geschreven is, dan zie je (hopelijk) dat het allemaal niet zo heftig is als dat het in jouw hoofd was.
woensdag 15 september 2010 om 15:09
quote:Moonlight82 schreef op 15 september 2010 @ 09:03:
Voor mij hield een break van het tijd-topic niet hetzelfde in als contact verbreken.
Als dat voor sommigen van jullie wel geldt, okee, dan is dat zo.
Dit is nooit gezegd Moon...
Iedereen heeft gezegd dat je altijd welkom bent en dat het jammer wordt gevonden. Je leest heel selectief.
Verder natuurlijk weer eens met Janna en Frizz.
Voor mij hield een break van het tijd-topic niet hetzelfde in als contact verbreken.
Als dat voor sommigen van jullie wel geldt, okee, dan is dat zo.
Dit is nooit gezegd Moon...
Iedereen heeft gezegd dat je altijd welkom bent en dat het jammer wordt gevonden. Je leest heel selectief.
Verder natuurlijk weer eens met Janna en Frizz.
woensdag 15 september 2010 om 15:24
@ Frankie:
Wat heb je jouw situatie mooi omschreven. Alhoewel de situatie op zichzelf natuulijk verre van mooi is.
Vooral het laatste gedeelte wat je schrijft, raakt me. Dat als je in een psychose zit, de dingen zo echt lijken. En dat het zo verwarrend moet zijn dat de mensen om je heen zeggen dat het níet echt is. Wat moet dat een enorme machteloosheid oproepen. En eenzaamheid ook.
Ik hoop van harte dat je binnenkort goede psychotherapie zult vinden.
Wat heb je jouw situatie mooi omschreven. Alhoewel de situatie op zichzelf natuulijk verre van mooi is.
Vooral het laatste gedeelte wat je schrijft, raakt me. Dat als je in een psychose zit, de dingen zo echt lijken. En dat het zo verwarrend moet zijn dat de mensen om je heen zeggen dat het níet echt is. Wat moet dat een enorme machteloosheid oproepen. En eenzaamheid ook.
Ik hoop van harte dat je binnenkort goede psychotherapie zult vinden.
woensdag 15 september 2010 om 15:37
quote:gipsy25 schreef op 13 september 2010 @ 14:20:
Ik vraag me wel af hoe je nu staat tegenover therapie. Volgens mij ben je in dezelfde periode als de operatie ook gestopt met de therapie maar waren er nog wel enkele openstaande punten.
En moest je er nog over nadenken of je wel weer opnieuw therapie wilde omdat je niet echt tevreden was over de laatste therapeut.
Klopt dat?
En heb je daar nog verder over nagedacht?
Hier had ik nog niet op geantwoord....
Het klopt dat ik in dezelfde periode als mijn operatie ook ben gestopt met therapie. Om niet zulke leuke redenen.
Ik zou in september inderdaad beslissen of ik weer een therapie zou willen volgen, en weer een gesprek met mijn huisarts hebben.
Wat ik op het moment duidelijk heb, is dat ik nu nog niet de motivatie kan opbrengen voor een nieuwe therapie. Ik word er zelfs letterllijk een beetje misselijk van als ik eraan denk.
Wel wil ik naar mijn huisarts gaan, en bespreken óf hij vindt dat ik nog therapie nodig heb, en wat voor therapie hij dan zou adviseren. En wie weet, zegt hij iets waarvan ik gelijk helemaal enthousiast raak
Ik heb ook een beetje de neiging om mij afhankelijk te maken van therapeuten, en dit is ook onderdeel van mijn twijfel. Het is goed voor mij om op eigen benen te staan, en te ervaren dat ik het zélf kan.
Ik moet ook zeggen dat ik het afgelopen half jaar niet veel verschil heb gemerkt zonder therapie. Ik voel me zonder therapie niet beter, maar ook niet slechter.
Alhoewel ik de afgelopen maanden wel wat somber ben geweest. En gevoelens van enorme wanhoop en machteloosheid heb ervaren. En van daaruit een enorme woede.
De laatste weken voel ik me overigens wel goed, en een stuk rustiger van binnen. Jullie zullen het misschien niet geloven, maar dat is sinds de meet. Blijkbaar heeft dat iets positiefs in mij geraakt.
Hoe gaat het vandaag met jou, Gipsy?
Ik had zo met je te doen dat je gisteren zo verdrietig was. Voel je je overbelast? Of ben je verdrietig over je situatie en omstandigheden (wat betreft je klachten en je familie, bedoel ik dan).
Ik vraag me wel af hoe je nu staat tegenover therapie. Volgens mij ben je in dezelfde periode als de operatie ook gestopt met de therapie maar waren er nog wel enkele openstaande punten.
En moest je er nog over nadenken of je wel weer opnieuw therapie wilde omdat je niet echt tevreden was over de laatste therapeut.
Klopt dat?
En heb je daar nog verder over nagedacht?
Hier had ik nog niet op geantwoord....
Het klopt dat ik in dezelfde periode als mijn operatie ook ben gestopt met therapie. Om niet zulke leuke redenen.
Ik zou in september inderdaad beslissen of ik weer een therapie zou willen volgen, en weer een gesprek met mijn huisarts hebben.
Wat ik op het moment duidelijk heb, is dat ik nu nog niet de motivatie kan opbrengen voor een nieuwe therapie. Ik word er zelfs letterllijk een beetje misselijk van als ik eraan denk.
Wel wil ik naar mijn huisarts gaan, en bespreken óf hij vindt dat ik nog therapie nodig heb, en wat voor therapie hij dan zou adviseren. En wie weet, zegt hij iets waarvan ik gelijk helemaal enthousiast raak
Ik heb ook een beetje de neiging om mij afhankelijk te maken van therapeuten, en dit is ook onderdeel van mijn twijfel. Het is goed voor mij om op eigen benen te staan, en te ervaren dat ik het zélf kan.
Ik moet ook zeggen dat ik het afgelopen half jaar niet veel verschil heb gemerkt zonder therapie. Ik voel me zonder therapie niet beter, maar ook niet slechter.
Alhoewel ik de afgelopen maanden wel wat somber ben geweest. En gevoelens van enorme wanhoop en machteloosheid heb ervaren. En van daaruit een enorme woede.
De laatste weken voel ik me overigens wel goed, en een stuk rustiger van binnen. Jullie zullen het misschien niet geloven, maar dat is sinds de meet. Blijkbaar heeft dat iets positiefs in mij geraakt.
Hoe gaat het vandaag met jou, Gipsy?
Ik had zo met je te doen dat je gisteren zo verdrietig was. Voel je je overbelast? Of ben je verdrietig over je situatie en omstandigheden (wat betreft je klachten en je familie, bedoel ik dan).
woensdag 15 september 2010 om 16:33
Lieve meiden.........
Ik schrik een beetje van de situatie rond Moon. Ik heb ook gelezen wat er is geschreven op de bewuste zondag, maar kon niet echt een aanleiding vinden waardoor Moon zich aangevallen moest voelen of zo.
Maar goed, zij vindt het dus wel zo en het is natuurlijk haar goed recht om zich terug te trekken.
Ik vind het alleen zo jammer en begrijp niet goed hoe het tij zo snel kan keren. We hadden het op de meet zó leuk en ik was vantevoren bang dat er misschien een breuk binnen de groep zou kunnen ontstaan, maar toen ik jullie allemaal had meegemaakt, had ik daar niet veel angst meer voor. Niemand viel me tegen (en misschien viel ik iedereen juist wél tegen
).
Ik had dit echt niet verwacht.
Er zijn volgens mij geen verkeerde of onaardige dingen geschreven en dan kan er dus tóch zoiets gebeuren.
Ik wil de boel niet weer helemaal oprakelen, maar ik wou dit toch even kwijt.
Moon, ik zou het jammer vinden als je niet meer zou schrijven hier. Voor mij hoor je er gewoon nog steeds bij.
Ik schrik een beetje van de situatie rond Moon. Ik heb ook gelezen wat er is geschreven op de bewuste zondag, maar kon niet echt een aanleiding vinden waardoor Moon zich aangevallen moest voelen of zo.
Maar goed, zij vindt het dus wel zo en het is natuurlijk haar goed recht om zich terug te trekken.
Ik vind het alleen zo jammer en begrijp niet goed hoe het tij zo snel kan keren. We hadden het op de meet zó leuk en ik was vantevoren bang dat er misschien een breuk binnen de groep zou kunnen ontstaan, maar toen ik jullie allemaal had meegemaakt, had ik daar niet veel angst meer voor. Niemand viel me tegen (en misschien viel ik iedereen juist wél tegen
).
Ik had dit echt niet verwacht.
Er zijn volgens mij geen verkeerde of onaardige dingen geschreven en dan kan er dus tóch zoiets gebeuren.
Ik wil de boel niet weer helemaal oprakelen, maar ik wou dit toch even kwijt.
Moon, ik zou het jammer vinden als je niet meer zou schrijven hier. Voor mij hoor je er gewoon nog steeds bij.
woensdag 15 september 2010 om 16:37
Lief Veraantje,
Een lap tekst, maar wel een móóie lap tekst. Jeetje wat zie jij de dingen helder! Je kent je zelf volgens mij best goed. Bijvoorbeeld dat je schrijft dat je je snel afhankelijk maakt van een therapeut. Knap hoor, dat je dat ziet.
Ik weet ook niet of ik je advies kan geven over wel of geen therapie. Weet je wel waaróm je evt therapie zou willen? Om het verleden te verwerken (als je dat nog niet gedaan hebt) of juist om over de toekomst te praten en hoe je jezelf daarin ziet?
Ik vind het hartstikke gaaf dat de meet jou zo goed heeft gedaan en je zelfs een beetje uit een dip heeft gehaald. Kijk,dát zijn leuke dingen!!
Een lap tekst, maar wel een móóie lap tekst. Jeetje wat zie jij de dingen helder! Je kent je zelf volgens mij best goed. Bijvoorbeeld dat je schrijft dat je je snel afhankelijk maakt van een therapeut. Knap hoor, dat je dat ziet.
Ik weet ook niet of ik je advies kan geven over wel of geen therapie. Weet je wel waaróm je evt therapie zou willen? Om het verleden te verwerken (als je dat nog niet gedaan hebt) of juist om over de toekomst te praten en hoe je jezelf daarin ziet?
Ik vind het hartstikke gaaf dat de meet jou zo goed heeft gedaan en je zelfs een beetje uit een dip heeft gehaald. Kijk,dát zijn leuke dingen!!
woensdag 15 september 2010 om 16:58
Hallo Frankie!
Sorry dat ik nu pas antwoord geef. Dank je wel voor je post.
Ben je een jongen of een meisje (een man of een vrouw)?
[quote]Frankie33 schreef op 14 september 2010 @ 17:57:
Maar ik ben helemaal niet gelukkig. Ik voel me eenzaam! Soms wens ik dat ik "rijp was" voor een instelling. Het is ook wel eens voorgesteld door een psychiater. Maar op andere dagen ben ik blij dat ik mijn vrijheid nog heb.
Ja, dat is moeilijk. Aan de ene kant die drang naar vrijheid en aan de andere kant die behoefte naar een beschermde omgeving. Ik heb die keuze nooit hoeven/mogen maken. Ik werd min of meer gedwongen. Daar heb ik me een tijdlang erg tegen verzet, maar nu heb ik er vrede mee en ben ik bij tijd en wijlen zelfs gelukkig. Soms verlang ik wel hevig naar meer vrijheid, maar vaak denk ik 'het is goed zo'.
Ik stond toen knap ver buiten de realiteit, maar dacht juist dat ik het helderder zag dan iedereen. En eerlijk gezegd zág ik het ook helderder. Alleen ging al mijn energie, iedere calorie, naar dat "zien". Het was verschrikkelijk, dat mensen me voor gek verklaarden terwijl ik het voor het eerst van mijn leven juist helemaal helder zag.
Heel herkenbaar helaas. Toch twijfel ik wel aan mijn omgeving. Het is zo makkelijk om mij als de verwarde te zien als we een meningsverschil hebben over of iets waar of niet waar is. Waarom zou ik altijd ongelijk hebben? Ik weet dat ik er nogal eens naastgezeten heb in het verleden, maar dat betekent niet dat ik soms dingen niet helderder kan zien.
Ach, dit is een discussiepunt waar ik nooit zo heel veel succes mee heb.
. Ik donderde in een maand tijd van mijn bergtop af... De nasleep duurde lang en ik zit nog steeds in een strijd om mijn leven draaglijk te maken. Het geluk bij die opname was dat mijn autisme eindelijk aan het licht kwam.
Ja, wat een rottijd zal dat geweest zijn. Wel fijn dat je autisme ontdekt werd. Hoe vond je dat? Was je blij met de erkenning of wou je er niet aan?
Ik vraag me af of ik met mijn ervaring enigszins een beeld heb van wat schizofrenie inhoudt. Om het zelf te hebben, bedoel ik.
Ik weet niet of je een beeld hebt van wat schizofrenie in houdt. Je weet in ieder geval hoe het is om een psychose te hebben en dat is iets wat veel mensen niet ervaren hebben. Er zijn echter zoveel verschillen in hoe mensen hun schizofrenie ervaren..... Ik beleef veel dingen misschien anders dan mijn buurvrouw of buurman en ik zie ook vaak dat hun gedrag anders is dan bijvoorbeeld het mijne. We hebben wel gemeen dat we psychoses doormaken of doorgemaakt hebben.
Frankie, veel succes!
Liefs
Sorry dat ik nu pas antwoord geef. Dank je wel voor je post.
Ben je een jongen of een meisje (een man of een vrouw)?
[quote]Frankie33 schreef op 14 september 2010 @ 17:57:
Maar ik ben helemaal niet gelukkig. Ik voel me eenzaam! Soms wens ik dat ik "rijp was" voor een instelling. Het is ook wel eens voorgesteld door een psychiater. Maar op andere dagen ben ik blij dat ik mijn vrijheid nog heb.
Ja, dat is moeilijk. Aan de ene kant die drang naar vrijheid en aan de andere kant die behoefte naar een beschermde omgeving. Ik heb die keuze nooit hoeven/mogen maken. Ik werd min of meer gedwongen. Daar heb ik me een tijdlang erg tegen verzet, maar nu heb ik er vrede mee en ben ik bij tijd en wijlen zelfs gelukkig. Soms verlang ik wel hevig naar meer vrijheid, maar vaak denk ik 'het is goed zo'.
Ik stond toen knap ver buiten de realiteit, maar dacht juist dat ik het helderder zag dan iedereen. En eerlijk gezegd zág ik het ook helderder. Alleen ging al mijn energie, iedere calorie, naar dat "zien". Het was verschrikkelijk, dat mensen me voor gek verklaarden terwijl ik het voor het eerst van mijn leven juist helemaal helder zag.
Heel herkenbaar helaas. Toch twijfel ik wel aan mijn omgeving. Het is zo makkelijk om mij als de verwarde te zien als we een meningsverschil hebben over of iets waar of niet waar is. Waarom zou ik altijd ongelijk hebben? Ik weet dat ik er nogal eens naastgezeten heb in het verleden, maar dat betekent niet dat ik soms dingen niet helderder kan zien.
Ach, dit is een discussiepunt waar ik nooit zo heel veel succes mee heb.
. Ik donderde in een maand tijd van mijn bergtop af... De nasleep duurde lang en ik zit nog steeds in een strijd om mijn leven draaglijk te maken. Het geluk bij die opname was dat mijn autisme eindelijk aan het licht kwam.
Ja, wat een rottijd zal dat geweest zijn. Wel fijn dat je autisme ontdekt werd. Hoe vond je dat? Was je blij met de erkenning of wou je er niet aan?
Ik vraag me af of ik met mijn ervaring enigszins een beeld heb van wat schizofrenie inhoudt. Om het zelf te hebben, bedoel ik.
Ik weet niet of je een beeld hebt van wat schizofrenie in houdt. Je weet in ieder geval hoe het is om een psychose te hebben en dat is iets wat veel mensen niet ervaren hebben. Er zijn echter zoveel verschillen in hoe mensen hun schizofrenie ervaren..... Ik beleef veel dingen misschien anders dan mijn buurvrouw of buurman en ik zie ook vaak dat hun gedrag anders is dan bijvoorbeeld het mijne. We hebben wel gemeen dat we psychoses doormaken of doorgemaakt hebben.
Frankie, veel succes!
Liefs
donderdag 16 september 2010 om 08:00
Annemeike, dank je voor je uitgebreide reactie. Ik weet dat je tijd online beperkt is. Ik ben overigens een vrouw van 37.
Daar heb ik me een tijdlang erg tegen verzet, maar nu heb ik er vrede mee en ben ik bij tijd en wijlen zelfs gelukkig. Soms verlang ik wel hevig naar meer vrijheid, maar vaak denk ik 'het is goed zo'.
Beide kan ik me voorstellen. Je verzet, als anderen over jou beschikken en je opsluiten; het zal je maar gebeuren! Ik zou woest worden, en heel lang blijven. Maar de vrede ermee kan ik me dus ook voorstellen. Daar is wel voor nodig dat je de ernst van je aandoening onderkent. Dat was vast niet eenvoudig, om het zwak uit te drukken.
Ach, dit is een discussiepunt waar ik nooit zo heel veel succes mee heb.
Het lijkt me inderdaad niet iets wat je als argument moet willen inzetten naar anderen. Anderen denken toch wel wat ze denken. Net als jijzelf.
Wel fijn dat je autisme ontdekt werd. Hoe vond je dat? Was je blij met de erkenning of wou je er niet aan?
Ik was blij met de erkenning! Maar ik heb inmiddels wel ontdekt dat ik er daarmee nog lang niet ben. Nu kan ik pas écht mijn problemen gericht gaan aanpakken. Dat is echter nog een lange weg...
Ik weet niet of je een beeld hebt van wat schizofrenie in houdt.
Ik vrees van niet... Juist omdat de verstoorde stukjes beleving zo hoogst persoonlijk zijn voor ieder, zijn dit de moeilijkste dingen om anderen in te begrijpen. En soms valt er misschien ook niets te begrijpen, al geloof ik daar niet echt in. Het is gewoon erg moeilijk.
En ik wil nog even mijn hart luchten:
Een tijd geleden heb ik gezien hoe een vrouw van mijn leeftijd op een gevaarlijke manier psychotisch werd. Haar (altijd al) symbiotische en neerbuigend-medelijdende moeder probeerde alles om haar te overtuigen dat ze ziek was. Ze werd uiteindelijk van haar bed gelicht door vijf man en opgesloten. Dat was niet zomaar; ze deed de gevaarlijkste dingen. Ze heeft vanuit het ziekenhuis een rechtszaak tegen die IBS aangespannen. Ze voelde zich niet ziek in haar hoofd, integendeel.
Wat ik zag was dit: een jonge vrouw die inderdaad ziek was geworden, maar HOE KWAM DAT?! Ik wil niet alles hierop gooien, maar die moeder was een vreselijk eng mens. Ze behandelde haar dochter van 34 al haar leven lang als een kleuter. De dochter (een intelligente, pittige meid nog ook, kun je nagaan) kwam niet uit haar moeders ijzeren greep los. Overal moest de dochter toestemming voor vragen. Nog steeds. Ze was tegen haar wil emotioneel afhankelijk. Ik ben ervan overtuigd dat haar moeder haar hierdoor ziek heeft gemaakt, en vervolgens nog zieker heeft gemaakt door bij haar en de hele goegemeente te panieken hoe ziek ze was. Die moeder is zelf ziek: ze is knetter-narcistisch. Het geeft haar een goed gevoel over zichzelf om bij vele anderen gebreken en tekorten vast te stellen en hen ongevraagd te "helpen". Ook, nee vooral wanneer anderen zich prima redden. Bij mij deed ze het ook (ik werkte met beiden): ze behandelde mij en ook de andere collega's als zielig danwel ziek. Behalve zichzelf uiteraard, zij was een toonbeeld van gezondheid, intelligentie (not!) en altruisme. Ze ging ervan uit dat niemand voor zichzelf kon opkomen, etc. Lekker invaliderend. Het zal je moeder maar zijn...
Pfieuw, dat moest ik even kwijt... Overigens is dit verhaal niet bedoeld om te suggereren dat de oorzaak van psychosen bij moeders, of bij wie dan ook ligt. In dit geval was dat (gedeeltelijk) wel zo. Ik ben geen psychiater, maar ik ben evenmin achterlijk. Tussen die moeder en mij heeft het ook geknald, omdat ook ik haar verstikkende ge-betuttel en leugens meer dan zat was. Ik wil dat mens nooit meer zien en werk daar ook niet meer. Mijn psychose had trouwens niets met dat mens te maken hoor. Stel je voor! Dat is een heel ander verhaal.
Doeg Annemeike! Groetjes van Frankie.
Daar heb ik me een tijdlang erg tegen verzet, maar nu heb ik er vrede mee en ben ik bij tijd en wijlen zelfs gelukkig. Soms verlang ik wel hevig naar meer vrijheid, maar vaak denk ik 'het is goed zo'.
Beide kan ik me voorstellen. Je verzet, als anderen over jou beschikken en je opsluiten; het zal je maar gebeuren! Ik zou woest worden, en heel lang blijven. Maar de vrede ermee kan ik me dus ook voorstellen. Daar is wel voor nodig dat je de ernst van je aandoening onderkent. Dat was vast niet eenvoudig, om het zwak uit te drukken.
Ach, dit is een discussiepunt waar ik nooit zo heel veel succes mee heb.
Het lijkt me inderdaad niet iets wat je als argument moet willen inzetten naar anderen. Anderen denken toch wel wat ze denken. Net als jijzelf.
Wel fijn dat je autisme ontdekt werd. Hoe vond je dat? Was je blij met de erkenning of wou je er niet aan?
Ik was blij met de erkenning! Maar ik heb inmiddels wel ontdekt dat ik er daarmee nog lang niet ben. Nu kan ik pas écht mijn problemen gericht gaan aanpakken. Dat is echter nog een lange weg...
Ik weet niet of je een beeld hebt van wat schizofrenie in houdt.
Ik vrees van niet... Juist omdat de verstoorde stukjes beleving zo hoogst persoonlijk zijn voor ieder, zijn dit de moeilijkste dingen om anderen in te begrijpen. En soms valt er misschien ook niets te begrijpen, al geloof ik daar niet echt in. Het is gewoon erg moeilijk.
En ik wil nog even mijn hart luchten:
Een tijd geleden heb ik gezien hoe een vrouw van mijn leeftijd op een gevaarlijke manier psychotisch werd. Haar (altijd al) symbiotische en neerbuigend-medelijdende moeder probeerde alles om haar te overtuigen dat ze ziek was. Ze werd uiteindelijk van haar bed gelicht door vijf man en opgesloten. Dat was niet zomaar; ze deed de gevaarlijkste dingen. Ze heeft vanuit het ziekenhuis een rechtszaak tegen die IBS aangespannen. Ze voelde zich niet ziek in haar hoofd, integendeel.
Wat ik zag was dit: een jonge vrouw die inderdaad ziek was geworden, maar HOE KWAM DAT?! Ik wil niet alles hierop gooien, maar die moeder was een vreselijk eng mens. Ze behandelde haar dochter van 34 al haar leven lang als een kleuter. De dochter (een intelligente, pittige meid nog ook, kun je nagaan) kwam niet uit haar moeders ijzeren greep los. Overal moest de dochter toestemming voor vragen. Nog steeds. Ze was tegen haar wil emotioneel afhankelijk. Ik ben ervan overtuigd dat haar moeder haar hierdoor ziek heeft gemaakt, en vervolgens nog zieker heeft gemaakt door bij haar en de hele goegemeente te panieken hoe ziek ze was. Die moeder is zelf ziek: ze is knetter-narcistisch. Het geeft haar een goed gevoel over zichzelf om bij vele anderen gebreken en tekorten vast te stellen en hen ongevraagd te "helpen". Ook, nee vooral wanneer anderen zich prima redden. Bij mij deed ze het ook (ik werkte met beiden): ze behandelde mij en ook de andere collega's als zielig danwel ziek. Behalve zichzelf uiteraard, zij was een toonbeeld van gezondheid, intelligentie (not!) en altruisme. Ze ging ervan uit dat niemand voor zichzelf kon opkomen, etc. Lekker invaliderend. Het zal je moeder maar zijn...
Pfieuw, dat moest ik even kwijt... Overigens is dit verhaal niet bedoeld om te suggereren dat de oorzaak van psychosen bij moeders, of bij wie dan ook ligt. In dit geval was dat (gedeeltelijk) wel zo. Ik ben geen psychiater, maar ik ben evenmin achterlijk. Tussen die moeder en mij heeft het ook geknald, omdat ook ik haar verstikkende ge-betuttel en leugens meer dan zat was. Ik wil dat mens nooit meer zien en werk daar ook niet meer. Mijn psychose had trouwens niets met dat mens te maken hoor. Stel je voor! Dat is een heel ander verhaal.
Doeg Annemeike! Groetjes van Frankie.
donderdag 16 september 2010 om 09:10
donderdag 16 september 2010 om 12:48
