Werk & Studie
alle pijlers
Dag droombaan!
donderdag 16 september 2010 om 10:53
Dit lijkt een beetje op het verhaal van FlorisFlorijn (Morgen!) maar is toch anders.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
).
Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
). Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
donderdag 16 september 2010 om 11:18
Ik ben het helemaal niet eens met al die andere posters die je complimenteren met je zelfinzicht.
Ik vind het een beslissing die gebaseerd is op angst. Lijkt mij meer dat je last heb van podium vrees. Na al die jaren hard werken is dan eindelijk die baan daar. Logisch dat er dan een gevoel bekruipt van ´is dit het wel?´, maar ook een gevoel van ´wat als ik door de mand val?' Allemaal hele normale gevoelens in dit stadium.
Je hebt hier jaren naar toe gewerkt. En nu is het moment daar.
De makkelijke manier is nee zeggen tegen de baan. De moeilijke weg is de baan accepteren.
Wat je niet moet doen is de baan afzeggen omdat je opeens tot het inzicht bent gekomen dat hard werken niet alles is. Ik geloof er namelijk niets van dat dat de reden is. Ga die baan aan en bekijk hoe je het vindt. Ik denk dat je de werkdruk wel mee zal vinden vallen.
Denk hier goed over na. Overleg ook met mensen die jou goed kennen, zoals je ouders en je vriendinnen.
Ik vind het een beslissing die gebaseerd is op angst. Lijkt mij meer dat je last heb van podium vrees. Na al die jaren hard werken is dan eindelijk die baan daar. Logisch dat er dan een gevoel bekruipt van ´is dit het wel?´, maar ook een gevoel van ´wat als ik door de mand val?' Allemaal hele normale gevoelens in dit stadium.
Je hebt hier jaren naar toe gewerkt. En nu is het moment daar.
De makkelijke manier is nee zeggen tegen de baan. De moeilijke weg is de baan accepteren.
Wat je niet moet doen is de baan afzeggen omdat je opeens tot het inzicht bent gekomen dat hard werken niet alles is. Ik geloof er namelijk niets van dat dat de reden is. Ga die baan aan en bekijk hoe je het vindt. Ik denk dat je de werkdruk wel mee zal vinden vallen.
Denk hier goed over na. Overleg ook met mensen die jou goed kennen, zoals je ouders en je vriendinnen.
donderdag 16 september 2010 om 11:18
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 11:16:
[...]
Heb er al een aantal nachtjes over geslapen en heb idd veel angst. Daarom moet ik de knoop ook doorhakken voor mezelf, anders ga ik er een beetje aan onderdoor
. Wel voor de traineeship gaan is niet meer promoveren (= minder kansen op de arbeidsmarkt daarna).
Het klinkt vaag, maar je moet het je voorstellen dat ik in een branche wilde werken waar bijna iedereen gepromoveerd is, dus ook de mensen die je later gaan aannemen en dan vinden dat zij die vier jaar ook doorgebuffeld zijn en het afbreken van je promotie-onderzoek er misschien op wijst dat je geen doorzettingsvermogen hebt. (Begin ik ook steeds minder te hebben)Dat zijn juiste argumenten om je voors en tegens op te maken. Ook het stukje wat je erna schrijft hoewel dat een assumptie is.
[...]
Heb er al een aantal nachtjes over geslapen en heb idd veel angst. Daarom moet ik de knoop ook doorhakken voor mezelf, anders ga ik er een beetje aan onderdoor
. Wel voor de traineeship gaan is niet meer promoveren (= minder kansen op de arbeidsmarkt daarna). Het klinkt vaag, maar je moet het je voorstellen dat ik in een branche wilde werken waar bijna iedereen gepromoveerd is, dus ook de mensen die je later gaan aannemen en dan vinden dat zij die vier jaar ook doorgebuffeld zijn en het afbreken van je promotie-onderzoek er misschien op wijst dat je geen doorzettingsvermogen hebt. (Begin ik ook steeds minder te hebben
)Dat zijn juiste argumenten om je voors en tegens op te maken. Ook het stukje wat je erna schrijft hoewel dat een assumptie is.
donderdag 16 september 2010 om 11:18
Ja, om iets af te maken voordat je iets nieuws begint, klinkt heel verstandig.
'Ik maak mijn promotieonderzoek af en kom dan weer solliciteren' dat zal iedereen respecteren. Ik denk dat je extra punten hiermee scoort.
Of je dat ook gaat doen, gezien je nieuwe inzichten, daarvoor heb je nu genoeg tijd om over na te denken.
'Ik maak mijn promotieonderzoek af en kom dan weer solliciteren' dat zal iedereen respecteren. Ik denk dat je extra punten hiermee scoort.
Of je dat ook gaat doen, gezien je nieuwe inzichten, daarvoor heb je nu genoeg tijd om over na te denken.
donderdag 16 september 2010 om 11:26
Op mij komt het over dat je deze beslissing heel verstandig hebt beredeneerd, en genoeg argumenten hebt waarom je het niet zou moeten doen. Maar er hoeft maar één reden zijn om het wel te doen, die maar net doorslaggevend kan zijn. En door die ene zin; ' Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.'
Tuurlijk, veel werken zal zwaar zijn. Maar wanneer het je droombaan is, zoals je eigenlijk door laat schemeren, heb je dat er voor over. En wat betreft de vele uren werken de 'planning' van je sociale leven; de soep wordt nooit zo heet gegeten als 'ie wordt opgediend. En wie niet waagt, die niet wint. Opgeven kan altijd nog!
Wat ik je wil meegeven is; hoe goed je alles ook beredeneerd hebt; kies met je hart, en niet met je hoofd. Misschien komt er dan wel iets heel anders uit, misschien ook niet. Maar denk er nog even langer over na. Je twijfelt niet voor niets.
Tuurlijk, veel werken zal zwaar zijn. Maar wanneer het je droombaan is, zoals je eigenlijk door laat schemeren, heb je dat er voor over. En wat betreft de vele uren werken de 'planning' van je sociale leven; de soep wordt nooit zo heet gegeten als 'ie wordt opgediend. En wie niet waagt, die niet wint. Opgeven kan altijd nog!
Wat ik je wil meegeven is; hoe goed je alles ook beredeneerd hebt; kies met je hart, en niet met je hoofd. Misschien komt er dan wel iets heel anders uit, misschien ook niet. Maar denk er nog even langer over na. Je twijfelt niet voor niets.
donderdag 16 september 2010 om 11:26
Echt hoor, al die gedachten die jullie uiten, zijn bij mij de afgelopen dagen ook de revu gepasseerd.
Stel ik me niet gewoon aan? Ik kan altijd nog stoppen gedurende dat traineeship.
Ik denk dat Liselotte wel gelijk heeft dat ik nu een soort koudwatervrees krijg. Het heeft er ook mee te maken dat ik de laatste tijd (jaaa, nu worden jullie helemaal gek van me), ook heb zitten twijfelen of ik niet helemaal een andere richting op wil. Tijdens mijn studie heb ik voornamelijk stages gelopen in de richting van mijn traineeship die ik erg leuk vond. Nu wou ik dat ik ook stage had gelopen in de richting waar ik de laatste tijd over twijfel. Daar zijn de arbeidsvoorwaarden een stuk beter (en het salaris een stuk lager :p).
Misschien moet ik maar eens met een psycholoog gaan praten om uit te vinden wat nou precies mn probleem is :p
Stel ik me niet gewoon aan? Ik kan altijd nog stoppen gedurende dat traineeship.
Ik denk dat Liselotte wel gelijk heeft dat ik nu een soort koudwatervrees krijg. Het heeft er ook mee te maken dat ik de laatste tijd (jaaa, nu worden jullie helemaal gek van me), ook heb zitten twijfelen of ik niet helemaal een andere richting op wil. Tijdens mijn studie heb ik voornamelijk stages gelopen in de richting van mijn traineeship die ik erg leuk vond. Nu wou ik dat ik ook stage had gelopen in de richting waar ik de laatste tijd over twijfel. Daar zijn de arbeidsvoorwaarden een stuk beter (en het salaris een stuk lager :p).
Misschien moet ik maar eens met een psycholoog gaan praten om uit te vinden wat nou precies mn probleem is :p
donderdag 16 september 2010 om 11:29
donderdag 16 september 2010 om 11:30
donderdag 16 september 2010 om 11:30
Of het een goede keuze is geweest zal achteraf blijken.
Persoonlijk heb ik een jaar geleden ook een heel bewuste keuze gemaakt voor een leuker en relaxter leven. Ik werkte ± 60 uur met een goed salaris, een mooie auto etc. Nu werk ik 24 uur bij een heel leuk bedrijf. In de andere 2 dagen klus ik met van alles en nog wat bij, maar dan wel geheel op freelance basis.
Ik ben er absoluut een leuker mens door geworden! En ik ben blij dat ik niet heb gekozen voor een 'glansrijke' carriere. Want wat mijn leven glansrijk maak zijn juist de dingen die ik niet in mijn werk vond, zoals vrienden, familie en genieten van leuke dingen!
In het begin stuitte ik ook wat onbegrip, maar na mijn uitleg waren heel veel mensen juist trots op me dat ik zo´n keuze durfde te maken en me niet liet leiden door status, verwachtingspatronen etc.
Persoonlijk heb ik een jaar geleden ook een heel bewuste keuze gemaakt voor een leuker en relaxter leven. Ik werkte ± 60 uur met een goed salaris, een mooie auto etc. Nu werk ik 24 uur bij een heel leuk bedrijf. In de andere 2 dagen klus ik met van alles en nog wat bij, maar dan wel geheel op freelance basis.
Ik ben er absoluut een leuker mens door geworden! En ik ben blij dat ik niet heb gekozen voor een 'glansrijke' carriere. Want wat mijn leven glansrijk maak zijn juist de dingen die ik niet in mijn werk vond, zoals vrienden, familie en genieten van leuke dingen!
In het begin stuitte ik ook wat onbegrip, maar na mijn uitleg waren heel veel mensen juist trots op me dat ik zo´n keuze durfde te maken en me niet liet leiden door status, verwachtingspatronen etc.
donderdag 16 september 2010 om 11:32
Heel dapper dat je zo'n keuze maakt en dat je er zo over nadenkt voordat je je ergens instort.
Maar denk er alsjeblieft nog even heel goed overna, want ik werk zelf en studeer er naast (universiteit) en ben daar bij elkaar 60 a 70 uur mee bezig. Dus ik weet wat het doet met je prive-leven.
Maar ik vind het heerlijk! Ik doe iets wat ik leuk vind, en waar ik goed in ben.
Ondertussen heb ik een leuke vriend (woon wel al samen), doe genoeg leuke dingen met vrienden en vriendinnen, heb tijd over om te sporten of voor hobbies. Alleen moet ik soms prioriteiten stellen, dus niet naar alle feestjes in het weekend, maar alleen naar een toe. Of een keertje niet met een boek op de bank, maar toch nog een artikel lezen.
En misschien vind je die droomvent wel tijdens je traineeship, omtmoet je een leuke collega die je mee vraagt om te gaan sporten en kan je misschien wel je werktijden indelen waardoor je 's middags naar eerste verjaardag van je neefje/nichtje/kindje van je beste vriendin (of noem maar wat op natuurlijk) kan!
Maar denk er alsjeblieft nog even heel goed overna, want ik werk zelf en studeer er naast (universiteit) en ben daar bij elkaar 60 a 70 uur mee bezig. Dus ik weet wat het doet met je prive-leven.
Maar ik vind het heerlijk! Ik doe iets wat ik leuk vind, en waar ik goed in ben.
Ondertussen heb ik een leuke vriend (woon wel al samen), doe genoeg leuke dingen met vrienden en vriendinnen, heb tijd over om te sporten of voor hobbies. Alleen moet ik soms prioriteiten stellen, dus niet naar alle feestjes in het weekend, maar alleen naar een toe. Of een keertje niet met een boek op de bank, maar toch nog een artikel lezen.
En misschien vind je die droomvent wel tijdens je traineeship, omtmoet je een leuke collega die je mee vraagt om te gaan sporten en kan je misschien wel je werktijden indelen waardoor je 's middags naar eerste verjaardag van je neefje/nichtje/kindje van je beste vriendin (of noem maar wat op natuurlijk) kan!
Ik wil ook een motto
donderdag 16 september 2010 om 11:33
Heb het er overigens met mijn ouders over gehad, maar die kennen mijn branche totaal niet. Ze verbaasden zich er wel over dat ik de afgelopen jaren zo hard gewerkt heb (zelf werken ze beiden part time en vinden dat heerlijk), maar zagen ook dat ik mijn stages erg leuk vond (ok, de bijbanen die ik had om mijn studie te bekostigen vond ik helemaal niks, maar ja, niet alles kan leuk zijn, dat snap ik ook wel).
En ik wil heel graag met mn hart kiezen, maar mn hart is nogal een twijfelkont (er zijn momenten dat ik denk: geweldig, promoveren, zie het al helemaal voor me! En dan denk ik: pffft, ik moet nog drie jaar en ik vind het zo weinig dynamisch. En dan weer: maar die traineeship is misschien toch niet wat ik helemaal wil, toch, wil ik niet liever wat breder opgeleid zijn?)
Overigens is het in mijn branche al snel dat je 'overgespecialiseerd' bent en dat omscholen zeer moeilijk wordt als je eenmaal een bepaalde richting ingeslagen bent.
En ik wil heel graag met mn hart kiezen, maar mn hart is nogal een twijfelkont (er zijn momenten dat ik denk: geweldig, promoveren, zie het al helemaal voor me! En dan denk ik: pffft, ik moet nog drie jaar en ik vind het zo weinig dynamisch. En dan weer: maar die traineeship is misschien toch niet wat ik helemaal wil, toch, wil ik niet liever wat breder opgeleid zijn?)
Overigens is het in mijn branche al snel dat je 'overgespecialiseerd' bent en dat omscholen zeer moeilijk wordt als je eenmaal een bepaalde richting ingeslagen bent.
donderdag 16 september 2010 om 11:35
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 11:26:
Echt hoor, al die gedachten die jullie uiten, zijn bij mij de afgelopen dagen ook de revu gepasseerd.
Stel ik me niet gewoon aan? Ik kan altijd nog stoppen gedurende dat traineeship.
Ik denk dat Liselotte wel gelijk heeft dat ik nu een soort koudwatervrees krijg. Het heeft er ook mee te maken dat ik de laatste tijd (jaaa, nu worden jullie helemaal gek van me), ook heb zitten twijfelen of ik niet helemaal een andere richting op wil. Tijdens mijn studie heb ik voornamelijk stages gelopen in de richting van mijn traineeship die ik erg leuk vond. Nu wou ik dat ik ook stage had gelopen in de richting waar ik de laatste tijd over twijfel. Daar zijn de arbeidsvoorwaarden een stuk beter (en het salaris een stuk lager :p).
Misschien moet ik maar eens met een psycholoog gaan praten om uit te vinden wat nou precies mn probleem is :pIs er geen studieloopbaand adviseur of decaan op je studie waar je mee kan gaan praten? Die weet waarschijnlijk ook beter hoeveel waarde het betreffende traineeship heeft in jouw branche daadwerkelijk heeft. Misschien zijn er andere manieren om aan een mooie carriere te werken, waar jij nog niet aan gedacht hebt!
Echt hoor, al die gedachten die jullie uiten, zijn bij mij de afgelopen dagen ook de revu gepasseerd.
Stel ik me niet gewoon aan? Ik kan altijd nog stoppen gedurende dat traineeship.
Ik denk dat Liselotte wel gelijk heeft dat ik nu een soort koudwatervrees krijg. Het heeft er ook mee te maken dat ik de laatste tijd (jaaa, nu worden jullie helemaal gek van me), ook heb zitten twijfelen of ik niet helemaal een andere richting op wil. Tijdens mijn studie heb ik voornamelijk stages gelopen in de richting van mijn traineeship die ik erg leuk vond. Nu wou ik dat ik ook stage had gelopen in de richting waar ik de laatste tijd over twijfel. Daar zijn de arbeidsvoorwaarden een stuk beter (en het salaris een stuk lager :p).
Misschien moet ik maar eens met een psycholoog gaan praten om uit te vinden wat nou precies mn probleem is :pIs er geen studieloopbaand adviseur of decaan op je studie waar je mee kan gaan praten? Die weet waarschijnlijk ook beter hoeveel waarde het betreffende traineeship heeft in jouw branche daadwerkelijk heeft. Misschien zijn er andere manieren om aan een mooie carriere te werken, waar jij nog niet aan gedacht hebt!
Ik wil ook een motto
donderdag 16 september 2010 om 11:38
quote:imikgirl schreef op 16 september 2010 @ 11:32:
Maar denk er alsjeblieft nog even heel goed overna, want ik werk zelf en studeer er naast (universiteit) en ben daar bij elkaar 60 a 70 uur mee bezig. Dus ik weet wat het doet met je prive-leven.
Maar ik vind het heerlijk! Ik doe iets wat ik leuk vind, en waar ik goed in ben.
Maar studeren is iets tijdelijks. Ik vond het tijdens mijn studie ook geen probleem om zulke achterlijk lange dagen te maken. In tegendeel, ik vond het heerlijk om nog op kantoor te zitten met een enkele andere gek tot laat op de avond, terwijl iedereen al thuis zat en het al donker was. Het had wel iets spannends en thuis wacht er toch niemand op me.
Maar is dat over 10 jaar ook nog spannend? Of alleen maar strontvervelend, omdat ik eigenlijk ook wel had willen leren ballroomdansen of in een orkest had willen spelen of de messiah had willen zingen, maar dat dat niet kan omdat ik dossier zoveel moet uittikken... :p
Maar denk er alsjeblieft nog even heel goed overna, want ik werk zelf en studeer er naast (universiteit) en ben daar bij elkaar 60 a 70 uur mee bezig. Dus ik weet wat het doet met je prive-leven.
Maar ik vind het heerlijk! Ik doe iets wat ik leuk vind, en waar ik goed in ben.
Maar studeren is iets tijdelijks. Ik vond het tijdens mijn studie ook geen probleem om zulke achterlijk lange dagen te maken. In tegendeel, ik vond het heerlijk om nog op kantoor te zitten met een enkele andere gek tot laat op de avond, terwijl iedereen al thuis zat en het al donker was. Het had wel iets spannends en thuis wacht er toch niemand op me.
Maar is dat over 10 jaar ook nog spannend? Of alleen maar strontvervelend, omdat ik eigenlijk ook wel had willen leren ballroomdansen of in een orkest had willen spelen of de messiah had willen zingen, maar dat dat niet kan omdat ik dossier zoveel moet uittikken... :p
donderdag 16 september 2010 om 11:40
quote:imikgirl schreef op 16 september 2010 @ 11:35:
[...]
Is er geen studieloopbaand adviseur of decaan op je studie waar je mee kan gaan praten? Die weet waarschijnlijk ook beter hoeveel waarde het betreffende traineeship heeft in jouw branche daadwerkelijk heeft. Misschien zijn er andere manieren om aan een mooie carriere te werken, waar jij nog niet aan gedacht hebt!
Ben bij een loopbaancoach geweest. Die adviseerde me alle voors en tegens op een rijtje te zetten en dan de knoop door te hakken. Dat kon ook betekenen dat ik tijdelijk voor iets minder leuks (promotie-onderzoek) kies, omdat dat mijn carrierekansen verbreed.
Ik ben alleen bang dat als ik echt niet enthousiaster wordt over mijn onderzoek, die promotie er nooit gaat komen.
Goed, ik heb hele lijsten gemaakt met voors en tegens, maar ik kom er dus niet uit...
(En er is ook altijd de kans dat ik nog word afgewezen voor de traineeship omdat mijn concurrent bijvoorbeeld cum laude gepromoveerd is ofzo :p)
[...]
Is er geen studieloopbaand adviseur of decaan op je studie waar je mee kan gaan praten? Die weet waarschijnlijk ook beter hoeveel waarde het betreffende traineeship heeft in jouw branche daadwerkelijk heeft. Misschien zijn er andere manieren om aan een mooie carriere te werken, waar jij nog niet aan gedacht hebt!
Ben bij een loopbaancoach geweest. Die adviseerde me alle voors en tegens op een rijtje te zetten en dan de knoop door te hakken. Dat kon ook betekenen dat ik tijdelijk voor iets minder leuks (promotie-onderzoek) kies, omdat dat mijn carrierekansen verbreed.
Ik ben alleen bang dat als ik echt niet enthousiaster wordt over mijn onderzoek, die promotie er nooit gaat komen.
Goed, ik heb hele lijsten gemaakt met voors en tegens, maar ik kom er dus niet uit...
(En er is ook altijd de kans dat ik nog word afgewezen voor de traineeship omdat mijn concurrent bijvoorbeeld cum laude gepromoveerd is ofzo :p)
donderdag 16 september 2010 om 11:47
Waarom je keuze baseren op iets wat je in de toekomst misschien gaat vinden?
Ik weet natuurlijk helemaal niets af van je werk, en de branche, maar ik hoor je wel zeggen dat je niet weet hoe je je leven straks met je werk moet gaan combineren. Daar hoef je nu toch nog niet over na te denken? Als je nú denkt dat je het nú aankunt, waarom dat niet doen, wat je nu het liefste wilt, namelijk dat traineeship. Dat lijkt je immers veel interessanter dan promotie doen.
Je kunt toch ieder moment stoppen met je traineeship? Ze zetten toch geen pistool op je borst als je na een jaar aangeeft dat je wilt stoppen? Of is het erg moeilijk om daarna in je vakgebied aan de slag te komen?
Ik weet natuurlijk helemaal niets af van je werk, en de branche, maar ik hoor je wel zeggen dat je niet weet hoe je je leven straks met je werk moet gaan combineren. Daar hoef je nu toch nog niet over na te denken? Als je nú denkt dat je het nú aankunt, waarom dat niet doen, wat je nu het liefste wilt, namelijk dat traineeship. Dat lijkt je immers veel interessanter dan promotie doen.
Je kunt toch ieder moment stoppen met je traineeship? Ze zetten toch geen pistool op je borst als je na een jaar aangeeft dat je wilt stoppen? Of is het erg moeilijk om daarna in je vakgebied aan de slag te komen?
donderdag 16 september 2010 om 11:50
Oh, en wat ik ook een vervelende opmerking vind: dat je moet kiezen tussen je werk of je leven. Dat is toch helemaal geen keuze? Je hebt één leven, en daarin moet je werken. Sommige mensen vinden 20 uur genoeg, en andere mensen werken 60 uur of meer, omdat ze hun werk zo gewelidg vinden.
De mensen die ik ken die heel hard en veel werken, doen dat maar heel zelden voor het geld, of de status, maar enkel omdat ze zo'n enorme drive hebben om te doen wat ze doen.
De mensen die ik ken die heel hard en veel werken, doen dat maar heel zelden voor het geld, of de status, maar enkel omdat ze zo'n enorme drive hebben om te doen wat ze doen.
donderdag 16 september 2010 om 12:01
quote:Liselotte4 schreef op 16 september 2010 @ 11:18:
Ik ben het helemaal niet eens met al die andere posters die je complimenteren met je zelfinzicht.
Ik vind het een beslissing die gebaseerd is op angst. Lijkt mij meer dat je last heb van podium vrees. Na al die jaren hard werken is dan eindelijk die baan daar. Logisch dat er dan een gevoel bekruipt van ´is dit het wel?´, maar ook een gevoel van ´wat als ik door de mand val?' Allemaal hele normale gevoelens in dit stadium.
Je hebt hier jaren naar toe gewerkt. En nu is het moment daar.
De makkelijke manier is nee zeggen tegen de baan. De moeilijke weg is de baan accepteren.Heel erg mee eens!
Ik ben het helemaal niet eens met al die andere posters die je complimenteren met je zelfinzicht.
Ik vind het een beslissing die gebaseerd is op angst. Lijkt mij meer dat je last heb van podium vrees. Na al die jaren hard werken is dan eindelijk die baan daar. Logisch dat er dan een gevoel bekruipt van ´is dit het wel?´, maar ook een gevoel van ´wat als ik door de mand val?' Allemaal hele normale gevoelens in dit stadium.
Je hebt hier jaren naar toe gewerkt. En nu is het moment daar.
De makkelijke manier is nee zeggen tegen de baan. De moeilijke weg is de baan accepteren.Heel erg mee eens!
