Dag droombaan!

Goed zo. Ga maar eens genieten van alle andere dingen dan werk en studie die het leven te bieden heeft. Je leeft maar 1 keer. Veel plezier!!

Het klinkt alsof je al een keuze hebt gemaakt. En dat is al een prestatie op zich. Kenmerk van een keuze maken is dat je altijd iets verliest. Maar je wint ook iets. En toch hoor ik in je post alsmaar doorklinken 'weggooien'. Je gooit toch niet alleen maar iets weg? Je hebt ook iets gekregen, ruimte voor andere dingen. Je bent dus niet alleen maar aan het verliezen maar ook aan het winnen. Bovendien is het door die trainee ship af te wijzen mogelijk om alsnog dat promotie-onderzoek te doen en zijn er vanaf dat punt weer nieuwe mogelijkheden.

Wees niet zo hard voor jezelf.

En refereer niet alleen aan jezelf door jezelf te bekijken door de ogen van anderen. Door je eigen gedrag, in het verleden, en je eigen uitspraken verwachten mensen uit je omgeving dat je voor dat traineeship zal kiezen. Maar dat komt door het beeld dat jij ze hebt voorgeschoteld. Schotel ze iets anders voor: jezelf.

Poeh. Je moet natuurlijk doen waar jij je goed bij voelt. Ik kan me wel heel goed voorstellen dat 80 uur per week werken en verder geen leven hebben je nu opeens niet meer zo aantrekkelijk lijkt!



Het is jouw keus, ik wil je niet in de richting van keus A of keus B praten, maar volgens mij neem je een heel goed (en dapper) besluit!

Ik zou er wat nachtjes over slapen en het heel zeker weten.

Weeg de voors en tegens goed af en maak een bewuste keuze.



Je hebt het binnen bereik, minderen kan altijd nog.



Als je een doordachte keuze maakt, kan je ook op lange duur de consequenties goed aanvaarden. Whatever it is.

Het is niet zo dat je deze keus maakt uit angst?

Hoelang duurt dat traineeship? Is er je na je promotie een reele kans om alsnog dat traineeship te gaan doen? En... heb je niet gewoon koudwatervrees?



Ik denk dat een carriere weliswaar hard werken is, maar dat het niet helemaal een leven in de weg hoeft te staan. Ik weet het eigenlijk wel zeker want ik heb er zelf één. Natuurlijk moet je je focussen, presteren en ben je laat thuis (en pak je er dan weer een dossier bij), maar je hoeft NIET je hele leven op te geven. Ik werk gemiddeld 55 uur per week en heb daarnaast een lieve vriend, doe (niet al te vaak, maar toch) aan sport, eet met vriendinnen die ook lange dagen maken (we eten laat, maar toch, het is gezellig), ga naar feestjes en familie en prop dus zoveel mogelijk in mijn leven als mogelijk. Soms ben ik dan doodvermoeid en vind het niet leuk meer, maar dat gaat altijd weer over. Het is een kwestie van balans, en die vind je als het goed is uiteindelijk. Vind je de balans niet, dan kun je er altijd nog mee uitscheiden.



Overigens werk ik niet hard omdat ik een vet salaris wil, maar omdat ik dit wil leren, wil kunnen en ik het belangrijk vind om in mijn vakgebied de top te halen. Als jij dat ook wilt (en het traineeship daarvoor de aangewezen manier is), gá er dan gewoon voor, zou ik zeggen.. of denk er echt nog eens goed over na voordat je het opgeeft.

Maak de keuze voor jezelf. En voel dit weekend of het goed blijft voelen. Als dat zo is, volg dan je hart en maak je beslissing.



Heel veel succes!

quote:Schattekop schreef op 16 september 2010 @ 11:02:

Het is niet zo dat je deze keus maakt uit angst?Dat is Evidenza haar tekst

Eens met schattekop. Je zou ook kunnen beginnen en dan kijken hoe het eigenlijk bevalt. Ermee stoppen kan altijd nog. Wat wil je dan gaan doen? Wat is precies het alternatief? Schrijf goed de voors en tegens op en maak plannen, ook wat het betekent als je dit wel of niet gaat doen. En dan niet al te zwart wit. Een keuze is altijd goed, als die weloverwogen gedaan wordt. Maar ik lees ook 'weggooien' etc etc en 'wat anderen vinden'. Daar gaat het dus niet o.m. Het gaat om JOU en jouw eigenleven en wat anderen daarvan vinden? Dat maakt helemaal niet uit. En wat betreft die mannen in topbanen, misschien wil//krijg jij wel een man die volledig achter jóuw topbaan staat. Bovendien is het - denk ik - helemaal niet gezegd dát je een topbaan krijgt, ook niet met dit traineeship. Hoe lang duurt het eigenlijk? En hoe oud ben je nu?

Ho stop. Je schrijft dat je het traineeship vele malen leuker vindt dan het promotieonderzoek en toch ga je het afzeggen. Where have I lost you?



Wat je ook kiest, passie is een heel grote kracht. Gebruik die. En of je dan een uiterst succesvolle zakenvrouw, master of beiden wordt maakt dan niet zo heel veel meer uit. Onderzoek of en hoeveel tijd je in je carriere wil steken, baseer je keuze daarop en vergeet vooral niet te genieten. Maar na een aantal jaar flink afzien is het ook niet heel erg meer als je er nog een aantal jaartjes flink afzien tegenaan gooit. Met al die bagage die je nu opbouwt kun je dan namelijk heel leuk beslissen dat jij maar eens een keer een einde gaat maken aan die 60 uur per week, en anders zet je wel je eigen bedrijfje op.



Denk ik.

Maar ik heb niets bereikt, dromen lukt nog wel

Wijs advies Mll..

HEt is goed om voor jezelf te kiezen, maar als deze kans écht zo uniek is als jij zegt.....zou je m dan toch niet aangrijpen en kijken hoe het loopt?

Je kunt altijd tijdens of ná het traineeship nog bekijken of je neit een wat minder drukke baan zou willen, maar wie weet opent dat traineeship wel een heleboel mooie deuren?

Waarbij je ook zelf kunt bepalen hoeveel uur je wilt werken?



Aan de andere kant: als jij je hier echt niet goed meer bij voelt, en andere opties ziet dan kan je ook sterk zijn en voor jezelf kiezen! Het is in ieder geval wel goed dat je er over nadenkt en het zelfinzicht hebt en niet op de automatische piloot meer wilt meedraaien in de mallemolen van de carrieres

Wat een dappere beslissing Karamel.



Misschien moet je het niet al te zwart wit zien. Het voelt nu heel erg als "nu of nooit", maar dat is het waarschijnlijk niet. Er zullen altijd kansen op je weg komen, zeker als je zo gedreven en gepassioneerd bent als je beschrijft. Durft je eigen weg te gaan, ook al is de uitkomst nu misschien minder duidelijk dan het uitgestippelde traject dat je was ingeslagen. Laat je verrassen door het leven!

.

Toen ik je post las, dacht ik echt: blegh dat je dat allemaal wilt. Maar iedereen heeft natuurlijk andere ambities! Mijn kijk tegen werken is vooral; ik werk om te leven. Maar dan wel werk waar ik echt met plezier naartoe ga en dat ik genoeg tijd heb voor mijn vrienden en familie.



Bij mijn laatste werkgever had ik ook een hele ambitieuze manager. Daardoor zag ik ook echt dat ik dat nooooit wilde.

Continue stress, 60 a 80 uur per week werken, zelfs tijdens vakantie nog werken etc etc, iedere dag laat thuis.



Bedenk goed wat je zelf belangrijk vindt en waar je gelukkig van wordt!

quote:americagirl schreef op 16 september 2010 @ 11:09:

HEt is goed om voor jezelf te kiezen, maar als deze kans écht zo uniek is als jij zegt.....zou je m dan toch niet aangrijpen en kijken hoe het loopt?

Je kunt altijd tijdens of ná het traineeship nog bekijken of je neit een wat minder drukke baan zou willen, maar wie weet opent dat traineeship wel een heleboel mooie deuren?

Waarbij je ook zelf kunt bepalen hoeveel uur je wilt werken?



Aan de andere kant: als jij je hier echt niet goed meer bij voelt, en andere opties ziet dan kan je ook sterk zijn en voor jezelf kiezen! Het is in ieder geval wel goed dat je er over nadenkt en het zelfinzicht hebt en niet op de automatische piloot meer wilt meedraaien in de mallemolen van de carrieresWat is voor jezelf kiezen? Voor jezelf kiezen is het verstandigste besluit nemen wat het beste bij je past. Niet wat het lekkerste voelt. Mss is doorbijten juist wel voor jezelf kiezen.

quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 10:53:

Dit lijkt een beetje op het verhaal van FlorisFlorijn (Morgen!) maar is toch anders.



Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)

Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.

Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).

Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)



En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)

Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.



Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is ).



Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.Vanwege deze zin heb ik mijn twijfels.

Het klinkt voor mij ook zo alsof je hier goed over nagedacht hebt, en daarom tot een conclusie bent gekomen. Als jij dit goed overwogen hebt, is het toch prima? En mocht je over 3 jaar toch spijt hebben, kan je dan niet gewoon opnieuw voor dat traineeship solliciteren? Zoals je nu ook tegen die beoordelingscommissie gaat zeggen, dat kan toch ook gewoon? Lijkt mij dan je er dan evt ook vol voor kan gaan, en je kansen aangenomen te worden zullen er niet kleiner op worden (paar jaar meer levenservaring, afgeronde promotie, lijkt me prima voor een traineeship waar ze toch al zelden net afgestudeerden bij aannemen). Je hebt niet definitief overal een streep doorheen gezet, maar wel meer bedenktijd voor wat je echt wil in het leven. En als jij je nu beter voelt bij een andere optie, dan zou ik daar vol voor gaan!

.

Waarom zou je pas een man kunnen zoeken na die tijd?



Het hoeft niet het 1 of het ander te zijn. Kijk, wil je dit niet, dan houdt het op. Dan moet je het niet doen. Maar maak die keuze bewust en op basis van de realiteit die er IS en niet wat jij er van maakt. (op basis van angst)

quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 10:53:

Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.

Maar aan de andere kant: waarom zou jij dat dan niet kunnen met een man achter je? Of nog beter: waarom zou jij niet, vanuit die positie die je dan hebt, kunnen helpen die realiteit te doorbreken?

Je kan toch altijd weer stoppen mocht het niet bevallen of mocht je opeens iets (iemand) in je leven krijgen waar je je tijd liever aan besteedt dan aan je carriere?

Misschien bevalt 't je echter wel en kun je op je 45e gaan rentenieren.