Werk & Studie
alle pijlers
Dag droombaan!
donderdag 16 september 2010 om 10:53
Dit lijkt een beetje op het verhaal van FlorisFlorijn (Morgen!) maar is toch anders.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
).
Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
). Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
donderdag 16 september 2010 om 13:03
quote:rider schreef op 16 september 2010 @ 12:57:
[...]Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.
Zal inderdaad wel cultuurbepaald zijn. Maar ach, als vrouw kun je ook leven zoals je wilt en ik ken niet veel mannen die minder dan 4 dagen willen werken.
Sterker nog, ik heb laatst een rondgang onder mijn mannelijke vrienden/kennissen gedaan en die vonden allemaal toch wel dat ze meer moesten verdienen dan hun vrouw en dat ze liever hebben dat hun vrouw part time werkt en voor de kinderen zorgt, dan dat ze een full time baan hebben en hij ervoor moet zorgen (en dan komt er nog een flauw verhaal over biologie achteraan).
Ik heb ooit een vriendje gehad die geenszins van plan was part time te gaan werken, maar wel graag een groot gezin wou. Ik vroeg hem hoe hij dat voor zich zag met mijn toekomstige beroep? Nou, hij vond dat de oma's wel op konden passen, want een creche is niks voor een kind.
Goed, zoveel bekrompenen starheid kon nergens toe leiden, dus het is alweer een tijdje uit (mijn moeder zag trouwens zo'n oppasbaan helemaal niet zitten), maar ik durf het wel een feit te noemen dat mannen die een omgekeerd rollenpatroon prima vinden, uiterst zeldzaam zijn.
[...]Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.
Zal inderdaad wel cultuurbepaald zijn. Maar ach, als vrouw kun je ook leven zoals je wilt en ik ken niet veel mannen die minder dan 4 dagen willen werken.
Sterker nog, ik heb laatst een rondgang onder mijn mannelijke vrienden/kennissen gedaan en die vonden allemaal toch wel dat ze meer moesten verdienen dan hun vrouw en dat ze liever hebben dat hun vrouw part time werkt en voor de kinderen zorgt, dan dat ze een full time baan hebben en hij ervoor moet zorgen (en dan komt er nog een flauw verhaal over biologie achteraan).
Ik heb ooit een vriendje gehad die geenszins van plan was part time te gaan werken, maar wel graag een groot gezin wou. Ik vroeg hem hoe hij dat voor zich zag met mijn toekomstige beroep? Nou, hij vond dat de oma's wel op konden passen, want een creche is niks voor een kind.
Goed, zoveel bekrompenen starheid kon nergens toe leiden, dus het is alweer een tijdje uit (mijn moeder zag trouwens zo'n oppasbaan helemaal niet zitten), maar ik durf het wel een feit te noemen dat mannen die een omgekeerd rollenpatroon prima vinden, uiterst zeldzaam zijn.
donderdag 16 september 2010 om 13:07
quote:imikgirl schreef op 16 september 2010 @ 13:02:
@ karamel
Verkijk je niet op salaris, het is 'maar' geld. De eerste twee maanden is het erg leuk als je ziet wat je gestort krijgt, maar daarna is het gewoon een maandelijkse handeling.
Je moet echter IEDERE morgen opstaan om naar je werk te gaan. Je kan uitrekenen wat je vrije tijd waard is, maar 32 of 40 uur per week een baan doen die niet leuk genoeg is. Reken maar eens uit hoeveel je dat aan frustratie kost.
Zolang je genoeg geldt hebt om rond te komen en leuke dingen mee te doen is dat ok. Je gaat toch leven naar het inkomen dat je hebt. Of je nu ¤ 2.000 netto per maand hebt of ¤ 3.000.
Tuurlijk, tuurlijk! Maar die traineeship ga ik wel heel leuk vinden.
Jeetje dames, ik heb het nu nog niet afgezegd. Begin steeds meer te denken dat ik die 50+ uren nog wel vol ga houden, haha.
@ karamel
Verkijk je niet op salaris, het is 'maar' geld. De eerste twee maanden is het erg leuk als je ziet wat je gestort krijgt, maar daarna is het gewoon een maandelijkse handeling.
Je moet echter IEDERE morgen opstaan om naar je werk te gaan. Je kan uitrekenen wat je vrije tijd waard is, maar 32 of 40 uur per week een baan doen die niet leuk genoeg is. Reken maar eens uit hoeveel je dat aan frustratie kost.
Zolang je genoeg geldt hebt om rond te komen en leuke dingen mee te doen is dat ok. Je gaat toch leven naar het inkomen dat je hebt. Of je nu ¤ 2.000 netto per maand hebt of ¤ 3.000.
Tuurlijk, tuurlijk! Maar die traineeship ga ik wel heel leuk vinden.
Jeetje dames, ik heb het nu nog niet afgezegd. Begin steeds meer te denken dat ik die 50+ uren nog wel vol ga houden, haha.
donderdag 16 september 2010 om 13:15
Ik heb dit type traineeship zelf ook overwogen (ook al heb ik een iets andere vooropleiding, zie andere topic) en besloten, mede door de adviezen van hier, om er voor te gaan. IBij mijn eerste sollicitatie heb ik de laatste twee gehaald en ben ik het helaas net niet geworden. Ze waren wel heel erg positief over me en waren er van overtuigd dat het me zal lukken om een plaats te vinden.
Echt, je kunt meer dan je denkt. Ik heb vrij veel vrienden, vriendinnen en familieleden die allemaal iets in deze richting doen en het kan. Je kunt het combineren met een relatie, een familie, ik zie het om me heen gebeuren. Door de onregelmatigheid heb je ook regelmatig een weekje vrij, dus dat compenseert weer een boel.
Het voordeel is ook dat je goed zult gaan verdienen en dus voor suffe dingen als huishouden hulp kunt inhuren. Je kunt je focussen op werk en gezin. En parttime werken is wel een optie. Ze zullen wel moeten, met het percentage vrouwen dat tegenwoordig de traineeships bevolkt. Een goede vriendin is vier dagen trainee en werkt daarnaast een dag per week aan haar promotie. Zou dat geen optie zijn?
Ik vind het zo jammer dat je op lijkt te geven voordat je uberhaupt maar begonnen bent. Hoewel ik wel serieus zou overwegen om die promotie (evt in deeltijd) door te zetten. Het opent deuren, en zeker in de wereld waar jij (en ik) je in begeeft.
Tot slot, ik heb een man en twee kinderen en toch wil ik dat traineeship. Het afgelopen jaren heb ik in de avonduren en weekenden mijn proefschrift afgemaakt naast een baan voor vier dagen. Ja, ik ben ambitieus en daar is niets mis mee. Je hoeft je niet te conformeren aan het standaard idee over hoe veel uur mensen (vrouwen) horen te werken. Als dit is wat je diep in je hart wilt, ga er dan voor.
Echt, je kunt meer dan je denkt. Ik heb vrij veel vrienden, vriendinnen en familieleden die allemaal iets in deze richting doen en het kan. Je kunt het combineren met een relatie, een familie, ik zie het om me heen gebeuren. Door de onregelmatigheid heb je ook regelmatig een weekje vrij, dus dat compenseert weer een boel.
Het voordeel is ook dat je goed zult gaan verdienen en dus voor suffe dingen als huishouden hulp kunt inhuren. Je kunt je focussen op werk en gezin. En parttime werken is wel een optie. Ze zullen wel moeten, met het percentage vrouwen dat tegenwoordig de traineeships bevolkt. Een goede vriendin is vier dagen trainee en werkt daarnaast een dag per week aan haar promotie. Zou dat geen optie zijn?
Ik vind het zo jammer dat je op lijkt te geven voordat je uberhaupt maar begonnen bent. Hoewel ik wel serieus zou overwegen om die promotie (evt in deeltijd) door te zetten. Het opent deuren, en zeker in de wereld waar jij (en ik) je in begeeft.
Tot slot, ik heb een man en twee kinderen en toch wil ik dat traineeship. Het afgelopen jaren heb ik in de avonduren en weekenden mijn proefschrift afgemaakt naast een baan voor vier dagen. Ja, ik ben ambitieus en daar is niets mis mee. Je hoeft je niet te conformeren aan het standaard idee over hoe veel uur mensen (vrouwen) horen te werken. Als dit is wat je diep in je hart wilt, ga er dan voor.
donderdag 16 september 2010 om 13:17
@ karamel
Volgens mij is het grootste bezwaar voor jou tot nu toe je uren die je bij dat traineeship gaat werken. Is dit wel te combineren met alle andere leuke dingen in het leven?
Kan je niet eens en lijstje maken van dingen die je zou willen doen. Echt concrete dingen. Zoals: ik wil graag een keer in de week bij mijn ouders eten. Of ik wil graag om de twee weken lekker stappen. Kan je dan niet kijken of die dingen elkaar niet bijten? Misschien vallen die 60 werkuren wel op heel andere momenten dat die andere dingen die je graag wilt doen en hoef je veel minder op te geven dan je nu denkt!
Maar ik wil even toevoegen: welke keuze je ook maakt is natuurlijk goed. Het is JOUW leven!!! Maar maak geen keuze op de verkeerde gronden (angst / wat-als....)
Volgens mij is het grootste bezwaar voor jou tot nu toe je uren die je bij dat traineeship gaat werken. Is dit wel te combineren met alle andere leuke dingen in het leven?
Kan je niet eens en lijstje maken van dingen die je zou willen doen. Echt concrete dingen. Zoals: ik wil graag een keer in de week bij mijn ouders eten. Of ik wil graag om de twee weken lekker stappen. Kan je dan niet kijken of die dingen elkaar niet bijten? Misschien vallen die 60 werkuren wel op heel andere momenten dat die andere dingen die je graag wilt doen en hoef je veel minder op te geven dan je nu denkt!
Maar ik wil even toevoegen: welke keuze je ook maakt is natuurlijk goed. Het is JOUW leven!!! Maar maak geen keuze op de verkeerde gronden (angst / wat-als....)
Ik wil ook een motto
donderdag 16 september 2010 om 13:21
Jammer van die mannen om je heen. Al mijn vrienden met kinderen werken beiden vier dagen, het ideale model wat mij betreft. En kijk maar eens naar de advertenties in MC: daar wordt vaak 0.8 - 1 fte aangegeven bij een vacature hoor.
En je hoeft toch ook geen man te vinden die minder dan vier dagen wil werken? Beide vier, of jij vijf en hij vier dagen is toch ook prima. Of allebei vijf dagen voor mijn part; gelukkig bestaan er geweldige creches.
En je hoeft toch ook geen man te vinden die minder dan vier dagen wil werken? Beide vier, of jij vijf en hij vier dagen is toch ook prima. Of allebei vijf dagen voor mijn part; gelukkig bestaan er geweldige creches.
donderdag 16 september 2010 om 13:25
Heb verder niet zoveel gelezen, maar als dit een once of a liftime kans is, dan moet je die pakken. Misschien een stom voorbeeld: ik werk vanaf mijn 17e, inclusief mijn zaterdagbaan bij de hema meegeteld. Toen ik een jaar of 20 was vond ik dat ik zo weinig mogelijk moest leren, maar wilde toch graag een leuke baan. Het werd dus een secretaressopleiding van een jaar. Met die papieren ben ik het notariaat ingerold. In het notariaat ben ik verder gaan leren en heb een interne studie gedaan omdat er gepretendeerd werd dat, als je die studie had afgerond, je een behoorlijk diploma op zak had. Het einde van het liedje is, is dat ik er 2 jaar geleden achter ben gekomen, dan mijn ambities helemaal niet in het notariaat lagen, maar bij de Nederlandse taal. Wat ik toen had moeten doen is journalistiek studeren of de HBO opleiding Nederlands. En dat voelt voor mij wel een beetje als een gemiste kans. Dat ik 17 jaar lang iets heb gedaan wat op zich wel ok was, maar waarbij ik niet echt die passie voelde, zoals ik die nu voel, wanneer ik een artikel schrijf voor de lokale krant. Want daar ben ik nu mee bezig. Ik ben nu overgegaan op plan B Een administratieve baan voor 20-24 uur per week, schrijven voor de lokale krant en op vrijwillige basis de pr verzorgen voor een vereniging die zich bezighoudt met voorlichting op het gebied van austisme en ASS stoornissen. Wat ik probeer te zeggen is, dat als je dit echt als je passie voelt, dat je niet moet twijfelen en ervoor moet gaan. Anders blijft het aan je knagen dat je deze kans voorbij hebt laten gaan.
donderdag 16 september 2010 om 13:26
@magica,
Ik moet me natuurlijk nog niet rijk rekenen: ook bij mij is de concurrentie moordend en is de kans redelijk aanwezig dat ik afgewezen word. Wie weet hebben de andere sollicitanten ook klinkende CV's (weet ik wel zeker, anders waren ze de hele procedure niet doorgerold). Er werd mij ook aangeboden om aan het einde van de traineeship te promoveren (dat gaat in het begin niet wegens voltijdse andere verplichtingen :p).
Ik vind mijn promotie-onderzoek alleen niet zo leuk. Ik heb al de mogelijkheid gehad een ander project aan te pakken, maar het lukt me niet om het van de grond te krijgen. Ik heb collega's die het heerlijk vinden (zijn wel op een hand te tellen) en collega's die dolongelukkig zich iedere dag naar het werk begeven, alleen maar voor die toekomst. Ik ben bang dat mn proefschrift dan nooit afkomt.
Terwijl het promoveren me altijd geweldig heeft geleken.
Ik twijfel dan ook een beetje tussen: geef ik te vroeg op? Nu kan ik voltijd promoveren, ik weet wat ik heb, misschien wordt het vanzelf leuk, ik heb er de hele week voor, ipv een dag i/d week (dat is echt extreem zwaar heb ik begrepen), ik kan naar alle congressen en cursussen op mijn onderzoeksgebied, etc...
Aan de andere kant: als dat traineeship eenmaal binnen is, word ik er niet zomaar meer uitgegooid, kan ik altijd nog promoveren.
En mijn grootste reden om de sollicitatie toch door te zetten is dat ik die nou eenmaal had staan toen ik werd aangenomen voor mn promotie-onderzoek. Nu ik promoveer mis ik mijn oorspronkelijke vakgebied steeds meer en meer en heb ik het gevoel dat al mijn algemene kennis steeds verder wegzakt (pik je wel weer enigszins op na die vier jaar, roepen de meesten, maar ik stond juist bekend vanwege mijn uitstekende kennis en ik wil geen middelmatige topvrouw worden
)
Ik moet me natuurlijk nog niet rijk rekenen: ook bij mij is de concurrentie moordend en is de kans redelijk aanwezig dat ik afgewezen word. Wie weet hebben de andere sollicitanten ook klinkende CV's (weet ik wel zeker, anders waren ze de hele procedure niet doorgerold). Er werd mij ook aangeboden om aan het einde van de traineeship te promoveren (dat gaat in het begin niet wegens voltijdse andere verplichtingen :p).
Ik vind mijn promotie-onderzoek alleen niet zo leuk. Ik heb al de mogelijkheid gehad een ander project aan te pakken, maar het lukt me niet om het van de grond te krijgen. Ik heb collega's die het heerlijk vinden (zijn wel op een hand te tellen) en collega's die dolongelukkig zich iedere dag naar het werk begeven, alleen maar voor die toekomst. Ik ben bang dat mn proefschrift dan nooit afkomt.
Terwijl het promoveren me altijd geweldig heeft geleken.
Ik twijfel dan ook een beetje tussen: geef ik te vroeg op? Nu kan ik voltijd promoveren, ik weet wat ik heb, misschien wordt het vanzelf leuk, ik heb er de hele week voor, ipv een dag i/d week (dat is echt extreem zwaar heb ik begrepen), ik kan naar alle congressen en cursussen op mijn onderzoeksgebied, etc...
Aan de andere kant: als dat traineeship eenmaal binnen is, word ik er niet zomaar meer uitgegooid, kan ik altijd nog promoveren.
En mijn grootste reden om de sollicitatie toch door te zetten is dat ik die nou eenmaal had staan toen ik werd aangenomen voor mn promotie-onderzoek. Nu ik promoveer mis ik mijn oorspronkelijke vakgebied steeds meer en meer en heb ik het gevoel dat al mijn algemene kennis steeds verder wegzakt (pik je wel weer enigszins op na die vier jaar, roepen de meesten, maar ik stond juist bekend vanwege mijn uitstekende kennis en ik wil geen middelmatige topvrouw worden
)
donderdag 16 september 2010 om 13:31
quote:Booyahh schreef op 16 september 2010 @ 13:20:
Wat heb je aan een huis met 10 kamers en drie badkamers als je er nooit bent?
Vergis je niet in het glazenplafond, het doorbreken ervan zal twice the effort for half the money zijn.
En straks loop je (in je branche) de liefde van je leven tegen het lijf en krijg je ook nog is rammelemde eierstokken, meis wat een ramp! het hele zorgvuldige plannetje wat je zo voor je zag op je 25e helemaal naar de filistijnen!
Ik heb maar 1 ambitie en dat is gelukkig zijn. Dan heb je alles wat je ooit wildeNou, daar ben ik het niet mee eens hoor. Mijn man is jarenlang P en O-er geweest, maar vond het werk eigenlijk helemaal niet leuk meer. Veel te veel gezeur. Hij heeft toen een ommezwaai gemaakt en heeft nu veel meer voldoening in zijn werk dan wat hij in al die jaren heeft gehad. En hij is thuis een stuk gezelliger.
Wat heb je aan een huis met 10 kamers en drie badkamers als je er nooit bent?
Vergis je niet in het glazenplafond, het doorbreken ervan zal twice the effort for half the money zijn.
En straks loop je (in je branche) de liefde van je leven tegen het lijf en krijg je ook nog is rammelemde eierstokken, meis wat een ramp! het hele zorgvuldige plannetje wat je zo voor je zag op je 25e helemaal naar de filistijnen!
Ik heb maar 1 ambitie en dat is gelukkig zijn. Dan heb je alles wat je ooit wildeNou, daar ben ik het niet mee eens hoor. Mijn man is jarenlang P en O-er geweest, maar vond het werk eigenlijk helemaal niet leuk meer. Veel te veel gezeur. Hij heeft toen een ommezwaai gemaakt en heeft nu veel meer voldoening in zijn werk dan wat hij in al die jaren heeft gehad. En hij is thuis een stuk gezelliger.
donderdag 16 september 2010 om 13:33
quote:Booyahh schreef op 16 september 2010 @ 13:20:
En straks loop je (in je branche) de liefde van je leven tegen het lijf en krijg je ook nog is rammelemde eierstokken, meis wat een ramp! het hele zorgvuldige plannetje wat je zo voor je zag op je 25e helemaal naar de filistijnen!
Ik heb maar 1 ambitie en dat is gelukkig zijn. Dan heb je alles wat je ooit wilde
Haha, ik moet zeggen dat ik nooit echt een planner ben geweest, maar dat ik mn opties juist graag openhoud.
Nu dit traineeship opeens op mn pad komt, ga ik een hele hoop andere dingen uitsluiten en dat beangstigt me. Zeker omdat ik iemand ben die heel veel dingen leuk vindt. (Maar een medestudent vertelde ooit dat zijn opleider daarop had gezegd: Dus wat is het probleem? Dan maakt het niet uit wat je kiest, want dan vind je alles wat je kiest uiteindelijk leuk!)
@Magica, heb je die baan uiteindelijk nu wel of niet gekregen?
En straks loop je (in je branche) de liefde van je leven tegen het lijf en krijg je ook nog is rammelemde eierstokken, meis wat een ramp! het hele zorgvuldige plannetje wat je zo voor je zag op je 25e helemaal naar de filistijnen!
Ik heb maar 1 ambitie en dat is gelukkig zijn. Dan heb je alles wat je ooit wilde
Haha, ik moet zeggen dat ik nooit echt een planner ben geweest, maar dat ik mn opties juist graag openhoud.
Nu dit traineeship opeens op mn pad komt, ga ik een hele hoop andere dingen uitsluiten en dat beangstigt me. Zeker omdat ik iemand ben die heel veel dingen leuk vindt. (Maar een medestudent vertelde ooit dat zijn opleider daarop had gezegd: Dus wat is het probleem? Dan maakt het niet uit wat je kiest, want dan vind je alles wat je kiest uiteindelijk leuk!)
@Magica, heb je die baan uiteindelijk nu wel of niet gekregen?
donderdag 16 september 2010 om 13:34
Karamel, het is wel echt heel zwaar om je promotie door te zetten als je het eigenlijk niet leuk vindt. Ik vond promoveren het grootste deel van de tijd geweldig, maar zelfs dan heb je periodes dat je overweegt om er toch maar mee te stoppen, laat staan als je hart er eigenlijk niet ligt. En als je na je traineeship nog zou kunnen promoveren, dan weet ik wel wat ik zou doen in jouw schoenen.
donderdag 16 september 2010 om 13:34
donderdag 16 september 2010 om 13:36
quote:magica schreef op 16 september 2010 @ 13:34:
Karamel, het is wel echt heel zwaar om je promotie door te zetten als je het eigenlijk niet leuk vindt. Ik vond promoveren het grootste deel van de tijd geweldig, maar zelfs dan heb je periodes dat je overweegt om er toch maar mee te stoppen, laat staan als je hart er eigenlijk niet ligt. En als je na je traineeship nog zou kunnen promoveren, dan weet ik wel wat ik zou doen in jouw schoenen.Thnx... Het huidige onderwerp ligt me wel enigszins, maar ik ben toch meer iemand van de breedte en me dus verdiepen in bredere dingen, multiproblematiek, etc... (En dan weet jij wel een beetje waar mijn traineeship toe zal leiden)
Karamel, het is wel echt heel zwaar om je promotie door te zetten als je het eigenlijk niet leuk vindt. Ik vond promoveren het grootste deel van de tijd geweldig, maar zelfs dan heb je periodes dat je overweegt om er toch maar mee te stoppen, laat staan als je hart er eigenlijk niet ligt. En als je na je traineeship nog zou kunnen promoveren, dan weet ik wel wat ik zou doen in jouw schoenen.Thnx... Het huidige onderwerp ligt me wel enigszins, maar ik ben toch meer iemand van de breedte en me dus verdiepen in bredere dingen, multiproblematiek, etc... (En dan weet jij wel een beetje waar mijn traineeship toe zal leiden
)
donderdag 16 september 2010 om 13:37
Ja, daar ben ik ook wel mee bezig, alleen biedt dat op korte termijn geen oplossing. Daarom als inkomenszekerheid eerst een parttime baan ernaast en dan mocht het freelancen toch van de grond komen en ik bouw een beetje een naam op, dan kan ik altijd nog kijken of ik daar fulltime voor ga, maar dan zijn we denk ik wel zo'n drie tot vier jaar verder.
donderdag 16 september 2010 om 13:38
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 13:33:
@Magica, heb je die baan uiteindelijk nu wel of niet gekregen?Niet. Ik heb een keer gesolliciteerd en ben het net niet geworden. Nu wacht ik op de volgende mogelijkheid. De plaatsen zijn niet heel dik gezaaid en ik wil wel enigszins in de buurt werken, want traineeship en gezin en ook nog eens veel reistijd, dat zie ik toch niet zitten.
@Magica, heb je die baan uiteindelijk nu wel of niet gekregen?Niet. Ik heb een keer gesolliciteerd en ben het net niet geworden. Nu wacht ik op de volgende mogelijkheid. De plaatsen zijn niet heel dik gezaaid en ik wil wel enigszins in de buurt werken, want traineeship en gezin en ook nog eens veel reistijd, dat zie ik toch niet zitten.
donderdag 16 september 2010 om 13:39
quote:rider schreef op 16 september 2010 @ 12:57:
[...]
Vrouwen die zwanger willen worden of part time willen werken heb je inderdaad overal. Zwanger worden staat een topbaan niet in de weg, part time werken eigenlijk ook niet. Het vergt alleen nog wat meer creativiteit en inzet.
Ik zie van dichtbij en van heel dichtbij, dat de zogenaamde mannenbolwerken met hun zogenaamde glazen plafonds, zich vaak uitputten in allerlei troetelacties voor vrouwen, maar vrouwen die hogerop willen vinden ze er niet door. Daar waar mensen, man of vrouw, benaderd worden alsof de meesten gewoon de top nooit zullen bereiken, en de enkeling die dat wel wil niet als een soort beperkte mensensoort behandeld wenst te worden, zie je wel vrouwen aan de top. Maar dat zelfs in de extreem geëmancipeerde landen (wat Nederland overduidelijk niet is) de meerderheid aan de top uit mannen bestaat, doet vermoeden dat er statistisch gezien voordelen zitten aan een hoog testosteron-niveau als je ambitie hebt.
Ik heb geen zin in een behoorlijke onderbouwing, dus ik doe het maar als stelling die iedereen dom mag vinden: wat in Nederland "emancipatie" wordt genoemd is een van de belangrijkste oorzaken van het glazen plafond. Wij leven in een land waar jonge vrouwen na een paar jaar werken afgekeurd werden (worden?) omdat werken zo zwaar viel. Prima, fijn, heerlijk dat we zo rijk zijn. Maar dan niet zeuren over glazan plafonds. Luilekkerland laat zich slecht combineren met ambities.
[...]
Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.-Dat sommige vrouwen gewoon niet durven, terwijl ze wel de goede kwalificaties op zak hebben? Zoals onze TO?
[...]
Vrouwen die zwanger willen worden of part time willen werken heb je inderdaad overal. Zwanger worden staat een topbaan niet in de weg, part time werken eigenlijk ook niet. Het vergt alleen nog wat meer creativiteit en inzet.
Ik zie van dichtbij en van heel dichtbij, dat de zogenaamde mannenbolwerken met hun zogenaamde glazen plafonds, zich vaak uitputten in allerlei troetelacties voor vrouwen, maar vrouwen die hogerop willen vinden ze er niet door. Daar waar mensen, man of vrouw, benaderd worden alsof de meesten gewoon de top nooit zullen bereiken, en de enkeling die dat wel wil niet als een soort beperkte mensensoort behandeld wenst te worden, zie je wel vrouwen aan de top. Maar dat zelfs in de extreem geëmancipeerde landen (wat Nederland overduidelijk niet is) de meerderheid aan de top uit mannen bestaat, doet vermoeden dat er statistisch gezien voordelen zitten aan een hoog testosteron-niveau als je ambitie hebt.
Ik heb geen zin in een behoorlijke onderbouwing, dus ik doe het maar als stelling die iedereen dom mag vinden: wat in Nederland "emancipatie" wordt genoemd is een van de belangrijkste oorzaken van het glazen plafond. Wij leven in een land waar jonge vrouwen na een paar jaar werken afgekeurd werden (worden?) omdat werken zo zwaar viel. Prima, fijn, heerlijk dat we zo rijk zijn. Maar dan niet zeuren over glazan plafonds. Luilekkerland laat zich slecht combineren met ambities.
[...]
Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.-Dat sommige vrouwen gewoon niet durven, terwijl ze wel de goede kwalificaties op zak hebben? Zoals onze TO?
donderdag 16 september 2010 om 13:51
Even serieus, tijdens mijn stage kwam ik een 'topvrouw' tegen die mij vroeg of ik hobby's had.
Ik vertelde haar dat ik inderdaad met plezier al jaren hoboconcerten in de huiskamer houd voor de aanwezige mijten.
Zij was helemaal onder de indruk, want 'haar collega's hadden als enige hobby: eten en wijn. Voor de rest hadden ze geen tijd.' Zij vond het zeer belangrijk dat je er nog een hobby op na hield om je werk af en toe van je af te kunnen zetten.
Ik weet nog dat ik het een onaangenaam gesprek vond, maar dat ik ook dacht: Ach, zover zal het bij mij niet komen.
Maar als dit al ja-ren geroepen wordt: dat de uren de pan uit rijzen, dat mensen er een ongezonde levensstijl op nahouden, omdat ze 's avonds te moe zijn om nog fatsoenlijk te koken en dat ik zie dat mijn vrouwelijke collega's significant vaker vrijgezel zijn dan mijn mannelijke... Denk ik nu wel: zover zou het bij mij ook zomaar kunnen komen...
Ik vertelde haar dat ik inderdaad met plezier al jaren hoboconcerten in de huiskamer houd voor de aanwezige mijten.
Zij was helemaal onder de indruk, want 'haar collega's hadden als enige hobby: eten en wijn. Voor de rest hadden ze geen tijd.' Zij vond het zeer belangrijk dat je er nog een hobby op na hield om je werk af en toe van je af te kunnen zetten.
Ik weet nog dat ik het een onaangenaam gesprek vond, maar dat ik ook dacht: Ach, zover zal het bij mij niet komen.
Maar als dit al ja-ren geroepen wordt: dat de uren de pan uit rijzen, dat mensen er een ongezonde levensstijl op nahouden, omdat ze 's avonds te moe zijn om nog fatsoenlijk te koken en dat ik zie dat mijn vrouwelijke collega's significant vaker vrijgezel zijn dan mijn mannelijke... Denk ik nu wel: zover zou het bij mij ook zomaar kunnen komen...
anoniem_113025 wijzigde dit bericht op 16-09-2010 13:52
Reden: zpelfaud
Reden: zpelfaud
% gewijzigd
donderdag 16 september 2010 om 14:19
quote:rider schreef op 16 september 2010 @ 14:09:
[...]
Verklaart dat waarom mannen meer op topposities komen? Denk je dat mannen minder angst hebben?Ik reageer hier even op. Op groepsniveau is dat inderdaad zo. Er zijn vele onderzoeken gedaan waarbij overtuigend is aangetoond, o.a. door het bestuderen van hersenscans (fMRI's), dat dit inderdaad zo is. Binnen de groep mannen en binnen de groep vrouwen (dus op individueel niveau) kan het uiteraard erg verschillen.
[...]
Verklaart dat waarom mannen meer op topposities komen? Denk je dat mannen minder angst hebben?Ik reageer hier even op. Op groepsniveau is dat inderdaad zo. Er zijn vele onderzoeken gedaan waarbij overtuigend is aangetoond, o.a. door het bestuderen van hersenscans (fMRI's), dat dit inderdaad zo is. Binnen de groep mannen en binnen de groep vrouwen (dus op individueel niveau) kan het uiteraard erg verschillen.
