Werk & Studie
alle pijlers
Dag droombaan!
donderdag 16 september 2010 om 10:53
Dit lijkt een beetje op het verhaal van FlorisFlorijn (Morgen!) maar is toch anders.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
).
Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
). Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
donderdag 16 september 2010 om 14:22
donderdag 16 september 2010 om 14:27
quote:Spinster schreef op 16 september 2010 @ 14:22:
[...]
Wat jij doet is al voor waarheid aannemen dat iets gaat gebeuren terwijl je geen glazen glazen bol hebt en dát dan realisme noemen. Dat is slechts truc om je angst niet te hoeven uitdagen.Nee, ik neem voor waarheid aan dat mijn toekomstige functie zeer veel werkuren gaat vergen en ik twijfel of ik dat wel zie zitten. (Terwijl ik eerst dag dat ik dat wel even ging regelen)
[...]
Wat jij doet is al voor waarheid aannemen dat iets gaat gebeuren terwijl je geen glazen glazen bol hebt en dát dan realisme noemen. Dat is slechts truc om je angst niet te hoeven uitdagen.Nee, ik neem voor waarheid aan dat mijn toekomstige functie zeer veel werkuren gaat vergen en ik twijfel of ik dat wel zie zitten. (Terwijl ik eerst dag dat ik dat wel even ging regelen)
donderdag 16 september 2010 om 14:31
quote:saudade schreef op 16 september 2010 @ 14:26:
Is dat traineeship misschien een excuus om je promotie niet af te hoeven maken, omdat je het nu niet leuk vindt of vast zit? En dus niet echt een "droombaan"?
Nee, mijn einddoel was altijd de traineeship, de promotieplek was de geijkte weg om er te komen.
Niet iedereen promoveert in mijn vakgebied. Soms wordt het alsnog verplicht gesteld als je later een vaste baan krijgt, vaak vergroot het je kansen bij een sollicitatie.
Maar ik hoor inderdaad ook regelmatig als je het niet allemaal 'fantastisch' vindt, promotie een zware dobber gaat worden...
Is dat traineeship misschien een excuus om je promotie niet af te hoeven maken, omdat je het nu niet leuk vindt of vast zit? En dus niet echt een "droombaan"?
Nee, mijn einddoel was altijd de traineeship, de promotieplek was de geijkte weg om er te komen.
Niet iedereen promoveert in mijn vakgebied. Soms wordt het alsnog verplicht gesteld als je later een vaste baan krijgt, vaak vergroot het je kansen bij een sollicitatie.
Maar ik hoor inderdaad ook regelmatig als je het niet allemaal 'fantastisch' vindt, promotie een zware dobber gaat worden...
donderdag 16 september 2010 om 14:41
quote:Spinster schreef op 16 september 2010 @ 14:19:
[...]
Ik reageer hier even op. Op groepsniveau is dat inderdaad zo. Er zijn vele onderzoeken gedaan waarbij overtuigend is aangetoond, o.a. door het bestuderen van hersenscans (fMRI's), dat dit inderdaad zo is. Binnen de groep mannen en binnen de groep vrouwen (dus op individueel niveau) kan het uiteraard erg verschillen.OK, dan lijkt me dat een belangrijk onderdeel van de verklaring.
[...]
Ik reageer hier even op. Op groepsniveau is dat inderdaad zo. Er zijn vele onderzoeken gedaan waarbij overtuigend is aangetoond, o.a. door het bestuderen van hersenscans (fMRI's), dat dit inderdaad zo is. Binnen de groep mannen en binnen de groep vrouwen (dus op individueel niveau) kan het uiteraard erg verschillen.OK, dan lijkt me dat een belangrijk onderdeel van de verklaring.
donderdag 16 september 2010 om 14:46
Het schijnt ook dat mannen en vrouwen gemiddeld even slim zijn, maar dat er onder de mannen een veel grotere spreiding is, met dus extreem domme exemplaren, maar ook extreem slimme. (Zal ook wel iets te mee te maken hebben dat autisme-achtige stoornissen vaker bij mannen voorkomen, maar dan doe ik nu even een hele kort door de bocht uitspraak)
Dus op zeer hoog niveau zul je dan meer mannelijke concurrentie hebben dan vrouwelijke.
Dus op zeer hoog niveau zul je dan meer mannelijke concurrentie hebben dan vrouwelijke.
donderdag 16 september 2010 om 14:46
Als je einddoel altijd het traineeship was lijkt het me niet slim om net voor het doel af te haken. Laat het dan maar gebeuren en besluit als je er in zit of dit is wat je wil of niet. Die promotie kan toch op een lager pitje, of later gedaan? Het komt me voor dat die promotie (deelgebied van je vak) je kansen helemaal niet verbreedt maar juist je mogelijkheid om kansen te benutten verder van je weglegt. (dan zou je eerst moeten promoveren, dan werkervaring opdoen in specialisme, dan pas kiezen wat je echt wilt).
Nog maar een paar weken of maanden geleden had je een doel. Traineeship halen, kans op vrijheid om te kiezen binnen een kortere termijn dan je eerder dacht. Waarom dan nu ineens twijfelen?
Nog maar een paar weken of maanden geleden had je een doel. Traineeship halen, kans op vrijheid om te kiezen binnen een kortere termijn dan je eerder dacht. Waarom dan nu ineens twijfelen?
donderdag 16 september 2010 om 14:58
donderdag 16 september 2010 om 15:15
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 14:58:
Nouja, twijfel dus vanwege de zware werktijden.
Mijn ideale optie zou zijn: de komende jaren eerst gewoon wat rondsnuffelen op diverse functies en dan traineeship. Maar dan nemen ze je niet aan, als ze ook kunnen kiezen uit een promovendus en iemand die altijd in dat deelgebied heeft gewerkt.Als dat je ideaal is, dan lijkt de optie 'net niet ideaal maar wel het meest dichtbij ideaal' mij dat je precies het omgekeerde doet. Dus: nu voor dat traineeship gaan, en indien dat niet bevalt daarna een paar jaar(?) rondsnuffelen(?).
Misschien moet je die twee begrippen wat uitleggen en concretiseren. Waarom en waarin zou je willen rondsnuffelen? En waarom voor de duur van een paar jaar?
Nouja, twijfel dus vanwege de zware werktijden.
Mijn ideale optie zou zijn: de komende jaren eerst gewoon wat rondsnuffelen op diverse functies en dan traineeship. Maar dan nemen ze je niet aan, als ze ook kunnen kiezen uit een promovendus en iemand die altijd in dat deelgebied heeft gewerkt.Als dat je ideaal is, dan lijkt de optie 'net niet ideaal maar wel het meest dichtbij ideaal' mij dat je precies het omgekeerde doet. Dus: nu voor dat traineeship gaan, en indien dat niet bevalt daarna een paar jaar(?) rondsnuffelen(?).
Misschien moet je die twee begrippen wat uitleggen en concretiseren. Waarom en waarin zou je willen rondsnuffelen? En waarom voor de duur van een paar jaar?
donderdag 16 september 2010 om 15:35
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 14:46:
Het schijnt ook dat mannen en vrouwen gemiddeld even slim zijn, maar dat er onder de mannen een veel grotere spreiding is, met dus extreem domme exemplaren, maar ook extreem slimme. (Zal ook wel iets te mee te maken hebben dat autisme-achtige stoornissen vaker bij mannen voorkomen, maar dan doe ik nu even een hele kort door de bocht uitspraak)
Dus op zeer hoog niveau zul je dan meer mannelijke concurrentie hebben dan vrouwelijke.dat verklaart veel
Het schijnt ook dat mannen en vrouwen gemiddeld even slim zijn, maar dat er onder de mannen een veel grotere spreiding is, met dus extreem domme exemplaren, maar ook extreem slimme. (Zal ook wel iets te mee te maken hebben dat autisme-achtige stoornissen vaker bij mannen voorkomen, maar dan doe ik nu even een hele kort door de bocht uitspraak)
Dus op zeer hoog niveau zul je dan meer mannelijke concurrentie hebben dan vrouwelijke.dat verklaart veel
donderdag 16 september 2010 om 16:02
En als je de topfunctie heb bent, kun je dan later alsnog solliciteren bij je alternatief?
Wat trekt je in deze topfuntie zijn? Is dat het klant-contact? Een plan opstellen en kijken wat daar de gevolgen van zijn? Want dat heb je op de X-afdeling natuurlijk niet.
Het valt me wel op, dat je heel veel bezig bent met dat je straks geen tijd hebt voor hobby's en/of gezin. Heb je hobby's waar je meer tijd aan zou willen besteden? Of zijn er dingen waar je niet aan toekomt? Misschien ben je gewoon niet echt een hobby-mens en heb je er daarom nooit tijd voor vrij gemaakt?
En vind je het hebben van een gezin in de toekomst belangrijker dan heb hebben van een baan waar je voldoening uit haalt? Je kunt nu wel de keuze maken voor een bepaalde richting met het idee dat je dan meer tijd hebt voor een partner en kinderen, om dan toch nog steeds geen partner tegen het lijf te lopen. Heb je niet die leuke baan en ook geen partner.
Ik zou kiezen voor het werk, waarvan jij denkt dat je het het leukste vindt (en zo te lezen is dat niet het promotie-onderzoek). Los van je aantal uren, salaris en dat soort dingen. Voldoening uit je werk halen is namelijk veel waard. Elke dag met tegenzin naar je zeer goedbetaalde baan houdt je namelijk geen jaren vol (zeg ik uit ervaring).
Wat trekt je in deze topfuntie zijn? Is dat het klant-contact? Een plan opstellen en kijken wat daar de gevolgen van zijn? Want dat heb je op de X-afdeling natuurlijk niet.
Het valt me wel op, dat je heel veel bezig bent met dat je straks geen tijd hebt voor hobby's en/of gezin. Heb je hobby's waar je meer tijd aan zou willen besteden? Of zijn er dingen waar je niet aan toekomt? Misschien ben je gewoon niet echt een hobby-mens en heb je er daarom nooit tijd voor vrij gemaakt?
En vind je het hebben van een gezin in de toekomst belangrijker dan heb hebben van een baan waar je voldoening uit haalt? Je kunt nu wel de keuze maken voor een bepaalde richting met het idee dat je dan meer tijd hebt voor een partner en kinderen, om dan toch nog steeds geen partner tegen het lijf te lopen. Heb je niet die leuke baan en ook geen partner.
Ik zou kiezen voor het werk, waarvan jij denkt dat je het het leukste vindt (en zo te lezen is dat niet het promotie-onderzoek). Los van je aantal uren, salaris en dat soort dingen. Voldoening uit je werk halen is namelijk veel waard. Elke dag met tegenzin naar je zeer goedbetaalde baan houdt je namelijk geen jaren vol (zeg ik uit ervaring).
donderdag 16 september 2010 om 16:03
Oké, ik ga even proberen te reageren zonder dat je verhaal als je het straks weghaalt al te veel herleidbaar is.
Om te beginnen: je zit in een heel interessante richting
Dan:
1. Weet je zeker dat je op dezelfde opleidingsplek wil solliciteren als die vriendin (als ik het goed begrepen heb)? Levert dat geen spanning op?
2. Weet je zeker dat je een gesprek tussen twee, zo te horen, zure en dichtgetikte kerels zo'n grote rol laat spelen in jouw overwegingen? Het is duidelijk dat wat zij hebben gezegd aansluit bij een grote angst van je. In hoeverre wil je je door angst laten leiden? Teveel angst is geen realisme, echt niet.
3. Nog afgezien van je keuze om voor deze opleidingsplek te willen gaan: wil jij doorgaan met een promotietraject waarbij je pas op 1/4 bent én je het niet naar je zin hebt én je toch niet wetenschappelijk verder wil? Is het niet beter om je te laten leiden door wat je écht boeit, daar dan studie- en werkervaring in op te doen en ondertussen naar manieren te zoeken om het niet gepromoveerd zijn te compenseren?
4. Waarom is het belangrijk voor je dat je werk spectaculair is? Dit is geen oordeel maar echt bedoeld als vraag: wat levert het je op? Welke kwaliteiten, karaktereigenschappen en motivatie roept 'spectaculair' bij je op?
5. Het is goed om vooruit te kijken, zeker ook in deze tak van sport, maar wil jij misschien niet té ver vooruit kijken? Is het misschien tijd om heel even stil te staan bij wat je al bereikt hebt? En dan bedoel ik dus letterlijk stilstaan. Dus nu geen grote keuzes maken en het hele roer opeens helemaal omgooien, maar echt even de rust voor jezelf pakken om te voelen wat je bereikt hebt. Wat voel je dan? Voel je trots? Of voel je daarnaast ook plezier? Waar voel je het meest plezier bij? Kun je dat vertalen naar een keuze richting de toekomst?
6. Ik ga je recht door zee iets zeggen dat misschien wat minder aardig overkomt. Mag ik opmerken dat ik het gevoel krijg dat jouw persoonlijke ontwikkeling tot een volwassen en evenwichtige vrouw wat achterloopt bij je professionele ontwikkeling? Ik vind dat je voor je leeftijd en opleidingsniveau echt teveel bezig bent met je afmeten aan vriendinnetjes en aan oude zeurpieten. Het wordt nu tijd om te durven vertrouwen op jezelf. Dat is gewoon een keuze die je kunt maken.
Om te beginnen: je zit in een heel interessante richting
Dan:
1. Weet je zeker dat je op dezelfde opleidingsplek wil solliciteren als die vriendin (als ik het goed begrepen heb)? Levert dat geen spanning op?
2. Weet je zeker dat je een gesprek tussen twee, zo te horen, zure en dichtgetikte kerels zo'n grote rol laat spelen in jouw overwegingen? Het is duidelijk dat wat zij hebben gezegd aansluit bij een grote angst van je. In hoeverre wil je je door angst laten leiden? Teveel angst is geen realisme, echt niet.
3. Nog afgezien van je keuze om voor deze opleidingsplek te willen gaan: wil jij doorgaan met een promotietraject waarbij je pas op 1/4 bent én je het niet naar je zin hebt én je toch niet wetenschappelijk verder wil? Is het niet beter om je te laten leiden door wat je écht boeit, daar dan studie- en werkervaring in op te doen en ondertussen naar manieren te zoeken om het niet gepromoveerd zijn te compenseren?
4. Waarom is het belangrijk voor je dat je werk spectaculair is? Dit is geen oordeel maar echt bedoeld als vraag: wat levert het je op? Welke kwaliteiten, karaktereigenschappen en motivatie roept 'spectaculair' bij je op?
5. Het is goed om vooruit te kijken, zeker ook in deze tak van sport, maar wil jij misschien niet té ver vooruit kijken? Is het misschien tijd om heel even stil te staan bij wat je al bereikt hebt? En dan bedoel ik dus letterlijk stilstaan. Dus nu geen grote keuzes maken en het hele roer opeens helemaal omgooien, maar echt even de rust voor jezelf pakken om te voelen wat je bereikt hebt. Wat voel je dan? Voel je trots? Of voel je daarnaast ook plezier? Waar voel je het meest plezier bij? Kun je dat vertalen naar een keuze richting de toekomst?
6. Ik ga je recht door zee iets zeggen dat misschien wat minder aardig overkomt. Mag ik opmerken dat ik het gevoel krijg dat jouw persoonlijke ontwikkeling tot een volwassen en evenwichtige vrouw wat achterloopt bij je professionele ontwikkeling? Ik vind dat je voor je leeftijd en opleidingsniveau echt teveel bezig bent met je afmeten aan vriendinnetjes en aan oude zeurpieten. Het wordt nu tijd om te durven vertrouwen op jezelf. Dat is gewoon een keuze die je kunt maken.
donderdag 16 september 2010 om 16:31
quote:Spinster schreef op 16 september 2010 @ 16:03:
Oké, ik ga even proberen te reageren zonder dat je verhaal als je het straks weghaalt al te veel herleidbaar is.
Om te beginnen: je zit in een heel interessante richting
Dan:
1. Weet je zeker dat je op dezelfde opleidingsplek wilt solliciteren als die vriendin (als ik het goed begrepen heb)? Levert dat geen spanning op?
2. Weet je zeker dat je een gesprek tussen twee, zo te horen, zure en dichtgetikte kerels zo'n grote rol laat spelen in jouw overwegingen? Het is duidelijk dat wat zij hebben gezegd aansluit bij een grote angst van je. In hoeverre wil je je door angst laten leiden? Teveel angst is geen realisme, echt niet.
3. Nog afgezien van je keuze om voor deze opleidingsplek te willen gaan: wil jij doorgaan met een promotietraject waarbij je pas op 1/4 bent én je het niet naar je zin hebt én je toch niet wetenschappelijk verder wil? Is het niet beter om je te laten leiden door wat je écht boeit, daar studie- en werkervaring in op te doen en ondertussen naar manieren zoekt om het niet gepromoveerd zijn te compenseren?
4. Waarom is het belangrijk voor je dat je werk sectaculair is? (let op: dit is geen oordeel maar echt bedoeld als vraag: wat levert het je op? Welke kwaliteiten, karaktereigenschappen en motivatie roept 'spectaculair' bij je op?)
5. Het is goed om vooruit te kijken, zeker ook in deze tak van sport, maar wil je niet té ver vooruit kijken? Is het misschien tijd om heel even stil te staan bij wat je al bereikt hebt? En dan bedoel ik dus letterlijk stilstaan. Dus nu geen grote keuzes maken en het hele roer opeens omgooien, maar echt even de rust voor jezelf pakken om te voelen wat je bereikt hebt. Wat voel je dan? Voel je trots? Of voel je daarnaast ook plezier? Waar voel je het meest plezier bij? Kun je dat vertalen naar een keuze richting de toekomst?
6. Ik ga je recht door zee wat zeggen dat misschien wat minder aardig overkomt. Mag ik opmerken dat ik het gevoel krijg dat jouw persoonlijke ontwikkeling tot een volwassen en evenwichtige vrouw wat achterloopt bij je professionele ontwikkeling? Ik vind dat je voor je leeftijd en opleidingsniveau echt teveel bezig bent met je afmeten aan vriendinnetjes en aan oude zeurpieten. Het wordt nu tijd om te durven vertrouwen op jezelf. Dat is gewoon een keuze die je kunt maken.
1. Nee, ze hebben daar een groot tekort en zolang ik niet met open TBC kom aanlopen, nemen ze ons allebei aan
2. Ja, daar heb je een punt. Sterker nog, mijn vriendinnen roepen allemaal dat als ik bij 'andere leuke baan' ga beginnen, ik mijn traineeship wel kan vergeten. Ik ben dan degene die zegt: maar als ik het uitleg dat het een droom van me was, en dat ik veel andere capaciteiten heb opgedaan: leiding geven, werken onder druk, etc..., dat ik ze misschien best kan overtuigen.
3. Je hebt inderdaad een punt. Ik denk ook dat ik hiermee ga stoppen. Het stomme is dat ik in dat sollicitatieproject zit. Ik vind eerlijk gezegd dat ik het nog even een kans moet geven, mijn promotie-onderzoek, dat ik geen haast moet hebben, maar ondertussen lukt het me hele dagen niet om ook maar een artikel te lezen :p
Overigens wordt er tijdens en na mn traineeship van me verwacht dat ik blijf publiceren, helemaal als ik ooit bij een universiteit terecht zou komen.
4. Tja, spectaculair is voor een nerd als mij een complex probleem met zeldzame kenmerken
. Maar ook situaties waar ik meteen een pasklaar antwoord op moet hebben (dat heb ik tijdens mijn stage ooit meegemaakt en als dan blijkt dat ik de zaak in de kort beschikbare tijd goed heb afgehandeld, zit ik echt te stuiteren op mn stoel van enthousiasme.) Hoop dat je een beetje snapt waar ik op doel
Ik vind acute situaties spectaculair, wie niet? (ok, niet iedereen, maar in mijn vakgebied velen wel). De mogelijkheid om mijn beroep in alle omstandigheden uit te kunnen oefenen. Dat kan ik nu bij lange na nog niet. Ik ben net afgestudeerd, ik voldoe wel aan bepaalde competenties, maar ik heb nog een lange weg te gaan.
5. Ik wou inderdaad even de rust nemen, vandaar dat ik dacht dat ik mn traineeship het beste bij voorbaat kon afzeggen. Ik heb namelijk moeten beloven dat ik kom als ik aangenomen word (was een beetje vreemde situatie). Doe ik dat niet, dan zullen ze dat niet vergeten natuurlijk. Aan de andere kant, als ik wel aan de trainee ship begin en het halverwege afbreek om toch 'die andere baan' te gaan doen, kan ik het in deze kleine wereld in de toekomst ook wel schudden, dus dat is niet echt een optie.
Voel ik me trots over waar ik nu ben? Ja, ontzettend. Goed, ik zit nu in een groep met ook mensen die weer nog getalenteerder zijn dan ik, en wat dat betreft ben ik wel een strebertje, maar ik besef wel dat ik het tot nu toe best goed gedaan heb.
Bij wat ik nu doe, voel ik geen plezier, tenzij ik kan doen wat ik tijdens mijn stages ook gedaan heb: Allerhande problemen oplossen, van ingewikkeld tot vrij eenvoudig. Promotie-onderzoek is een enkel probleem oplossen, het klinkt raar, maar ik vind het niet echt uitdagend.
Dus voor de toekomst wil ik doen wat ik tijdens mijn stages deed. Maar nu de invulling: traineeship betekent dat dat het de rest van mn leven gaat worden. (En hoe eerder ik eraan begin, hoe eerder de sleur komt, haha).
6. Ja hoor dat mag je wel zeggen. Ben het ook wel met je eens. Tot voor kort wist ik heel goed wat ik wilde, maar nu twijfel ik. Ik heb al eerder meegemaakt dat anderen op persoonlijk vlak veel verder waren dan ik, terwijl ik qua kennis heel goed ben (waardoor het lijkt alsof ik zeer goed gebouwd ben). Ik zie het maar zo dat je niet in altijd in alles even goed kan zijn en dat de rest vanzelf wel komt (als je het de kans maar geeft). Misschien dat mijn ouders daarom ook hoopten dat ik nu wat meer tijd aan mezelf ging besteden :p.
Maar goed, in dit vak hebben de meeste topmannen en vrouwen wel een beetje een slag van de molen meegekregen, zoals je vast wel regelmatig hoort
Overigens: ik kan het meestal wel relativeren, maar nu het opeens zo dichtbij komt, ga ik allemaal doemscenario's bedenken. Op de werkvloer ben ik echter toch wel een evenwichtig mens, anders was men niet zo tevreden geweest tijdens mijn stages. En die zeurpieten zijn wel mijn toegang tot het walhalla
Oké, ik ga even proberen te reageren zonder dat je verhaal als je het straks weghaalt al te veel herleidbaar is.
Om te beginnen: je zit in een heel interessante richting
Dan:
1. Weet je zeker dat je op dezelfde opleidingsplek wilt solliciteren als die vriendin (als ik het goed begrepen heb)? Levert dat geen spanning op?
2. Weet je zeker dat je een gesprek tussen twee, zo te horen, zure en dichtgetikte kerels zo'n grote rol laat spelen in jouw overwegingen? Het is duidelijk dat wat zij hebben gezegd aansluit bij een grote angst van je. In hoeverre wil je je door angst laten leiden? Teveel angst is geen realisme, echt niet.
3. Nog afgezien van je keuze om voor deze opleidingsplek te willen gaan: wil jij doorgaan met een promotietraject waarbij je pas op 1/4 bent én je het niet naar je zin hebt én je toch niet wetenschappelijk verder wil? Is het niet beter om je te laten leiden door wat je écht boeit, daar studie- en werkervaring in op te doen en ondertussen naar manieren zoekt om het niet gepromoveerd zijn te compenseren?
4. Waarom is het belangrijk voor je dat je werk sectaculair is? (let op: dit is geen oordeel maar echt bedoeld als vraag: wat levert het je op? Welke kwaliteiten, karaktereigenschappen en motivatie roept 'spectaculair' bij je op?)
5. Het is goed om vooruit te kijken, zeker ook in deze tak van sport, maar wil je niet té ver vooruit kijken? Is het misschien tijd om heel even stil te staan bij wat je al bereikt hebt? En dan bedoel ik dus letterlijk stilstaan. Dus nu geen grote keuzes maken en het hele roer opeens omgooien, maar echt even de rust voor jezelf pakken om te voelen wat je bereikt hebt. Wat voel je dan? Voel je trots? Of voel je daarnaast ook plezier? Waar voel je het meest plezier bij? Kun je dat vertalen naar een keuze richting de toekomst?
6. Ik ga je recht door zee wat zeggen dat misschien wat minder aardig overkomt. Mag ik opmerken dat ik het gevoel krijg dat jouw persoonlijke ontwikkeling tot een volwassen en evenwichtige vrouw wat achterloopt bij je professionele ontwikkeling? Ik vind dat je voor je leeftijd en opleidingsniveau echt teveel bezig bent met je afmeten aan vriendinnetjes en aan oude zeurpieten. Het wordt nu tijd om te durven vertrouwen op jezelf. Dat is gewoon een keuze die je kunt maken.
1. Nee, ze hebben daar een groot tekort en zolang ik niet met open TBC kom aanlopen, nemen ze ons allebei aan
2. Ja, daar heb je een punt. Sterker nog, mijn vriendinnen roepen allemaal dat als ik bij 'andere leuke baan' ga beginnen, ik mijn traineeship wel kan vergeten. Ik ben dan degene die zegt: maar als ik het uitleg dat het een droom van me was, en dat ik veel andere capaciteiten heb opgedaan: leiding geven, werken onder druk, etc..., dat ik ze misschien best kan overtuigen.
3. Je hebt inderdaad een punt. Ik denk ook dat ik hiermee ga stoppen. Het stomme is dat ik in dat sollicitatieproject zit. Ik vind eerlijk gezegd dat ik het nog even een kans moet geven, mijn promotie-onderzoek, dat ik geen haast moet hebben, maar ondertussen lukt het me hele dagen niet om ook maar een artikel te lezen :p
Overigens wordt er tijdens en na mn traineeship van me verwacht dat ik blijf publiceren, helemaal als ik ooit bij een universiteit terecht zou komen.
4. Tja, spectaculair is voor een nerd als mij een complex probleem met zeldzame kenmerken
. Maar ook situaties waar ik meteen een pasklaar antwoord op moet hebben (dat heb ik tijdens mijn stage ooit meegemaakt en als dan blijkt dat ik de zaak in de kort beschikbare tijd goed heb afgehandeld, zit ik echt te stuiteren op mn stoel van enthousiasme.) Hoop dat je een beetje snapt waar ik op doel Ik vind acute situaties spectaculair, wie niet? (ok, niet iedereen, maar in mijn vakgebied velen wel). De mogelijkheid om mijn beroep in alle omstandigheden uit te kunnen oefenen. Dat kan ik nu bij lange na nog niet. Ik ben net afgestudeerd, ik voldoe wel aan bepaalde competenties, maar ik heb nog een lange weg te gaan.
5. Ik wou inderdaad even de rust nemen, vandaar dat ik dacht dat ik mn traineeship het beste bij voorbaat kon afzeggen. Ik heb namelijk moeten beloven dat ik kom als ik aangenomen word (was een beetje vreemde situatie). Doe ik dat niet, dan zullen ze dat niet vergeten natuurlijk. Aan de andere kant, als ik wel aan de trainee ship begin en het halverwege afbreek om toch 'die andere baan' te gaan doen, kan ik het in deze kleine wereld in de toekomst ook wel schudden, dus dat is niet echt een optie.
Voel ik me trots over waar ik nu ben? Ja, ontzettend. Goed, ik zit nu in een groep met ook mensen die weer nog getalenteerder zijn dan ik, en wat dat betreft ben ik wel een strebertje, maar ik besef wel dat ik het tot nu toe best goed gedaan heb.
Bij wat ik nu doe, voel ik geen plezier, tenzij ik kan doen wat ik tijdens mijn stages ook gedaan heb: Allerhande problemen oplossen, van ingewikkeld tot vrij eenvoudig. Promotie-onderzoek is een enkel probleem oplossen, het klinkt raar, maar ik vind het niet echt uitdagend.
Dus voor de toekomst wil ik doen wat ik tijdens mijn stages deed. Maar nu de invulling: traineeship betekent dat dat het de rest van mn leven gaat worden. (En hoe eerder ik eraan begin, hoe eerder de sleur komt, haha).
6. Ja hoor dat mag je wel zeggen. Ben het ook wel met je eens. Tot voor kort wist ik heel goed wat ik wilde, maar nu twijfel ik. Ik heb al eerder meegemaakt dat anderen op persoonlijk vlak veel verder waren dan ik, terwijl ik qua kennis heel goed ben (waardoor het lijkt alsof ik zeer goed gebouwd ben
). Ik zie het maar zo dat je niet in altijd in alles even goed kan zijn en dat de rest vanzelf wel komt (als je het de kans maar geeft). Misschien dat mijn ouders daarom ook hoopten dat ik nu wat meer tijd aan mezelf ging besteden :p. Maar goed, in dit vak hebben de meeste topmannen en vrouwen wel een beetje een slag van de molen meegekregen, zoals je vast wel regelmatig hoort
Overigens: ik kan het meestal wel relativeren, maar nu het opeens zo dichtbij komt, ga ik allemaal doemscenario's bedenken. Op de werkvloer ben ik echter toch wel een evenwichtig mens, anders was men niet zo tevreden geweest tijdens mijn stages. En die zeurpieten zijn wel mijn toegang tot het walhalla
donderdag 16 september 2010 om 16:34
quote:MarijeMarije schreef op 16 september 2010 @ 16:02:
Heeft je allround-wens misschien ook te maken met onzekerheid of je het als specialist zou kunnen?
Nee, op het gevaar af van labiele persoonlijkheid te promoveren tot narcist, ik denk dat ik wel de capaciteiten in huis heb om topvrouw te worden
(Overigens: was dat promoveren maar zo makkelijk )
Heeft je allround-wens misschien ook te maken met onzekerheid of je het als specialist zou kunnen?
Nee, op het gevaar af van labiele persoonlijkheid te promoveren tot narcist, ik denk dat ik wel de capaciteiten in huis heb om topvrouw te worden
(Overigens: was dat promoveren maar zo makkelijk
)
donderdag 16 september 2010 om 16:43
quote:MarijeMarije schreef op 16 september 2010 @ 16:02:
En als je de topfunctie heb bent, kun je dan later alsnog solliciteren bij je alternatief?
Ja, absoluut, maar dan kan ik daarna niet meer terug naar topfunctie.
quote:Wat trekt je in deze topfuntie zijn? Is dat het klant-contact? Een plan opstellen en kijken wat daar de gevolgen van zijn? Want dat heb je op de X-afdeling natuurlijk niet.
Absoluut klant-contact. Dat heb je bij het alternatief ook wel, maar daar is het verloop wat groter, omdat niemand een vaste projectleider heeft (ervan uitgaande dat ik dan één van de projectleiders ben).
quote:
Het valt me wel op, dat je heel veel bezig bent met dat je straks geen tijd hebt voor hobby's en/of gezin. Heb je hobby's waar je meer tijd aan zou willen besteden? Of zijn er dingen waar je niet aan toekomt? Misschien ben je gewoon niet echt een hobby-mens en heb je er daarom nooit tijd voor vrij gemaakt?
En vind je het hebben van een gezin in de toekomst belangrijker dan heb hebben van een baan waar je voldoening uit haalt? Je kunt nu wel de keuze maken voor een bepaalde richting met het idee dat je dan meer tijd hebt voor een partner en kinderen, om dan toch nog steeds geen partner tegen het lijf te lopen. Heb je niet die leuke baan en ook geen partner.
Heel eerlijk gezegd heb ik altijd gevonden dat mijn baan voor een eventueel gezin gaat. Mijn vriendinnen gaan nu allemaal settelen, ons contact wordt minder, zeker nu er ook kindjes komen. Is allemaal niet erg, dat gebeurt. Desnoods maak ik nieuwe vrienden. Maar het maakt het wel een beetje eenzaam. Gelukkig kan ik altijd bij mijn familie terecht. Ik denk dat dat wel een voorwaarde is in mijn situatie.
Ik had vrij veel hobby's. Aan een aantal beleefde ik echt enorm veel plezier. Ik deed bijvoorbeeld met regelmaat optredens. Dat deed ik het liefst met andere mensen, maar daarvoor moet je wel repeteren. Ik besloot op een gegeven moment maar niet meer lid te worden van gezelschappen, omdat ik de repetities vaak niet kon bijwonen. Ten eerste omdat ik laat thuis ben en het niet red om er op tijd te zijn, ten tweede omdat ik regelmatig totaal uitgeput ben aan het einde van een werkdag en het moeite voor elkaar krijg om avondeten te maken. Tijdens mijn stage in het vakgebied dat ik wil volgen, at ik regelmatig pas om 10 uur 's avonds. En dan ging wel mn wekker weer om 6 uur 's ochtends.
quote:Ik zou kiezen voor het werk, waarvan jij denkt dat je het het leukste vindt (en zo te lezen is dat niet het promotie-onderzoek). Los van je aantal uren, salaris en dat soort dingen. Voldoening uit je werk halen is namelijk veel waard. Elke dag met tegenzin naar je zeer goedbetaalde baan houdt je namelijk geen jaren vol (zeg ik uit ervaring).Helemaal mee eens. Jammer dat je er ervaring in hebt
En als je de topfunctie heb bent, kun je dan later alsnog solliciteren bij je alternatief?
Ja, absoluut, maar dan kan ik daarna niet meer terug naar topfunctie.
quote:Wat trekt je in deze topfuntie zijn? Is dat het klant-contact? Een plan opstellen en kijken wat daar de gevolgen van zijn? Want dat heb je op de X-afdeling natuurlijk niet.
Absoluut klant-contact
. Dat heb je bij het alternatief ook wel, maar daar is het verloop wat groter, omdat niemand een vaste projectleider heeft (ervan uitgaande dat ik dan één van de projectleiders ben). quote:
Het valt me wel op, dat je heel veel bezig bent met dat je straks geen tijd hebt voor hobby's en/of gezin. Heb je hobby's waar je meer tijd aan zou willen besteden? Of zijn er dingen waar je niet aan toekomt? Misschien ben je gewoon niet echt een hobby-mens en heb je er daarom nooit tijd voor vrij gemaakt?
En vind je het hebben van een gezin in de toekomst belangrijker dan heb hebben van een baan waar je voldoening uit haalt? Je kunt nu wel de keuze maken voor een bepaalde richting met het idee dat je dan meer tijd hebt voor een partner en kinderen, om dan toch nog steeds geen partner tegen het lijf te lopen. Heb je niet die leuke baan en ook geen partner.
Heel eerlijk gezegd heb ik altijd gevonden dat mijn baan voor een eventueel gezin gaat. Mijn vriendinnen gaan nu allemaal settelen, ons contact wordt minder, zeker nu er ook kindjes komen. Is allemaal niet erg, dat gebeurt. Desnoods maak ik nieuwe vrienden. Maar het maakt het wel een beetje eenzaam. Gelukkig kan ik altijd bij mijn familie terecht. Ik denk dat dat wel een voorwaarde is in mijn situatie.
Ik had vrij veel hobby's. Aan een aantal beleefde ik echt enorm veel plezier. Ik deed bijvoorbeeld met regelmaat optredens. Dat deed ik het liefst met andere mensen, maar daarvoor moet je wel repeteren. Ik besloot op een gegeven moment maar niet meer lid te worden van gezelschappen, omdat ik de repetities vaak niet kon bijwonen. Ten eerste omdat ik laat thuis ben en het niet red om er op tijd te zijn, ten tweede omdat ik regelmatig totaal uitgeput ben aan het einde van een werkdag en het moeite voor elkaar krijg om avondeten te maken. Tijdens mijn stage in het vakgebied dat ik wil volgen, at ik regelmatig pas om 10 uur 's avonds. En dan ging wel mn wekker weer om 6 uur 's ochtends.
quote:Ik zou kiezen voor het werk, waarvan jij denkt dat je het het leukste vindt (en zo te lezen is dat niet het promotie-onderzoek). Los van je aantal uren, salaris en dat soort dingen. Voldoening uit je werk halen is namelijk veel waard. Elke dag met tegenzin naar je zeer goedbetaalde baan houdt je namelijk geen jaren vol (zeg ik uit ervaring).Helemaal mee eens. Jammer dat je er ervaring in hebt
donderdag 16 september 2010 om 16:50
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 16:31: En die zeurpieten zijn wel mijn toegang tot het walhalla ;)Wat leuk om te lezen allemaal en leuk ook dat je over alle punten nadenkt en er antwoord op geeft . Ik pik even dit laatste zinnetje van je post eruit. Zegt dat niet zooooveel meer dan alles daarboven bij elkaar?
Wat ik wil zeggen: zoek dat plezier op, ga doen waar je kennelijk goed in bent, waar je al die jaren zo hard voor gestudeerd hebt, waar je hart sneller van gaat kloppen. Jouw tijd om een oude zeurpiet te worden en je in je keuzes te laten regeren door angst komt nog wel .
Enne: wist je dat de meeste relaties op het werk ontstaan? Dat is in jouw geval alleen maar mooi, dan weten jullie hoe het is. Wat ik ook hier weer met een knipoog wil zeggen is: je leven gaat gewoon door, ook als je werkt en zelfs als je heel veel werkt.
Succes met je uiteindelijke keuze!
Zorg dat je ervan geniet!
Wat ik wil zeggen: zoek dat plezier op, ga doen waar je kennelijk goed in bent, waar je al die jaren zo hard voor gestudeerd hebt, waar je hart sneller van gaat kloppen. Jouw tijd om een oude zeurpiet te worden en je in je keuzes te laten regeren door angst komt nog wel .
Enne: wist je dat de meeste relaties op het werk ontstaan? Dat is in jouw geval alleen maar mooi, dan weten jullie hoe het is. Wat ik ook hier weer met een knipoog wil zeggen is: je leven gaat gewoon door, ook als je werkt en zelfs als je heel veel werkt.
Succes met je uiteindelijke keuze!
Zorg dat je ervan geniet!
