Gevoel uitschakelen

Mijn eerste post hier na al vrij lang meelezen.



Ik ben vrouw, 54 jaar, getrouwd en dit is mijn verhaal:



Ik heb een jongere zus die ook is getrouwd. Mijn man en ik gaan veel om met mijn zus en haar man. We zien elkaar minimaal een keer per week en gaan ook regelmatig met elkaar op vakantie.



Nu is het zo dat ik gevoelens heb voor mijn zwager. En hij ook voor mij. We hebben daar nooit wat mee gedaan omdat we allebei onze relatie niet op het spel willen zetten. We hebben van elkaar ontdekt wat we voelen tijdens een vakantie toen we een keer met z'n tweeen zaten te praten. Er was al een tijd "iets" tussen ons en een van ons beide begon daarover en tijdens dat gesprek zijn we open en eerlijk naar elkaar geweest. We hebben het er toen ook over gehad of we dit tegen onze partners zouden zeggen. We hebben toen besloten dat niet te doen. We hebben geaccepteerd dat we die gevoelens voor elkaar hebben en ook dat we er niets mee doen.



Nu moet ik er wel bij zeggen dat het ook weer niet erg sterke gevoelens zijn. Ik weet zeker dat als we allebei vrijgezel waren dat het niet verder zou gaan dan een heftige vrijpartij. We zouden nooit een relatie beginnen. We mogen elkaar, er is aantrekkingskracht maar we vinden allebei dat een relatie er niet in zit tussen ons.



Mijn probleem is nu dat ik me met de gevoelens die ik voor hem heb niet goed raad weet. Is het nou iemand die bij je in de buurt woont of van je werk, dan kan je er voor kiezen elkaar te ontlopen en contact te vermijden. Dat gaat bij ons gezien de innige band tussen ons en mijn zus en haar man niet. Maar ik kan mijn gevoelens niet negeren en ik kan er ook niet voor zorgen dat ze verdwijnen. Tenminste, ik zou niet weten hoe. Ik heb er niet vaak echt last van maar zo af en toe voel ik toch iets in mijn buik. Misschien wel vlinders, wie weet. Het contact tussen ons vieren lijdt ook niet onder de gevoelens. Maar toch vind ik die gevoelens af en toe vervelend en wilde ik dat ze er niet waren. Andere keren vind ik het wel lichamelijk gezien een fijn gevoel en ik moet eerlijk zeggen dat ik heel af en toe wel eens over hem / ons fantaseer. Daar baal ik dan later wel weer van maar op het moment zelf kan ik er toch van genieten.



Herkent iemand de situatie waarin ik zit en kan zij me misschien zeggen hoe je er mee om gaat? Laat een ding duidelijk zijn: het is absoluut geen optie om toch eens iets te proberen met mijn zwager. Dat wil ik (verstandelijk gezien) niet en zal ik ook nooit doen. Het is het eeuwenoude conflict tussen gevoel en verstand. Dat is me wel duidelijk. En de keuze is ook duidelijk gemaakt. Maar dat gevoel, dat blijft er wel. En al een aardige tijd en het wordt ook niet minder.



Je kan je gevoel toch niet uitschakelen? Of wel?

Minder aandacht geven, onderbuikgevoel negeren, gevoelens laten rusten. Dat is nu net wat me niet lukt.



En het werkt meer andersom: als ik hem soms zie en hij zegt iets, doet iets, of kijkt op een bepaalde manier dan komt dat gevoel vanzelf. Dat gevoel dat zegt: hij is wel erg leuk. En als ik dat gevoel heb ga ik nadenken en soms fantaseren. Hij is altijd de trigger. Ik begin nooit uit mezelf te denken of te fantaseren maar pas als hij "iets" (onbewust hoor, hij doet daar niet zijn best voor) doet wat bij mij een snaar raakt.



Ha ha, hij heeft mooie billen zonder puisten



Ik ben natuurlijk niet verliefd (als ik dat al ben) op het plaatje. Ik ken hem heel goed, niet zo goed als mijn zus hem kent maar wel heel goed.



Bedankt voor jullie reacties in ieder geval. Erg lief.