Psyche
alle pijlers
Ik ben zo bang... deel 6
donderdag 14 oktober 2010 om 18:04
Deel 6 alweer.... en het leven blijft een achtbaan.
Maar gelukkig een achtbaan waarin ik me gesteund weet door alle lieve vrouwen die hier meeschrijven. met of zonder kanker, met of zonder ervaring met de ziekte, maar altijd met een groot gevoel voor humor en aandacht voor elkaar.
Dit topic is er voor iedereen die mee wil lezen of schrijven over de grootste levensproblemen en de kleinste grappige ervaringen.
Van tomaatautootjes tot babies, van borstreconstructies tot bloeddrukkastjes, van verdwijnacts tot wasserette-ervaringen: ik hoop dat ik nog heel, heel lang mag blijven schrijven op het mooiste topic van het forum.
Het vorige deel: Ik ben zo bang... deel 5
Maar gelukkig een achtbaan waarin ik me gesteund weet door alle lieve vrouwen die hier meeschrijven. met of zonder kanker, met of zonder ervaring met de ziekte, maar altijd met een groot gevoel voor humor en aandacht voor elkaar.
Dit topic is er voor iedereen die mee wil lezen of schrijven over de grootste levensproblemen en de kleinste grappige ervaringen.
Van tomaatautootjes tot babies, van borstreconstructies tot bloeddrukkastjes, van verdwijnacts tot wasserette-ervaringen: ik hoop dat ik nog heel, heel lang mag blijven schrijven op het mooiste topic van het forum.
Het vorige deel: Ik ben zo bang... deel 5
maandag 18 oktober 2010 om 13:52
Kenonne een hele lange post weg. Ik weet niet wat ik deed, maar 't is foetsie. Dus nog maar een poging.
Ik vind het ook altijd moeilijk om er iets van de zeggen hoor Bo. Het komt als snel te hard over. Omdat het toch zorgen zijn om jou. Maar 't is wel iets om af en toe gek van te worden. Ik kan me heel goed voorstellen dat je af en toe blij bent dat hij even weg is. Jan meent ook altijd dat hij vrij moet vragen als ik dat heb. Maar er is niets zo lekker om af en toe eens een dag voor jezelf te hebben. Waar je dan lekker ongegeneerd lang met een vriendin aan de telefoon kan zitten en lekker samen lachen, huilen en bijkletsen. Dat heb je wel nodig. Fijn is dat hé. Mijn man snapt dat soms niet. Maar daar is het een man voor denk ik altijd.
Ik kan je niet adviseren, want ik ben altijd degene van de minste weerstand. Ik laat het dan maar zo omdat ik geen zin heb in gezeur. De mijne is nogal gauw beledigd wat dat betreft. Ik heb daarom ook nog steeds geen afspraak gemaakt met de oncoloog. Ik wil het nog even afkijken. Het is niet dat hij rare dingen zegt, (nou ja soms wel) maar meer dat zijn karakter veranderd lijkt. Meer opvliegend om onnozele dingen. Wat al moeilijk genoeg is, want je hebt 35 jaar een man gehad die best wel gemakkelijke was en nu door het lint kan gaan omdat ik iets vergeet op te ruimen. Ik weet er nog niet echt mee te händelen af en toe.
Leo fijn je weer eens te lezen. Hoe is het met jou?
Jammer dat je niet mee kunt dit weekend.
Het bos is er niet meer van gekomen. In plaats daarvan heb ik de badkamer een grote beurt gegeven en het avondeten klaar gemaakt. Saar en Sedi zijn lekker in de tuin aan het ravotten. Nadeel is dat de deur dan open moet omdat Saar nogal eens binnen komt voor een knuffel of een hazenslaapje. Ik moet van vier tot tien werken. Een avonddienst lijkt altijd wel sneller te gaan dan een dagdienst. Ik vind het niet erg. 's avonds is het altijd een stuk rustiger. Ook al zijn we dan maar met vieren.
Ik vind het ook altijd moeilijk om er iets van de zeggen hoor Bo. Het komt als snel te hard over. Omdat het toch zorgen zijn om jou. Maar 't is wel iets om af en toe gek van te worden. Ik kan me heel goed voorstellen dat je af en toe blij bent dat hij even weg is. Jan meent ook altijd dat hij vrij moet vragen als ik dat heb. Maar er is niets zo lekker om af en toe eens een dag voor jezelf te hebben. Waar je dan lekker ongegeneerd lang met een vriendin aan de telefoon kan zitten en lekker samen lachen, huilen en bijkletsen. Dat heb je wel nodig. Fijn is dat hé. Mijn man snapt dat soms niet. Maar daar is het een man voor denk ik altijd.
Ik kan je niet adviseren, want ik ben altijd degene van de minste weerstand. Ik laat het dan maar zo omdat ik geen zin heb in gezeur. De mijne is nogal gauw beledigd wat dat betreft. Ik heb daarom ook nog steeds geen afspraak gemaakt met de oncoloog. Ik wil het nog even afkijken. Het is niet dat hij rare dingen zegt, (nou ja soms wel) maar meer dat zijn karakter veranderd lijkt. Meer opvliegend om onnozele dingen. Wat al moeilijk genoeg is, want je hebt 35 jaar een man gehad die best wel gemakkelijke was en nu door het lint kan gaan omdat ik iets vergeet op te ruimen. Ik weet er nog niet echt mee te händelen af en toe.
Leo fijn je weer eens te lezen. Hoe is het met jou?
Jammer dat je niet mee kunt dit weekend.
Het bos is er niet meer van gekomen. In plaats daarvan heb ik de badkamer een grote beurt gegeven en het avondeten klaar gemaakt. Saar en Sedi zijn lekker in de tuin aan het ravotten. Nadeel is dat de deur dan open moet omdat Saar nogal eens binnen komt voor een knuffel of een hazenslaapje. Ik moet van vier tot tien werken. Een avonddienst lijkt altijd wel sneller te gaan dan een dagdienst. Ik vind het niet erg. 's avonds is het altijd een stuk rustiger. Ook al zijn we dan maar met vieren.
maandag 18 oktober 2010 om 14:01
Hé Leo! *zwaai* ben je weer thuis? alles oke?
Bo ik vind ook dat je het kunt zeggen, laat het niet te hoog oplopen want dan komt het er geheid hard uit.
Ze zeggen niet voor niets dat mensen die samenleven met iemand die depressievig is, de deur uit moeten en leuke dingen voor zichzelf moeten blijven doen. Dat gaat niet bij jullie dus moet je je rust toch in je eigen huis kunnen vinden.
Ik heb een heel opgewekte man en ik ben gek op hem, maar ik ben ook blij als het weekend weer over is en ik het huis voor mezelf heb. Iedereen heeft tijd alleen nodig, even met niemand rekening houden is heerlijk.
Bo ik vind ook dat je het kunt zeggen, laat het niet te hoog oplopen want dan komt het er geheid hard uit.
Ze zeggen niet voor niets dat mensen die samenleven met iemand die depressievig is, de deur uit moeten en leuke dingen voor zichzelf moeten blijven doen. Dat gaat niet bij jullie dus moet je je rust toch in je eigen huis kunnen vinden.
Ik heb een heel opgewekte man en ik ben gek op hem, maar ik ben ook blij als het weekend weer over is en ik het huis voor mezelf heb. Iedereen heeft tijd alleen nodig, even met niemand rekening houden is heerlijk.
maandag 18 oktober 2010 om 14:03
De stagiair tegenover mij eet zijn cup-a-soup met een theelepeltje. AAAAARGHHH
Lekker onbelangrijk, maar ik wilde het toch even kwijt.
Bo, ik denk dat je het moet zeggen. Maar ik zou niet weten waarom. Ik begrijp dat het voor hem lastig is, maar uiteindelijk ben jij degene die er fysiek onder lijdt. Lijkt me dus van belang dat die rolverdeling weer wordt vastgesteld. Het is voor jou niet handig als hij jouw gemoedstoestand van strijdbaar naar hulpeloos brengt omdat hij zich er niet bij wil of kan neerleggen. Volgens mij moet je het bespreken, anders malen jullie allebei los van elkaar, kan niet de bedoeling zijn!
Lekker onbelangrijk, maar ik wilde het toch even kwijt.
Bo, ik denk dat je het moet zeggen. Maar ik zou niet weten waarom. Ik begrijp dat het voor hem lastig is, maar uiteindelijk ben jij degene die er fysiek onder lijdt. Lijkt me dus van belang dat die rolverdeling weer wordt vastgesteld. Het is voor jou niet handig als hij jouw gemoedstoestand van strijdbaar naar hulpeloos brengt omdat hij zich er niet bij wil of kan neerleggen. Volgens mij moet je het bespreken, anders malen jullie allebei los van elkaar, kan niet de bedoeling zijn!
maandag 18 oktober 2010 om 14:07
Even snel via mijn iPhone.
Zoeb, ik maak me zorgen, zo'n karakterverandering herken ik van mezelf bij recidief nr 2. Niet dat ik dat toen wilde geloven, ik was toch de redelijkheid zelve... Na de behandeling, toen de druk weg was, merkte ik pas dat mijn omgeving gelijk had. Is er iemand die hij hoog heeft zitten die 's met hem kan praten? Wacht niet te lang lieverd!
Zoeb, ik maak me zorgen, zo'n karakterverandering herken ik van mezelf bij recidief nr 2. Niet dat ik dat toen wilde geloven, ik was toch de redelijkheid zelve... Na de behandeling, toen de druk weg was, merkte ik pas dat mijn omgeving gelijk had. Is er iemand die hij hoog heeft zitten die 's met hem kan praten? Wacht niet te lang lieverd!
maandag 18 oktober 2010 om 14:16
Ik sluit me helemaal aan bij Spuka: ik maak me eerlijk gezegd ook echt zorgen om wat je beschrijft Zoebie!
Mijn moeder heeft hetzelfde gehad; bij haar was het dan geen recidive, maar vochtophopingen in de hersenen. Dus in mijn ervaring is een plotselinge karakterverandering absoluut een reden om er snel naar te laten kijken, of het nu komt door een recidive of iets anders.
Ik snap trouwens heel goed dat je geen zin hebt in gedoe thuis; zeker als je man opvliegend is.
Ik zit heel hard mee te denken over een manier om actie te kunnen ondernemen.
Misschien toch de oncoloog bellen en hem erachteraan sturen?
Wat een rotsituatie.
Mijn moeder heeft hetzelfde gehad; bij haar was het dan geen recidive, maar vochtophopingen in de hersenen. Dus in mijn ervaring is een plotselinge karakterverandering absoluut een reden om er snel naar te laten kijken, of het nu komt door een recidive of iets anders.
Ik snap trouwens heel goed dat je geen zin hebt in gedoe thuis; zeker als je man opvliegend is.
Ik zit heel hard mee te denken over een manier om actie te kunnen ondernemen.
Misschien toch de oncoloog bellen en hem erachteraan sturen?
Wat een rotsituatie.
maandag 18 oktober 2010 om 14:18
maandag 18 oktober 2010 om 14:25
Ohw ik weet even niet wat ik hierop moet gaan zeggen. Het is ook niet iets van de laatste tijd hoor. Het speelt al langer. Maar het valt nu de familie ook op. Misschien dat zijn zus iets kan betekenen. Voor mezelf zie ik het niet zitten. Het wordt geheid heibel en ik weet dat hij dat definitief gaat weigeren als ik ermee kom. Als hij al hoort dat ik de oncoloog heb gebeld is het al mis ben ik bang. Ik zal eens met zijn zus gaan praten. Kijken of zij iets wil ondernemen. Moeilijk zeg, ik zit nu echt heel erg in tweestrijd.
maandag 18 oktober 2010 om 14:25
Bo ik heb even terug gelezen. Net zoals jouw kanker is zijn gemoed denk ik iets wat er is. Het is ook heftig voor hem. Het is denk ik niet echt iets wat ineens tot een 'hij is het zonnetje in huis' zal leiden, wat je ook doet of laat...
Hier in Nederland lopen er in het ziekenhuis psychologen rond die er ook zijn voor de naasten van de patiënt - of misschien wel juist voor de naasten -, omdat je kanker niet alleen hebt. Ik weet dat een aantal mensen er echt baat bij heeft om eens met iemand te praten die oog voor hen heeft. Als meisje was ik het zusje van een ernstig ziek broertje. Mij vroeg niemand hoe t met me ging. Het was altijd hoe gaat t met broer. Nu doorleeft mijn omgeving dit met mij. Mijn broer zei dat laatst: goh, ik merk nu pas waar jij mee zat vroeger, ons gezin draaide om hem en de buitenwacht draaide vrolijk mee. Moraal van t verhaal, heeft Ro een uitlaatklep voor zijn gevoelens/ angsten/ verdriet/ pijn/ hoop / wanhoop / machteloosheid / ergernis / liefde / zorg? Jij kunt niet alle last dragen, hij mss ook niet.
Praat met elkaar lieve Bo, praat met derden, of t nu vrienden zijn of mensen die er voor doorgeleerd hebben.
Ik weet niet of je er wat aan hebt, misschien sla ik de plank wel volledig mis.
Hier in Nederland lopen er in het ziekenhuis psychologen rond die er ook zijn voor de naasten van de patiënt - of misschien wel juist voor de naasten -, omdat je kanker niet alleen hebt. Ik weet dat een aantal mensen er echt baat bij heeft om eens met iemand te praten die oog voor hen heeft. Als meisje was ik het zusje van een ernstig ziek broertje. Mij vroeg niemand hoe t met me ging. Het was altijd hoe gaat t met broer. Nu doorleeft mijn omgeving dit met mij. Mijn broer zei dat laatst: goh, ik merk nu pas waar jij mee zat vroeger, ons gezin draaide om hem en de buitenwacht draaide vrolijk mee. Moraal van t verhaal, heeft Ro een uitlaatklep voor zijn gevoelens/ angsten/ verdriet/ pijn/ hoop / wanhoop / machteloosheid / ergernis / liefde / zorg? Jij kunt niet alle last dragen, hij mss ook niet.
Praat met elkaar lieve Bo, praat met derden, of t nu vrienden zijn of mensen die er voor doorgeleerd hebben.
Ik weet niet of je er wat aan hebt, misschien sla ik de plank wel volledig mis.
maandag 18 oktober 2010 om 14:45
dag lieve lieverds
Bo, praat erover, misschien is de oplossing heel simpel maar komt het er niet uit omdat hij ook niet durft te praten
Zoeb voor jouw is het toch ook niet makkelijk. Misschien is die zus een goed idee
Spuka hoe is het met jouw?
Phoeehee, je moet doen wat je gevoel zegt. En waar jij je het prettigst bij voelt.Ik zou het in ieder geval niet erg vinden als ik bij Okkie in de auto moest
Anita, wat ben jij toch een lief mens
Leo, ik heb vanochtend de defecte vaatwasser op het werk een rotschop verkocht en toen deed hij het weer. . En mijn collega maar zeggen dat ik zo handig ben met het repareren van apparaten
Nu ga ik lekker even niets doen, spelletjes spelen op de pc en op de bank hangen. Morgen is er weer een dag voor actie
Bo, praat erover, misschien is de oplossing heel simpel maar komt het er niet uit omdat hij ook niet durft te praten
Zoeb voor jouw is het toch ook niet makkelijk. Misschien is die zus een goed idee
Spuka hoe is het met jouw?
Phoeehee, je moet doen wat je gevoel zegt. En waar jij je het prettigst bij voelt.Ik zou het in ieder geval niet erg vinden als ik bij Okkie in de auto moest
Anita, wat ben jij toch een lief mens
Leo, ik heb vanochtend de defecte vaatwasser op het werk een rotschop verkocht en toen deed hij het weer. . En mijn collega maar zeggen dat ik zo handig ben met het repareren van apparaten
Nu ga ik lekker even niets doen, spelletjes spelen op de pc en op de bank hangen. Morgen is er weer een dag voor actie
Je moet soms vallen om weer leren op te staan
maandag 18 oktober 2010 om 14:56
Bo, wat moeilijk voor jullie allebei dat Ro depressieve neigingen lijkt te hebben. Wat moet ik me daar precies bij voorstellen? Is hij somber, heeft hij geen zin om dingen te ondernemen, sluit hij zich voor jou en anderen af?
Is hij nu nog steeds ziek thuis? Ik zou me kunnen voorstellen dat dat ook niet meehelpt. De routine van het werken geeft houvast, verplichte sociale contacten zorgen voor vrolijke momenten... Misschien heeft hij nu te veel tijd om de gebeurtenissen van de afgelopen tijd te verwerken en erover te malen?
Gaat het nu weer wat beter met je handen? Ik las dat je weer bree
Is hij nu nog steeds ziek thuis? Ik zou me kunnen voorstellen dat dat ook niet meehelpt. De routine van het werken geeft houvast, verplichte sociale contacten zorgen voor vrolijke momenten... Misschien heeft hij nu te veel tijd om de gebeurtenissen van de afgelopen tijd te verwerken en erover te malen?
Gaat het nu weer wat beter met je handen? Ik las dat je weer bree
Ga in therapie!
maandag 18 oktober 2010 om 15:05
Dubiootje, Ro is lui, er komt niks uit zijn handen; hij zegt weinig en heeft helemaal nergens zin in. Zelf zegt hij soms half grappend: ja maar ik ben depressief, hahaha.
De huisarts vindt hem ook depressief, dat staat ook op zijn ziekmelding. En ik kan er niet tegen, tegen dat energieloze gehang. Dus dat botst nogal momenteel.
Mijn handen gaan inderdaad beter nu
Het voordeel van de extra week zonder chemo is dat ik even wat dingen kan doen nu!
Spuka, ik zou graag zien dat hij met iemand ging praten maar dat zit er niet in. Hij weigert dat pertinent: geen behoefte aan, een hekel aan alles wat neigt naar psycholoog, hij kan het zelf wel af. Dus daar ben ik over opgehouden.
Hij heeft dus geen uitlaatklep, behalve dan bij vrienden; gelukkig is hij nu bij vrienden die ook echt naar hem luisteren.
Its, lekker niets doen! Geniet ervan
Leo, fijn je te lezen! Helpt het, als je de vaatwasser schopt?
Zoeb, laat je niet opjagen door onze berichtjes: jij weet zelf het beste hoe je dit aan kunt pakken. We schreven uit bezorgdheid, niet omdat we het beter weten hoor!
Ik hoop dat je een goed gesprek met zijn zus kunt hebben; het hoeft natuurlijk ook niet direct vandaag opgelost te worden
Ingmagh, is de cup-a-soup eindelijk op, tegenover je?
De huisarts vindt hem ook depressief, dat staat ook op zijn ziekmelding. En ik kan er niet tegen, tegen dat energieloze gehang. Dus dat botst nogal momenteel.
Mijn handen gaan inderdaad beter nu
Het voordeel van de extra week zonder chemo is dat ik even wat dingen kan doen nu!Spuka, ik zou graag zien dat hij met iemand ging praten maar dat zit er niet in. Hij weigert dat pertinent: geen behoefte aan, een hekel aan alles wat neigt naar psycholoog, hij kan het zelf wel af. Dus daar ben ik over opgehouden.
Hij heeft dus geen uitlaatklep, behalve dan bij vrienden; gelukkig is hij nu bij vrienden die ook echt naar hem luisteren.
Its, lekker niets doen! Geniet ervan
Leo, fijn je te lezen! Helpt het, als je de vaatwasser schopt?
Zoeb, laat je niet opjagen door onze berichtjes: jij weet zelf het beste hoe je dit aan kunt pakken. We schreven uit bezorgdheid, niet omdat we het beter weten hoor!
Ik hoop dat je een goed gesprek met zijn zus kunt hebben; het hoeft natuurlijk ook niet direct vandaag opgelost te worden
Ingmagh, is de cup-a-soup eindelijk op, tegenover je?
maandag 18 oktober 2010 om 15:10
Ik kan me voorstellen dat je daar een beetje gek van wordt. Jij zit zelf ook heel anders in elkaar, dunkt me. Hoe staat het met het hervatten van het werk? Is hij daarmee bezig, staat hij in contact met de arbo of zijn werkgever?
Ik kreeg toen ik tegen een depressie aan zat, van mijn psych het advies te gaan wandelen. Eén, liefst anderhalf uur per dag. Dan maak je endorfinen aan waardoor je je beter gaat voelen. Ik vond zelf het buiten zijn ook erg prettig.
Is Ro ook bij een psychiater of psycholoog geweest? Wordt hij behandeld voor zijn depressie?
Ik kreeg toen ik tegen een depressie aan zat, van mijn psych het advies te gaan wandelen. Eén, liefst anderhalf uur per dag. Dan maak je endorfinen aan waardoor je je beter gaat voelen. Ik vond zelf het buiten zijn ook erg prettig.
Is Ro ook bij een psychiater of psycholoog geweest? Wordt hij behandeld voor zijn depressie?
Ga in therapie!
maandag 18 oktober 2010 om 15:15
Dubiootje, er is geen enkel contact met arbo of werkgever. Hij gaat alleen naar de HA als hij zijn ziekmelding moet verlengen, dat is het.
Een psychiater of pycholoog is out of the question, dus het komt erop neer dat hij depri thuis zit en er verder niks gebeurt.
Wandelen doet hij, met de honden het bos in, gelukkig.
Maar het is niet genoeg.
Een psychiater of pycholoog is out of the question, dus het komt erop neer dat hij depri thuis zit en er verder niks gebeurt.
Wandelen doet hij, met de honden het bos in, gelukkig.
Maar het is niet genoeg.
maandag 18 oktober 2010 om 16:07
Dan nog denk ik niet dat hij veel over zijn problemen praat tegen die vrienden Bo, hij is machteloos en heeft geen oplossing voor het bestaande probleem. Wees voorzichtig met hoe je de dingen brengt, ruzie op dit moment kun je beter vermijden. Ik citeer een stukje uit de verschillen tussen man en vrouw: Als vrouwen een probleem hebben, willen ze daar graag uitgebreid over praten. Bij vrouwen werken hun hersenhelften namelijk goed samen. Als ze praten, verwerken ze tegelijkertijd het probleem in hun andere hersenhelft. Vaak zijn ze ook niet direct op zoek naar een oplossing. Praten is op dat moment vaak voldoende. Bij mannen werkt dit tegenovergesteld. Zij focussen op een bepaald ding tegelijk. Heeft hij dus een probleem aan zijn hoofd, dan zal hij stil worden en zich terugtrekken om het op te lossen. Vrouwen snappen dit niet. In hun beleving behoort een probleem gedeeld en uitgebreid besproken te worden. Gebeurt dit niet dan voelt zij zich buitengesloten en gaat zich afvragen waarom dit is. In het ergste geval slaat haar hoofd totaal op hol.
Het beste is w.s. letterlijk te zeggen dat jij je verantwoordelijk voelt voor zijn depri stemming, dat dat op je drukt en dat dat je veel energie kost, die je eigenlijk nodig hebt voor jezelf. Dat je het fijn zou vinden als hij wat vrolijker en energieker kon zijn en wat jij (of hijzelf) eraan kan doen om hem vrolijker te krijgen?
Het beste is w.s. letterlijk te zeggen dat jij je verantwoordelijk voelt voor zijn depri stemming, dat dat op je drukt en dat dat je veel energie kost, die je eigenlijk nodig hebt voor jezelf. Dat je het fijn zou vinden als hij wat vrolijker en energieker kon zijn en wat jij (of hijzelf) eraan kan doen om hem vrolijker te krijgen?
maandag 18 oktober 2010 om 16:52
Is er dan nog geen uitzicht op wanneer hij weer aan de slag gaat? Eventueel in deeltijd om te beginnen? Te lang thuis zitten is bij een depressie ook niet goed.
Kun je niet eens bij de huisarts langsgaan en je zorgen uiten, en uitleggen wat dit met jou doet? Het lijkt me toch de taak van de huisarts om Ro te behandelen, ervoor te zorgen dat hij beter wordt. Dat wordt hij niet van een ziekbriefje...
Kun je niet eens bij de huisarts langsgaan en je zorgen uiten, en uitleggen wat dit met jou doet? Het lijkt me toch de taak van de huisarts om Ro te behandelen, ervoor te zorgen dat hij beter wordt. Dat wordt hij niet van een ziekbriefje...
Ga in therapie!
maandag 18 oktober 2010 om 17:08
Gelukkeling, wat ik ga zeggen is dat ik last begin te krijgen van zijn stemming. Hoe hij het oplost en wat hij ermee doet, dat mag hij zelf weten (hoewel ik best wil meedenken natuurlijk), maar ik wil gewoon dat we weer samen in één huis kunnen leven zonder dat ik me rot erger elke dag.
Dus wat mij betreft hoeft er niet uitgebreid gepraat te worden over gevoelens, maar ik wil wel duidelijk maken dat het zo wat mij betreft niet langer door kan gaan.
Dubiootje, de werkgever doet niet aan deeltijdwerk. Ook niet op arbeidstherapeutische basis (ik hoor ze hier al lachen, bij het idee ).
Wanneer hij weer aan de slag gaat hangt dus volledig van hem zelf af: ik ga vanavond wel zeggen dat het mij geen slecht idee lijkt om toch weer te gaan werken. Hij kan altijd weer stoppen, als het niet gaat.
Ik ga niet bij de HA langs, die vindt het namelijk heel normaal dat Ro zich voelt zoals hij zich voelt bij de situatie. Hij denkt dat rust de oplossing is => niet werken, dus.
Dus wat mij betreft hoeft er niet uitgebreid gepraat te worden over gevoelens, maar ik wil wel duidelijk maken dat het zo wat mij betreft niet langer door kan gaan.
Dubiootje, de werkgever doet niet aan deeltijdwerk. Ook niet op arbeidstherapeutische basis (ik hoor ze hier al lachen, bij het idee
).Wanneer hij weer aan de slag gaat hangt dus volledig van hem zelf af: ik ga vanavond wel zeggen dat het mij geen slecht idee lijkt om toch weer te gaan werken. Hij kan altijd weer stoppen, als het niet gaat.
Ik ga niet bij de HA langs, die vindt het namelijk heel normaal dat Ro zich voelt zoals hij zich voelt bij de situatie. Hij denkt dat rust de oplossing is => niet werken, dus.
maandag 18 oktober 2010 om 21:08
We hebben net gepraat en hij gaat maandag weer aan het werk.
Hij zag gelukkig (net als ik) dat thuiszitten en niks doen hem depressiever maakt dan gewoon weer aan de slag gaan; en daarbij was hij het ook met me eens dat we elkaar enorm op de zenuwen werken
In ieder geval hebben we echt kunnen praten; hij luisterde naar mij, ik naar hem. Ik ben heel blij dat ik het onderwerp heb aangesneden, ik was anders echt uit mijn vel gesprongen binnenkort.
Hij zag gelukkig (net als ik) dat thuiszitten en niks doen hem depressiever maakt dan gewoon weer aan de slag gaan; en daarbij was hij het ook met me eens dat we elkaar enorm op de zenuwen werken
In ieder geval hebben we echt kunnen praten; hij luisterde naar mij, ik naar hem. Ik ben heel blij dat ik het onderwerp heb aangesneden, ik was anders echt uit mijn vel gesprongen binnenkort.
