Ik ben zo bang... deel 6

Op een volle tank rijdt die van mij zo'n 700km. Maar we gaan met die van Phoehee, die is iets groter, dus grotere tank en iets minder zuinig? Zal ook wel zoiets zijn denk ik zomaar.

Wat ik me trouwens afvraag is waarom al die mensen zo fanatiek staken, om de pensioenleeftijd dat snap ik nog, Bo je had al uitgelegd dat de gewone man tot zijn 65e moest en de ambtenaren nu tot hun 62, waar ze (die ambtenaren) zeer boos over zijn. Wij zien hier op tv allemaal studenten in de straten, waar zijn die dan boos om? of is dat gewoon voor de rel..........Hier in Nederland doet de jeugd erg weinig en voor hen is er straks ook helemaal geen pensioen meer, terwijl ze nu fors betalen. Weer het andere uiterste. Ik ben niet zo op de hoogte van de politiek in Frankrijk, weet iemand dit?

Zoebie er komen geen sigaretten in mijn auto! Nee, nee, nee!



En laten we maar in Belgie tanken, heb geen zin in lange rijen. Onze auto rijdt 700 km op 1 tank dus dat moet toch wel lukken?



Pssst, het is dan wel rustig op de weg, mensen gaan alleen als het echt moet.

Ik steek ze niet aan hoor Phoehee. Jammer het scheelt best veel.



En dat er jongeren staken was me ook al opgevallen. Je ziet weinig ouderen. Hier moeten ambtenaren nog tot hun 65e.

Ik ben ontzettend voor een situatie waarin bijvoorbeeld 40 gewerkte jaren gelden. Bij de politie was dat al zo, maar dat is langzamerhand teruggedraaid naar "gewoon" tot je 67e door, waardoor mijn vader nu 11 jaar langer moet werken dan bij zijn eerste contract was "afgesproken".

Als ik kijk naar mijn schoonzus, die na een door de samenleving gefinancierde studie waar zij 8 jaar over heeft gedaan, op haar 27e aan het werk is gegaan, Of naar een vriendin van mij die leert voor arts en nu 26 is en volgend jaar pas voor haar specialisatie op kan, dan vind ik dat krom. Want iemand die dus nauwelijks profiteert van welke studiefinanciering dan ook en als timmerman, stratenmaker, vuilnisman of een ander "laaggeschoold" beroep op zijn 16e begint, mag mooi 51 jaar werken en de twee bovenstaanden hebben op belastingcentjes gestudeerd en kunnen door hun lekkere salaris gemakkelijk vervroegd met pensioen en komen dan misschien op 35 gewerkte jaren uit. Ik snap dat niet! Mensen waarin de overheid zo investeert zouden juist hun 40 jaren vol moeten maken. Misschien niet meer snijdend en hechtend, maar wel als professor of zaalarts ofzo.



En tóch ga ik de straat niet op. Ligt niet echt in mijn aard geloof ik. (heb toch het gevoel dat ik de niet stakende jonge garde moet verdedigen )



Kortom, wij gaan tanken in Belgie, zetten Zoebie er in Luxemburg uit en komen haar zondag middag weer ophalen

Robo, was het gelukt met reserveren bij het logeeradres?

Gezellig ben je Ing. Als dan de zon maar schijnt in Luxemburg. Ik geloof dat ik de enige roker ben in het gezelschap. Als jullie me dan maar af en toe uitlaten.

Ja Bo, ik had kunnen weten dat ze alleen de rellen maar laten zien. Censuur dus.

Jan was trouwens ook eerst beloofd dat hij er met 40 dienstjaren uit zou mogen. Dat was op zijn 56e. Nu is het dus omgedraaid. Hij is net twee jaar te laat geboren. Nou ja ik ben er niet zo erg rouwig om. Wat moet je nu met die man de hele dag thuis. Die verveelt zich al gauw rot. Vooral in de winter. Ik denk dat ik lekker blijf werken tot mijn 65e. Trouwens ik zal wel moeten want als Jan 65 wordt krijgt hij alleen maar pensioen voor hemzelf. Ik ben dan verplicht tot mijn 65e te blijven solliciteren en van de steun te leven als ik geen werk heb. 't Is zo krom als wat. Mijn vriendin moest nog vier jaar solliciteren omdat haar man al 65 is en zij pas 61. Je komt niet aan de bak hoor, maar je bent het wel verplicht te doen.

Ing ik ben het dan wel met je eens want dan mag ik met pensioen.

Ik lees hier al vanaf het begin mee, maar heb nooit gepost omdat mijn ervaringen met deze vreselijke ziekte niet goed waren en ik daarom mijn eventuele bijdrage niet gepast vond. Vandaag is het niet anders, maar nu betreft het mezelf. Ik heb vandaag te horen gekregen dat naar aanleiding van een borstonderzoek er "iets" niet goed zit in mijn borst(en). En ja, nu, nu ben ik ook zo bang! Bang, omdat ik mijn moeder ben verloren aan borstkanker op haar 56e jaar, bang omdat ik dit jaar mijn 3 jaar jongere zusje ben verloren aan speekselklierkanker en bang omdat ik mijn tante dit jaar ben verloren aan alvleesklierkanker. Dinsdag moet ik naar de Mamapoli voor verder onderzoek en ik zie daar zo tegenop! Ik weet dus nog niet of het echt foute boel bij me is, maar ik ben bang! Vandaar dat ik nu wil vragen of ik hier mee mag posten, want ik weet het ff niet meer....... Ik snap het als jullie dat nu raar vinden (het is misschien best wel egoistisch en zo), maar ik wilde hier niet posten omdat het bij mij allemaal niet goed afliep. Ik hoor het wel.

Kijk nu begrijp ik het al stukken beter, het hele verhaal van die 40 dienstjaren zie je hier niet terug in het nieuws en in de kranten. Misschien ook wel, maar ik heb het niet gelezen... Nu komt het een beetje over alsof de Fransen erg van staken houden en 62 vonden we hier ook een lachertje, maar het is me nu helemaal duidelijk. Gezien de manier waarop de zaken geregeld zijn in Frankrijk, begrijp ik de macht van de vakbonden heel goed. Het is er stukken slechter geregeld voor de werknemers dan het hier is.

Ing ik ben het met je eens, het is zo niet eerlijk verdeeld. De jeugd hier heeft eigenlijk nog niet precies door hoe slecht het er straks voor ze uitziet met die pensioenen, ze hebben het idee dat dat wel wordt geregeld voor die tijd. Zelf een spaarplan hebben zou niet verkeerd zijn.

Wij schelen twee jaar en man wil stoppen als hij 63 is, dat kan in zijn branche ook nog voor minder pensioen ik moet dan nog 4 jaar door, geeft niet want i.d.d. wat moet je samen de hele dag thuis..........

Pasdedeux natuurlijk! wat heb jij veel ellende meegemaakt de laatste tijd, heel erg voor je...En nu ook nog de onzekerheid of het jou ook treft (met inderdaad al je negatieve ervaringen) dat moet een hel voor je zijn.

Gaan ze dinsdag een punctie doen?

Ja, dinsdag wordt er een punctie gedaan en gaan ze een echo maken, meer weet ik nog niet. Heb het niet gevraagd, weet niet eens welke borst of dat het allebei is..... En ja, ik heb een vreselijk jaar achter de rug, maanden voor mijn zusje gezorgd en dan ook nog die tante, die als een moeder voor me was sinds mijn moeder overleden is.

Dank je Robo! Ik ben 53 jaar een beetje oud voor jullie, maar zie er uit als 40 hoor! (nog wel tenminste). Mijn man gaat mee en dat komt helemaal niet uit met zijn werk. Want hij moet vanaf morgen meewerken aan een grote shutdown. Wij werken in een chemische fabriek en dat is een nogal heftig iets wat 1 x per jaar of per 2 jaar gebeurt en eigenlijk heeft hij geen tijd. Maar ik kan/durf er niet alleen naar toe. Familie heb ik -helaas- bijna niet meer. Heb nog een kleine zus maar die woont bijna 100 km verderop. Heb wel 2 stiefkinderen, maar die wil ik er niet mee belasten, die weten ook nog niets, stel dat alles toch goed is, dan heb ik ze voor niets ongerust gemaakt.

Pasdedeux, wat een enorm voorstelbare en invoelbare wanhoop komt er uit je posts. En wat goed dat je jezelf bij elkaar geraapt hebt en hier bent komen posten. Dat het niet goed kan gaan weten we allemaal en we kennen ook allemaal de verhalen, van nabij of van verder weg, aan het eigen lijf of aan dat van een ander.



Schrijf, schreeuw, hoop, wanhoop, het mag hier allemaal. Voel je hier welkom, gewoon zoals je bent.



Er gaat een kaarsje voor je aan hier...

Oh Spuka wat lief van je (heb geen idee hoe ik die plaatjes moet posten, maar wat mij betreft een hartje!). Dank je wel!

Robo, ge hebt ergens meegelezen zonder u te melden

Zal ik die post hier s ff plakken Robo? Vond m eigenlijk veel meer voor hier dan voor daar, maar daar moest ik ff een cursus omgaan met grenzen geven.

Ik heb maar 1 vriendin en die woonde altijd in Frankrijk (ben zelf ook 18 jaar met een Fransman getrouwd geweest), helaas voor haar is haar relatie op de klippen gelopen en ze woont nu weer even in Nederland. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het haar nog niet verteld heb. Weet niet zo goed hoe. Heb net mijn zusje gebeld (weet het zelf nog maar een paar uur, vanaf half 1 vanmiddag) en mijn vriendin zit zelf nog zo in de shit, dus ik wil haar er niet mee lastig vallen. Nog niet! Ze is 2 weken terug haar vader verloren, haar hondje 3 weken terug (nog maar 9 jaar) en ook nog eens haar relatie naar de knoppen, dus ik verwerk het maar even met mijn man en hier dan op het forum hoop ik.

Dit epistel komt uit een ander topic, een topic waar ik in merkte dat iemands grenzen niet geaccepteerd werden, of maar moeizaam geaccepteerd werden. De vriendin van TO gaf aan dat ze alleen naar een behandeling wilde. De adviezen aan TO gingen t/m 'sta gewoon op de stoep'. Mijn postings dus en mijn manier om mijn omgeving in het door mij opgelegde keurslijf te houden.



"Zelf wil ik nooit iemand bij me hebben in het ziekenhuis, ik heb er helemaal niks mee dat mensen aan mijn bed zitten of op me zitten te wachten in de wachtkamer, om nog maar te zwijgen van het meegaan de spreekkamer in. Wel heb ik een aantal mensen die dat telefoontje ver weg zijn. En die ik kan bellen als het nodig is, bijv. om me even op te halen of om toch even wat boodschappen langs te brengen als het onverwacht nodig is.



Mensen vinden mij denk ik ook stronteigenwijs, maar dat vind ik dan jammer voor de mensen, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spelregels. Dat telefoontje ver weg, daar kwam een vriendin mee en sindsdien is dat zo'n zinnetje geworden wat ik de wereld instuur: Wie wil er dan en dan een telefoontje ver weg zijn?

Meer kan ik ook niet aan, ik vind het zelf al lastig genoeg en weet van mezelf dat ik voor hen ga zorgen in plaats van voor mezelf."



Ik kan er echt niet tegen als mensen wat dat aan gaat mijn grenzen overschrijden. Waarom ik daar niet tegen kan, leg ik een posting verder uit:



"Als ergens in je lijf een tumor ontdekt wordt, dan begint er een goed geoliede machine te draaien waarin je zelf nog maar minimaal iets in te brengen hebt. 'We gaan dan en dan scannen, dan en dan komt u voor uw intake gesprek daar en daar, dit is het boekje met patiëntenvoorlichting, hier uw afsprakenkaart met de afspraken voor de komende drie maanden enz enz enz' Daarmee wordt een stuk regie uit je handen genomen. Ik voelde mezelf, zeker de eerste week, overgeleverd aan de wereld die ziekenhuis heet. De enige regie die ik had, was de regie over wie ik wat, wanneer vertelde. En de regie over wie ik wel en wie ik niet dichtbij me wilde hebben. Van het begin af aan heb ik niemand bij me willen hebben bij gesprekken met artsen. Eén keer is dat niet goed gegaan, omdat ik op de SEH lag en mijn moeder daarbij aanwezig was. Ik merkte meteen een verschil, de arts ging met haar praten en beantwoorde haar vragen en ik kreeg antwoorden te horen die ik niet wilde horen op vragen die ik niet wil stellen. Sindsdien ben ik er nog alerter op, mijn lijf, mijn ziekte, mijn gesprekken.



Daar kan ik regie op voeren, daar is mijn 'nee' een mogelijkheid. Bij mijn ziekte is 'nee' niet mogelijk, die heeft een eigen wil. Bij behandelingen is die 'nee' ook niet altijd mogelijk, vaak heeft 'nee' het gevolg dat ik sneller tussen 6 plankjes lig.



Mijn grenzen zijn mij daarin heilig en ik merk dat ik als een soort van reflex ook nu opkom voor de grenzen die de vriendin van TO gesteld heeft. De optie: telefoontje ver weg was bij mij voor beide partijen echt een oplossing. Ook heb ik altijd een briefje bij me waarop het telnr van de dag staat, die persoon is op die dag 'het telefoontje ver weg'. Het staat netjes in mijn dossier in het ziekenhuis en als het nodig is wordt ook naar dit telnr gebeld. Hiermee hou ik zelf regie over hetgeen waar ik regie over kan hebben.



Anderen willen wel graag dat mensen erbij zijn, ook dat is een keuze. Die keuze wordt makkelijk geaccepteerd. Mensen die er voor kiezen om stukjes zelf te doen, die moeten zich eindeloos verantwoorden en het keer op keer herhalen."

Pasdedeux, jij bepaalt het tempo, ook dat is zo'n regie dingetje. Er gaat nu voor jou ook een geoliede machine lopen, die de regie overneemt. Jij bepaalt of en wie en wanneer je mensen om je heen betrekt.

En vrouw, je weet het pas sinds vanmiddag. Wat een scherven moeten er om je heen liggen. Dat zwaard boven je hoofd, wat je door je familie waarschijnlijk al een tijdje ziet zweven, zie je nu duidelijker. Wat een achtbaan.