0804-0904

Ah, dat is wel lief zeg Lien! Hoe is het verder met jou. Met je werk?



Lezen is hier geen probleem, Zen kent alle letters al (ook de klankonzuivere) en leest al hele boeken. Dus dat hoef ik niet met hem te oefenen. Bij hem is het meer zijn concentratie in de klas. Volgens juf zit hij veel uit het raam te staren en maakt hij zich er vaak gemakkelijk van af, terwijl ze weet dat hij meer kan.

Wij hebben nog geen datum, maar ik heb wel iets in mijn hoofd en dat is pas over een maand. Eerder kan gewoon niet met vakantie, mijn verjaardag, dagje Efteling, theatervoorstelling, e.d.

Het leuke is wel dat we dan een Sinterklaasthema kunnen doen, ga ik in ieder geval pepernoten met de kinderen maken.

Inmiddels is het lijstje van 15 genodigden ook gereduceerd tot een stuk of 7 a 8, dus helemaal prima.



Klankonzuivere letters ken ik ook niet, maar kan me er wel wat bij voorstellen.



Ik vind het zo leuk als Schorrie leest. Voor de kinderboekenweek krijgen de kinderen altijd een boek van mijn ouders, en hij heeft zo'n Avi 1 boekje gekregen. Zit hij echt vol trots die zinnetjes te lezen. Heerlijk!

Kreeg van de juf ook te horen dat hij nu redelijk meekomt qua letters en woorden, dus het huiswerk werpt zijn vruchten af. Alleen van hele zinnen raakt hij soms nog in de war volgens haar, maar thuis merk ik daar niets van dus dat zal ook wel aan de beterende hand zijn.



Ik vind het leuker dan ik had gedacht, zo'n zoon van 6!

Ja, een partijtje had Koekie eigenlijk ook nog tegoed, maar inmiddels zijn we al 7 weken in het nieuwe schooljaar en hij heeft het er niet meer over gehad. Is ook lastig bij ons op school, want elk jaar worden de groepen door elkaar gehusseld en dus ziet hij sommige vriendjes van vorig schooljaar nu een stuk minder, terwijl hij zijn nieuwe klasgenootjes aan het begin van het jaar natuurlijk nog niet goed kent. En ja, wie moet je dan uitnodigen?

Ik heb de neiging om er nu maar helemaal niet meer over te beginnen (vind het stiekem ook best een gedoe, waar ik niet heel erg op zit te wachten..), maar o wee, straks herinnert hij zich ineens dat hij toch ook nog een kinderfeestje zou geven en dan is het inmiddels natuurlijk al veel te laat, en dan zijn de rapen gaar natuurlijk..



Verder hier veel gesukkel met zieke kinderen. 2 weken geleden hebben ze alle 3 buikgriep gehad, en nu is Kaakje weer snotverkouden en ziekjes en bleek ze gisteren ook een lelijke ooronsteking te hebben. We hebben er daardoor al behoorlijk wat halve nachten op zitten de laatste paar weken, dus ik voel me zelf ook niet meer zo heel jofel, ik hoop maar dat ik zite ook ziek wordt. Met een aantal thuiswerkdagen ivm zieke kinderen en een paar halfbakken gebroken dagen op kantoor wegens doktersbezoeken of telefoontje van het kdv dat kaakje koorts had gekregen en of iemand ze kon komen halen, heb ik ook een forse achterstand op mijn werk opgelopen, dus ik heb de komende weken heel hard nodig om een aantal belangrijke deadlines nog net te kunnen halen.



Tot overmaat van ramp sloeg Biscuit gisterenochtend tijdens een zang-en-dansactje tussen de schuifdeuren, dusdanig hard met een sambabal ("microfoon") tegen haar tanden, dat beide voortanden boven vervolgens los zaten (en ze daarbij behoorlijk pijn had) . Op het oog was er verder niets te zien, maar die middag bij de tandarts bleek het er helemaal niet goed uit te zien. Eén voortand zit dermate los, dat de kans klein is dat ze die kan behouden, en daarbij was er blijkbaar al zwelling hoog in het tandvlees ter hoogte van de tandaanhechting, en dat kon wel eens duiden op een beschadiging en/of ontsteking aan de tandbasis. In beide gevallen betekent dat dat er een risico is dat de ontwikkeling van de permanente tanden, die al in aanleg in de kaak aanwezig zijn, ook een klap heeft gehad, en dat deze straks dus ook beschadigd zullen doorkomen. In geval van een ontsteking is er dan ook nog eens een risisco op verspreiding in het kaakbot, met alle ellende van dien, en zouden de 2 aangedane voortandjes daarom preventief getrokken moeten worden... . Hier kon ze nu nog niets zinnigs over zeggen, dus het heeft ook geen zin om te speculeren over de verschillende akelige scenario's natuurlijk, maar woensdagochtend moeten we terug en zal ze iig foto's maken. In het beste geval (zwelling weg, en tanden intussen nog steeds niet verloren) zal ze proberen de tandjes te spalken en moeten we afwachten of de tandjes weer zullen "hechten" in de kaak. Ik heb er een hard hoofd in, want bij de verzorging van haar mond net, zag ik dat het tandvlees nu nog veel erger gezwollen was en dat de slechtste tand een rare kleure had gekregen.



Oh, bah, wat baal ik hier van. Er zijn zóveel dingen te bedenken die zóveel erger zijn, maar toch, ik zou het echt ontzettend rot vinden als ze haar voortanden zou verliezen. Het is zo'n prachtig grietje met zo'n mooie lieve lach, en dan straks misschien gedurende de komende 3 tot 4 jaar zo'n gapend gat in het midden . Om nog maar te zwijgen van het scenario waarin haar permanente tanden straks ook aangetast zouden zijn, en de lijdensweg om dat enigszins op te kalefateren (steeds opnieuw want die kaak is nog volop in ontwikkeling) bij zo'n klein lagereschoolgrietje...

Klotesambabal.

Ik vind het ook wel lastig hoor, partijtje aan begin schooljaar. Daarom doen we het nu pas, ik heb het idee dat het zich nu allemaal wel weer een beetje setteled qua vrienden. En Schorrie vraagt er ook echt om.



Wat een verhaal Koeka, van die tanden! Ik ben geneigd te zeggen dat het toch heus wel mee zal vallen? Ik heb zo'n verhaal nog nooit gehoord namelijk en kinderen vallen toch best vaak op hun tanden. Maar toch, kan me voorstellen dat je geschrokken bent en je hart vasthoudt.



Hoe oud is Biscuit eigenlijk, 3?

3 jaar en 9 maanden, in januari wordt ze 4.



Ik wou dat het waar was Morrie, maar het lijkt allesbehalve mee te vallen. Het ziet er elke dag een stukje slechter uit. Tandvlees is inmiddels ontzettend dik geworden (sinds vanmiddag is haar mond ook langs de buitenkant dik en scheef) en één van de 2 tanden staat inmiddels bijna horizontaal naar achter. Ziet er erg akelig uit, en doet oook flink pijn. Ik was er vandaag niet, maar schrok mij rot toen ik thuis kwam. Ik snap ook niet dat Koekpa niet met de tandatrts gebeld heeft, maar volgens hem is het pas eind van de middag zoveel slechter geworden.

Ik weet bijna zeker dat die ene er morgen uit moet. Vind het zo verschrikkelijk voor haar, vooral omdat het een echte rotingreep is die natuurlijk veel paniek en pijn gaat opleveren... (

Gatver, biscuits mond is nu echt flink gezollen en ik mag er ook niet meer naar kijken omdat het pijn doet. Voorafgaand aan het tandartsbezoek geef ik haar maar alvast de toegestane hoeveelheid paracetamol en ibuprofen, dan doet het iig niet meer zoveel pijn dat ze haar mond stijf dicht zal huden.



Ik heb net met haar besproken dat haar tandjes er misschien straks uit zullen moeten: tránen met tuiten (dat wiiiiil ik nieieieiet, dan zie ik er heel gek uit en dan kan ik niet meer bijten). Alle geruststellingen en leuke vooruitzichten van mijn kant hielpen maar een klein beetje (.

De tandarts heeft gekeken, en inderdaad vastgesteld dat dit het slechte scenario was waarvoor ze vorige week vreesde en mij ook al had gewaarschuwd. Tand is inderdaad niet meer te redden en moet er dus uit, maar dat gebeurt volgende week woensdag pas. Nu eerst aan de antibioticum om de acute onsteking aan te pakken en volgende week dus terug voor extractie. Ontzettend balen natuurlijk, maar op een rare manier geeft het ook wel een zekere rust. Hiervoor zat ik in voortdurende onzekerheid hoe het zou evolueren, kon het ieder moment eigenlijk alsnog fout gaan, en moesten wij en Biscuitje intussen heel erg opletten dat ze haar tand toch maar niet zo stoten ofzo, want dan zou ze hem zeker kwijtraken.



Ik heb vandaag overigens wel extra vertrouwen gekregen in de tandarts, zowel in haar sociale als haar medische kwaliteiten.

Ze heeft ons uitgebreid geinformeerd over de situatie en de mogelijke ontwikkelingen, en waarom extractie in deze omstandigheden de enige verstandige beslissing is. Ze heeft biscuit ook afzonderlijk op een fijne, duidelijke en serieuze manier vertelt wat er volgende week gaat gebeuren, waarom dat moet en wat ze kan verwachten. Ik zie er nog steeds erg tegenop, en baal ontzettend dat ze die tand zal moeten missen, maar ik heb wel het gevoel dat er nu eenmaal niets anders opzit en dat ze in goede handen is, en dat is wel een geruststelling.



(ik vrees trouwens ook wel een beetje voor haar eigen beleving straks en hoe anderen zullen reageren. Madame is een lief poppetje om te zien, en is gewend aan positieve reacties en complimentjes mbt haar verschijning. Straks zal die ontbrekende tand, wellicht het eerste zijn dat mensen opvalt, en dan zullen opmerkingen en reacties waarschijnlijk daarop toespitsen. Ik hoop niet dat dat verwarring of onzekerheid zal opleveren bij haar.. Maar goed, wellicht denk ik nu veel te ver vooruit, en blijkt dit allemaal helemaal niet aan de orde.)

Jeetje Koeka! En dat allemaal door een sambabal. Dat verwacht je toch niet? Echt naar.

Wanneer zou bekend zijn of de onderliggende tanden aangetast zijn? Of is dat pas te zeggen als ze doorkomen?

Ja, ik vind het allemaal erg ellendig. De antibioticumkuur is inmiddels goed aangeslagen en de zwelling is al bijna volledig verdwenen. Het slechtste tandje staat, nu de zwelling weg is, weer netjes in de rij en op het oog heeft ze nu dan ook weer een prachtig rijtje gezonde tandjes. Ik moet toegeven dat ik het meteen weer een stuk moeilijker heb met de wetenschap dat hij er volgende week uit moet (denk stiekum ook "zouden we écht niet nog iets anders kunnen proberen?....", maar nee, dat zijn onzinnige overwegingen).



Wat de definitieve schade zal zijn, zullen we helaas pas zien als de volwassen tanden doorkomen, Morrie, dus dat duurt nog wel even.

He bah Koeka, nare dingen.

Koekie had toch ook een keer iets met een tandje staat me bij?



Koeka, wij schrijven met ons andere groepje niet meer op het VIVA forum trouwens. Dan weet je dat, mocht je ons nog opzoeken daar.

Jee, Morrie, dat is echt wel het einde van een tijdperk dan!

Jammer hoor. Maar de echte hoogtepunten (gezinsuitbreiding e.d.) hoor ik vast nog wel via jullie .

Ik hoop trouwens niet dat dit nu betekent dat jullie grotendeels verdwijnen van het forum. Dit topic bestaat inmiddels bijna 6 jaar, en ik zou het heel jammer vinden als het nu zou doodbloeden.

Jee Koeka, wat een verhaal zeg! zit het met tranen in mijn ogen te lezen. Toen Zen heel klein was (hij had net tanden), is hij ook een keer op zijn mondje gevallen en is er een hoekje van zijn tandje afgebroken. Is helemaal niks, als ik het vergelijk met jouw verhaal, maar ik moest toen al huilen bij het idee, dat hij zo'n 6 jaar met een afgebroken tandje zou lopen.

Veel sterkte voor je mooie meisje!

(trouwens, Zen heeft sinds de zomervakantie een enorm litteken boven zijn oog, ook al zo zonde!)



Van de week is Zen vervroegd getest, omdat hij zo goed aan het lezen is. Meneer leest al op AVI 3 nivo! En hoewel mijn aandeel hieraan nihil is, ben ik zo trots op hem!

Fijn om Ely weer eens te lezen hier! Goed hoor van Zen (en leuk ook voor hem, al helemaal zelfstandig boekjes kunnen lezen)!



Ja, het is dus geschied: de tand is er uit. Vrijdagmiddag was het zo ver (we hebben de afspraak moeten verzetten). Ondanks een heel goed verlopen (althans, zo leek het) voorbereiding en begeleiding van Biscuitje door ons en de tandarts, schrok ze heel erg van de pijn van de eerste prik, en vanaf dat moment was ze helemaal in paniek. Uiteindelijk hebben we haar toch met zijn tweeën (koekpa was gelukkig mee!) in een liefdevolle houdgreep moeten nemen terwijl de tandarts in stug tempo de 2e spuit injecteerde. Tijdens het inwerken van de verdoving heeft Biscuit onophoudelijk liggen huilen. En toen de tand er 10 minuutjes later uit moest worden gehaald, moesten we opnieuw met zijn tweeen assisteren om een onophoudelijk nee-gillende, spartelende en huilende biscuit in bedwang te houden (ik lag in de stoel met Biscuitje in mijn armen bovenop mij, en koekpa moest haar gezicht ook nog eens vast houden). Erg naar allemaal..

Het herstel verliep gelukkig wel erg goed, het bloeden was in de auto al gestopt, en ze heeft eigenlijk helemaal geen pijn achteraf gehad (we hebben haar in de loop van de dag en voor het slapen gaan nog wel paracetamol gegeven). Zwelling was de volgende dag helemaal weg en toen kon ze ook alweer gewoon eten. Echt bijten mag overigens nog steeds niet, aangezien de andere voortand natuurlijk ook een klap heeft gehad en voorlopig dus ook nog ontzien moet worden.



En nu dus dat gat in haar mond.. Ik vind het nog steeds heel jammer.. Als ze praat zie je het gelukkig niet of nauwelijks, maar als ze lacht valt het natuurlijk wel heel erg op. Maar goed, dat zal snel wennen, denk en hoop ik maar.

We hebben naar haar de "leuke" kanten heel erg benadrukt, dus biscuit is nu vooral erg blij en trots dat het achter de rug is, en dat ze het zo "flink" heeft doorstaan, is erg in haar nopjes met de cadeaus van de tandenfee die bij haar -hoera!- gewoon al een paar jaar eerder langskwam en met een extra groot cadeau omdat ze zo flink was bladiebla, en voelt ze reuzestoer omdat ze nu al een tand eruit heeft net als de grote meisjes van de lagere school. Dus tja, eind goed, al goed. Bijna dan..

Lekker Lien, een weekje weg geweest.

Hier is het nu herfstvakantie, en morgen gaan wij een weekje naar de Zeeuwse kust. Huisje vlak aan de duinen, dus we kunnen zo het strand op, als het goed is. Koekpa en ik hebben de afgelopen tijd met alle zieke kinderen en werkdruk behoorlijk langs elkaar heen geleefd, dus ik verheug me op een weekje met het gezin en hopelijk wat tijd voor elkaar (op die schaarse momenten dat de leden van de scream-and-yell-club even geen beroep op ons doen ).