Kinderen
alle pijlers
Ouders van auti's
donderdag 21 oktober 2010 om 22:06
Mijn zoon van 13 heeft Asperger en ik weet de laatste tijd steeds minder hoe ik met hem moet omgaan.
Hij bevindt in een omgeving die zich prima bewust is van zijn afwijken, op een school die is ingericht op zijn 'soort' (), met een moeder en een netwerk dat heel goed weet wat er anders aan hem is en die daar zo goed mogelijk mee om probeert te gaan en hem zo goed mogelijk probeert te leren hoe hij met die omgeving overweg kan, veel sociale contacten daarbuiten heeft hij niet (meer) en dus wordt hij zelden afgerekend op dat anders zijn en TOCH vindt hij het nodig om te schoppen tegen alles en iedereen die hem probeert te helpen of hem dingen opdraagt. Als hem iets niet bevalt kan ik, de juf, willekeurig wie een grote bek krijgen of een snauw en later vind je dan de stekkers uit de stopcontacten, je gitaar met alle snaren losgedraaid, je fiets met lekke banden of de inhoud van je werkmultomap los in een la. Als ik hem er vervolgens naar vraag is zijn verdediging 'ik was boos'. Als ik doorvraag gaat hij huilen, want hij bedoelt het allemaal niet zo kwaad en hij heeft zelf ook heel veel moeite met zijn rare gedrag omdat hij wel ziet wat het met mij doet.
Puber, denk ik dan, en daarna denk ik, nee hij is pas 13, wat is dit in vredesnaam?
En het allermoeilijkste is dan: het lijkt wel of het elkaar versterkt, en ik vind het zo moeiljk om te onderscheiden wat wat is. Niet dat het dan opeens wel mag, ofzo, alleen het ene is gewoon pubergedrag en daar reageer ik dus gewoon op 'gedraag je' en is het het andere dan wil ik dat graag met hem bespreken.
Iemand die hier iets van herkent en die me een duwtje in een andere richting kan geven? Ik ben een beetje uitgeprobeerd.
Hij bevindt in een omgeving die zich prima bewust is van zijn afwijken, op een school die is ingericht op zijn 'soort' (), met een moeder en een netwerk dat heel goed weet wat er anders aan hem is en die daar zo goed mogelijk mee om probeert te gaan en hem zo goed mogelijk probeert te leren hoe hij met die omgeving overweg kan, veel sociale contacten daarbuiten heeft hij niet (meer) en dus wordt hij zelden afgerekend op dat anders zijn en TOCH vindt hij het nodig om te schoppen tegen alles en iedereen die hem probeert te helpen of hem dingen opdraagt. Als hem iets niet bevalt kan ik, de juf, willekeurig wie een grote bek krijgen of een snauw en later vind je dan de stekkers uit de stopcontacten, je gitaar met alle snaren losgedraaid, je fiets met lekke banden of de inhoud van je werkmultomap los in een la. Als ik hem er vervolgens naar vraag is zijn verdediging 'ik was boos'. Als ik doorvraag gaat hij huilen, want hij bedoelt het allemaal niet zo kwaad en hij heeft zelf ook heel veel moeite met zijn rare gedrag omdat hij wel ziet wat het met mij doet.
Puber, denk ik dan, en daarna denk ik, nee hij is pas 13, wat is dit in vredesnaam?
En het allermoeilijkste is dan: het lijkt wel of het elkaar versterkt, en ik vind het zo moeiljk om te onderscheiden wat wat is. Niet dat het dan opeens wel mag, ofzo, alleen het ene is gewoon pubergedrag en daar reageer ik dus gewoon op 'gedraag je' en is het het andere dan wil ik dat graag met hem bespreken.
Iemand die hier iets van herkent en die me een duwtje in een andere richting kan geven? Ik ben een beetje uitgeprobeerd.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:14
quote:misspoez schreef op 21 oktober 2010 @ 22:11:
Ik wil ouders van kinderen met andersoortige stoornissen in het autistisch spectrum ook graag lezen, vandaar de wat ruimere topictitel. Vind je dat een probleem? Meld het dan even bij een engel.
Rustig maar hoor, was een oprechte vraag.
En de angels hebben verlengde zomervakantie voor het geval je het nog niet wist.
Ik wil ouders van kinderen met andersoortige stoornissen in het autistisch spectrum ook graag lezen, vandaar de wat ruimere topictitel. Vind je dat een probleem? Meld het dan even bij een engel.
Rustig maar hoor, was een oprechte vraag.
En de angels hebben verlengde zomervakantie voor het geval je het nog niet wist.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:23
Ik heb een kind met autisme van toevallig ook 13 jaar. Ik herken het iets kapot maken, als haar iets niet bevalt.Wat ik wel heel knap vind van jou zoon is het spijt hebben en het huilen, dat heeft mijn kind niet. Ze wil wel eens "sorry "zeggen omdat ze geleerd heeft dat het in bepaalde situatie,s moet , maar alleen als ik ook sorry zeg, en dat er iets kapot is daar zit ze niet mee, dan had ik haar maar niet boos moeten maken.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:26
Klinkt heftig zoals je het beschrijft. Moeilijk dat hij zijn boosheid op deze aparte manieren uit: . Twee dingen schieten me te binnen:
1. is zijn omgeving echt zo goed op hem aangepast? Probleemgedrag is altijd een teken van niet lekker in je vel zitten: hoe komt dit? Er kan natuurlijk van alles aan de hand zijn, maar ik zou iig kijken of hij niet wordt overvraagd. Daarnaast; zijn er onverwerkte 'life-events' (echtscheiding, verhuizing, overlijden)? Of kan hij ergens boos om zijn? Acceptatie van eigen problematiek; is dat aan de orde? Weet hij wat er met hem aan de hand is en kan hij dat handelen? Groeien broertjes/zusjes hem misschien voorbij?
2. los van waar de problematiek vandaan komt, zal hij moeten leren om boosheid op een adequate manier te uiten. Ik ken goede resultaten van jongeren met ASS met psychomotore therapie. Mbv een 'emotiemeter' leren ze emoties bij zichzelf te herkennen en benoemen. Uiteindelijk leren ze activiteiten te koppelen aan hun stemming ('als ik gespannen ben, kan ik gaan fietsen, met de lego spelen, muziek luisteren, whatever').
Ik hoop dat je er uit komt!!
1. is zijn omgeving echt zo goed op hem aangepast? Probleemgedrag is altijd een teken van niet lekker in je vel zitten: hoe komt dit? Er kan natuurlijk van alles aan de hand zijn, maar ik zou iig kijken of hij niet wordt overvraagd. Daarnaast; zijn er onverwerkte 'life-events' (echtscheiding, verhuizing, overlijden)? Of kan hij ergens boos om zijn? Acceptatie van eigen problematiek; is dat aan de orde? Weet hij wat er met hem aan de hand is en kan hij dat handelen? Groeien broertjes/zusjes hem misschien voorbij?
2. los van waar de problematiek vandaan komt, zal hij moeten leren om boosheid op een adequate manier te uiten. Ik ken goede resultaten van jongeren met ASS met psychomotore therapie. Mbv een 'emotiemeter' leren ze emoties bij zichzelf te herkennen en benoemen. Uiteindelijk leren ze activiteiten te koppelen aan hun stemming ('als ik gespannen ben, kan ik gaan fietsen, met de lego spelen, muziek luisteren, whatever').
Ik hoop dat je er uit komt!!
donderdag 21 oktober 2010 om 22:29
Heeft je zoon (of jij) ook professionele hulp? Of doe je alles in je eentje?
Ben je bekend met het boek, geef me de vijf van Colette de Bruin? Ik werk zelf met autisten en vind dat echt een super handig boek! Best lastig te begrijpen soms, iemand met autisme voor iemand zonder autisme.
Ben je bekend met het boek, geef me de vijf van Colette de Bruin? Ik werk zelf met autisten en vind dat echt een super handig boek! Best lastig te begrijpen soms, iemand met autisme voor iemand zonder autisme.
Liefde is als sinterklaas, je moet erin geloven, anders word het niks!
donderdag 21 oktober 2010 om 22:30
Hoi Misspoez
Mijn zoon is inmiddels 17 jaar oud, en is klassiek autist. Ik herken je verhaal.
Wat ik gedaan heb is alles duidelijk maken en zichtbaar maken. Hij moet zelfstandig worden, en jij moet zijn grootste vriendin/vertrouweling worden. Dit heeft tijd nodig. Ook heeft hij een groepje vertrouwelingen van zijn eigen leeftijd nodig, die hem nemen zoals hij is. Hij moet leren, dat als jij, of iemand die hij vertrouwt, iets zegt, hij dat moet aannemen. Door schade en schande moet hij dat leren.
Mijn zoon heeft lagere school op speciaal onderwijs gezeten, gelukkig maar! Daar heeft hij geleerd dat iedereen mag zijn zoals hij is.
Ik heb een veilige map gemaakt, zodat hij zelfstandig kan worden. Dit begint met Ochtend: wassen, ondergoed aan sokken aan ect.
Ook de cursus "ik ben speciaal" gevolgd.
Mijn zoon was een gigantisch probleem, ik wist me geen raad meer.
Hij doet nu Havo (wel speciaal voor hoogbegaafde autisten) en is een wereldvent gewordenl. Zo lief, en bijna sociaal te noemen, ongelofelijk. We hebben een aantal jaren geleden een sport voor hem gevonden waar hij al zijn energie in kwijt kan, verder gaat hij iedere dag naar de sportschool. Die is klein, en hij maakt daar op zijn manier contacten.
Ik begrijp nu bijna niet meer, dat ik me zoveel zorgen om hem gemaakt heb. Het is een wereldvent geworden, ijzersterk, slim en zo stoer, ik ben trots.
Als je je goed verdiept in het autisme, en Asperger is echt een vorm van Autisme, en begrijpt hoe zijn gedachtengang is, dan ga je het redden. Maar je moet wel effe knokken!! Sterkte!
Mijn zoon is inmiddels 17 jaar oud, en is klassiek autist. Ik herken je verhaal.
Wat ik gedaan heb is alles duidelijk maken en zichtbaar maken. Hij moet zelfstandig worden, en jij moet zijn grootste vriendin/vertrouweling worden. Dit heeft tijd nodig. Ook heeft hij een groepje vertrouwelingen van zijn eigen leeftijd nodig, die hem nemen zoals hij is. Hij moet leren, dat als jij, of iemand die hij vertrouwt, iets zegt, hij dat moet aannemen. Door schade en schande moet hij dat leren.
Mijn zoon heeft lagere school op speciaal onderwijs gezeten, gelukkig maar! Daar heeft hij geleerd dat iedereen mag zijn zoals hij is.
Ik heb een veilige map gemaakt, zodat hij zelfstandig kan worden. Dit begint met Ochtend: wassen, ondergoed aan sokken aan ect.
Ook de cursus "ik ben speciaal" gevolgd.
Mijn zoon was een gigantisch probleem, ik wist me geen raad meer.
Hij doet nu Havo (wel speciaal voor hoogbegaafde autisten) en is een wereldvent gewordenl. Zo lief, en bijna sociaal te noemen, ongelofelijk. We hebben een aantal jaren geleden een sport voor hem gevonden waar hij al zijn energie in kwijt kan, verder gaat hij iedere dag naar de sportschool. Die is klein, en hij maakt daar op zijn manier contacten.
Ik begrijp nu bijna niet meer, dat ik me zoveel zorgen om hem gemaakt heb. Het is een wereldvent geworden, ijzersterk, slim en zo stoer, ik ben trots.
Als je je goed verdiept in het autisme, en Asperger is echt een vorm van Autisme, en begrijpt hoe zijn gedachtengang is, dan ga je het redden. Maar je moet wel effe knokken!! Sterkte!
donderdag 21 oktober 2010 om 22:31
Met 13 jaar kun je wel degelijk in de puberteit zijn. Aangezien het leven als een autist niet makkelijk is kan die tijd nog extra heftig maken.
Zelf vond ik het moeilijk om het onderscheid te maken tussen puber- en Aspergergedrag want vaak zit het in elkaar verweven of versterkt elkaar.
Goede hulp zoeken voor jullie als opvoeders en voorhem om te leren hoe daar op een goede manier mee om te gaan.
Zelf vond ik het moeilijk om het onderscheid te maken tussen puber- en Aspergergedrag want vaak zit het in elkaar verweven of versterkt elkaar.
Goede hulp zoeken voor jullie als opvoeders en voorhem om te leren hoe daar op een goede manier mee om te gaan.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:32
13 is gewoon een puberleeftijd hoor met daarbij behorend pubergedrag. Ik heb een 'pdd-nos-dochter' van inmiddels 17. Ze zit op speciaal onderwijs in 5 Havo. Het valt me telkens op dat de jongens uit haar klas (ook allemaal auti's) veel verder gaan in hun pubergedrag dan 'normale' pubers. Pesten en treiteren gaat heel ver (gebrek aan inlevend vermogen) en de stoelen vliegen regelmatig door de klas. En dat gedrag hadden de heren ook al toen ze 13 waren. Het laatste jaar zijn ze volwassener aan het worden maar 13 tot 16 lijken de moeilijke jaren te zijn. Het is natuurlijk niet gek dat ze extra puberen want ze hebben gewoon minder zicht op de gevolgen van hun daden en wat dat bij mensen teweeg brengt. Mijn dochter zelf heeft ook regelmatig een puberbui maar komt daarna altijd even sorry zeggen (gelukkig).
donderdag 21 oktober 2010 om 22:34
Oh ja, wat ik altijd deed.. In zijn broodtrommel een tekst met
Ik kan het.. of Ik mag zijn wie ik ben..
Dit soort kaartjes verkopen ze in de iets uitgebreidere boekwinkel. Ik ben altijd heel positief naar hem toe, kan ik niet, bestaat niet.
Op school hadden ze het PAD systeem. Kaartjes met beschrijving hoe je je voelt op dat moment. Dus ben je verdrietig, zet je een huilend slakje op je bureau neer. En via dat systeem kun je ook oplossingen voor problemen vinden, dit heeft ook echt geholpen.
Ik kan het.. of Ik mag zijn wie ik ben..
Dit soort kaartjes verkopen ze in de iets uitgebreidere boekwinkel. Ik ben altijd heel positief naar hem toe, kan ik niet, bestaat niet.
Op school hadden ze het PAD systeem. Kaartjes met beschrijving hoe je je voelt op dat moment. Dus ben je verdrietig, zet je een huilend slakje op je bureau neer. En via dat systeem kun je ook oplossingen voor problemen vinden, dit heeft ook echt geholpen.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:44
'Geef me de vijf' vond ik ook een superboek, ik hoop dat je daar iets aan kunt hebben.
En verder kun je misschien met je zoon bespreken wat hij WEL zou kunnen doen als hij boos. Misschien weet hij gewoon geen andere manier en kun je met hem gedrag, woorden en handelingen afspreken die wel acceptabel zijn. Of misschien geeft 'iets stuk maken' zoals hij nu zo te lezen doet, hem heel veel lucht en zou het helpen om iets te zoeken wat hij mag slopen/verscheuren oid?
Succes iig, lijkt me niet makkelijk.
En verder kun je misschien met je zoon bespreken wat hij WEL zou kunnen doen als hij boos. Misschien weet hij gewoon geen andere manier en kun je met hem gedrag, woorden en handelingen afspreken die wel acceptabel zijn. Of misschien geeft 'iets stuk maken' zoals hij nu zo te lezen doet, hem heel veel lucht en zou het helpen om iets te zoeken wat hij mag slopen/verscheuren oid?
Succes iig, lijkt me niet makkelijk.
donderdag 21 oktober 2010 om 22:44
Ruza, ik bedoelde niets vervelends, excuses als je dat zo hebt gevoeld.
Mijn zoon zit ook op het VSO nu, is na 7 jaar kloten (excusez le mot) op het regulier vorig jaar uitgevallen en naar dagbehandeling gegaan. Sinds september zit hij nu in een rec4HAVObrugklas (leuk scrabblewoord) en dat gaat redelijk.
Ja zijn omgeving is aangepast, Anna, voorzover dat kan. Dingen zijn overzichtelijk en gestructureerd, hij weet elke dag wat er komt en wat er van hem wordt verwacht. Hij doet het supergoed! Acceptatie zou een issue kunnen zijn, hij heeft het er nooit over. "Ik ben speciaal' heeft hij gehad, intensieve SOVA ook en een STERkamp. Ik heb bedacht dat ik in de vakantie contact ga opnemen met het GGZ of hij geen verdere gesprekken kan hebben met iemand, iemand met wie hij die dingen kan bespreken. PMT heeft hij gehad, dat was geweldig. Helaas zijn de wachtlijsten gigantisch in deze regio. Misschien kan GGZ ook daarin iets betekenen? Ik ga het navragen, goed dat je me daarop wijst, dank je.
Ik heb geen hulp, we redden het best okay met zijn drietjes op zich. Aan wat voor hulp dacht je dan Pixie?
Bosaapje, jij herkent wat ik bedoel; het lijkt elkaar te versterken! Ik vind dat erg lastig!
Maruschka, dankje voor je ervaring. Ik zal het in mijn achterhoofd houden en ik hoop dat het me helpt mijn frustratiedrempel wat hoger te maken.
Witte: mijn zoon is redelijk tot zeeer zelfstandig te noemen in de algemene dagelijkse vaardigheden, Picto's en dergelijke heeft hij niet echt nodig, het is in zijn geval écht de inleving, de meevoelendheid die mist. Ik vind het wel prachtig om te lezen hoe jij het met je zoon doet, wat een kanjer zeg!
Mijn zoon zit ook op het VSO nu, is na 7 jaar kloten (excusez le mot) op het regulier vorig jaar uitgevallen en naar dagbehandeling gegaan. Sinds september zit hij nu in een rec4HAVObrugklas (leuk scrabblewoord) en dat gaat redelijk.
Ja zijn omgeving is aangepast, Anna, voorzover dat kan. Dingen zijn overzichtelijk en gestructureerd, hij weet elke dag wat er komt en wat er van hem wordt verwacht. Hij doet het supergoed! Acceptatie zou een issue kunnen zijn, hij heeft het er nooit over. "Ik ben speciaal' heeft hij gehad, intensieve SOVA ook en een STERkamp. Ik heb bedacht dat ik in de vakantie contact ga opnemen met het GGZ of hij geen verdere gesprekken kan hebben met iemand, iemand met wie hij die dingen kan bespreken. PMT heeft hij gehad, dat was geweldig. Helaas zijn de wachtlijsten gigantisch in deze regio. Misschien kan GGZ ook daarin iets betekenen? Ik ga het navragen, goed dat je me daarop wijst, dank je.
Ik heb geen hulp, we redden het best okay met zijn drietjes op zich. Aan wat voor hulp dacht je dan Pixie?
Bosaapje, jij herkent wat ik bedoel; het lijkt elkaar te versterken! Ik vind dat erg lastig!
Maruschka, dankje voor je ervaring. Ik zal het in mijn achterhoofd houden en ik hoop dat het me helpt mijn frustratiedrempel wat hoger te maken.
Witte: mijn zoon is redelijk tot zeeer zelfstandig te noemen in de algemene dagelijkse vaardigheden, Picto's en dergelijke heeft hij niet echt nodig, het is in zijn geval écht de inleving, de meevoelendheid die mist. Ik vind het wel prachtig om te lezen hoe jij het met je zoon doet, wat een kanjer zeg!
donderdag 21 oktober 2010 om 22:45
donderdag 21 oktober 2010 om 22:49
Pixie hij heeft al dagbehandeling gehad. Geef me de 5 is me bekend en probeer ik zoveel mogelijk toe te passen, niet alleen bij hem, ook voor mn andere kind vind ik dat prima werken.
En iets opschrijven als hij boos is, dat gaat niet werken, als hij boos is moet er NU iets gebeuren. Op dit moment proberen we de oplossing uit dat als hij boos is hij opa mag bellen en mag schelden en mopperen en schreeuwen en roepen en dat opa dan met hem overlegt wat hij kan doen om het op te lossen. En ook dat is eigenlijk al niet direct genoeg; je weet misschien zelf ook wel hoe het kan opluchten om een bord door de kamer te gooien ...
En iets opschrijven als hij boos is, dat gaat niet werken, als hij boos is moet er NU iets gebeuren. Op dit moment proberen we de oplossing uit dat als hij boos is hij opa mag bellen en mag schelden en mopperen en schreeuwen en roepen en dat opa dan met hem overlegt wat hij kan doen om het op te lossen. En ook dat is eigenlijk al niet direct genoeg; je weet misschien zelf ook wel hoe het kan opluchten om een bord door de kamer te gooien ...
donderdag 21 oktober 2010 om 22:53
donderdag 21 oktober 2010 om 22:54
Ik ben geen autist, maar mijn broertje heeft asperger (en ik heb er wel wat kenmerken van trouwens).
Ik denk dat het 'gewoon' de puberteit is gecombineerd met weinig inlevingsvermogen.
Ik was op die leeftijd heel vaak boos, vaak wist ik niet eens meer waarom ik precies boos was. Mijn broertje had dat ook. Wat wij dan het liefst wilden is gewoon even met rust gelaten te worden, even uitrazen. Geen gezeur van moeder over wat en waarom we precies boos waren, dat kwam later wel.
Ik denk dat het 'gewoon' de puberteit is gecombineerd met weinig inlevingsvermogen.
Ik was op die leeftijd heel vaak boos, vaak wist ik niet eens meer waarom ik precies boos was. Mijn broertje had dat ook. Wat wij dan het liefst wilden is gewoon even met rust gelaten te worden, even uitrazen. Geen gezeur van moeder over wat en waarom we precies boos waren, dat kwam later wel.
?
donderdag 21 oktober 2010 om 22:56
Ik werk met mensen met Ass maar niet met Asperger. Meer PDD-NOS. Maar werk er pas sinds kort mee dus ik ben nog vanalles aan t ontdekken . Zeer lastige maar oh zo leuke doelgroep!
Maarja ik vraag me af of je op het Viva forum dé oplossing vindt voor je problemen met je zoon. Aangezien hij ook wel heel veel dingen heeft gedaan als PMT en intensieve SOVA. Misschien is het idd de puberteit. Maar ondanks dat hij opa mag bellen, werkt dat niet?
Maarja ik vraag me af of je op het Viva forum dé oplossing vindt voor je problemen met je zoon. Aangezien hij ook wel heel veel dingen heeft gedaan als PMT en intensieve SOVA. Misschien is het idd de puberteit. Maar ondanks dat hij opa mag bellen, werkt dat niet?
Liefde is als sinterklaas, je moet erin geloven, anders word het niks!
donderdag 21 oktober 2010 om 22:56
Sorcha, zou een bokszak werken? Van mij mag ie uitrazen, ik hoef niet met hem te praten als ie dat niet wil. Ik wil wél praten als er weer iets stuk of kwijt of onbruikbaar is gemaakt. Dat raakt MIJ namelijk. Snap je? Ik wil hem duidelijk maken dat ik hem en zijn manier van zijn helemaal accepteer en respecteer en dat ik van hem verlang dat hij dat ook met mij doet en daaronder valt óók dat hij mijn dingen niet stuk of kwijt of watdanook maakt!
