Overig
alle pijlers
3000+ deel 72
maandag 25 oktober 2010 om 20:49
Welkom bij alweer een nieuw deel van 3000+!
Wegens enome inspiratieloosheid deze keer geen gevatte tekst en geen tranentrekkende OP!
Maar wel......... een afschuwelijk glitterplaatje
Nog even een paar regels:
* S.v.p. niet quoten van gevoelige, persoonlijke informatie.
* Toon respect naar elkaar in elke situatie.
* Verdriet wordt niet vergeleken, leed is leed.
En verder voor iedereen die verder durft te scrollen na het glitterplaatje: je bent welkom om mee te komen schrijven!
Wegens enome inspiratieloosheid deze keer geen gevatte tekst en geen tranentrekkende OP!
Maar wel......... een afschuwelijk glitterplaatje
Nog even een paar regels:
* S.v.p. niet quoten van gevoelige, persoonlijke informatie.
* Toon respect naar elkaar in elke situatie.
* Verdriet wordt niet vergeleken, leed is leed.
En verder voor iedereen die verder durft te scrollen na het glitterplaatje: je bent welkom om mee te komen schrijven!
woensdag 27 oktober 2010 om 01:12
Spuk, ik log net in (terug van het kaarten) en je bericht raakt me diep. Vooral ook herkenning. Herkenning van de sulligheid of ongebegrip van de niet zieke.
Vader van mijn kinderen zou niet lang meer hebben, inmiddels 7 jaar verder. Hij leeft dus nog, gelukkig, maar gaat ook van behandeling naar behandeling, operaties etc. Omdat hij er meestal redelijk goed uit ziet, hij een redelijke kwaliteit van leven heeft, zoals hij zelf zegt en wat ik ervan zie, vergeet ik het ook wel eens of ga er aan voorbij dat hij in principe op een tijdbom leeft en denk dan ''kom op man, je ben er ook nog wel over 5 jaar, je leeft al zo lang tegen de verwachtingen door''. Ik moet dan ff pas op de plaats maken en me bedenken dat hij heel veel op bed ligt, niet meer kan doen wat hij zo graag deed en de angst die hij heeft.
Als je ''gezond'' bent is dat allemaal zo vanzelfsprekend ook al weet en ervaar je in je omgeving dat het ook vaak zo anders kan gaan.
Waarom ik dit schrijf, omdat ik het zo schrijnend vind in wat voor een ''toestand'' het leven voor je gekomen is.
En ik kan niet inleven hoe jij je voelt, kan ook niet op de juiste manier reageren, wel begrijpen dat het omgaan met anderen je soms zo zwaar valt. Maar kan ook niet reageren op de juiste wijze.
Kan je alleen een dikke virtuele geven en met je hopen dat je er iig in 2012 e.v. jaren nog bent.
Vader van mijn kinderen zou niet lang meer hebben, inmiddels 7 jaar verder. Hij leeft dus nog, gelukkig, maar gaat ook van behandeling naar behandeling, operaties etc. Omdat hij er meestal redelijk goed uit ziet, hij een redelijke kwaliteit van leven heeft, zoals hij zelf zegt en wat ik ervan zie, vergeet ik het ook wel eens of ga er aan voorbij dat hij in principe op een tijdbom leeft en denk dan ''kom op man, je ben er ook nog wel over 5 jaar, je leeft al zo lang tegen de verwachtingen door''. Ik moet dan ff pas op de plaats maken en me bedenken dat hij heel veel op bed ligt, niet meer kan doen wat hij zo graag deed en de angst die hij heeft.
Als je ''gezond'' bent is dat allemaal zo vanzelfsprekend ook al weet en ervaar je in je omgeving dat het ook vaak zo anders kan gaan.
Waarom ik dit schrijf, omdat ik het zo schrijnend vind in wat voor een ''toestand'' het leven voor je gekomen is.
En ik kan niet inleven hoe jij je voelt, kan ook niet op de juiste manier reageren, wel begrijpen dat het omgaan met anderen je soms zo zwaar valt. Maar kan ook niet reageren op de juiste wijze.
Kan je alleen een dikke virtuele geven en met je hopen dat je er iig in 2012 e.v. jaren nog bent.
