Kinderen
alle pijlers
Ik schaam me!
woensdag 27 oktober 2010 om 20:39
Ik heb een dochter van nu 20 maanden en zat vandaag samen met haar en vriend in een cafe iets te drinken (bomvol kids trouwens).
Nu is dochter echt heerlijk drakerig deze dagen, niet te genieten en overal 'nee' op zeggen. Ik herken haar bijna niet terug, maar het zal de pre-peuterpubertijd wel zijn.
Mijn lieve rustige meisje vindt het deze week al nodig te huilen en dramatisch te doen als ik haar wil verschonen.
Maar wat is het nou... dochter wilde lopen maar dat kon en mocht daar echt niet van mij. Dus het werd een beetje zeuren en toen werd het huilen. Niet eens zo heel erg maar gewoon wel volwaardig huilen. Hard genoeg dat iedereen opkeek.
En wij zagen al dat het niet beter ging worden, ze begon in haar ogen te wrijven van vermoeidheid dus we gingen maar (snel!) weg.
Maar ik kan daar dus gewoon niet tegen. Ik schaam me en mijn hele lijf schiet in de vluchtmodus als ze zo huilt. En ik baal ervan dat ik niet gewoon relax ben en blijf want het maakt het echt niet beter als ik zo stressig doe. Dat weet ik rationeel gezien ook wel dondersgoed.
Ik zet dus mn grootste 'ik ben zo ontzettend zen' glimlach op en doe alsof het me niks kan schelen maar van binnen ga ik dood van schaamte.
Waarom is dat?! Waarom schaam ik me er zo voor en blijf ik niet gewoon rustig?
Is dit herkenbaar? Heb er echt last van namelijk.. zodra dochter een beetje vervelend doet in het openbaar schiet ik spontaan in de stress.
Nu is dochter echt heerlijk drakerig deze dagen, niet te genieten en overal 'nee' op zeggen. Ik herken haar bijna niet terug, maar het zal de pre-peuterpubertijd wel zijn.
Mijn lieve rustige meisje vindt het deze week al nodig te huilen en dramatisch te doen als ik haar wil verschonen.
Maar wat is het nou... dochter wilde lopen maar dat kon en mocht daar echt niet van mij. Dus het werd een beetje zeuren en toen werd het huilen. Niet eens zo heel erg maar gewoon wel volwaardig huilen. Hard genoeg dat iedereen opkeek.
En wij zagen al dat het niet beter ging worden, ze begon in haar ogen te wrijven van vermoeidheid dus we gingen maar (snel!) weg.
Maar ik kan daar dus gewoon niet tegen. Ik schaam me en mijn hele lijf schiet in de vluchtmodus als ze zo huilt. En ik baal ervan dat ik niet gewoon relax ben en blijf want het maakt het echt niet beter als ik zo stressig doe. Dat weet ik rationeel gezien ook wel dondersgoed.
Ik zet dus mn grootste 'ik ben zo ontzettend zen' glimlach op en doe alsof het me niks kan schelen maar van binnen ga ik dood van schaamte.
Waarom is dat?! Waarom schaam ik me er zo voor en blijf ik niet gewoon rustig?
Is dit herkenbaar? Heb er echt last van namelijk.. zodra dochter een beetje vervelend doet in het openbaar schiet ik spontaan in de stress.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:08
Summer, wat hier trouwens werkt: kind wél loslaten in cafe. We zijn daar ook nooit tijdens lunch ofzo. Maar als ze moet blijven zitten, gaat ze klieren en brullen. Laat ik haar rondlopen, dan is ze vaak de liefheid zelve en gaat gewoon rustig spelen of dingen bekijken. Scheelt misschien ook dat het die ene kroeg is waar we al jaren komen...
woensdag 27 oktober 2010 om 21:09
Katherina ik denk dat je stiekem de spijker op z'n kop slaat... moet inderdaad mee leren omgaan. Mijn moeder kan ook zo lekker stressig reageren dus wat dat betreft heb ik ook niet het goede voorbeeld gehad.
Ga in ontzettend veel dingen op m'n moeder lijken de laatste tijd en dat bevalt me niet
Ik ga trouwens ook meteen weg als het niet gaat hoor, dan zit ik zelf ook absoluut niet relax meer (he, echt? ) en doe ik niemand een plezier.
Het gaat me gewoon om die schaamte.
Fleur.. nr 2 zo drakerig joh. Volgens mij lijk ik ook wel zen voor de buitenwereld. Ik hoop het in elk geval haha.
Maar ik kan me herinneren dat nr 2 een keer zat te huilen op een terras, echt heel erg en dat jij echt heel relax was. En ze hield toen op en viel in slaap. Dat vond ik toen echt heel stoer.
Mara..haha ik moet wel lachen om je verhaal, herkenbaarheid. Afleiden werkte helaas niet meer vandaag, het is gewoon een k*tfase nu.
Ik denk dat ik ook gewoon moet oefenen. Omdat kind nu opeens een eigen wil krijgt ben ik er ook gewoon niet aan gewend.
Ga in ontzettend veel dingen op m'n moeder lijken de laatste tijd en dat bevalt me niet
Ik ga trouwens ook meteen weg als het niet gaat hoor, dan zit ik zelf ook absoluut niet relax meer (he, echt? ) en doe ik niemand een plezier.
Het gaat me gewoon om die schaamte.
Fleur.. nr 2 zo drakerig joh. Volgens mij lijk ik ook wel zen voor de buitenwereld. Ik hoop het in elk geval haha.
Maar ik kan me herinneren dat nr 2 een keer zat te huilen op een terras, echt heel erg en dat jij echt heel relax was. En ze hield toen op en viel in slaap. Dat vond ik toen echt heel stoer.
Mara..haha ik moet wel lachen om je verhaal, herkenbaarheid. Afleiden werkte helaas niet meer vandaag, het is gewoon een k*tfase nu.
Ik denk dat ik ook gewoon moet oefenen. Omdat kind nu opeens een eigen wil krijgt ben ik er ook gewoon niet aan gewend.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:12
quote:fleurtje schreef op 27 oktober 2010 @ 21:08:
Summer, wat hier trouwens werkt: kind wél loslaten in cafe. We zijn daar ook nooit tijdens lunch ofzo. Maar als ze moet blijven zitten, gaat ze klieren en brullen. Laat ik haar rondlopen, dan is ze vaak de liefheid zelve en gaat gewoon rustig spelen of dingen bekijken. Scheelt misschien ook dat het die ene kroeg is waar we al jaren komen...
Ja dat kon daar niet, dan zou ze echt voor de voeten lopen van de bediening. Het was druk en we waren er ff voor een snel kopje koffie na het schoenen kopen.
Het was niet vergelijkbaar met die ene kroeg.
Summer, wat hier trouwens werkt: kind wél loslaten in cafe. We zijn daar ook nooit tijdens lunch ofzo. Maar als ze moet blijven zitten, gaat ze klieren en brullen. Laat ik haar rondlopen, dan is ze vaak de liefheid zelve en gaat gewoon rustig spelen of dingen bekijken. Scheelt misschien ook dat het die ene kroeg is waar we al jaren komen...
Ja dat kon daar niet, dan zou ze echt voor de voeten lopen van de bediening. Het was druk en we waren er ff voor een snel kopje koffie na het schoenen kopen.
Het was niet vergelijkbaar met die ene kroeg.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:16
quote:pixymama schreef op 27 oktober 2010 @ 21:05:
Wat mij trouwens ook echt helpt: 'pick your battles'.
Ik heb goed nagedacht (en doe dat nu nog 10x per dag) over de vraag: 'Wat vind ik echt belangrijk?' Mag mijn kind écht geen drankje als afleiding? Moet mijn kind écht op de stoel blijven zitten, of kan-ie ook op schoot? Dat soort voorbeelden.
Aangezien je het ongewenste gedrag niet wilt belonen, is het verstandig om heel goed te bedenken wat je onder 'ongewenst' en onder 'belonen' verstaat. Soms is het namelijk gewoon toegeven aan een behoefte van je kind en heeft het niets met belonen te maken. Dus heb je niet gepleasd, maar ben je gewoon een goede moeder geweest!
Ik denk dat laatste inderdaad ook hoor We zijn gegaan want ze trok het echt ff niet.
Maar het gaat me puur om die schaamte dan. Daar hou ik echt zo'n rotgevoel aan over en ik vind dat zo onnodig en jammer
Wat mij trouwens ook echt helpt: 'pick your battles'.
Ik heb goed nagedacht (en doe dat nu nog 10x per dag) over de vraag: 'Wat vind ik echt belangrijk?' Mag mijn kind écht geen drankje als afleiding? Moet mijn kind écht op de stoel blijven zitten, of kan-ie ook op schoot? Dat soort voorbeelden.
Aangezien je het ongewenste gedrag niet wilt belonen, is het verstandig om heel goed te bedenken wat je onder 'ongewenst' en onder 'belonen' verstaat. Soms is het namelijk gewoon toegeven aan een behoefte van je kind en heeft het niets met belonen te maken. Dus heb je niet gepleasd, maar ben je gewoon een goede moeder geweest!
Ik denk dat laatste inderdaad ook hoor We zijn gegaan want ze trok het echt ff niet.
Maar het gaat me puur om die schaamte dan. Daar hou ik echt zo'n rotgevoel aan over en ik vind dat zo onnodig en jammer
woensdag 27 oktober 2010 om 21:16
Ik vind het heel verstandig van je, dat je je aanpast aan je kind. Dat je vertrekt als je ziet dat ze moe is en dat je naar de achterliggende reden van haar vervelende gedrag kijkt. Dat toont veel inlevingsvermogen. Dat inlevingsvermogen moet je dan ook voor je kind(eren) bewaren en niet projecteren op vreemden (wat zullen ze wel niet van me denken). Maak van je kracht niet je valkuil!
woensdag 27 oktober 2010 om 21:20
Je hoeft je toch niet te schamen omdat je 20 maanden oude peuter aan het huilen was. Dat doen peuters nou eenmaal. En door weg te gaan heb je het toch prima opgelost. Soms kan je nou eenmaal niet lekker rustig koffie drinken met een peuter, over een paar maanden heeft ze misschien weer een veel relaxtere periode en gaat het wel.
Ik denk niet dat andere mensen zich ergeren aan kinderen, maar wel aan hoe ouders er mee omgaan.
Ik denk niet dat andere mensen zich ergeren aan kinderen, maar wel aan hoe ouders er mee omgaan.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:24
woensdag 27 oktober 2010 om 21:25
Herkenbaar!! Gisteren heeft mijn kleine stier van 2 zich misdragen bij de slager.
eerst mepte hij op de vitrines, toen hield ik zijn arm vast, ging hij daarom jammeren, op de grond liggen, ietwat schoppen. Ik hem op een bankje binnen geparkeerd. En het hele ritueel overnieuw.
En toen sprak de slagersvrouw als volgt: mag hij een plakje worst?
Ik met stoom uit de oren (jegens gedrag kind): nee, als hij zo gek doet, krijgt hij geen worst.
Ik kreeg wat blikken van anderen. Zoon moest van mij ook nog dag zeggen, dat kwam er half jammerend uit.
(toen vond ik mezelf ook wel ietwat een kreng hoor, naar een 2 jarige, maar hij was echt aan het stieren... ik was het spuugzat).
Bij de bloemenwinkel ging het goed, en daarna zijn we voor de herkansing gegaan bij de slagerij. Nog een onsje ham dan maar, en tadaaaaaaaaaaaaaaa een keurig kind. Die met plakje worst de deur uitging.
Maar pfff die blikken toen ik nee zei, en de blik van de slagersvrouw. Whoeps.
eerst mepte hij op de vitrines, toen hield ik zijn arm vast, ging hij daarom jammeren, op de grond liggen, ietwat schoppen. Ik hem op een bankje binnen geparkeerd. En het hele ritueel overnieuw.
En toen sprak de slagersvrouw als volgt: mag hij een plakje worst?
Ik met stoom uit de oren (jegens gedrag kind): nee, als hij zo gek doet, krijgt hij geen worst.
Ik kreeg wat blikken van anderen. Zoon moest van mij ook nog dag zeggen, dat kwam er half jammerend uit.
(toen vond ik mezelf ook wel ietwat een kreng hoor, naar een 2 jarige, maar hij was echt aan het stieren... ik was het spuugzat).
Bij de bloemenwinkel ging het goed, en daarna zijn we voor de herkansing gegaan bij de slagerij. Nog een onsje ham dan maar, en tadaaaaaaaaaaaaaaa een keurig kind. Die met plakje worst de deur uitging.
Maar pfff die blikken toen ik nee zei, en de blik van de slagersvrouw. Whoeps.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:29
Een jaar of twee geleden in de supermarkt werd een van mijn peuters boos omdat ie iets niet vast mocht houden en ik het uit zijn handjes probeerde te plukken. Een vrouw die langs liep had een hele grote glimlach en fluisterde: "Doet die van mij ook altijd maar ik ben zo blij dat ik die eventjes thuis heb mogen laten!". Toen vond ik het ook wel weer heel grappig.
Met de oudste kon ik lekker koffie drinken in een cafeetje; geen probleem. De jongste begint te gillen als ik al stil sta voor een stoplicht.
Met de oudste kon ik lekker koffie drinken in een cafeetje; geen probleem. De jongste begint te gillen als ik al stil sta voor een stoplicht.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:41
Pfff Molie wat een ramp haha. Maar je klinkt wel assertief haha, alsof het je niks kan schelen. Of ging je door de grond?
Jij schaamde je dus voor je eigen gedrag
Seymour, lief zo'n opmerking in de winkel. Dat kan echt zo relativeren!
Ik moet zeggen dat ik niet echt goed naar mensen heb gekeken dus of ik bemoedigende blikken heb gehad weet ik niet. Volgens mij viel het ook wel mee allemaal en maak ik het veel groter dan het is.
Durven jullie allemaal wel goed te corrigeren in het openbaar?
Heb gelukkig nog geen extreme situaties gehad dus streng NEE zeggen gaat me goed af maar echt zwaar boos worden in het openbaar als het moet zal ik misschien ook moeite mee hebben als ik er zo eens over nadenk.
Jij schaamde je dus voor je eigen gedrag
Seymour, lief zo'n opmerking in de winkel. Dat kan echt zo relativeren!
Ik moet zeggen dat ik niet echt goed naar mensen heb gekeken dus of ik bemoedigende blikken heb gehad weet ik niet. Volgens mij viel het ook wel mee allemaal en maak ik het veel groter dan het is.
Durven jullie allemaal wel goed te corrigeren in het openbaar?
Heb gelukkig nog geen extreme situaties gehad dus streng NEE zeggen gaat me goed af maar echt zwaar boos worden in het openbaar als het moet zal ik misschien ook moeite mee hebben als ik er zo eens over nadenk.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:43
TO, Ik heb zelf geen kinderen maar pas wel vaak op de kleinste van mijn broer.
Laatst had ik beloofd om die kleine onder mijn hoede te nemen, ik moest alleen nog even boodschappen doen.
Ik dacht ach dat doe ik wel even met die kleine, ze begon op een gegeven moment te huilen.
Wat begrijpelijk is omdat ze gewoon moe was van de speelmiddag en ze gewoon een dutje nodig had.
Ik kreeg de meest vieze blikken van mensen, nou ben ik ook niet altijd blij als ik in een café zit, vliegtuig zit en de kinderen beginnen te krijsen. Maar ik durf van mezelf te zeggen dat ik nog nooit een ouder minder heb gevonden of ouders vies wegkeek.
Ik had natuurlijk nog nooit de andere kant meegemaakt en voelde me ook echt bezwaard. Bij jou zal dat natuurlijk ook erger gevoeld hebben omdat het ook jouw kind is en misschien vaker in deze situatie hebt gezeten.
Nu kan ik die kleine natuurlijk teruggeven en heb zelf geen behoefte aan kinderen op dit moment, maar ik kan je wel zeggen dat je er niets van moet aantrekken.
Kinderen huilen nu eenmaal, het is ook de leeftijd.
Al wil ik nog wel even het volgende toevoegen, waar ik wel moeite mee heb zijn ouders van kinderen die toch echt wel de leeftijd hebben om iets te begrijpen en vervolgens het hele restaurant op stelten zetten. Daar kan ik dus wel moeite mee hebben en ik spreek ouders daar ook op aan.
Een kind van 6 die het grappig vindt om aan mijn bestek te zitten, aan het tafellaken begint te trekken etc dat gaat me te ver. Maar die kleine van jou is zo klein, gun jezelf wat rustigere gedachten.
Ik heb in ieder geval een voorproefje gehad;-)
Laatst had ik beloofd om die kleine onder mijn hoede te nemen, ik moest alleen nog even boodschappen doen.
Ik dacht ach dat doe ik wel even met die kleine, ze begon op een gegeven moment te huilen.
Wat begrijpelijk is omdat ze gewoon moe was van de speelmiddag en ze gewoon een dutje nodig had.
Ik kreeg de meest vieze blikken van mensen, nou ben ik ook niet altijd blij als ik in een café zit, vliegtuig zit en de kinderen beginnen te krijsen. Maar ik durf van mezelf te zeggen dat ik nog nooit een ouder minder heb gevonden of ouders vies wegkeek.
Ik had natuurlijk nog nooit de andere kant meegemaakt en voelde me ook echt bezwaard. Bij jou zal dat natuurlijk ook erger gevoeld hebben omdat het ook jouw kind is en misschien vaker in deze situatie hebt gezeten.
Nu kan ik die kleine natuurlijk teruggeven en heb zelf geen behoefte aan kinderen op dit moment, maar ik kan je wel zeggen dat je er niets van moet aantrekken.
Kinderen huilen nu eenmaal, het is ook de leeftijd.
Al wil ik nog wel even het volgende toevoegen, waar ik wel moeite mee heb zijn ouders van kinderen die toch echt wel de leeftijd hebben om iets te begrijpen en vervolgens het hele restaurant op stelten zetten. Daar kan ik dus wel moeite mee hebben en ik spreek ouders daar ook op aan.
Een kind van 6 die het grappig vindt om aan mijn bestek te zitten, aan het tafellaken begint te trekken etc dat gaat me te ver. Maar die kleine van jou is zo klein, gun jezelf wat rustigere gedachten.
Ik heb in ieder geval een voorproefje gehad;-)
woensdag 27 oktober 2010 om 21:45
Nou ik trek wel mijn eigen plan. En ik weiger grondliggende kinderen in de winkel nog een plakje worst te geven.
Maar ik voelde me wel heel streng, en had wel het idee dat die anderen me een strenge rotmoeder vonden, voor dat arme engelachtige jongetje.
Ik vond mijn herkansing wel mooi bedacht zelf.
Maar ik voelde me wel heel streng, en had wel het idee dat die anderen me een strenge rotmoeder vonden, voor dat arme engelachtige jongetje.
Ik vond mijn herkansing wel mooi bedacht zelf.
woensdag 27 oktober 2010 om 21:48
woensdag 27 oktober 2010 om 21:49
quote:bbibi schreef op 27 oktober 2010 @ 21:48:
Je hoort niet met je kind van 20 maanden in een café te zitten.. (ookal zit het daar zoals je zelf tussen aanhalings tekens vermeld, ''bomvol'' met kinderen)
En anders, oppas regelen en met je vriend zonder kind naar een café gaan.. Hoef je je ook niet de ogen uit je kop te schamen!Waarom hoort dat niet?
Je hoort niet met je kind van 20 maanden in een café te zitten.. (ookal zit het daar zoals je zelf tussen aanhalings tekens vermeld, ''bomvol'' met kinderen)
En anders, oppas regelen en met je vriend zonder kind naar een café gaan.. Hoef je je ook niet de ogen uit je kop te schamen!Waarom hoort dat niet?
woensdag 27 oktober 2010 om 21:53
Dus moeders met kinderen, moeten als ze met hun kind naar de stad gaan (of hoort dat niet?) uit een of andere lillijke zelf meegenomen tupperware beker koffie drinken?
Terwijl het kind uit een fles in de buggy lurkt?
Ow nee, die fles is ook niet goed. Gottogot en kinderen die maar in die buggy drinken krijgen, kunnen die nou niet even wachten tot ze aan een tafeltje zitten? Ow shit nee kan niet, want een cafe mogen ze niet in, dat hoort niet.
Terwijl het kind uit een fles in de buggy lurkt?
Ow nee, die fles is ook niet goed. Gottogot en kinderen die maar in die buggy drinken krijgen, kunnen die nou niet even wachten tot ze aan een tafeltje zitten? Ow shit nee kan niet, want een cafe mogen ze niet in, dat hoort niet.
