Relaties
alle pijlers
Twijfels
donderdag 4 november 2010 om 13:07
Lieve allemaal,
Ik lees al een tijdje mee, maar tot nu toe heb ik hier nog niet gereageerd. Graag zou ik anoniem hier mijn verhaal even van me af willen schrijven.. Ik hoop dat jullie willen reageren, ook al is het het zoveelste "ik-twijfel-topic".. Ja.. ik weet het!
Ik heb sinds een jaar een relatie met een hele leuke jongen. Ja, echt, hij is leuk. We hebben elkaar door gezamelijke vrienden leren kennen. We hebben dezelfde interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Natuurlijk komt er nu een Maar. Ondanks dat we het heel gezellig hebben, vind ik humor heel erg belangrijk. En humor is voor mij nou echt belangrijk in een relatie. Ik mis het dan ook dat ik af en toe van de bank af kan rollen van het lachen om hem, of om ons samen. Ik kan wel eens keihard lachen om iets, maar hij lacht niet mee.. Daarnaast als ik verdrietig om iets, vind hij het heel moeilijk om me te troosten. Ik merk dan ook dat ik mijn vriendinnen bel als ik ergens mee zit. En als t dan weer een beetje met me gaat dat ik dan pas hem bel..
Kortom: hij is niet zo'n emotioneel persoon als ik ben..
Ik vraag me af, is dit iets waar ik me over heen moet zetten, omdat dit gewoon een mannending is. Of zitten we toch gewoon misschien niet echt op een lijn? En passen we dus niet bij elkaar..
Soms vraag ik me af: is dit nou de jongen waar ik al die jaren over gedroomd heb?? Maar tegelijkertijd beangstigd het me ook heel erg als hij er niet meer zou zijn. Als ik hem niet meer kon bellen, als ik niet meer lol met hem zou kunnen maken..
Ik twijfel dus.. En ik merk dat dat me niet gelukkiger maakt, niet in de relatie maar ook niet op andere vlakken in mijn leven..
Wat denken jullie, als jullie mijn verhaal lezen?
Liefs,
Yesorno
Ik lees al een tijdje mee, maar tot nu toe heb ik hier nog niet gereageerd. Graag zou ik anoniem hier mijn verhaal even van me af willen schrijven.. Ik hoop dat jullie willen reageren, ook al is het het zoveelste "ik-twijfel-topic".. Ja.. ik weet het!
Ik heb sinds een jaar een relatie met een hele leuke jongen. Ja, echt, hij is leuk. We hebben elkaar door gezamelijke vrienden leren kennen. We hebben dezelfde interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Natuurlijk komt er nu een Maar. Ondanks dat we het heel gezellig hebben, vind ik humor heel erg belangrijk. En humor is voor mij nou echt belangrijk in een relatie. Ik mis het dan ook dat ik af en toe van de bank af kan rollen van het lachen om hem, of om ons samen. Ik kan wel eens keihard lachen om iets, maar hij lacht niet mee.. Daarnaast als ik verdrietig om iets, vind hij het heel moeilijk om me te troosten. Ik merk dan ook dat ik mijn vriendinnen bel als ik ergens mee zit. En als t dan weer een beetje met me gaat dat ik dan pas hem bel..
Kortom: hij is niet zo'n emotioneel persoon als ik ben..
Ik vraag me af, is dit iets waar ik me over heen moet zetten, omdat dit gewoon een mannending is. Of zitten we toch gewoon misschien niet echt op een lijn? En passen we dus niet bij elkaar..
Soms vraag ik me af: is dit nou de jongen waar ik al die jaren over gedroomd heb?? Maar tegelijkertijd beangstigd het me ook heel erg als hij er niet meer zou zijn. Als ik hem niet meer kon bellen, als ik niet meer lol met hem zou kunnen maken..
Ik twijfel dus.. En ik merk dat dat me niet gelukkiger maakt, niet in de relatie maar ook niet op andere vlakken in mijn leven..
Wat denken jullie, als jullie mijn verhaal lezen?
Liefs,
Yesorno
donderdag 4 november 2010 om 13:13
Het is zeker niet zo dat mannen niet emotioneel kunnen zijn. Mijn vriend kan me wel heel goed troosten en huil zelfs liever bij mijn vriend dan bij mijn vriendinnen, omdat mijn vriend alles zo goed kan relativeren en mij weer blij kan maken. Hij wordt dan ook heel lief en zorgzaam. Ook kan ik zeker wel met hem lachen.
Ik denk zelf dat het wel essentieel is dat je met je vriend kan lachen en huilen..dat is ook wat voor mij de relatie zo mooi maakt. Voor mij hoeft het niet te zijn dat we rollend van de bank vallen van het lachen, daar heb ik ook mijn vriendinnen voor. Maar we kunnen zeker met elkaar lachen..daar neem ik genoegen mee Tegelijkertijd snap ik je precies, je wilt hem niet kwijt... is er een mogelijkheid om met je vriend hierover te praten? Niet over zijn humor kant uiteraard, maar om zijn troost kant. Waarom vind hij het moeilijk..
Ik denk zelf dat het wel essentieel is dat je met je vriend kan lachen en huilen..dat is ook wat voor mij de relatie zo mooi maakt. Voor mij hoeft het niet te zijn dat we rollend van de bank vallen van het lachen, daar heb ik ook mijn vriendinnen voor. Maar we kunnen zeker met elkaar lachen..daar neem ik genoegen mee Tegelijkertijd snap ik je precies, je wilt hem niet kwijt... is er een mogelijkheid om met je vriend hierover te praten? Niet over zijn humor kant uiteraard, maar om zijn troost kant. Waarom vind hij het moeilijk..
donderdag 4 november 2010 om 13:15
Voor mij is het heel erg belangrijk om te kunnen lachen (en huilen) met mijn vriend. Maar ik ken ook stellen met een goede relatie die dat niet doen.
Het is aan jouzelf om te bepalen of je het kan missen in je relatie. Hou daarbij wel in gedachten dat je niet alles kan verwachten van een partner, er zullen altijd wel dingen missen. Gelukkig zijn er nog andere mensen op de wereld.
Het lijkt me lastig een beslissing hierin te nemen, succes.
Het is aan jouzelf om te bepalen of je het kan missen in je relatie. Hou daarbij wel in gedachten dat je niet alles kan verwachten van een partner, er zullen altijd wel dingen missen. Gelukkig zijn er nog andere mensen op de wereld.
Het lijkt me lastig een beslissing hierin te nemen, succes.
donderdag 4 november 2010 om 13:17
quote:yesorno schreef op 04 november 2010 @ 13:07:
Lieve allemaal,
Ik lees al een tijdje mee, maar tot nu toe heb ik hier nog niet gereageerd. Graag zou ik anoniem hier mijn verhaal even van me af willen schrijven.. Ik hoop dat jullie willen reageren, ook al is het het zoveelste "ik-twijfel-topic".. Ja.. ik weet het!
Ik heb sinds een jaar een relatie met een hele leuke jongen. Ja, echt, hij is leuk. We hebben elkaar door gezamelijke vrienden leren kennen. We hebben deze interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Natuurlijk komt er nu een Maar. Ondanks dat we het heel gezellig hebben, vind ik humor heel erg belangrijk. En humor is voor mij nou echt belangrijk in een relatie. Ik mis het dan ook dat ik af en toe van de bank af kan rollen van het lachen om hem, of om ons samen. Ik kan wel eens keihard lachen om iets, maar hij lacht niet mee.. Daarnaast als ik verdrietig om iets, vind hij het heel moeilijk om me te troosten. Ik merk dan ook dat ik mijn vriendinnen bel als ik ergens mee zit. En als t dan weer een beetje met me gaat dat ik dan pas hem bel..
Kortom: hij is niet zo'n emotioneel persoon als ik ben..
Ik vraag me af, is dit iets waar ik me over heen moet zetten, omdat dit gewoon een mannending is. Of zitten we toch gewoon misschien niet echt op een lijn? en passen we dus niet bij elkaar.
Soms vraag ik me af: is dit nou de jongen waar ik al die jaren over gedroomd heb?? Maar tegelijkertijd beangstigd het me ook heel erg als hij er niet meer zou zijn. Als ik hem niet meer kon bellen, als ik niet meer lol met hem zou kunnen maken..
Ik twijfel dus.. En ik merk dat dat me niet gelukkiger maakt, niet in de relatie maar ook niet op andere vlakken in mijn leven..
Wat denken jullie, als jullie mijn verhaal lezen?
Liefs,
Yesorno
Dit spreekt nogal tegen, niet?
Je hebt eigenlijk alles goed, maar een paar dingen mis je. Het klinkt als een fantastische relatie, maar toch zit je te richten op net hetgeen je NIET krijgt.
Zo ben ik ooit eens iemand kwijt geraakt. Zorg dat jij niet met een 'achteraf was het wel heel goed' gevoel zit als je hier in blijft.
Niemand is volmaakt. Zo voldoe je zelf ook niet 100% op elk vlak voor je partner.
Lieve allemaal,
Ik lees al een tijdje mee, maar tot nu toe heb ik hier nog niet gereageerd. Graag zou ik anoniem hier mijn verhaal even van me af willen schrijven.. Ik hoop dat jullie willen reageren, ook al is het het zoveelste "ik-twijfel-topic".. Ja.. ik weet het!
Ik heb sinds een jaar een relatie met een hele leuke jongen. Ja, echt, hij is leuk. We hebben elkaar door gezamelijke vrienden leren kennen. We hebben deze interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Natuurlijk komt er nu een Maar. Ondanks dat we het heel gezellig hebben, vind ik humor heel erg belangrijk. En humor is voor mij nou echt belangrijk in een relatie. Ik mis het dan ook dat ik af en toe van de bank af kan rollen van het lachen om hem, of om ons samen. Ik kan wel eens keihard lachen om iets, maar hij lacht niet mee.. Daarnaast als ik verdrietig om iets, vind hij het heel moeilijk om me te troosten. Ik merk dan ook dat ik mijn vriendinnen bel als ik ergens mee zit. En als t dan weer een beetje met me gaat dat ik dan pas hem bel..
Kortom: hij is niet zo'n emotioneel persoon als ik ben..
Ik vraag me af, is dit iets waar ik me over heen moet zetten, omdat dit gewoon een mannending is. Of zitten we toch gewoon misschien niet echt op een lijn? en passen we dus niet bij elkaar.
Soms vraag ik me af: is dit nou de jongen waar ik al die jaren over gedroomd heb?? Maar tegelijkertijd beangstigd het me ook heel erg als hij er niet meer zou zijn. Als ik hem niet meer kon bellen, als ik niet meer lol met hem zou kunnen maken..
Ik twijfel dus.. En ik merk dat dat me niet gelukkiger maakt, niet in de relatie maar ook niet op andere vlakken in mijn leven..
Wat denken jullie, als jullie mijn verhaal lezen?
Liefs,
Yesorno
Dit spreekt nogal tegen, niet?
Je hebt eigenlijk alles goed, maar een paar dingen mis je. Het klinkt als een fantastische relatie, maar toch zit je te richten op net hetgeen je NIET krijgt.
Zo ben ik ooit eens iemand kwijt geraakt. Zorg dat jij niet met een 'achteraf was het wel heel goed' gevoel zit als je hier in blijft.
Niemand is volmaakt. Zo voldoe je zelf ook niet 100% op elk vlak voor je partner.
donderdag 4 november 2010 om 13:35
Dank jullie wel voor jullie reacties.
Alles wat jullie schrijven is waar..
@Meds. Ja, het is een prima jongen.. dat zeker!
@ R.d.V. En ja, het spreekt elkaar inderdaad tegen.. Maar dat is denk ik ook wel het probleem. Ik zie in dat we het heel leuk en gezellig hebben met elkaar, maar ik mis gewoon dingen. En eerlijk is eerlijk.. Toen we nog niks met elkaar hadden en mensen vroegen: wat zoek je in een vriend? Dan zei ik altijd; ik wil ontzettend met hem kunnen lachen en we moeten alles kunnen delen met elkaar. En dat zijn nou eigenlijk allebei de punten die ik nu wel mis.. En de ene keer meer dan de andere keer..
Maar nee, ik richt me niet alleen op wat ik NIET heb. Ik realiseer me namelijk heel goed wat ik WEL heb en wat ik ook kwijt kan raken. En ik ben dan ook bang voor het moment dat ik besluit het toch uit te maken dat ik na een maand denk: waarom heb ik het eigenlijk uit gemaakt. "want we hadden het zo leuk samen.."
@SharryK. Ik heb er al met hem over gepraat. En hij zegt dat ie het gewoon heel moeilijk vind om mij verdrietig te zien. Dat maakt hem ook verdrietig en dan weet ie gewoon niet meer wat ie moet zeggen, hij blokkeert een soort van. Hij vindt dat zelf ook heel vervelend. Alleen daar schieten we allebei niet zoveel mee op...
Alles wat jullie schrijven is waar..
@Meds. Ja, het is een prima jongen.. dat zeker!
@ R.d.V. En ja, het spreekt elkaar inderdaad tegen.. Maar dat is denk ik ook wel het probleem. Ik zie in dat we het heel leuk en gezellig hebben met elkaar, maar ik mis gewoon dingen. En eerlijk is eerlijk.. Toen we nog niks met elkaar hadden en mensen vroegen: wat zoek je in een vriend? Dan zei ik altijd; ik wil ontzettend met hem kunnen lachen en we moeten alles kunnen delen met elkaar. En dat zijn nou eigenlijk allebei de punten die ik nu wel mis.. En de ene keer meer dan de andere keer..
Maar nee, ik richt me niet alleen op wat ik NIET heb. Ik realiseer me namelijk heel goed wat ik WEL heb en wat ik ook kwijt kan raken. En ik ben dan ook bang voor het moment dat ik besluit het toch uit te maken dat ik na een maand denk: waarom heb ik het eigenlijk uit gemaakt. "want we hadden het zo leuk samen.."
@SharryK. Ik heb er al met hem over gepraat. En hij zegt dat ie het gewoon heel moeilijk vind om mij verdrietig te zien. Dat maakt hem ook verdrietig en dan weet ie gewoon niet meer wat ie moet zeggen, hij blokkeert een soort van. Hij vindt dat zelf ook heel vervelend. Alleen daar schieten we allebei niet zoveel mee op...
donderdag 4 november 2010 om 13:40
Wat Meds zegt. Ik heb nog nooit de slappe lach gehad met mijn man, maar gelukkig veel vriendinnen waar ik dat wél mee kan hebben. Ook is mijn man niet de allerbeste troostert, aangezien hij vaak écht niet snapt waar ik me over opwind (ik ben niet zo vaak verdrietig, maar wind me over van alles op). Gelukkig is hij dan wel weer in staat om me met beide benen op de grond te houden.
donderdag 4 november 2010 om 13:50
Ik word er altijd wat sarcastisch van, als vrouwen hun eq volop (moeten) inzetten om het gebrek aan datzelfde eq bij hun partner te kunnen begrijpen. Zo word jij gedwongen elkaar niet ergens halverwege te ontmoeten, maar uitsluitend op zijn terrein. Het begrip komt van één kant. Is dat even makkelijk! Geen wonder dat de meeste mannen hun lage-eq-status-quo handhaven onder het mom van zo ben ik nu eenmaal.
donderdag 4 november 2010 om 13:57
Ik vind juist dat jouw vriend wel over zijn gevoelens kan praten. Hij legt je toch uit hoe het komt dat hij zo reageert? Hij zegt dat hij het moeilijk vindt om je zo te zien en niet weet hoe hij moet reageren. Dan kun je toch ook zeggen dat je het al fijn vindt als hij je even een knuffel geeft of een luisterend oor? In feite geeft hij je al een opening in het gesprek om er samen uit te komen. Volgens mij heb je een hartstikke leuke vriend.
donderdag 4 november 2010 om 13:58
@Frankie
Ik begrijp je reactie wel als man. En toch is het echt wel frustrerend als hij smst hoe gaat ie? en ik terug sms ik heb een rotdag gehad op mijn werk. Dat ik dan vervolgens niks meer hoor. En als hij dan bij me is, ook niet even vraagt; joh.. wat was er nou eigenlijk op je werk?
Als ik me daardoor dan rot voel, en hij ziet dat.. (dat moet haast wel) dat ie dan niet vraagt; goh, is er wat?
Moet ik dan (als vrouw) echt als eerst beginnen als er iets is?
En als ik dat dan doe.. Is het dan zo moeilijk om even iets troostends te zeggen of te bedenken? Ja, dat voelt soms best wel eenzaam..
Of stel ik me aan, Frankie?
Ik begrijp je reactie wel als man. En toch is het echt wel frustrerend als hij smst hoe gaat ie? en ik terug sms ik heb een rotdag gehad op mijn werk. Dat ik dan vervolgens niks meer hoor. En als hij dan bij me is, ook niet even vraagt; joh.. wat was er nou eigenlijk op je werk?
Als ik me daardoor dan rot voel, en hij ziet dat.. (dat moet haast wel) dat ie dan niet vraagt; goh, is er wat?
Moet ik dan (als vrouw) echt als eerst beginnen als er iets is?
En als ik dat dan doe.. Is het dan zo moeilijk om even iets troostends te zeggen of te bedenken? Ja, dat voelt soms best wel eenzaam..
Of stel ik me aan, Frankie?
donderdag 4 november 2010 om 14:02
donderdag 4 november 2010 om 14:02
Volgens mij is het heel simpel: je weet wat je heel graag wil in een relatie. Mist jouw vriend die ene belangrijke eigenschap wat jij graag in hem zoekt en je kunt echt niet zonder? Tja, dan is het duidelijk dat deze relatie het niet voor jou is. Een ander veranderen kun je niet en moet je ook niet willen veranderen. Hij is goed zoals hij is, maar hij is het voor jou blijkbaar niet.
donderdag 4 november 2010 om 14:02
quote:Frankie33 schreef op 04 november 2010 @ 13:50:
Ik word er altijd wat sarcastisch van, als vrouwen hun eq volop (moeten) inzetten om het gebrek aan datzelfde eq bij hun partner te kunnen begrijpen. Zo word jij gedwongen elkaar niet ergens halverwege te ontmoeten, maar uitsluitend op zijn terrein. Het begrip komt van één kant. Is dat even makkelijk! Geen wonder dat de meeste mannen hun lage-eq-status-quo handhaven onder het mom van zo ben ik nu eenmaal.
Mooie post! Helemaal mee eens!
Al valt Nastik zelf ook in deze valkuil.
Ik word er altijd wat sarcastisch van, als vrouwen hun eq volop (moeten) inzetten om het gebrek aan datzelfde eq bij hun partner te kunnen begrijpen. Zo word jij gedwongen elkaar niet ergens halverwege te ontmoeten, maar uitsluitend op zijn terrein. Het begrip komt van één kant. Is dat even makkelijk! Geen wonder dat de meeste mannen hun lage-eq-status-quo handhaven onder het mom van zo ben ik nu eenmaal.
Mooie post! Helemaal mee eens!
Al valt Nastik zelf ook in deze valkuil.
donderdag 4 november 2010 om 14:02
@ Eefje
Dank voor je reactie. Ja, hebt helemaal gelijk. Dat zei ik ook tegen hem, een knuffel of een luisterend oor is al heel fijn! en dat vond ik dus in het begin ook (en nog steeds).
Maar soms is het niet genoeg, wil je gewoon advies, of wil je horen dat het allemaal wel goed komt, of dat hij vragen stelt, of het voor me relativeert. En dan is een knuffel fijn, maar moet ik alsnog mijn vriendinnen bellen om me beter te voelen.
(Het klinkt nu trouwens alsof ik me altijd rot voel, hahaha. dat is het niet. Daarom zijn we ook nog bij elkaar. Omdat ik me niet zo vaak rot voel maar de keren dat ik me rot voel, twijfel ik daarna 10x zo erg aan onze relatie.. Zoals nu dus weer..)
Dank voor je reactie. Ja, hebt helemaal gelijk. Dat zei ik ook tegen hem, een knuffel of een luisterend oor is al heel fijn! en dat vond ik dus in het begin ook (en nog steeds).
Maar soms is het niet genoeg, wil je gewoon advies, of wil je horen dat het allemaal wel goed komt, of dat hij vragen stelt, of het voor me relativeert. En dan is een knuffel fijn, maar moet ik alsnog mijn vriendinnen bellen om me beter te voelen.
(Het klinkt nu trouwens alsof ik me altijd rot voel, hahaha. dat is het niet. Daarom zijn we ook nog bij elkaar. Omdat ik me niet zo vaak rot voel maar de keren dat ik me rot voel, twijfel ik daarna 10x zo erg aan onze relatie.. Zoals nu dus weer..)
donderdag 4 november 2010 om 14:05
@ R.d.V.
Dank voor je reactie, nee ik denk niet dat het is dat hij weet dat er gezeik komt. Want dat komt er niet. Ik voel me gewoon rot over iets dat buiten hem ligt, bijvoorbeeld werk, school, stage, thuis. Wat dan ook..
Maar ik merk nu dat ik die gesprekken ook maar ga vermijden juist omdat ik niet wil dat hij zich er rot door gaat voelen. En daardoor voel ik me dan weer niet echt happy..
Dank voor je reactie, nee ik denk niet dat het is dat hij weet dat er gezeik komt. Want dat komt er niet. Ik voel me gewoon rot over iets dat buiten hem ligt, bijvoorbeeld werk, school, stage, thuis. Wat dan ook..
Maar ik merk nu dat ik die gesprekken ook maar ga vermijden juist omdat ik niet wil dat hij zich er rot door gaat voelen. En daardoor voel ik me dan weer niet echt happy..
donderdag 4 november 2010 om 14:20
Wellicht dan accepteren dat jullie anders communiceren? Dat scheelt je een hoop vervelende gevoelens.
Hij laat waarschijnlijk wel emotie en betrokkenheid zien, maar niet op jouw level. Als jij zijn level leert herkennen, kan je er ook uit halen wat je nodig hebt. Dat zal hij soms ook bij jou moeten doen.
Hij laat waarschijnlijk wel emotie en betrokkenheid zien, maar niet op jouw level. Als jij zijn level leert herkennen, kan je er ook uit halen wat je nodig hebt. Dat zal hij soms ook bij jou moeten doen.
donderdag 4 november 2010 om 14:26
Ja.. dat dacht ik zelf ook al. Hij uit genegenheid en betrokkenheid meer door "voor me te zorgen" en lief voor me te zijn dan te praten. En dat waardeer ik ook ontzettend. Laat ik dat voor op stellen! Anders was ik ook niet meer bij hem.
En ik accepteer dan ook dat we daar in verschillen. Dat vind ik zelfs ook leuk dat we daar zo anders in zijn. Maar als ik hem echt nodig heb.. ja.. dan voel ik me wel eens alleen omdat ie door de telefoon/als ie bij me is geen idee heeft wat ie nou moet zeggen, moet vragen of moet doen. En dan voel me soms 2x zo rot (om maar iets kleins..)
En ik accepteer dan ook dat we daar in verschillen. Dat vind ik zelfs ook leuk dat we daar zo anders in zijn. Maar als ik hem echt nodig heb.. ja.. dan voel ik me wel eens alleen omdat ie door de telefoon/als ie bij me is geen idee heeft wat ie nou moet zeggen, moet vragen of moet doen. En dan voel me soms 2x zo rot (om maar iets kleins..)
donderdag 4 november 2010 om 14:34
Volgens mij is het helemaal niet erg als je voor sommige problemen juist je vriendinnen belt, sommige dingen voelen zij nu eenmaal beter aan dan je vriend.
Net zoals dat je niet mer iedere vriendin lekker kan shoppen of sporten, kan je van je leuke vriend (zoals je hem beschrijft) ook niet verwachten dat hij aan alle "eisen"/wensen voldoet.
Je zou het hem ook eens aan kunnen geven, wat en hoe jij het fijn zou vinden mbt emotie... Wellicht is hij er zich niet eens van bewust en denkt hij nu dat hij het prima doet, er komen immers geen klachten en huilen is er ookniet meer bij, maar dat is dan waarschijnlijk omdat jij het inmiddels allemaal met je vriendinnen bespreekt. HIHI Dus wie weet als je het hem verteld... Dat er wereld voor hem en voor jou open gaat en jullie saampjes perfect zijn!
Net zoals dat je niet mer iedere vriendin lekker kan shoppen of sporten, kan je van je leuke vriend (zoals je hem beschrijft) ook niet verwachten dat hij aan alle "eisen"/wensen voldoet.
Je zou het hem ook eens aan kunnen geven, wat en hoe jij het fijn zou vinden mbt emotie... Wellicht is hij er zich niet eens van bewust en denkt hij nu dat hij het prima doet, er komen immers geen klachten en huilen is er ookniet meer bij, maar dat is dan waarschijnlijk omdat jij het inmiddels allemaal met je vriendinnen bespreekt. HIHI Dus wie weet als je het hem verteld... Dat er wereld voor hem en voor jou open gaat en jullie saampjes perfect zijn!
donderdag 4 november 2010 om 14:40
quote:yesorno schreef op 04 november 2010 @ 14:02:
@ Eefje
Dank voor je reactie. Ja, hebt helemaal gelijk. Dat zei ik ook tegen hem, een knuffel of een luisterend oor is al heel fijn! en dat vond ik dus in het begin ook (en nog steeds).
Maar soms is het niet genoeg, wil je gewoon advies, of wil je horen dat het allemaal wel goed komt, of dat hij vragen stelt, of het voor me relativeert. En dan is een knuffel fijn, maar moet ik alsnog mijn vriendinnen bellen om me beter te voelen.
Dus jij hebt een ander nodig om je beter te voelen. Je verwijt je vriend eigenlijk wat je zelf niet kan. Want jij blijkt niet in staat te zijn jezelf gerust te stellen of te relativeren. Het is niet zo eerlijk om je vriend te beschuldigen van iets wat je zelf ook niet kan
(Het klinkt nu trouwens alsof ik me altijd rot voel, hahaha. dat is het niet. Daarom zijn we ook nog bij elkaar. Omdat ik me niet zo vaak rot voel maar de keren dat ik me rot voel, twijfel ik daarna 10x zo erg aan onze relatie.. Zoals nu dus weer..)
@ Eefje
Dank voor je reactie. Ja, hebt helemaal gelijk. Dat zei ik ook tegen hem, een knuffel of een luisterend oor is al heel fijn! en dat vond ik dus in het begin ook (en nog steeds).
Maar soms is het niet genoeg, wil je gewoon advies, of wil je horen dat het allemaal wel goed komt, of dat hij vragen stelt, of het voor me relativeert. En dan is een knuffel fijn, maar moet ik alsnog mijn vriendinnen bellen om me beter te voelen.
Dus jij hebt een ander nodig om je beter te voelen. Je verwijt je vriend eigenlijk wat je zelf niet kan. Want jij blijkt niet in staat te zijn jezelf gerust te stellen of te relativeren. Het is niet zo eerlijk om je vriend te beschuldigen van iets wat je zelf ook niet kan
(Het klinkt nu trouwens alsof ik me altijd rot voel, hahaha. dat is het niet. Daarom zijn we ook nog bij elkaar. Omdat ik me niet zo vaak rot voel maar de keren dat ik me rot voel, twijfel ik daarna 10x zo erg aan onze relatie.. Zoals nu dus weer..)
donderdag 4 november 2010 om 14:41
quote:yesorno schreef op 04 november 2010 @ 14:26:
Ja.. dat dacht ik zelf ook al. Hij uit genegenheid en betrokkenheid meer door "voor me te zorgen" en lief voor me te zijn dan te praten. En dat waardeer ik ook ontzettend. Laat ik dat voor op stellen! Anders was ik ook niet meer bij hem.
En ik accepteer dan ook dat we daar in verschillen. Dat vind ik zelfs ook leuk dat we daar zo anders in zijn. Maar als ik hem echt nodig heb.. ja.. dan voel ik me wel eens alleen omdat ie door de telefoon/als ie bij me is geen idee heeft wat ie nou moet zeggen, moet vragen of moet doen. En dan voel me soms 2x zo rot (om maar iets kleins..)
Je bent niet alleen, je staat er niet alleen voor. Je moet wat er is alleen vertalen in wat je nodig hebt. Als jij perse een reactie wil krijgen zoals jij het liefst zou zien, maar het steeds niet krijgt, dan blijf je teleurgesteld. Terwijl het er gewoon is.
Ken je die Roosvicee reclame met dat kereltje en die vader? 'Komt wel goed' en een glaasje limo. Vergelijk het daarmee. En heb je behoefte om er uitgebreid over te praten, zoek dan een vriendin op waarmee dat kan.
Je rot gevoelens zijn nergens voor nodig.
Ja.. dat dacht ik zelf ook al. Hij uit genegenheid en betrokkenheid meer door "voor me te zorgen" en lief voor me te zijn dan te praten. En dat waardeer ik ook ontzettend. Laat ik dat voor op stellen! Anders was ik ook niet meer bij hem.
En ik accepteer dan ook dat we daar in verschillen. Dat vind ik zelfs ook leuk dat we daar zo anders in zijn. Maar als ik hem echt nodig heb.. ja.. dan voel ik me wel eens alleen omdat ie door de telefoon/als ie bij me is geen idee heeft wat ie nou moet zeggen, moet vragen of moet doen. En dan voel me soms 2x zo rot (om maar iets kleins..)
Je bent niet alleen, je staat er niet alleen voor. Je moet wat er is alleen vertalen in wat je nodig hebt. Als jij perse een reactie wil krijgen zoals jij het liefst zou zien, maar het steeds niet krijgt, dan blijf je teleurgesteld. Terwijl het er gewoon is.
Ken je die Roosvicee reclame met dat kereltje en die vader? 'Komt wel goed' en een glaasje limo. Vergelijk het daarmee. En heb je behoefte om er uitgebreid over te praten, zoek dan een vriendin op waarmee dat kan.
Je rot gevoelens zijn nergens voor nodig.
donderdag 4 november 2010 om 15:49
@ Meds.
Dat is nou precies wat ik steeds denk: Zonder hem zou ik in bepaalde situaties minder "ongelukkig" zijn omdat ik dan niet teleurgesteld hoef te zijn in het feit dat hij er niet voor me kan zijn (op de manier die ik dan nodig heb.) Ik ben heel goed in staat om dingen zelf te relativeren. Maar het is wel zo dat als hij bij me is dat ik verwacht (..) dat hij er ook voor me kan zijn. En ik schreef het al eerder dan voel ik me dus twee keer zo kut omdat hij er niet kan zijn.. Dus denk ik dan: ik kan beter alleen zijn.
@ ukkieinmijnbuik. We hebben er al met elkaar over gesproken. Ook over wat ik nodig heb. Alleen het is voor hem gewoon heel lastig om te reageren als ik me rot voel.
@ R.d.V. Het klinkt heel mooi zoals je het zegt. En ik zou het graag ook zo willen voelen, ik heb mijn verwachtingen al flink bij geschaaft. Maar het is waar sommige dingen heb ik gewoon echt nodig en die krijg ik niet. Dus helaas, heb ik op dit moment die rot-gevoelens wel. Ik blijf gewoon heel erg twijfelen. Hoe leuk hij ook is..
De vraag is dus: zet ik me hier over heen en zoek ik de reactie bij anderen mensen of zet ik er een punt achter..
Dat is nou precies wat ik steeds denk: Zonder hem zou ik in bepaalde situaties minder "ongelukkig" zijn omdat ik dan niet teleurgesteld hoef te zijn in het feit dat hij er niet voor me kan zijn (op de manier die ik dan nodig heb.) Ik ben heel goed in staat om dingen zelf te relativeren. Maar het is wel zo dat als hij bij me is dat ik verwacht (..) dat hij er ook voor me kan zijn. En ik schreef het al eerder dan voel ik me dus twee keer zo kut omdat hij er niet kan zijn.. Dus denk ik dan: ik kan beter alleen zijn.
@ ukkieinmijnbuik. We hebben er al met elkaar over gesproken. Ook over wat ik nodig heb. Alleen het is voor hem gewoon heel lastig om te reageren als ik me rot voel.
@ R.d.V. Het klinkt heel mooi zoals je het zegt. En ik zou het graag ook zo willen voelen, ik heb mijn verwachtingen al flink bij geschaaft. Maar het is waar sommige dingen heb ik gewoon echt nodig en die krijg ik niet. Dus helaas, heb ik op dit moment die rot-gevoelens wel. Ik blijf gewoon heel erg twijfelen. Hoe leuk hij ook is..
De vraag is dus: zet ik me hier over heen en zoek ik de reactie bij anderen mensen of zet ik er een punt achter..
donderdag 4 november 2010 om 15:58
We hebben dezelfde interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Waar heb jij je verwachtingen al bij geschaafd en wat is het wat je ECHT NIET van hem krijgt?
Waar heb jij je verwachtingen al bij geschaafd en wat is het wat je ECHT NIET van hem krijgt?
donderdag 4 november 2010 om 15:59
Als het niet verenigbaar is met wat je wil, zet er dan een punt achter. Maar besef je wel dat er altijd punten zijn bij iedereen die niet 100% geven wat je wil. Straks vindt je iemand die jou dit wel geeft, maar heb je geen goede seks. Of is ie weer te gevoelig en werkt dat op je zenuwen, of deelt hij jouw interesses niet, of of of...
donderdag 4 november 2010 om 16:05
In de zin dat ik nu vriendinnen bel wanneer ik ergens mee zit. Ik weet nu dat ik niet bij hem hoef aan te kloppen omdat hij me niet kan geven wat ik zoek. En dat ik niet meer verwacht dat hij reageert zoals ik zou willen.
Wat ik niet krijg? ik krijg geen reactie als ik ergens mee zit. Ik vertel hem een verhaal, ik krijg een knuffel en daarna moet het weer goed zijn.Daarna gaan we weer over op de dag. Tuurlijk dat moet ook. Maar een knuffel en daarna niks, is gewoon niet genoeg. Althans niet voor mij.
Een dag later wordt er niet gevraagd; joh, hoe heb je het opgelost op je werk? Of hoe is het gegaan met dit of dat?
Het lijkt alsof het altijd maar goed met mij moet gaan. En als het even slecht gaat: "Yesorno" komt er wel over heen..
Snap je een beetje wat ik bedoel? Het is best lastig om hier uit te leggen. Je zou er eigenlijk een keer bij moeten zijn, haha!
Wat ik niet krijg? ik krijg geen reactie als ik ergens mee zit. Ik vertel hem een verhaal, ik krijg een knuffel en daarna moet het weer goed zijn.Daarna gaan we weer over op de dag. Tuurlijk dat moet ook. Maar een knuffel en daarna niks, is gewoon niet genoeg. Althans niet voor mij.
Een dag later wordt er niet gevraagd; joh, hoe heb je het opgelost op je werk? Of hoe is het gegaan met dit of dat?
Het lijkt alsof het altijd maar goed met mij moet gaan. En als het even slecht gaat: "Yesorno" komt er wel over heen..
Snap je een beetje wat ik bedoel? Het is best lastig om hier uit te leggen. Je zou er eigenlijk een keer bij moeten zijn, haha!
