Seks
alle pijlers
Nog steeds maagd!
dinsdag 14 september 2010 om 20:44
Hoi!
Ik ben 31 jaar oud en nog steeds maagd. Ik ben niet super lelijk of zo, maar omdat ik altijd verlegen was kwam ik weinig in contact met vrouwen (ik ging bijvoorbeeld nooit uit). Het is door verschillende omstandigheden nooit van gekomen een relatie te hebben. Ook door mijn terughoudende, verlegen, onzeker gedrag straalde ik naar vrouwen volgens mij iets uit van desinteresse.
De laatste jaren ben ik socialer geworden naar anderen toe. Maar een relatie met een vrouw is nog een grote struikelblok. De eerste paar dates gaan goed, daarna een en al onzekerheid. Vind ze je echt leuk? Wanneer zoen je haar? etc... Dat soort vragen die iemand van 31 al eigenlijk behoort te weten. Ik vind 't ook moeilijk om daar met anderen (vrienden, collegas) over te praten, want zij zullen de conclusie trekken: geen relatie gehad = geen seksuele ervaring hebben.
Nou mijn vraag aan de vrouwen hier. Stel je heb een 31-jarige partner. Hij vertelt je dat hij nog maagd is. Wat zou je daarvan vinden? Zou je bijvoorbeeld liever hebben dat hij als eerste keer betaalde seks had gehad? (dan heeft hij in ieder geval ervaring!)
Ik ben 31 jaar oud en nog steeds maagd. Ik ben niet super lelijk of zo, maar omdat ik altijd verlegen was kwam ik weinig in contact met vrouwen (ik ging bijvoorbeeld nooit uit). Het is door verschillende omstandigheden nooit van gekomen een relatie te hebben. Ook door mijn terughoudende, verlegen, onzeker gedrag straalde ik naar vrouwen volgens mij iets uit van desinteresse.
De laatste jaren ben ik socialer geworden naar anderen toe. Maar een relatie met een vrouw is nog een grote struikelblok. De eerste paar dates gaan goed, daarna een en al onzekerheid. Vind ze je echt leuk? Wanneer zoen je haar? etc... Dat soort vragen die iemand van 31 al eigenlijk behoort te weten. Ik vind 't ook moeilijk om daar met anderen (vrienden, collegas) over te praten, want zij zullen de conclusie trekken: geen relatie gehad = geen seksuele ervaring hebben.
Nou mijn vraag aan de vrouwen hier. Stel je heb een 31-jarige partner. Hij vertelt je dat hij nog maagd is. Wat zou je daarvan vinden? Zou je bijvoorbeeld liever hebben dat hij als eerste keer betaalde seks had gehad? (dan heeft hij in ieder geval ervaring!)
donderdag 4 november 2010 om 17:54
quote:hans66 schreef op 04 november 2010 @ 12:18:
[...]
Dat is uit Weird Science. Ik heb gekeken wat "premisse" was door te klikken op de link van Cortado. Maar welke (basis)premisse bedoel je dan in dit geval?Pff.. ik bedoelde propositie of premisse of zoiets. Gewoon het idee dat je zelf je ideale vrouw in sleutelt die altijd beschikbaar is en geen jaloezie kent en die je in de kast kan opbergen.
[...]
Dat is uit Weird Science. Ik heb gekeken wat "premisse" was door te klikken op de link van Cortado. Maar welke (basis)premisse bedoel je dan in dit geval?Pff.. ik bedoelde propositie of premisse of zoiets. Gewoon het idee dat je zelf je ideale vrouw in sleutelt die altijd beschikbaar is en geen jaloezie kent en die je in de kast kan opbergen.
donderdag 4 november 2010 om 17:58
quote:cortado schreef op 04 november 2010 @ 11:53:
premisse
basispremisse is niet goed een premisse is altijd een basis aanname in de logica. dus basis voor premisse is overbodig.
Nou.... Het originele basislogicaschema van Aristoteles is maior premisse, minor premisse en conclusio. De maior is meer basaal dan de minor.
Voorbeeld:
Maior: Als me oom tieten had, was ze me tante.
Minor: Hee, me oom heb tieten zien ik.
Conclusio: Hij is me tante.
premisse
basispremisse is niet goed een premisse is altijd een basis aanname in de logica. dus basis voor premisse is overbodig.
Nou.... Het originele basislogicaschema van Aristoteles is maior premisse, minor premisse en conclusio. De maior is meer basaal dan de minor.
Voorbeeld:
Maior: Als me oom tieten had, was ze me tante.
Minor: Hee, me oom heb tieten zien ik.
Conclusio: Hij is me tante.
donderdag 4 november 2010 om 19:34
quote:FockeWulf schreef op 04 november 2010 @ 17:58:
Voorbeeld:
Maior: Als me oom tieten had, was ze me tante.
Minor: Hee, me oom heb tieten zien ik.
Conclusio: Hij is me tante.
Maar ook volledige onzin-premisses:
Major: Alle morken zijn kwerk.
Minor: Jadi is een mork.
Conclusio: Jadi is kwerk.
Maar we zouden daar verder op in kunnen gaan in een ander topic, in Overig.
Voorbeeld:
Maior: Als me oom tieten had, was ze me tante.
Minor: Hee, me oom heb tieten zien ik.
Conclusio: Hij is me tante.
Maar ook volledige onzin-premisses:
Major: Alle morken zijn kwerk.
Minor: Jadi is een mork.
Conclusio: Jadi is kwerk.
Maar we zouden daar verder op in kunnen gaan in een ander topic, in Overig.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 6 november 2010 om 11:09
Ik lees hier nu een tijdje mee en herken een hoop. Nadat ik afgelopen week een beetje op mijn bek ben gegaan wil ik toch eens reageren.
Zelf ben ik halverwege dertig en heb nog nooit een echte relatie gehad.
Een tijd geleden leek daar verandering in te komen, maar dat is uiteindelijk niet meer dan vriendschap geworden.
Dat had te maken met afstand, verschil in karakter, maar volgens mij ook het grote verschil in ervaring.
Zij is een stuk jonger dan ik, maar heeft VEEL meer (nare) ervaring dan ik.
Daar bovenop zat zij ook niet lekker in haar vel door omstandigheden. Ik heb dat gezien als signaal dat ik geduld moest hebben, maar dat blijkt verkeerd gezien.
Zij is verliefd geweest, maar niet meer. Geen idee waarom niet, maar ik weet ook niet of ik dat zou moeten vragen. Ze ziet me als een goede vriend met wie ze veel (dagelijks) contact heeft, maar meer niet.
Ik heb dus ook nog nooit sex gehad en nog slechts 1 keer ge(tong)zoend, maar heb niet het idee dat dat ertoe doet eigenlijk; het altijd maar alleen zijn begint mij veel meer parten te spelen.
Verlegen ben ik niet, ik raak heel makkelijk met mensen in geprek, maar daar blijft het dan bij. Dames spreek ik niet zomaar aan en ik heb sowieso niet echt een sociaal leven.
Doordat ik op de basisschool en Havo gepest ben heb ik op het MBO nooit echt gekozen voor contact met klasgenoten, het was makkelijker een buitenbeentje te zijn.
Maar dat breekt me nu op. Ik ga niet naar café's, doe niet aan sport ofzo (alhoewel dat best zou mogen) en ben ook niet echt lid van verenigingen.
Ik ben al wel meer dan 10 jaar vast bioscoop-bezoeker en ga regelmatig naar het theater, maar dat zijn ook niet echt gelegenheden waar je mensen leert kennen.
Ik zit veel op diverse forums, maar dat zijn geen forums waarmee je mensen leert kennen op dit gebied. Op de laatste dame na dus, maar ja...
Na het gebeuren van afgelopen maanden weet ik in ieder geval dat ik geen totaal hopeloos geval ben, maar ik weet nu ook niet meer verder.
Koppelen is iets waar ik zelf niet echt in geloof, maar misschien moet ik dat geloof maar aan de kant zetten? De paar vrienden die ik heb hebben em al gezegd nog wel een leuke collega of vriendin te kennen, moet ik daarop ingaan?
Ik hoef geen supermodel, ik wil avonden op de bank kunnen kletsen over alles, lekker samen op de bank hangen of een dagje weggaan naar een pretpark, dierentuin, museum, evenement, concert, (kerst)markt, whatever...
Die sex komt wel, ooit. Gezelschap is in mijn ogen VEEL belangrijker.
Zelf ben ik halverwege dertig en heb nog nooit een echte relatie gehad.
Een tijd geleden leek daar verandering in te komen, maar dat is uiteindelijk niet meer dan vriendschap geworden.
Dat had te maken met afstand, verschil in karakter, maar volgens mij ook het grote verschil in ervaring.
Zij is een stuk jonger dan ik, maar heeft VEEL meer (nare) ervaring dan ik.
Daar bovenop zat zij ook niet lekker in haar vel door omstandigheden. Ik heb dat gezien als signaal dat ik geduld moest hebben, maar dat blijkt verkeerd gezien.
Zij is verliefd geweest, maar niet meer. Geen idee waarom niet, maar ik weet ook niet of ik dat zou moeten vragen. Ze ziet me als een goede vriend met wie ze veel (dagelijks) contact heeft, maar meer niet.
Ik heb dus ook nog nooit sex gehad en nog slechts 1 keer ge(tong)zoend, maar heb niet het idee dat dat ertoe doet eigenlijk; het altijd maar alleen zijn begint mij veel meer parten te spelen.
Verlegen ben ik niet, ik raak heel makkelijk met mensen in geprek, maar daar blijft het dan bij. Dames spreek ik niet zomaar aan en ik heb sowieso niet echt een sociaal leven.
Doordat ik op de basisschool en Havo gepest ben heb ik op het MBO nooit echt gekozen voor contact met klasgenoten, het was makkelijker een buitenbeentje te zijn.
Maar dat breekt me nu op. Ik ga niet naar café's, doe niet aan sport ofzo (alhoewel dat best zou mogen) en ben ook niet echt lid van verenigingen.
Ik ben al wel meer dan 10 jaar vast bioscoop-bezoeker en ga regelmatig naar het theater, maar dat zijn ook niet echt gelegenheden waar je mensen leert kennen.
Ik zit veel op diverse forums, maar dat zijn geen forums waarmee je mensen leert kennen op dit gebied. Op de laatste dame na dus, maar ja...
Na het gebeuren van afgelopen maanden weet ik in ieder geval dat ik geen totaal hopeloos geval ben, maar ik weet nu ook niet meer verder.
Koppelen is iets waar ik zelf niet echt in geloof, maar misschien moet ik dat geloof maar aan de kant zetten? De paar vrienden die ik heb hebben em al gezegd nog wel een leuke collega of vriendin te kennen, moet ik daarop ingaan?
Ik hoef geen supermodel, ik wil avonden op de bank kunnen kletsen over alles, lekker samen op de bank hangen of een dagje weggaan naar een pretpark, dierentuin, museum, evenement, concert, (kerst)markt, whatever...
Die sex komt wel, ooit. Gezelschap is in mijn ogen VEEL belangrijker.
zaterdag 6 november 2010 om 11:15
Tja LR, als je naar de bios gaat zul je inderdaad weinig mensen in het donker ontmoeten. Ken je de site van Nieuwe Mensen Leren Kennen? Daar kun je aan allerlei activiteiten meedoen, ongedwongen, zonder bijbedoelingen en op jouw interessegebied. Gezelschap dus. En als daar vriendschappen en wie weet nóg wel meer uitkomen, dan is dat mooi meegenomen.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zaterdag 6 november 2010 om 11:33
Nee, die kende ik nog niet, ga ik zeker eens op kijken.
De grap is trouwens wel dat ik juist in de bios een
paar van mijn beste vrienden heb leren kennen;
ik ben niet de enige vaste bezoeker van bepaalde voorstellingen
en dan kom je elkaar nog wel eens tegen in de lounge...
Blijk je dan ook nog vaak naast elkaar terecht te komen in de zaal dan kunnen er heel leuke gesprekken onstaan, want zoals ik al zei ben ik niet echt verlegen...
De grap is trouwens wel dat ik juist in de bios een
paar van mijn beste vrienden heb leren kennen;
ik ben niet de enige vaste bezoeker van bepaalde voorstellingen
en dan kom je elkaar nog wel eens tegen in de lounge...
Blijk je dan ook nog vaak naast elkaar terecht te komen in de zaal dan kunnen er heel leuke gesprekken onstaan, want zoals ik al zei ben ik niet echt verlegen...
zaterdag 6 november 2010 om 15:53
Gisteren een gesprek gehad met één van mijn collega's. Ik heb het eigenlijk al vaker benoemd. Hoe zou het zijn als ik wat vroeger sociale vaardigheden ontwikkeld had, waarbij ik meer ervaring met vrouwen had gehad? Ik zou misschien een vrouwenversierder zijn geweest, vooral als ik gelet kon hebben op signalen van vrouwen in mijn omgeving.
Ik probeer dit alsnog te ontwikkelen hoewel dat door autisme niet helemaal gaat lukken.
Hij omschreef me als een man met charmeur-achtige neigingen en een Fingerspitzengefühl. Ik viel zowat van mijn stoel. Een Theory of Mind is hierin belangrijk, en psychologen hebben mij meerdere keren gezegd dat ik geen ToM (zoals dat afgekort wordt) heb. Wat denkt een ander? Daar moet ik soms te veel bij nadenken en is dan erg vermoeiend. Ik denk dan: zonder Theory of Mind geen Fingerspitzengefühl.
Ik betwijfel of dat zo is, maar som denk ik dat daar een kern van waarheid inzit. Ik maak grapjes (bijna flirterig, maar niet seksueel) met vooral vrouwen (en bij uitzondering ook met mannen) die potentiële vriendinnen zijn. Deze vrouwen zijn tussen 15 en 35. Alleen tussen 15 en 20 ben ik wat afstandelijk, omdat ik niets meer of verder ga dan alleen grapjes maken. Ik reageer vaak anders dan verwacht, wat een verrassend effect heeft. Waarom dat zo is? Het enige wat ik kan bedenken is intelligentie, humor, vriendelijk, gezellig en misschien ook dat ik er goed uit zie (word ook weleens van mij gezegd). De meningen over mijn uiterlijk zijn verdeeld. Als ik mijzelf terugzie op een video, vind ik mij apart. In een spiegel of via de mening van de ander, ben ik fysiek aantrekkelijk.
Ik probeer dit alsnog te ontwikkelen hoewel dat door autisme niet helemaal gaat lukken.
Hij omschreef me als een man met charmeur-achtige neigingen en een Fingerspitzengefühl. Ik viel zowat van mijn stoel. Een Theory of Mind is hierin belangrijk, en psychologen hebben mij meerdere keren gezegd dat ik geen ToM (zoals dat afgekort wordt) heb. Wat denkt een ander? Daar moet ik soms te veel bij nadenken en is dan erg vermoeiend. Ik denk dan: zonder Theory of Mind geen Fingerspitzengefühl.
Ik betwijfel of dat zo is, maar som denk ik dat daar een kern van waarheid inzit. Ik maak grapjes (bijna flirterig, maar niet seksueel) met vooral vrouwen (en bij uitzondering ook met mannen) die potentiële vriendinnen zijn. Deze vrouwen zijn tussen 15 en 35. Alleen tussen 15 en 20 ben ik wat afstandelijk, omdat ik niets meer of verder ga dan alleen grapjes maken. Ik reageer vaak anders dan verwacht, wat een verrassend effect heeft. Waarom dat zo is? Het enige wat ik kan bedenken is intelligentie, humor, vriendelijk, gezellig en misschien ook dat ik er goed uit zie (word ook weleens van mij gezegd). De meningen over mijn uiterlijk zijn verdeeld. Als ik mijzelf terugzie op een video, vind ik mij apart. In een spiegel of via de mening van de ander, ben ik fysiek aantrekkelijk.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 6 november 2010 om 18:06
In
http://nl.wikipedia.org/wiki/Theory_of_mind
wordt dat uitgelegd. Ik weet een verhaaltje waarbij dit volgens mij een rol speelt:
Een meisje A loopt een kamer binnen waar een kast staat met twee laden boven elkaar. Het meisje pakt haar pop en legt dat in de bovenste lade. Dan verlaat zij de kamer.
Een ander meisje B loopt de kamer binnen (maar werd niet gezien door meisje A). Zij opent de bovenste lade van de kast, pakt A's pop eruit en doet het in de onderste lade. Zij verlaat daarna de kamer.
Vraag: In welke lade denkt meisje A dat haar pop ligt?
Mensen zonder een vorm van autisme of een lichte vorm daarvan zeggen: In de bovenste lade. Zij weet immers niet dat meisje B in de kamer is geweest en de pop in een andere lade gedaan heeft. Zij veronderstelt nog steeds dat de pop in de bovenste lade ligt.
Dat is nog een eenvoudig voorbeeld, waarbij ik door redenatie nog uitkom. Ik moet dan doen alsof ik meisje A ben, om te weten wat zij denkt. Maar er zijn ook voorbeelden die mij veel moeite kosten, en een ander niet.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Theory_of_mind
wordt dat uitgelegd. Ik weet een verhaaltje waarbij dit volgens mij een rol speelt:
Een meisje A loopt een kamer binnen waar een kast staat met twee laden boven elkaar. Het meisje pakt haar pop en legt dat in de bovenste lade. Dan verlaat zij de kamer.
Een ander meisje B loopt de kamer binnen (maar werd niet gezien door meisje A). Zij opent de bovenste lade van de kast, pakt A's pop eruit en doet het in de onderste lade. Zij verlaat daarna de kamer.
Vraag: In welke lade denkt meisje A dat haar pop ligt?
Mensen zonder een vorm van autisme of een lichte vorm daarvan zeggen: In de bovenste lade. Zij weet immers niet dat meisje B in de kamer is geweest en de pop in een andere lade gedaan heeft. Zij veronderstelt nog steeds dat de pop in de bovenste lade ligt.
Dat is nog een eenvoudig voorbeeld, waarbij ik door redenatie nog uitkom. Ik moet dan doen alsof ik meisje A ben, om te weten wat zij denkt. Maar er zijn ook voorbeelden die mij veel moeite kosten, en een ander niet.
World of Warcraft: Legion
zondag 7 november 2010 om 17:04
quote:himalaya schreef op 06 november 2010 @ 11:15:Ken je de site van Nieuwe Mensen Leren Kennen?
Ik heb daar net eens rond zitten kijken en moet zeggen dat het concept me enorm aanspreekt. Alleen kan ik op mijn telefoon niet inschrijven omdat ik geen foto's kan uploaden... Maar daar ga ik zeker eens werk van maken op de computer thuis, want er zijn genoeg leuke dingen bij mij in de buurt te doen heb ik al gezien.
Ondertussen probeer ik vrede te vinden met de afwijzing (als je het zo mag noemen) van mijn gevoelens, maar ik twijfel nog heel erg of ik haar moet vragen wat er (bij haar?) veranderd is waardoor ze niet meer verliefd is...
Ik heb (nog) dagelijks contact met haar, wat voor mij niet iets is dat je met "gewone vrienden" hebt, maar dat kan aan mij liggen...
Maar misschien is dit eigenlijk ook niet het juiste topic en/of Pijler voor deze vraag...
Ik heb daar net eens rond zitten kijken en moet zeggen dat het concept me enorm aanspreekt. Alleen kan ik op mijn telefoon niet inschrijven omdat ik geen foto's kan uploaden... Maar daar ga ik zeker eens werk van maken op de computer thuis, want er zijn genoeg leuke dingen bij mij in de buurt te doen heb ik al gezien.
Ondertussen probeer ik vrede te vinden met de afwijzing (als je het zo mag noemen) van mijn gevoelens, maar ik twijfel nog heel erg of ik haar moet vragen wat er (bij haar?) veranderd is waardoor ze niet meer verliefd is...
Ik heb (nog) dagelijks contact met haar, wat voor mij niet iets is dat je met "gewone vrienden" hebt, maar dat kan aan mij liggen...
Maar misschien is dit eigenlijk ook niet het juiste topic en/of Pijler voor deze vraag...
zondag 7 november 2010 om 23:06
Dat is wel heel makkelijk gezegd. Ik heb haar de afgelopen maanden minimaal eens per drie weken gezien vanwege de afstand van 140km+. We hebben dagelijks uren contact gehad via alle mogelijke middelen, ook de afgelopen weken nog. SMS, Ping, email, PM's via het forum waarvan we elkaar kennen, bellen en chatten... SMS en Ping zelfs zoveel dat het me op mijn werk in de problemen heeft gebracht...
En een paar weken geleden hadden we het er nog over niks te overhaasten, omdat zij nare ervaringen heeft gehad en ik zo onervaren ben.
Intussen speelde er voor haar nog een hoop gedoe met een ex-FWB-klasgenoot en een aanstaand sterfgeval in de familie.
In onze gespreken heeft ze ook al eens aangegeven dat ze misschien ook wel een soort van bindingsangst leek te hebben. Ook omdat ik heel anders ben dan haar eerdere vriendjes, waardoor we aan elkaar moesten "wennen", maar dat daarvoor te timing nu belabberd was.
Ik heb haar toen vrijwel letterlijk laten weten dat ik dan wel wilde wacten en dat ze dat waard was voor me.
Had ik er toen "bovenop gezeten" dan was het zeker niks geworden is mijn gevoel. Daarom voelt het voor mij ook zo dubbel nu; voor mij voelde het nog steeds als de aanloop naar meer, maar voor haar blijk ik al een tijdje een "gewone vriend" te zijn. Terwijl ze volgens mij wel degelijk wist dat ik (nog steeds) verliefd op haar was.
Maar haar omgang met "gewone vrienden" is blijkaar heel anders dan wat ik van de weinige vrienden die ik heb (gehad) gewend ben.
Zo heb ik nog nooit iemand uitgenodigd of ben ik nog nooit uitgenodigd om langs te komen op een vakantie-adres en dat heeft ze vorige week wel gedaan voor over 4 weken. En met gewone vrienden heb IK geen uren contact per dag, zeker niet overdag als ik aan het werk ben en zij op school zit...
Ik heb daar dus teveel in gelezen blijkbaar. En omdat ik dat gevoel had heb ik haar afgelopen week dus gevraagd waar ik stond voor haar.
Op zich is het een opluchting dat ik nu weet hoe het zit, maar dat ze nog steeds dagelijks contact zoekt is soms wel moelijk voor me. Maar dat contact rigoreus afbreken kan en wil ik niet, alleen al omdat ik ene man van mijn woord wens te zijn en blijven en haar beloofd heb dat niet te doen, omdat eerdere vrienden haar dat wel geflikt hebben.
Ik ben ook niet echt kwaad ofzo, maar blij is ook anders.
En omdat een eerdere "relatie" meer dan 10 jaar geleden niets kon zijn omdat dat meisje destijds niet eerlijk naar me was over dat ze NIET verliefd was, maar wel ja zei toen ik haar vroeg heb ik TOCH een Deja-Vu gevoel. Terwijl mijn huidige (niet)liefde WEET hoe moeilijk dat voor mij was; zij kent ECHT al mijn geheimen inmiddels al...
Ik kan me deze week ERG goed identificeren met "De Vierde Kaart" van Brainpower...
En een paar weken geleden hadden we het er nog over niks te overhaasten, omdat zij nare ervaringen heeft gehad en ik zo onervaren ben.
Intussen speelde er voor haar nog een hoop gedoe met een ex-FWB-klasgenoot en een aanstaand sterfgeval in de familie.
In onze gespreken heeft ze ook al eens aangegeven dat ze misschien ook wel een soort van bindingsangst leek te hebben. Ook omdat ik heel anders ben dan haar eerdere vriendjes, waardoor we aan elkaar moesten "wennen", maar dat daarvoor te timing nu belabberd was.
Ik heb haar toen vrijwel letterlijk laten weten dat ik dan wel wilde wacten en dat ze dat waard was voor me.
Had ik er toen "bovenop gezeten" dan was het zeker niks geworden is mijn gevoel. Daarom voelt het voor mij ook zo dubbel nu; voor mij voelde het nog steeds als de aanloop naar meer, maar voor haar blijk ik al een tijdje een "gewone vriend" te zijn. Terwijl ze volgens mij wel degelijk wist dat ik (nog steeds) verliefd op haar was.
Maar haar omgang met "gewone vrienden" is blijkaar heel anders dan wat ik van de weinige vrienden die ik heb (gehad) gewend ben.
Zo heb ik nog nooit iemand uitgenodigd of ben ik nog nooit uitgenodigd om langs te komen op een vakantie-adres en dat heeft ze vorige week wel gedaan voor over 4 weken. En met gewone vrienden heb IK geen uren contact per dag, zeker niet overdag als ik aan het werk ben en zij op school zit...
Ik heb daar dus teveel in gelezen blijkbaar. En omdat ik dat gevoel had heb ik haar afgelopen week dus gevraagd waar ik stond voor haar.
Op zich is het een opluchting dat ik nu weet hoe het zit, maar dat ze nog steeds dagelijks contact zoekt is soms wel moelijk voor me. Maar dat contact rigoreus afbreken kan en wil ik niet, alleen al omdat ik ene man van mijn woord wens te zijn en blijven en haar beloofd heb dat niet te doen, omdat eerdere vrienden haar dat wel geflikt hebben.
Ik ben ook niet echt kwaad ofzo, maar blij is ook anders.
En omdat een eerdere "relatie" meer dan 10 jaar geleden niets kon zijn omdat dat meisje destijds niet eerlijk naar me was over dat ze NIET verliefd was, maar wel ja zei toen ik haar vroeg heb ik TOCH een Deja-Vu gevoel. Terwijl mijn huidige (niet)liefde WEET hoe moeilijk dat voor mij was; zij kent ECHT al mijn geheimen inmiddels al...
Ik kan me deze week ERG goed identificeren met "De Vierde Kaart" van Brainpower...
zondag 7 november 2010 om 23:56
Denk ook niet dat, dat altijd haar normale omgang is met vrienden. Als ze nu een vriend had, zou ze naar alle waarschijnlijkheid echt niet nog eens uren per dag aan jou gaan besteden met sms, ping en al die zooi. Ga maar eens lekker wat tijd doorbrengen op dat vakantie-adres met haar en kijk maar wat er van komt.
Grotere teleurstelling dan dit kan het toch niet worden. Want in principe ben je al afgeschreven. Kan alleen maar meer worden. Hoewel vast blijven houden aan iets wat onhaalbaar is. Ook niet echt gezond is. Daar kan ik helaas over meepraten.
Grotere teleurstelling dan dit kan het toch niet worden. Want in principe ben je al afgeschreven. Kan alleen maar meer worden. Hoewel vast blijven houden aan iets wat onhaalbaar is. Ook niet echt gezond is. Daar kan ik helaas over meepraten.
maandag 8 november 2010 om 01:20
Ja, dat is het hem dus. Ik zie dat ook niet als normaal. Maar als we zitten te chatten weet ik dat ze ondertussen vaak ook met anderen in een chat zit, o.a. haar beste vriendin.
"lekker wat tijd", daar zag ik wel naar uit ja. Maar ik denk -heb het nog niet gevraagd- dat het hooguit een dag gaat zijn en ik heb er geen idee van wat ze denkt te gaan doen. Sowieso zit zij dan op dat park met haar ouders (ze woont door omstandigheden nog thuis) en ik heb inmiddels begrepen dat de uitnodiging ook voor een deel vanuit haar ouders komt, zodat ze er ook op uit kon zonder haar ouders...
"vroeger" zou ze haar beste vriendin hebben uitgenodigd, maar dat is nu niet mogelijk. Toen ik dat hoorde (las eigenlijk) voelde ik me al heel erg tweede keus...
Momenteel weet ik nog niet eens of ik dan wel moet of wil gaan. Ik kijk nu eerst aan hoe het volgend weekend loopt; dan hebben we een forum-meeting en ik heb afgesproken vantevoren bij haar langs te komen om dan samen op te rijden naar de verzamelplaats. Vandaag vroeg ze nog of ik dat nog steeds wilde doen, dus ik heb toch maar ja gezegd, want ik denk niet dat hhet helpt haar te gaan vermijden...
In de tussentijd heeft ze wel zoveel (emotionele) invloed op me (gehad) dat ik op de zaak al twee op het matje geroepen ben, waarbij het de laatste keer resulteerde in een verbod op gebruik van mijn telefoon op mijn werk. Wat weer als gevolg heeft dat de werksfeer er nog meer op achteruit gaat.
En ik loop nu al bij de Fysiotherapeut voor stress-gerelateerde klachten. Was het eerst de stress van de liefde die dat veroozaakte, nu is het het gedoe op de zaak. Mocht ik de 10e de staatsloterij winnen dan krijgen ze daar de 11e meteen mijn ontslagbrief, zo verpest is de sfeer momenteel voor mij...
"lekker wat tijd", daar zag ik wel naar uit ja. Maar ik denk -heb het nog niet gevraagd- dat het hooguit een dag gaat zijn en ik heb er geen idee van wat ze denkt te gaan doen. Sowieso zit zij dan op dat park met haar ouders (ze woont door omstandigheden nog thuis) en ik heb inmiddels begrepen dat de uitnodiging ook voor een deel vanuit haar ouders komt, zodat ze er ook op uit kon zonder haar ouders...
"vroeger" zou ze haar beste vriendin hebben uitgenodigd, maar dat is nu niet mogelijk. Toen ik dat hoorde (las eigenlijk) voelde ik me al heel erg tweede keus...
Momenteel weet ik nog niet eens of ik dan wel moet of wil gaan. Ik kijk nu eerst aan hoe het volgend weekend loopt; dan hebben we een forum-meeting en ik heb afgesproken vantevoren bij haar langs te komen om dan samen op te rijden naar de verzamelplaats. Vandaag vroeg ze nog of ik dat nog steeds wilde doen, dus ik heb toch maar ja gezegd, want ik denk niet dat hhet helpt haar te gaan vermijden...
In de tussentijd heeft ze wel zoveel (emotionele) invloed op me (gehad) dat ik op de zaak al twee op het matje geroepen ben, waarbij het de laatste keer resulteerde in een verbod op gebruik van mijn telefoon op mijn werk. Wat weer als gevolg heeft dat de werksfeer er nog meer op achteruit gaat.
En ik loop nu al bij de Fysiotherapeut voor stress-gerelateerde klachten. Was het eerst de stress van de liefde die dat veroozaakte, nu is het het gedoe op de zaak. Mocht ik de 10e de staatsloterij winnen dan krijgen ze daar de 11e meteen mijn ontslagbrief, zo verpest is de sfeer momenteel voor mij...
dinsdag 9 november 2010 om 23:37
Tja, zo dacht ik er inmiddels ook over, tot twee uur geleden...
Ik had haar een uitgebreid bericht gestuurd, redelijk grof ook, waarvan ik eigenlijk verwachtte dat ze er dan ook wel klaar mee zou zijn. Maar ipv terug te berichten belde ze en ik heb toch opgenomen. Lang verhaal (meer dan een uur) kort: ze laat me even met rust zodat ik mijn kop helder kan krijgen.
En dan zie we wel verder. Want wat er WEL was was wel leuk en gezellig. En nu ik weet dat ik verder geen kans maak maakt dat het wel een stuk makkelijker voor mij, ook al zat ik aan de telefoon gewoon te janken.
Ze heeft nu gelukkig dus wel door hoe diep het me geraakt heeft en dat is voor mij ook belangrijk, want eigenlijk wil ik haar als gewone vriendin ook niet kwijt, want die zijn voor mij toch al zeldzaam...
Ik had haar een uitgebreid bericht gestuurd, redelijk grof ook, waarvan ik eigenlijk verwachtte dat ze er dan ook wel klaar mee zou zijn. Maar ipv terug te berichten belde ze en ik heb toch opgenomen. Lang verhaal (meer dan een uur) kort: ze laat me even met rust zodat ik mijn kop helder kan krijgen.
En dan zie we wel verder. Want wat er WEL was was wel leuk en gezellig. En nu ik weet dat ik verder geen kans maak maakt dat het wel een stuk makkelijker voor mij, ook al zat ik aan de telefoon gewoon te janken.
Ze heeft nu gelukkig dus wel door hoe diep het me geraakt heeft en dat is voor mij ook belangrijk, want eigenlijk wil ik haar als gewone vriendin ook niet kwijt, want die zijn voor mij toch al zeldzaam...
