Relaties
alle pijlers
Twijfels
donderdag 4 november 2010 om 13:07
Lieve allemaal,
Ik lees al een tijdje mee, maar tot nu toe heb ik hier nog niet gereageerd. Graag zou ik anoniem hier mijn verhaal even van me af willen schrijven.. Ik hoop dat jullie willen reageren, ook al is het het zoveelste "ik-twijfel-topic".. Ja.. ik weet het!
Ik heb sinds een jaar een relatie met een hele leuke jongen. Ja, echt, hij is leuk. We hebben elkaar door gezamelijke vrienden leren kennen. We hebben dezelfde interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Natuurlijk komt er nu een Maar. Ondanks dat we het heel gezellig hebben, vind ik humor heel erg belangrijk. En humor is voor mij nou echt belangrijk in een relatie. Ik mis het dan ook dat ik af en toe van de bank af kan rollen van het lachen om hem, of om ons samen. Ik kan wel eens keihard lachen om iets, maar hij lacht niet mee.. Daarnaast als ik verdrietig om iets, vind hij het heel moeilijk om me te troosten. Ik merk dan ook dat ik mijn vriendinnen bel als ik ergens mee zit. En als t dan weer een beetje met me gaat dat ik dan pas hem bel..
Kortom: hij is niet zo'n emotioneel persoon als ik ben..
Ik vraag me af, is dit iets waar ik me over heen moet zetten, omdat dit gewoon een mannending is. Of zitten we toch gewoon misschien niet echt op een lijn? En passen we dus niet bij elkaar..
Soms vraag ik me af: is dit nou de jongen waar ik al die jaren over gedroomd heb?? Maar tegelijkertijd beangstigd het me ook heel erg als hij er niet meer zou zijn. Als ik hem niet meer kon bellen, als ik niet meer lol met hem zou kunnen maken..
Ik twijfel dus.. En ik merk dat dat me niet gelukkiger maakt, niet in de relatie maar ook niet op andere vlakken in mijn leven..
Wat denken jullie, als jullie mijn verhaal lezen?
Liefs,
Yesorno
Ik lees al een tijdje mee, maar tot nu toe heb ik hier nog niet gereageerd. Graag zou ik anoniem hier mijn verhaal even van me af willen schrijven.. Ik hoop dat jullie willen reageren, ook al is het het zoveelste "ik-twijfel-topic".. Ja.. ik weet het!
Ik heb sinds een jaar een relatie met een hele leuke jongen. Ja, echt, hij is leuk. We hebben elkaar door gezamelijke vrienden leren kennen. We hebben dezelfde interesses en doen dan ook veel dingen samen, lekker uitwaaien aan het strand of lekker wandelen in de bossen, met het herfstweer. We houden er van om lekker te eten (hij kookt graag voor me en doet daarna ook nog met liefde de afwas voor me..). We kijken graag samen een filmpje op de bank met een bak chips en een dekentje over ons heen. Kortom, we hebben het gezellig samen. Hij doet veel voor me, daarnaast is de seks/intimiteit goed tussen ons. Heeft hij n aardige familie, komt hij bijna altijd naar mij toe (we wonen een eindje bij elkaar vandaan) en kunnen we lekker met elkaar kletsen.
Natuurlijk komt er nu een Maar. Ondanks dat we het heel gezellig hebben, vind ik humor heel erg belangrijk. En humor is voor mij nou echt belangrijk in een relatie. Ik mis het dan ook dat ik af en toe van de bank af kan rollen van het lachen om hem, of om ons samen. Ik kan wel eens keihard lachen om iets, maar hij lacht niet mee.. Daarnaast als ik verdrietig om iets, vind hij het heel moeilijk om me te troosten. Ik merk dan ook dat ik mijn vriendinnen bel als ik ergens mee zit. En als t dan weer een beetje met me gaat dat ik dan pas hem bel..
Kortom: hij is niet zo'n emotioneel persoon als ik ben..
Ik vraag me af, is dit iets waar ik me over heen moet zetten, omdat dit gewoon een mannending is. Of zitten we toch gewoon misschien niet echt op een lijn? En passen we dus niet bij elkaar..
Soms vraag ik me af: is dit nou de jongen waar ik al die jaren over gedroomd heb?? Maar tegelijkertijd beangstigd het me ook heel erg als hij er niet meer zou zijn. Als ik hem niet meer kon bellen, als ik niet meer lol met hem zou kunnen maken..
Ik twijfel dus.. En ik merk dat dat me niet gelukkiger maakt, niet in de relatie maar ook niet op andere vlakken in mijn leven..
Wat denken jullie, als jullie mijn verhaal lezen?
Liefs,
Yesorno
donderdag 4 november 2010 om 16:08
@ R.v.D.
Ja, ik weet wat je bedoelt.. En dat zijn dus ook de vragen die ik mezelf stel: kan ik hier over heen stappen? Zelf een oplossing voor vinden? Of moet ik er gewoon mee stoppen?
En ik blijf maar in dat circeltje hangen. En ik weet wel als ik over een week weer lekker in mn vel zit dan is het allemaal weer anders. En dan is ie weer leuk. En toch kan ik me niet voorstellen dat ik met hem 100 wordt.. Heb jij een partner? Kun jij dat zeggen? ik wil met hem/haar 100 worden...?
Ja, ik weet wat je bedoelt.. En dat zijn dus ook de vragen die ik mezelf stel: kan ik hier over heen stappen? Zelf een oplossing voor vinden? Of moet ik er gewoon mee stoppen?
En ik blijf maar in dat circeltje hangen. En ik weet wel als ik over een week weer lekker in mn vel zit dan is het allemaal weer anders. En dan is ie weer leuk. En toch kan ik me niet voorstellen dat ik met hem 100 wordt.. Heb jij een partner? Kun jij dat zeggen? ik wil met hem/haar 100 worden...?
donderdag 4 november 2010 om 17:08
quote:yesorno schreef op 04 november 2010 @ 15:49:
@ Meds.
Dat is nou precies wat ik steeds denk: Zonder hem zou ik in bepaalde situaties minder "ongelukkig" zijn omdat ik dan niet teleurgesteld hoef te zijn in het feit dat hij er niet voor me kan zijn (op de manier die ik dan nodig heb.)
Je kan je afvragen of dat echt waar is. Je legt namelijk nu jouw geluk in zijn handen, maar je zou zelf in staat moeten zijn om jouw geluk in jouw handen te leggen
Ik ben heel goed in staat om dingen zelf te relativeren.
Waarom wil je dan dat een ander voor je relativeert?
Maar het is wel zo dat als hij bij me is dat ik verwacht (..) dat hij er ook voor me kan zijn. En ik schreef het al eerder dan voel ik me dus twee keer zo kut omdat hij er niet kan zijn.. Dus denk ik dan: ik kan beter alleen zijn.
Ik lees dat jij jouw vriend verantwoordelijk houdt voor jouw emoties. Jij voelt je kut en dan doet hij iets of niets, en dan voel jij je nog kutter? Maar kut voelen doe je echt zelf hoor. Het heeft alles te maken met verwachtingen en de realiteit. En jij verzet je tegen de realiteit. Da's niet zo handig
@ ukkieinmijnbuik. We hebben er al met elkaar over gesproken. Ook over wat ik nodig heb. Alleen het is voor hem gewoon heel lastig om te reageren als ik me rot voel.
@ R.d.V. Het klinkt heel mooi zoals je het zegt. En ik zou het graag ook zo willen voelen, ik heb mijn verwachtingen al flink bij geschaaft. Maar het is waar sommige dingen heb ik gewoon echt nodig en die krijg ik niet. Dus helaas, heb ik op dit moment die rot-gevoelens wel. Ik blijf gewoon heel erg twijfelen. Hoe leuk hij ook is..
De vraag is dus: zet ik me hier over heen en zoek ik de reactie bij anderen mensen of zet ik er een punt achter..Je vriend is niet je vader of je moeder of je therapeut, het is gewoon een ander individu met een ander referentiekader en een ander gedragspatroon. Het is gewoon een mens
@ Meds.
Dat is nou precies wat ik steeds denk: Zonder hem zou ik in bepaalde situaties minder "ongelukkig" zijn omdat ik dan niet teleurgesteld hoef te zijn in het feit dat hij er niet voor me kan zijn (op de manier die ik dan nodig heb.)
Je kan je afvragen of dat echt waar is. Je legt namelijk nu jouw geluk in zijn handen, maar je zou zelf in staat moeten zijn om jouw geluk in jouw handen te leggen
Ik ben heel goed in staat om dingen zelf te relativeren.
Waarom wil je dan dat een ander voor je relativeert?
Maar het is wel zo dat als hij bij me is dat ik verwacht (..) dat hij er ook voor me kan zijn. En ik schreef het al eerder dan voel ik me dus twee keer zo kut omdat hij er niet kan zijn.. Dus denk ik dan: ik kan beter alleen zijn.
Ik lees dat jij jouw vriend verantwoordelijk houdt voor jouw emoties. Jij voelt je kut en dan doet hij iets of niets, en dan voel jij je nog kutter? Maar kut voelen doe je echt zelf hoor. Het heeft alles te maken met verwachtingen en de realiteit. En jij verzet je tegen de realiteit. Da's niet zo handig
@ ukkieinmijnbuik. We hebben er al met elkaar over gesproken. Ook over wat ik nodig heb. Alleen het is voor hem gewoon heel lastig om te reageren als ik me rot voel.
@ R.d.V. Het klinkt heel mooi zoals je het zegt. En ik zou het graag ook zo willen voelen, ik heb mijn verwachtingen al flink bij geschaaft. Maar het is waar sommige dingen heb ik gewoon echt nodig en die krijg ik niet. Dus helaas, heb ik op dit moment die rot-gevoelens wel. Ik blijf gewoon heel erg twijfelen. Hoe leuk hij ook is..
De vraag is dus: zet ik me hier over heen en zoek ik de reactie bij anderen mensen of zet ik er een punt achter..Je vriend is niet je vader of je moeder of je therapeut, het is gewoon een ander individu met een ander referentiekader en een ander gedragspatroon. Het is gewoon een mens
donderdag 4 november 2010 om 17:39
quote:yesorno schreef op 04 november 2010 @ 13:58:
@Frankie
Ik begrijp je reactie wel als man. En toch is het echt wel frustrerend als hij smst hoe gaat ie? en ik terug sms ik heb een rotdag gehad op mijn werk. Dat ik dan vervolgens niks meer hoor. En als hij dan bij me is, ook niet even vraagt; joh.. wat was er nou eigenlijk op je werk?
Als ik me daardoor dan rot voel, en hij ziet dat.. (dat moet haast wel) dat ie dan niet vraagt; goh, is er wat?
Moet ik dan (als vrouw) echt als eerst beginnen als er iets is?
En als ik dat dan doe.. Is het dan zo moeilijk om even iets troostends te zeggen of te bedenken? Ja, dat voelt soms best wel eenzaam..
Of stel ik me aan, Frankie?Ik ben geen man. Bij mijn weten. En nee, je stelt je niet aan. Lees mijn post nog es: ik neem het op voor jouw standpunt.
@Frankie
Ik begrijp je reactie wel als man. En toch is het echt wel frustrerend als hij smst hoe gaat ie? en ik terug sms ik heb een rotdag gehad op mijn werk. Dat ik dan vervolgens niks meer hoor. En als hij dan bij me is, ook niet even vraagt; joh.. wat was er nou eigenlijk op je werk?
Als ik me daardoor dan rot voel, en hij ziet dat.. (dat moet haast wel) dat ie dan niet vraagt; goh, is er wat?
Moet ik dan (als vrouw) echt als eerst beginnen als er iets is?
En als ik dat dan doe.. Is het dan zo moeilijk om even iets troostends te zeggen of te bedenken? Ja, dat voelt soms best wel eenzaam..
Of stel ik me aan, Frankie?Ik ben geen man. Bij mijn weten. En nee, je stelt je niet aan. Lees mijn post nog es: ik neem het op voor jouw standpunt.
donderdag 4 november 2010 om 18:20
Raar; vrouwen gaan vaak liever met hun vriendinnen shoppen, weurksjoppen, haatiejen en bjoetyfarmen, maar zullen zelden daarom hun vent aan de kant zetten.
Maar kunnen ze met hun beste vriendin beter praten dan is dat wel een reden om kerel een hollepieper te geven.
Maar kunnen ze met hun beste vriendin beter praten dan is dat wel een reden om kerel een hollepieper te geven.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 4 november 2010 om 18:53
Meds schreef:
"Dus jij hebt een ander nodig om je beter te voelen. Je verwijt je vriend eigenlijk wat je zelf niet kan. Want jij blijkt niet in staat te zijn jezelf gerust te stellen of te relativeren. Het is niet zo eerlijk om je vriend te beschuldigen van iets wat je zelf ook niet kan"
Meds, ik ben TO niet maar ik heb het idee dat het echte probleem is dat TO het gevoel heeft dat haar gevoelens haar vriend onverschillig laten. Dat hij geen moeite voor haar doet.
Als je weet dat je partner ergens mee zit, dan is het toch logisch dat je hem/haar wil helpen, steunen, troosten?
Is dat wat bij jou het probleem is, yesorno, of vergis ik me?
"Dus jij hebt een ander nodig om je beter te voelen. Je verwijt je vriend eigenlijk wat je zelf niet kan. Want jij blijkt niet in staat te zijn jezelf gerust te stellen of te relativeren. Het is niet zo eerlijk om je vriend te beschuldigen van iets wat je zelf ook niet kan"
Meds, ik ben TO niet maar ik heb het idee dat het echte probleem is dat TO het gevoel heeft dat haar gevoelens haar vriend onverschillig laten. Dat hij geen moeite voor haar doet.
Als je weet dat je partner ergens mee zit, dan is het toch logisch dat je hem/haar wil helpen, steunen, troosten?
Is dat wat bij jou het probleem is, yesorno, of vergis ik me?
donderdag 4 november 2010 om 18:56
quote:Reiger100 schreef op 04 november 2010 @ 18:53:
Meds schreef:
"Dus jij hebt een ander nodig om je beter te voelen. Je verwijt je vriend eigenlijk wat je zelf niet kan. Want jij blijkt niet in staat te zijn jezelf gerust te stellen of te relativeren. Het is niet zo eerlijk om je vriend te beschuldigen van iets wat je zelf ook niet kan"
Meds, ik ben TO niet maar ik heb het idee dat het echte probleem is dat TO het gevoel heeft dat haar gevoelens haar vriend onverschillig laten. Dat hij geen moeite voor haar doet.
Als je weet dat je partner ergens mee zit, dan is het toch logisch dat je hem/haar wil helpen, steunen, troosten?
Is dat wat bij jou het probleem is, yesorno, of vergis ik me?Ik weet het niet reiger, ik weet wel dat mensen geen telepathische gaven hebben om te kunnen bepalen of hun partner ergens mee zit. Ik weet ook dat iedereen steun en " er zijn voor een ander" anders ervaart. Mannen zijn er sowieso niet handig is
Meds schreef:
"Dus jij hebt een ander nodig om je beter te voelen. Je verwijt je vriend eigenlijk wat je zelf niet kan. Want jij blijkt niet in staat te zijn jezelf gerust te stellen of te relativeren. Het is niet zo eerlijk om je vriend te beschuldigen van iets wat je zelf ook niet kan"
Meds, ik ben TO niet maar ik heb het idee dat het echte probleem is dat TO het gevoel heeft dat haar gevoelens haar vriend onverschillig laten. Dat hij geen moeite voor haar doet.
Als je weet dat je partner ergens mee zit, dan is het toch logisch dat je hem/haar wil helpen, steunen, troosten?
Is dat wat bij jou het probleem is, yesorno, of vergis ik me?Ik weet het niet reiger, ik weet wel dat mensen geen telepathische gaven hebben om te kunnen bepalen of hun partner ergens mee zit. Ik weet ook dat iedereen steun en " er zijn voor een ander" anders ervaart. Mannen zijn er sowieso niet handig is
donderdag 4 november 2010 om 19:09
Ik vind humor wel erg belangrijk. Heb een relatie gehad met een jongen waar ik niet zo goed mee kon lachen. Dat miste ik wel heel erg toen. Nu heb ik een jongen die zelf heel grappig is en mij ook grappig vindt zo nu en dan en ik merk dat het mijn dagen leuker maakt! Dus zou humor op den duur echt missen....
donderdag 4 november 2010 om 19:42
Je verhaal die je schetst komt mij ook erg bekend voor! Ik heb op dit moment ook een partner die mij soms niet begrijpt (of wil begrijpen?) Heb zelfs hem duidelijk gemaakt dat ik bij hem niet altijd mijn ei kwijt kan..hij gaf toen ook aan dat hij het lastig vind om er mee om te gaan. Toch vind ik het erg belangrijk dat je je veilig en vertrouwd voelt bij je partner. Ondanks dat ik mijn verhaal kwijt kan bij mijn vriendinnen wil ik dit ook bij mijn partner kunnen. Ook lig ik niet op een lijn met mijn partner qua humor wat ik ook jammer vind.Wat ik probeer duidelijk te maken is dat je niet te kieskeurig/veeleisend moet zijn. Wel is het belangrijk om duidelijk naar je vriend te zijn en daarnaast moet je jezelf afvragen of je dit jaren vol gaat houden. Begrijp ook wel dat als je zelf niet lekker in je vel zit je alles zwaar/negatief ziet, maar je moet wel eerlijk tegen jezelf zijn. Ik ben op dit moment ook de balans aan het opmaken...dus we kunnen elkaar de hand schudden!
donderdag 4 november 2010 om 22:43
Het is heel fijn om al jullie reacties te lezen. Ookal zijn de reacties heel verschillend.. Ik was het vandaag gewoon zat. En ergens diep in mijn hart dacht ik: zo wil ik eigenlijk niet meer. Er moest iets gebeuren, en het opschrijven helpt. Jullie ideeen en ervaringen ook! Bedankt!
@ reiger100
Ik denk niet dat het hem onverschillig laat, ik denk juist dat het het hem heel veel doet. Maar het lijkt wel zo, ja. Ik ben verdrietig, ik krijg een knuffel, de tv gaat en het moet maar weer klaar zijn. Zo komt het op me over.. Ook weet ik heus wel dat hij er gewoon geen raad mee weet. Maar ik blijf er bij, ik heb het wel nodig! Ik kan dan op zo'n moment een kwartier achter elkaar vertellen wat me dwars zit, met tranen en al. Meneer geeft een knuffel en daarmee is de kous af. Dat doet pijn ja.
@springchicken, misschien mis ik dat we echt hartstochtelijk met elkaar kunnen lachen nog wel bijna meer..
@coup113, Het is fijn om te lezen dat er iemand is die me begrijpt, ookal had ik liever voor jou gehad dat je niet in deze situatie zit. Want het is niet makkelijk. Vooral niet omdat je veel van iemand houd. En je diegene eigenlijk heel graag dicht bij je wil hebben. Maar zoals ik ook al eerder schreef: "ik kan me niet voorstellen dat ik met hem 100 wordt op deze manier." En ik vraag me af; kun je dat al na een jaar weten? Of heeft dat tijd nodig voor je weet of iemand echt bij je hoort?
Ik heb altijd gezegd; bij twijfel niet doen. Maar ik realiseer me dat het niet zo simpel is.. Niet in dit geval.
En dan heb ik hem net weer aan de telefoon en dan is het gewoon weer heel gezellig.. Maar dan hang ik op en dan twijfel ik toch weer.. Hou je me op de hoogte, coup? Ik hoop het beste voor je!
@ reiger100
Ik denk niet dat het hem onverschillig laat, ik denk juist dat het het hem heel veel doet. Maar het lijkt wel zo, ja. Ik ben verdrietig, ik krijg een knuffel, de tv gaat en het moet maar weer klaar zijn. Zo komt het op me over.. Ook weet ik heus wel dat hij er gewoon geen raad mee weet. Maar ik blijf er bij, ik heb het wel nodig! Ik kan dan op zo'n moment een kwartier achter elkaar vertellen wat me dwars zit, met tranen en al. Meneer geeft een knuffel en daarmee is de kous af. Dat doet pijn ja.
@springchicken, misschien mis ik dat we echt hartstochtelijk met elkaar kunnen lachen nog wel bijna meer..
@coup113, Het is fijn om te lezen dat er iemand is die me begrijpt, ookal had ik liever voor jou gehad dat je niet in deze situatie zit. Want het is niet makkelijk. Vooral niet omdat je veel van iemand houd. En je diegene eigenlijk heel graag dicht bij je wil hebben. Maar zoals ik ook al eerder schreef: "ik kan me niet voorstellen dat ik met hem 100 wordt op deze manier." En ik vraag me af; kun je dat al na een jaar weten? Of heeft dat tijd nodig voor je weet of iemand echt bij je hoort?
Ik heb altijd gezegd; bij twijfel niet doen. Maar ik realiseer me dat het niet zo simpel is.. Niet in dit geval.
En dan heb ik hem net weer aan de telefoon en dan is het gewoon weer heel gezellig.. Maar dan hang ik op en dan twijfel ik toch weer.. Hou je me op de hoogte, coup? Ik hoop het beste voor je!
donderdag 4 november 2010 om 22:58
het heeft helemaal geen zin om zo te twijfelen, het is bovendien onterecht t.o.v je vriend. Perfecte partners bestaan niet. Je kan het nu wel uitmaken maar je volgend vriendje kan misschien heel goed luisteren maar totaal niet seksen. Overigens is de kans groot dat een volgend vriendje hetzelfde in elkaar zit dan je huidige vriendje, want je zoekt je partners namelijk uit op je eigen achilleshiel. Jij bent blijkbaar erg op zoek naar bevestiging en naar iemand die jouw " emoties" wegneemt. En ondertussen val je op mannen die juist heel rationeel blijken te zijn. Maar jouw emoties zijn jouw probleem en dit probleem kan je echt alleen maar in jezelf oplossen.
Je kan iemand anders niet veranderen, jezelf wel
Je kan iemand anders niet veranderen, jezelf wel
donderdag 4 november 2010 om 23:09
Hoi!
Jij schrijft "ik kan me niet voorstellen dat ik met hem 100 wordt op deze manier." En ik vraag me af; kun je dat al na een jaar weten? ' Ik denk eerder: als je dit na een jaar al denkt, dan zit het niet goed. Ik heb ongeveer jouw gevoelens gehad in mijn vorige relatie, maar vond het ook ondertussen wel heel gezellig en prima. Maar kom op, na een jaar hoort het toch heel goed te zijn en niet vooral gezellig? En lachen en huilen is nogal belangrijk. Sorry ik wil niet hard overkomen, maar ik denk dat jullie niet the one zijn voor elkaar.. Succes.
Jij schrijft "ik kan me niet voorstellen dat ik met hem 100 wordt op deze manier." En ik vraag me af; kun je dat al na een jaar weten? ' Ik denk eerder: als je dit na een jaar al denkt, dan zit het niet goed. Ik heb ongeveer jouw gevoelens gehad in mijn vorige relatie, maar vond het ook ondertussen wel heel gezellig en prima. Maar kom op, na een jaar hoort het toch heel goed te zijn en niet vooral gezellig? En lachen en huilen is nogal belangrijk. Sorry ik wil niet hard overkomen, maar ik denk dat jullie niet the one zijn voor elkaar.. Succes.
donderdag 4 november 2010 om 23:20
zaterdag 6 november 2010 om 12:43
Nou, ik moet eerlijk zeggen, dat mijn vorige vriendjes allemaal heel anders waren dan hij. Dus ik weet niet of wat jij zegt helemaal waar is Meds. Maar hoe dan ook, ik heb even een weekend alleen in gepland. en ik moet eerlijk zeggen dat ik hem wel weer heel erg mis. Toch blijf ik denken dat ik gelukkiger was toen ik nog alleen en single was. Dat kan toch niet goed zijn....?
zaterdag 6 november 2010 om 16:54
Hoi Yesorno,
Ondanks dat ik veel geef om mijn vriend hebben we gisteren een punt achter onze relatie gezet, mede doordat hij zijn emoties niet kan uiten naar mij toe. Uiteraard speelt er nog veel maar het komt er wel op neer dat hij mij dingen niet kan geven die ik wel wens bij een partner. Het was ontzettend moeilijk, maar als iemand niet van zichzelf houd is het ook erg lastig om van iemand anders te houden. Dit heeft bij ons de doorslag gegeven..en hoop van harte dat mijn ex-vriend professionele hulp zal gaan zoeken. Het is voor mij en ons ook beter zo, omdat hij mij meezuigt in zijn problemen en dat wil hij mij niet aandoen en ik mijzelf niet. Maar ja mijn gevoel zegt ik wil bij hem zijn! Het is belangrijk dat je veel dingen kunt delen met je partner waaronder ook verdriet. Ik ben nu ontzettend verdrietig en heb mijn emoties laten zien aan mijn ex-partner maar hij kan er totaal niets mee. Het enige wat hij op dit moment kan is een arm om mij heenslaan, wat natuurlijk fijn is. Wat bij hem mist is dat hij zich kan inleven en voelen wat er door mij heengaat, laat staan dat hij weet wat er door hem heengaat. Wat betreft het humorgedeelte wat jij eerder aangaf; dat is ook wat ik gemist heb in onze relatie. Heerlijk samen lachen om stomme dingen...maar ben me ook bewust dat je niet alles kan hebben. Je moet voor jezelf afwegen wat voor jou belangrijk is in een relatie en de keuze maken om er mee te leven of het aan te geven en vervolgens je conclusies trekken. Het heeft mij ook geholpen om een weekendje niet af te spreken, kan je voor jezelf alles op een rijtje zetten. Niet te veel piekeren, maar naar je gevoel/intuitie luisteren. Wens je veel succes!
Ondanks dat ik veel geef om mijn vriend hebben we gisteren een punt achter onze relatie gezet, mede doordat hij zijn emoties niet kan uiten naar mij toe. Uiteraard speelt er nog veel maar het komt er wel op neer dat hij mij dingen niet kan geven die ik wel wens bij een partner. Het was ontzettend moeilijk, maar als iemand niet van zichzelf houd is het ook erg lastig om van iemand anders te houden. Dit heeft bij ons de doorslag gegeven..en hoop van harte dat mijn ex-vriend professionele hulp zal gaan zoeken. Het is voor mij en ons ook beter zo, omdat hij mij meezuigt in zijn problemen en dat wil hij mij niet aandoen en ik mijzelf niet. Maar ja mijn gevoel zegt ik wil bij hem zijn! Het is belangrijk dat je veel dingen kunt delen met je partner waaronder ook verdriet. Ik ben nu ontzettend verdrietig en heb mijn emoties laten zien aan mijn ex-partner maar hij kan er totaal niets mee. Het enige wat hij op dit moment kan is een arm om mij heenslaan, wat natuurlijk fijn is. Wat bij hem mist is dat hij zich kan inleven en voelen wat er door mij heengaat, laat staan dat hij weet wat er door hem heengaat. Wat betreft het humorgedeelte wat jij eerder aangaf; dat is ook wat ik gemist heb in onze relatie. Heerlijk samen lachen om stomme dingen...maar ben me ook bewust dat je niet alles kan hebben. Je moet voor jezelf afwegen wat voor jou belangrijk is in een relatie en de keuze maken om er mee te leven of het aan te geven en vervolgens je conclusies trekken. Het heeft mij ook geholpen om een weekendje niet af te spreken, kan je voor jezelf alles op een rijtje zetten. Niet te veel piekeren, maar naar je gevoel/intuitie luisteren. Wens je veel succes!
zaterdag 6 november 2010 om 17:44
Hoi Coup! wat fijn om wat van je te horen! Ook al vind ik het jammer om te horen dat er achter jullie relatie een punt is gezet. Je klinkt wel heel sterk en zelfverzekerd over je beslissing als ik je bericht zo lees. Ik hoop dat je achter je beslissing zult blijven staan en dat dit het beste is voor jullie allebei.
Ik ben nog lang niet zover om er een punt achter te zetten, merk ik. Ik geef ontzettend veel om hem, maar ik heb meer nodig dan dat ik nu krijg. Deze relatie heeft mij ook al veel energie gekost. Mijn vriend heeft ook veel mee gemaakt in zijn leven, maar hij is juist het tegen over gestelde van jouw (ex)vriend. Hij praat er niet over. "Bij hem gaat alles altijd goed." Dat kan natuurlijk, alleen geloof ik het niet.. Mijn vriend kan zich ook slecht (laat ik zeggen: niet) inleven in wat ik voel, wat er in bepaalde situaties door me heen gaat.. En dat is wat mij af en toe flink leegzuigt.
Ik ben me ook bewust dat je niet alles kunt hebben.. Maar ik denk dat ik dit gewoon wel nodig heb.. Niet piekeren is moeilijk, je intuitie/gevoel volgen ook. Ik denk dat ik hem op dit moment gewoon nog te veel mis om er een punt achter te zetten.
Ik wens jou veel sterkte! ik zal aan je denken!
Ik ben nog lang niet zover om er een punt achter te zetten, merk ik. Ik geef ontzettend veel om hem, maar ik heb meer nodig dan dat ik nu krijg. Deze relatie heeft mij ook al veel energie gekost. Mijn vriend heeft ook veel mee gemaakt in zijn leven, maar hij is juist het tegen over gestelde van jouw (ex)vriend. Hij praat er niet over. "Bij hem gaat alles altijd goed." Dat kan natuurlijk, alleen geloof ik het niet.. Mijn vriend kan zich ook slecht (laat ik zeggen: niet) inleven in wat ik voel, wat er in bepaalde situaties door me heen gaat.. En dat is wat mij af en toe flink leegzuigt.
Ik ben me ook bewust dat je niet alles kunt hebben.. Maar ik denk dat ik dit gewoon wel nodig heb.. Niet piekeren is moeilijk, je intuitie/gevoel volgen ook. Ik denk dat ik hem op dit moment gewoon nog te veel mis om er een punt achter te zetten.
Ik wens jou veel sterkte! ik zal aan je denken!
zaterdag 6 november 2010 om 17:48
mn vriend en ik hebben ook niet dezelfde humor. Al kunnen we toch samen de slappe lach hebben om elkaars gestuntel. Qua troosten, dat kan hij niet. Als ik moet huilen staat hij er een beetje bij van 'wat moet ik doen nu?'. Maar verder is hij perfect, dus ik zit daar helemaal niet mee. Voor die dingen heb ik vriendinnen.
woensdag 17 november 2010 om 13:01
