Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
woensdag 10 november 2010 om 14:05
Pfff, ik heb 't gezegd, ik heb 't gedaan, hij luisterde, maar vond 't helemáál niet leuk en is op een gegeven moment weggelopen, nadat hij zei: "Het spijt me".
Ik had een kadotje voor hem gekocht vorig jaar wat hij mee terug had genomen. Heb 't in zijn handen gedrukt. Ik verwacht hem niet terug, dus nu weet ik wat ik aan hem heb....Hij zei dat hij van me hield, maar is blijkbaar niet bereid voor mij door het vuur te gaan. Dat is dan jammer en mijn hart bloed erom...Maar het is dan maar niet anders.
Ik had een kadotje voor hem gekocht vorig jaar wat hij mee terug had genomen. Heb 't in zijn handen gedrukt. Ik verwacht hem niet terug, dus nu weet ik wat ik aan hem heb....Hij zei dat hij van me hield, maar is blijkbaar niet bereid voor mij door het vuur te gaan. Dat is dan jammer en mijn hart bloed erom...Maar het is dan maar niet anders.
woensdag 10 november 2010 om 20:48
Lastig dream, en pijnlijk ook.
Toch is het een volwassen man die keuzes heeft gemaakt in zijn leven, kinderen krijgen, een huis kopen, een hond nemen, een baan kiezen, een relatie verbreken, een vreemde in huis. Hij heeft die keuzes gemaakt maar is er grillig in en vecht nergens voor zoals jij hem beschrijft. En nu loopt hij te wiebelen en wobbelen en het spijt hem en hij houdt van je want dat kan hij nog wel uit zijn mond krijgen om alles te verzachten voor zichzelf en jou. Maar wat heb je eraan? Hij wil er niets aan doen, het spijt hem niet genoeg om constructief te zijn en hij zit nog steeds in zijn cocon van ikke,ikke,ikke. Het spijt hem en weglopen. Ikke. Hij wil gewoon nergens voor vechten als het met jou is en kiest voor zichzelf. Dit is geen man waarop je nu kunt bouwen of een gezonde relatie mee kunt hebben. Hij heeft het zelf kapot gemaakt en jij probeert alles maar te plakken en begrijpen maar zelfs dat pakt hij niet op, hij gedraagt zich (in mijn ogen) als een plurk. Laat hem dus fijn naar mevrouw 4kids toegaan en lekker volwassen worden met een kopje thee daar omdat hij voldoening voelt van de samaritaan uithangen terwijl hij eigenlijk nergens voor kiest. Sommige mensen worden nooit wakker en leven echt van incident naar moment. Houden van is niet wat hij doet, echt niet, hij kan geen afscheid nemen wellicht, maar dit is niet jij en ik is samen en samen is meer dan de som der delen. Hij denkt samen is zolang jij past en het zal hem heus pijn doen, maar denk eraan: dit is al die tijd al zijn keuze en hij is er niet op teruggekomen. Knuf en blijf dapper, de tijd verzacht en zelfs dit gaat ooit voorbij.
Toch is het een volwassen man die keuzes heeft gemaakt in zijn leven, kinderen krijgen, een huis kopen, een hond nemen, een baan kiezen, een relatie verbreken, een vreemde in huis. Hij heeft die keuzes gemaakt maar is er grillig in en vecht nergens voor zoals jij hem beschrijft. En nu loopt hij te wiebelen en wobbelen en het spijt hem en hij houdt van je want dat kan hij nog wel uit zijn mond krijgen om alles te verzachten voor zichzelf en jou. Maar wat heb je eraan? Hij wil er niets aan doen, het spijt hem niet genoeg om constructief te zijn en hij zit nog steeds in zijn cocon van ikke,ikke,ikke. Het spijt hem en weglopen. Ikke. Hij wil gewoon nergens voor vechten als het met jou is en kiest voor zichzelf. Dit is geen man waarop je nu kunt bouwen of een gezonde relatie mee kunt hebben. Hij heeft het zelf kapot gemaakt en jij probeert alles maar te plakken en begrijpen maar zelfs dat pakt hij niet op, hij gedraagt zich (in mijn ogen) als een plurk. Laat hem dus fijn naar mevrouw 4kids toegaan en lekker volwassen worden met een kopje thee daar omdat hij voldoening voelt van de samaritaan uithangen terwijl hij eigenlijk nergens voor kiest. Sommige mensen worden nooit wakker en leven echt van incident naar moment. Houden van is niet wat hij doet, echt niet, hij kan geen afscheid nemen wellicht, maar dit is niet jij en ik is samen en samen is meer dan de som der delen. Hij denkt samen is zolang jij past en het zal hem heus pijn doen, maar denk eraan: dit is al die tijd al zijn keuze en hij is er niet op teruggekomen. Knuf en blijf dapper, de tijd verzacht en zelfs dit gaat ooit voorbij.
woensdag 10 november 2010 om 21:15
Ik lees je topic al een tijdje mee Dreamlogic en ook ik kan je vertellen dat de ups en downs nog heel vaak voorbj zullen komen maar ik hou me vast aan het feit dat ook dit voorbij gaat.....
En de zon weer gaat schijnen en dit waarschijnlijk nodig is omdat er iets mooiers op ons wacht....
Zet em op meis!!
En de zon weer gaat schijnen en dit waarschijnlijk nodig is omdat er iets mooiers op ons wacht....
Zet em op meis!!
donderdag 11 november 2010 om 09:05
Dream en Wortelsoep, ik vind het echt héél moeilijk om te verplaatsen in na drie jaar en zó veel afwijzingen van zo'n @#$% nog pijn te voelen, zoals Wortel beschrijft. Ik vraag me dan oprecht af 'heb je geen hulp nodig om te leren loslaten?'. Ik wéét hoe het is om liefdesverdriet te voelen, en ik weet dat mijn man het in het begin ook niet makkelijk had met mij, een jaar na mijn voorlaatste relatie. Maar dat duurde een maand of twee, en langzaam groeiden wij in onze relatie en is mijn ex alleen nog maar een ervaring die ik meeneem, net als heel veel andere ervaringen.
Ik heb geen flauw idee wat ik kan zeggen of doen om jullie op die manier te laten voelen, ik zou het graag willen, maar ik weet het niet.
Sterkte in ieder geval!
Ik heb geen flauw idee wat ik kan zeggen of doen om jullie op die manier te laten voelen, ik zou het graag willen, maar ik weet het niet.
Sterkte in ieder geval!
donderdag 11 november 2010 om 09:06
Ik voel me nu echt verschrikkelijk. Ik kan de waarheid nu al wel een beetje onder ogen zien, maar echt begrijpen doe ik niet en zal ik ook nooit doen.
Gisteren smste hij me, toen ik weer binnen was. Dat het beter was zo en dat hij me een lief meisje vond en dat dit een goede instelling van me was. Ik reageerde daar niet op en hij belde me. Ik heb niet opgenomen en smste dat als hij nog iets wilde dat hij dan maar terug moest komen rijden. Hij reageerde niet meer en ik werd alsmaar bozer. Na een uur gezegd dat ik hem beu ben en dat ik het voor hem blijkbaar niet waard was.
Ik kreeg een sms terug dat hij zich wat anders had voorgesteld van onze ontmoeting.
Even later hebben we gebeld (wat ik niet had moeten doen)en ik vroeg hem: als je nu echt van me houd, dan doe je toch niet zo? Ik ben bereid om voor jou door het vuur te gaan, maar jij niet voor mij? Noem jij het liefde als je mij het huis uit zet?
Hij begon dat hij echt wel van me houd en dat ik daaraan twijfel vond hij een beetje beledigend. Hij zei dat hij nu wel terug kon komen rijden, maar er zou niets veranderd zijn en dat dit beter zou zijn omdat hij me geen pijn meer wilde doen. Hij liep naar eigen zeggen op een hele dunne lijn en wist niet of hij de overkant wel zou halen. Daarom moest hij nu in therapie, om dingen te veranderen, beter te maken en wie weet, als we dan toch veel voor elkaar voelen, dan komen we weer bij elkaar. En misschien ook niet. Het zou zomaar kunnen dat we niets meer voelen of niets meer willen.
Ik was blij dat hij zei dat hij van me houd en ik had even het idee dat hij de deur weer op een kier zette. Dat leek me fijn, maar ondertussen had ik nóg de waarheid niet onder ogen gezien.
Want...iemand die je eruit zet, aan wie je vraagt waarom en die je geen antwoord kan geven, iemand die je negeert, die je wegdrukt als je belt, die je zo laat huilen en verdriet doet...houd zo'n persoon nou écht van je?
Hij wees me af en trok me aan, wees me wéér af en verwachtte gister dat ik lief en aardig zou doen. En als je dan zegt van: ik ben bereid alles voor je te doen, dan komt-ie nóg niet terug.
Als iemand écht wil en echt van je houd, waar is-ie dan?
Uiteindelijk werd ik weer kwaad en gefrustreerd en toen heel verdrietig. Het is afschuwelijk zoals hij met me omgegaan is. Wáár is dat houden van dan? Ik trek z'n liefde niet in twijfel, maar hij hield duidelijk niet genoeg van mij, ook al zei hij dat wel. Anders zou iemand toch niet zo met je omgaan?
Deze man moet ik inderdaad vergeten en dat wil ik ook echt. Het kan en mag nooit meer iets worden tussen ons. Dat ís het beste voor mij. Hij gooide de deur weer dicht en ik moest dat ook doen. Diep van binnen wil ik nog steeds, maar als ik denk aan de pijn die hij me heeft gedaan en dat hij dit niet wilde repareren, dan weet ik gewoon dat ik niet met zo iemand verder kan en wil.
Ik ben eigenlijk doodmoe dus misschien zo weer even naar bed.
Gisteren smste hij me, toen ik weer binnen was. Dat het beter was zo en dat hij me een lief meisje vond en dat dit een goede instelling van me was. Ik reageerde daar niet op en hij belde me. Ik heb niet opgenomen en smste dat als hij nog iets wilde dat hij dan maar terug moest komen rijden. Hij reageerde niet meer en ik werd alsmaar bozer. Na een uur gezegd dat ik hem beu ben en dat ik het voor hem blijkbaar niet waard was.
Ik kreeg een sms terug dat hij zich wat anders had voorgesteld van onze ontmoeting.
Even later hebben we gebeld (wat ik niet had moeten doen)en ik vroeg hem: als je nu echt van me houd, dan doe je toch niet zo? Ik ben bereid om voor jou door het vuur te gaan, maar jij niet voor mij? Noem jij het liefde als je mij het huis uit zet?
Hij begon dat hij echt wel van me houd en dat ik daaraan twijfel vond hij een beetje beledigend. Hij zei dat hij nu wel terug kon komen rijden, maar er zou niets veranderd zijn en dat dit beter zou zijn omdat hij me geen pijn meer wilde doen. Hij liep naar eigen zeggen op een hele dunne lijn en wist niet of hij de overkant wel zou halen. Daarom moest hij nu in therapie, om dingen te veranderen, beter te maken en wie weet, als we dan toch veel voor elkaar voelen, dan komen we weer bij elkaar. En misschien ook niet. Het zou zomaar kunnen dat we niets meer voelen of niets meer willen.
Ik was blij dat hij zei dat hij van me houd en ik had even het idee dat hij de deur weer op een kier zette. Dat leek me fijn, maar ondertussen had ik nóg de waarheid niet onder ogen gezien.
Want...iemand die je eruit zet, aan wie je vraagt waarom en die je geen antwoord kan geven, iemand die je negeert, die je wegdrukt als je belt, die je zo laat huilen en verdriet doet...houd zo'n persoon nou écht van je?
Hij wees me af en trok me aan, wees me wéér af en verwachtte gister dat ik lief en aardig zou doen. En als je dan zegt van: ik ben bereid alles voor je te doen, dan komt-ie nóg niet terug.
Als iemand écht wil en echt van je houd, waar is-ie dan?
Uiteindelijk werd ik weer kwaad en gefrustreerd en toen heel verdrietig. Het is afschuwelijk zoals hij met me omgegaan is. Wáár is dat houden van dan? Ik trek z'n liefde niet in twijfel, maar hij hield duidelijk niet genoeg van mij, ook al zei hij dat wel. Anders zou iemand toch niet zo met je omgaan?
Deze man moet ik inderdaad vergeten en dat wil ik ook echt. Het kan en mag nooit meer iets worden tussen ons. Dat ís het beste voor mij. Hij gooide de deur weer dicht en ik moest dat ook doen. Diep van binnen wil ik nog steeds, maar als ik denk aan de pijn die hij me heeft gedaan en dat hij dit niet wilde repareren, dan weet ik gewoon dat ik niet met zo iemand verder kan en wil.
Ik ben eigenlijk doodmoe dus misschien zo weer even naar bed.
donderdag 11 november 2010 om 09:38
Dream, ik denk dat je echt het contact af moet sluiten. Zoals ik het lees laat je je iedere keer weer "mee sleuren" in de hoop dat hij zegt wat jij wil horen. Om iedere keer tot de conclusie te komen dat hij dat niet gaat doen. Bijna iedere posting van je draait nog steeds om hem te begrijpen, dat er nog kansen zijn etc. Om weer af te sluiten met dat hij je niet waard is en je hem moet vergeten. Maar de volgende posting is weer precies hetzelfde. Begrijp me niet verkeerd: ik wil je niet aanvallen, maar alleen proberen je iets in te laten zien. Maar ik heb het idee dat je blijft hangen in het waarom, waarom. Het antwoord wat je zoekt zul je niet krijgen, en soms kun je dingen wel jaren analyseren maar dat helpt niets.Het verandert de situatie niet.
Je moet proberen te accepteren dat het voorbij is, dat hij niet genoeg om je gaf om voor jouw te kiezen.
Je verdriet is heel normaal, maar verdriet hebben is een helingsproces. En ik heb het idee dat er bij jou niets aan het helen is, maar eerder stinkende wonden veroorzaakt. (sorry voor de beeldspraak). Kijk naar het verhaal van Wortelsoep, zij heeft haar liefdesverdriet nooit af kunnen sluiten en heeft hier nog steeds af en toe last van.
Dikke knuffel!
Je moet proberen te accepteren dat het voorbij is, dat hij niet genoeg om je gaf om voor jouw te kiezen.
Je verdriet is heel normaal, maar verdriet hebben is een helingsproces. En ik heb het idee dat er bij jou niets aan het helen is, maar eerder stinkende wonden veroorzaakt. (sorry voor de beeldspraak). Kijk naar het verhaal van Wortelsoep, zij heeft haar liefdesverdriet nooit af kunnen sluiten en heeft hier nog steeds af en toe last van.
Dikke knuffel!
donderdag 11 november 2010 om 09:41
Zijn manier van liefde is anders dan de jouwe. Jij hebt je dieper voor hem opengesteld, meer voor hem opgegeven en omdat alles, zeker nadat je dat net allemaal voor hem had gedaan, jou redelijk vlak daarna het huis uit heeft gezet is het allemaal moeilijker te bevatten.
Hij ziet niet voldoende wat jij voor hem hebt gedaan en wat jouw manier van houden van is en heeft onvoldoende feeling met wat het met jou doet en hoe hij zorg voor jou moet dragen.
Het zijn twee verschillende manieren van houden van die niet met elkaar overeenstemmen. En dat ook zeer moeilijk in de toekomst kunnen gaan doen. Het maakt hem niet per definitie een slecht mens maar beter wordt jij er niet van.
Het vraagt allemaal veel emotie nu dus goed rusten en je eigen grenzen in de gaten houden van wat jij wel of niet wil. Goed om zelf het heft in handen te nemen over hoe je wel of niet behandeld wilt worden. En hij laat dan nu zien of hij daar wel of niet mee om kan of wil gaan. Dat maakt alles in ieder geval duidelijker ook al is dat niet altijd even leuk.
Hij ziet niet voldoende wat jij voor hem hebt gedaan en wat jouw manier van houden van is en heeft onvoldoende feeling met wat het met jou doet en hoe hij zorg voor jou moet dragen.
Het zijn twee verschillende manieren van houden van die niet met elkaar overeenstemmen. En dat ook zeer moeilijk in de toekomst kunnen gaan doen. Het maakt hem niet per definitie een slecht mens maar beter wordt jij er niet van.
Het vraagt allemaal veel emotie nu dus goed rusten en je eigen grenzen in de gaten houden van wat jij wel of niet wil. Goed om zelf het heft in handen te nemen over hoe je wel of niet behandeld wilt worden. En hij laat dan nu zien of hij daar wel of niet mee om kan of wil gaan. Dat maakt alles in ieder geval duidelijker ook al is dat niet altijd even leuk.
donderdag 11 november 2010 om 11:13
quote:wortelsoep schreef op 09 november 2010 @ 19:11:
Hoi Dream,
wat je gisteravond geschreven hebt begrijp ik helemaal, je verstand zegt dat het klaar is en hij een @#$ is, maar je gevoel houdt van hem en blijft hopen op beter, herkansing, inzien bij hem. Bij mij gebeurde dat niet, nu al bijna 3 jaar en mijn nieuwe lief draagt nog de pijn voor dat. Ik volg hem nog steeds op hyves om in te zien wat een @#$ hij is, en mijn verstand beaamt dat met 200%, maar mijn gevoel ziet soms de leuke momenten, magische blikken en beloftes en dan weet ik weer waarom ik op hem viel. Dat is frustrerend, ik heb het nog steeds niet afgesloten (wel de liefde hoor, maar ik wil het zo graag begrijpen en me erbij neerleggend dat dit niet gaat lukken zo is tergend).
Wortelsoep: Ik herken mezelf enorm in bovenstaande....
Een vriendin van me (die na 6 jaar nog niet echt over haar ex heen is) waarschuwde me ook al; als je blijft proberen hem te willen begrijpen, deze situatie niet accepteert, dan zul je hem nooit los kunnen laten.....
En als ik dan eens even heel rationeel denk, dan weet ik ook dat ook al ga ik het ooit begijpen, er nog steeds niet verandert!!!
Ik weet dat ik me op een veel dieper niveau voor hem heb opgengesteld, mezelf volledig heb gegeven en blind vertrouwde op onze liefde.... En ook in weet echt niet of ik dat ooit weer bij een andere liefde zou kunnen/durven....
Ik wil je dat graag besparen maar weet nu al dat niemand me in al die tijd de magische woorden had kunnen geven om dat te echt ook te kunnen doen. En ook al ben ik nu heel gelukkig met mijn nieuwe relatie, de pijn ebt heel (te) langzaam weg. Voor jou heb ik dus geen magische woorden maar de hoop dat het jou eerder lukt, en dat wordt alleen maar moeilijker met contact blijven zoeken zonder antwoorden omdat hij die nu niet heeft. Het gaat om hem bij hem, en wat hij heeft gedaan is echt way beyond borders. Je laatste paar postjes klinken wel wat beter, en terugval komt zeker nog. Heb je de lijst inmiddels gemaild en een afspraak gemaakt? Heb je hulp met halen of komt hij het brengen?
Wat mij ook heeft geholpen was nieuwe mensen ontdekken (via prikbord bij Viva!!) en een paar maanden met ze afspreken en wat meer visies en blikken kreeg over de wereld. Ik ontmoette zo'n verschillende meiden dat ik veel leerde over beweegredenen en invulling van mijn leven. Na een paar maanden had ik weer genoeg opgepakt om dat los te laten en mijn eigen dagen gevuld te houden. Zou dat voor jou werken?
En schilder je weer/nog?
(moet nu weg want bezoek is er, maar blijf je lezen hoor!!!)
Hoi Dream,
wat je gisteravond geschreven hebt begrijp ik helemaal, je verstand zegt dat het klaar is en hij een @#$ is, maar je gevoel houdt van hem en blijft hopen op beter, herkansing, inzien bij hem. Bij mij gebeurde dat niet, nu al bijna 3 jaar en mijn nieuwe lief draagt nog de pijn voor dat. Ik volg hem nog steeds op hyves om in te zien wat een @#$ hij is, en mijn verstand beaamt dat met 200%, maar mijn gevoel ziet soms de leuke momenten, magische blikken en beloftes en dan weet ik weer waarom ik op hem viel. Dat is frustrerend, ik heb het nog steeds niet afgesloten (wel de liefde hoor, maar ik wil het zo graag begrijpen en me erbij neerleggend dat dit niet gaat lukken zo is tergend).
Wortelsoep: Ik herken mezelf enorm in bovenstaande....
Een vriendin van me (die na 6 jaar nog niet echt over haar ex heen is) waarschuwde me ook al; als je blijft proberen hem te willen begrijpen, deze situatie niet accepteert, dan zul je hem nooit los kunnen laten.....
En als ik dan eens even heel rationeel denk, dan weet ik ook dat ook al ga ik het ooit begijpen, er nog steeds niet verandert!!!
Ik weet dat ik me op een veel dieper niveau voor hem heb opgengesteld, mezelf volledig heb gegeven en blind vertrouwde op onze liefde.... En ook in weet echt niet of ik dat ooit weer bij een andere liefde zou kunnen/durven....
Ik wil je dat graag besparen maar weet nu al dat niemand me in al die tijd de magische woorden had kunnen geven om dat te echt ook te kunnen doen. En ook al ben ik nu heel gelukkig met mijn nieuwe relatie, de pijn ebt heel (te) langzaam weg. Voor jou heb ik dus geen magische woorden maar de hoop dat het jou eerder lukt, en dat wordt alleen maar moeilijker met contact blijven zoeken zonder antwoorden omdat hij die nu niet heeft. Het gaat om hem bij hem, en wat hij heeft gedaan is echt way beyond borders. Je laatste paar postjes klinken wel wat beter, en terugval komt zeker nog. Heb je de lijst inmiddels gemaild en een afspraak gemaakt? Heb je hulp met halen of komt hij het brengen?
Wat mij ook heeft geholpen was nieuwe mensen ontdekken (via prikbord bij Viva!!) en een paar maanden met ze afspreken en wat meer visies en blikken kreeg over de wereld. Ik ontmoette zo'n verschillende meiden dat ik veel leerde over beweegredenen en invulling van mijn leven. Na een paar maanden had ik weer genoeg opgepakt om dat los te laten en mijn eigen dagen gevuld te houden. Zou dat voor jou werken?
En schilder je weer/nog?
(moet nu weg want bezoek is er, maar blijf je lezen hoor!!!)
donderdag 11 november 2010 om 13:04
Viennas, dank je voor je bericht. Ik hoop eerlijk gezegd dat ik me nu echt heb kunnen afsluiten. Geen contact meer. Het kost me zoveel energie en het doet pijn omdat er toch niet komt wat ik wil horen.
Na gister ben ik er echter héél erg klaar mee.
Kijk diep van binnen wíl ik nog wel hoor, zal ik eerlijk in zijn. Maar ik realiseer me nu hoeveel pijn en verdriet hij me gedaan heeft en dat gewoon 4 weken lang. Hij heeft me afgestoten, weer even aangetrokken en hoop gegeven, weer afgewezen en gister verwachtte hij nog dat we het gezellig konden afsluiten. Toen ik hem het kado in z'n handen drukte scheen hij me na te hebben geroepen. Ik was boos en heb hem niet gehoord...Dan denk ik: als je écht zoveel van me houd, was dan uit de auto gestapt en had me tegengehouden.
Ik geloof best dat hij op zijn manier van me houd, maar het is niet genoeg om een relatie verder op te bouwen. Ik durfde de waarheid niet aan: hoeveel pijn hij me gedaan heeft en ik wilde telkens maar plakken en lijmen en me aanpassen en hopen dat-ie tot inkeer zou komen. En zelfs dat pakte hij niet op.
Maar iemand die écht voor me wil gaan, wil het niet alleen doen, nee die wil met mij samen zijn. Die had me niet het huis uit gezet. En als-ie dat wél had gedaan, dan had-ie een dag later terug moeten komen en het goed moeten maken.
Dat hij dat niet doet is een verschrikkelijk idee, maar met zo iemand wíl ik niet meer zijn. Zo ga je niet met mensen om. De liefde is heel ver te zoeken. Iemand die écht van je houd komt terug, zelfs als ik hem afwijs, en hij reed weg.
Het is echt een waarheid die ik onder ogen moet zien en het doet echt ontzettend veel pijn. Maar ik wil zo iemand niet meer. Het was mooi, maar het is ook echt mooi geweest nu.
Na gister ben ik er echter héél erg klaar mee.
Kijk diep van binnen wíl ik nog wel hoor, zal ik eerlijk in zijn. Maar ik realiseer me nu hoeveel pijn en verdriet hij me gedaan heeft en dat gewoon 4 weken lang. Hij heeft me afgestoten, weer even aangetrokken en hoop gegeven, weer afgewezen en gister verwachtte hij nog dat we het gezellig konden afsluiten. Toen ik hem het kado in z'n handen drukte scheen hij me na te hebben geroepen. Ik was boos en heb hem niet gehoord...Dan denk ik: als je écht zoveel van me houd, was dan uit de auto gestapt en had me tegengehouden.
Ik geloof best dat hij op zijn manier van me houd, maar het is niet genoeg om een relatie verder op te bouwen. Ik durfde de waarheid niet aan: hoeveel pijn hij me gedaan heeft en ik wilde telkens maar plakken en lijmen en me aanpassen en hopen dat-ie tot inkeer zou komen. En zelfs dat pakte hij niet op.
Maar iemand die écht voor me wil gaan, wil het niet alleen doen, nee die wil met mij samen zijn. Die had me niet het huis uit gezet. En als-ie dat wél had gedaan, dan had-ie een dag later terug moeten komen en het goed moeten maken.
Dat hij dat niet doet is een verschrikkelijk idee, maar met zo iemand wíl ik niet meer zijn. Zo ga je niet met mensen om. De liefde is heel ver te zoeken. Iemand die écht van je houd komt terug, zelfs als ik hem afwijs, en hij reed weg.
Het is echt een waarheid die ik onder ogen moet zien en het doet echt ontzettend veel pijn. Maar ik wil zo iemand niet meer. Het was mooi, maar het is ook echt mooi geweest nu.
donderdag 11 november 2010 om 13:42
Way to go meis, hou dit voor ogen!!!
Iemand die echt van je houdt, gaat voor je door het vuur en wil aan de relatie werken, SAMEN...
En hoeveel pijn het ook doet, het zal je weer sterk en gezond maken, ik ervaar dat tenminste wel zo al val ik regelmatig weer terug in het gat van eenzaamheid, verdriet en angst...
Maar het helpt mij om te bedenken dat HIJ niet hetzelfde toekomstbeeld met mij deelde, mijn ex was voornamelijk bezig met zijn eigen toekomst, niet met ONZE toekomst...
Als ik gewoon mijn mond had gehouden en niet meer had gevraagd, waren we ongetwijfeld nog samen geweest, gewoon lekker oppervlakkig op zijn niveau rond blijven dobberen..
Dus ik heb veel verdriet om het mislukken van onze relatie, mijn toekomstbeeld met hem wat in duigen is gevallen...
Maar ik weet dat ik er alles aan had gedaan om het te laten slagen, in mijn opinie is alles bespreekbaar en juist door de diepe dalen, ervaar je ook de hoge pieken...
Alleen kiest hij er voor om oppervlakkig te leven, zich af te sluiten voor zijn gevoelens en kan hij dus niet verwerken..
Ogenschijnlijk fijn want hij gaat dus niet door diepe dalen maar ervaart dus ook niet intens geluk en blijdschap enz!!
EN ik ben blij dat ik dat (ooit) wel weer ga ervaren, daar ben ik zeker van!
Iemand die echt van je houdt, gaat voor je door het vuur en wil aan de relatie werken, SAMEN...
En hoeveel pijn het ook doet, het zal je weer sterk en gezond maken, ik ervaar dat tenminste wel zo al val ik regelmatig weer terug in het gat van eenzaamheid, verdriet en angst...
Maar het helpt mij om te bedenken dat HIJ niet hetzelfde toekomstbeeld met mij deelde, mijn ex was voornamelijk bezig met zijn eigen toekomst, niet met ONZE toekomst...
Als ik gewoon mijn mond had gehouden en niet meer had gevraagd, waren we ongetwijfeld nog samen geweest, gewoon lekker oppervlakkig op zijn niveau rond blijven dobberen..
Dus ik heb veel verdriet om het mislukken van onze relatie, mijn toekomstbeeld met hem wat in duigen is gevallen...
Maar ik weet dat ik er alles aan had gedaan om het te laten slagen, in mijn opinie is alles bespreekbaar en juist door de diepe dalen, ervaar je ook de hoge pieken...
Alleen kiest hij er voor om oppervlakkig te leven, zich af te sluiten voor zijn gevoelens en kan hij dus niet verwerken..
Ogenschijnlijk fijn want hij gaat dus niet door diepe dalen maar ervaart dus ook niet intens geluk en blijdschap enz!!
EN ik ben blij dat ik dat (ooit) wel weer ga ervaren, daar ben ik zeker van!
donderdag 11 november 2010 om 13:50
Dank je wel Ruby-Ann, wat een mooie post.
Vooral dit stukje:
quote:Maar ik weet dat ik er alles aan had gedaan om het te laten slagen, in mijn opinie is alles bespreekbaar en juist door de diepe dalen, ervaar je ook de hoge pieken...
Alleen kiest hij er voor om oppervlakkig te leven, zich af te sluiten voor zijn gevoelens en kan hij dus niet verwerken..
Ogenschijnlijk fijn want hij gaat dus niet door diepe dalen maar ervaart dus ook niet intens geluk en blijdschap enz!!
EN ik ben blij dat ik dat (ooit) wel weer ga ervaren, daar ben ik zeker van!Mijn ex leeft misschien niet in oppervlakkigheid, maar hij loopt wel weg. Hij kiest niet echt. Vecht nergens voor. En dat is wel datgene wat ik verdien en wat mogelijk was geweest als hij het lef had gehad. Want dat hij van me houd geloof ik wel. Maar gewoon niet genoeg om echt dingen samen met mij aan de gaan. De issues die hij heeft...dat moet-ie zo nodig alleen doen en dat is jammer, maar het is gewoon niet anders. Het is zoals het is en ik moet daar nu mee zien te dealen. Hij verdient mij niet als hij zo met me om durft te gaan. Ik kan er weinig liefde in ontdekken, maar gelukkig kan ik dat wel geven en ook weer gaan voelen en ervaren.
Vooral dit stukje:
quote:Maar ik weet dat ik er alles aan had gedaan om het te laten slagen, in mijn opinie is alles bespreekbaar en juist door de diepe dalen, ervaar je ook de hoge pieken...
Alleen kiest hij er voor om oppervlakkig te leven, zich af te sluiten voor zijn gevoelens en kan hij dus niet verwerken..
Ogenschijnlijk fijn want hij gaat dus niet door diepe dalen maar ervaart dus ook niet intens geluk en blijdschap enz!!
EN ik ben blij dat ik dat (ooit) wel weer ga ervaren, daar ben ik zeker van!Mijn ex leeft misschien niet in oppervlakkigheid, maar hij loopt wel weg. Hij kiest niet echt. Vecht nergens voor. En dat is wel datgene wat ik verdien en wat mogelijk was geweest als hij het lef had gehad. Want dat hij van me houd geloof ik wel. Maar gewoon niet genoeg om echt dingen samen met mij aan de gaan. De issues die hij heeft...dat moet-ie zo nodig alleen doen en dat is jammer, maar het is gewoon niet anders. Het is zoals het is en ik moet daar nu mee zien te dealen. Hij verdient mij niet als hij zo met me om durft te gaan. Ik kan er weinig liefde in ontdekken, maar gelukkig kan ik dat wel geven en ook weer gaan voelen en ervaren.
donderdag 11 november 2010 om 18:02
Mijn ex leeft misschien niet in oppervlakkigheid, maar hij loopt wel weg. Hij kiest niet echt. Vecht nergens voor.
Juist die regel zegt juist dat hij wel oppervlakkig leeft Dreamlogic!
Geen moeite willen doen, ongeïnteresseerd gedrag is oppervlakkig en egoïstisch...
Ik ben echt ziedend de deur uit gestapt toen ik mijn koffer had gepakt en m'n ex nog bij de deur vroeg wat hij dacht toen hij me zo zag staan..?
Zijn antwoord was dat daar het meisje stond waar hij van hield.......
En toen ik daarop antwoorde dat er dan toch JUIST ruimte was om eraan te werken, omdat de liefde er nog was...
Houden van is niet genoeg, je moet ook de WIL hebben om eraan te werken...
Maar nee, dat kon volgens hem niet meer....
Na 2 jaar was het genoeg geweest....
Daar kon ik ook errug weinig liefde in ontdekken zal ik je zeggen, het maakte me machteloos, boos en verdrietig!!
Juist die regel zegt juist dat hij wel oppervlakkig leeft Dreamlogic!
Geen moeite willen doen, ongeïnteresseerd gedrag is oppervlakkig en egoïstisch...
Ik ben echt ziedend de deur uit gestapt toen ik mijn koffer had gepakt en m'n ex nog bij de deur vroeg wat hij dacht toen hij me zo zag staan..?
Zijn antwoord was dat daar het meisje stond waar hij van hield.......
En toen ik daarop antwoorde dat er dan toch JUIST ruimte was om eraan te werken, omdat de liefde er nog was...
Houden van is niet genoeg, je moet ook de WIL hebben om eraan te werken...
Maar nee, dat kon volgens hem niet meer....
Na 2 jaar was het genoeg geweest....
Daar kon ik ook errug weinig liefde in ontdekken zal ik je zeggen, het maakte me machteloos, boos en verdrietig!!
donderdag 11 november 2010 om 18:42
Ik herken dat Ruby-Ann, absoluut.
Ik ben er nu achter dat hij bereid moet zijn om de wereld op z'n kop te zetten voor mij. En dat doet hij niet. Dat zou ik wel voor hem hebben gedaan en iemand die dit nu niet doet voor mij, is het ook niet waard om zoveel aandacht, tijd en energie aan te besteden. Ik ben er echt wel klaar mee nu. Hij heeft me ontzettend veel pijn gedaan en had nooit zo met mijn gevoel mogen omgaan. Dat weet hij, maar verder dan 'het spijt me' komt hij niet en dat is niet genoeg.
Ik noem het zelf niet oppervlakkig, maar ik snap dat je het zo ziet. Hij wilde er niet voor vechten. Ik dacht ook dat echte liefde alles zou overwinnen, maar hij wil niet. Hij houd niet genoeg van mij om de wereld op z'n kop te zetten voor onze liefde en onze relatie. Tjah dan houd het op en ik heb er op bepaalde momenten verschrikkelijke moeite mee....Het is gewoon beter zo. Hij heeft me té veel pijn gedaan en zo ga je niet met mensen om...zeker niet met je geliefde.
Ik ben er nu achter dat hij bereid moet zijn om de wereld op z'n kop te zetten voor mij. En dat doet hij niet. Dat zou ik wel voor hem hebben gedaan en iemand die dit nu niet doet voor mij, is het ook niet waard om zoveel aandacht, tijd en energie aan te besteden. Ik ben er echt wel klaar mee nu. Hij heeft me ontzettend veel pijn gedaan en had nooit zo met mijn gevoel mogen omgaan. Dat weet hij, maar verder dan 'het spijt me' komt hij niet en dat is niet genoeg.
Ik noem het zelf niet oppervlakkig, maar ik snap dat je het zo ziet. Hij wilde er niet voor vechten. Ik dacht ook dat echte liefde alles zou overwinnen, maar hij wil niet. Hij houd niet genoeg van mij om de wereld op z'n kop te zetten voor onze liefde en onze relatie. Tjah dan houd het op en ik heb er op bepaalde momenten verschrikkelijke moeite mee....Het is gewoon beter zo. Hij heeft me té veel pijn gedaan en zo ga je niet met mensen om...zeker niet met je geliefde.
donderdag 11 november 2010 om 19:15
Weet je welk liedje mij altijd helpt om me vast te houden aan wat ik onder liefde versta?
http://www.youtube.com/watch?v=gKFqYeBRYfg
Als ik hem dan met zoveel emotie hoor zingen over liefhebben dan voel ik dat tot in de puntjes van mijn tenen!!
http://www.youtube.com/watch?v=gKFqYeBRYfg
Als ik hem dan met zoveel emotie hoor zingen over liefhebben dan voel ik dat tot in de puntjes van mijn tenen!!
donderdag 11 november 2010 om 19:39
Hoi Dream (en de andere "vaste" volgers),
Ik las viennas post en het was precies wat ik je wilde schrijven en zelfs erna zijn nog mooie aanvullende posts geplaatst. Je bent (of was) heel erg bezig met zijn en met het misschien.
In mijn geval had #$% na 8 dagen een nieuwe relatie en ik voelde me echt de vuilniszak aan de straat, gesprekken wilde hij niet want hij had het "nu leuk met haar". Hij ging gewoon door en jouw ex doet dat ook. Hij kiest niet voor jou, hij herstelt niets, komt nergens op terug en blijft maar om je heen hangen. Je moet echt inzien dat zelfs al gaat hij op zijn knieen en wil hij verder, deze man bij de eerste de beste twijfel of tegenslag weer gewoon doet wat hem goeddunkt ten koste van gevoelens van anderen/jou. Dream, dit moet je echt niet willen, het zit er niet in, en dat weet hij al na 3 maanden samenwonen (!) en de keuze voor een vreemde in huis ten koste van jou. Leg alsjeblieft je telefoon een week in de kast (bij wijze van) en laat hem echt even een week gaarkoken, doe het voor jezelf, ga de confrontatie aan met jezelf. Dit sloopt je en doet niemand goed. Pak de weg op van je laatste postings, ik hoop dat je het kunt.
P.s. Kastanjez; ik ben dolgek op mijn nieuwe partner maar er duiken soms momenten/situaties op waarin dingen weer boven komen en mij pijn doen. Mijn lief gaat daar super mee om, ik moet het een plekje geven en dat lukt ons, hij geeft me alle tijd.
Ik las viennas post en het was precies wat ik je wilde schrijven en zelfs erna zijn nog mooie aanvullende posts geplaatst. Je bent (of was) heel erg bezig met zijn en met het misschien.
In mijn geval had #$% na 8 dagen een nieuwe relatie en ik voelde me echt de vuilniszak aan de straat, gesprekken wilde hij niet want hij had het "nu leuk met haar". Hij ging gewoon door en jouw ex doet dat ook. Hij kiest niet voor jou, hij herstelt niets, komt nergens op terug en blijft maar om je heen hangen. Je moet echt inzien dat zelfs al gaat hij op zijn knieen en wil hij verder, deze man bij de eerste de beste twijfel of tegenslag weer gewoon doet wat hem goeddunkt ten koste van gevoelens van anderen/jou. Dream, dit moet je echt niet willen, het zit er niet in, en dat weet hij al na 3 maanden samenwonen (!) en de keuze voor een vreemde in huis ten koste van jou. Leg alsjeblieft je telefoon een week in de kast (bij wijze van) en laat hem echt even een week gaarkoken, doe het voor jezelf, ga de confrontatie aan met jezelf. Dit sloopt je en doet niemand goed. Pak de weg op van je laatste postings, ik hoop dat je het kunt.
P.s. Kastanjez; ik ben dolgek op mijn nieuwe partner maar er duiken soms momenten/situaties op waarin dingen weer boven komen en mij pijn doen. Mijn lief gaat daar super mee om, ik moet het een plekje geven en dat lukt ons, hij geeft me alle tijd.
donderdag 11 november 2010 om 20:33
zaterdag 13 november 2010 om 00:18
quote:wortelsoep schreef op 11 november 2010 @ 19:39:
Hoi Dream (en de andere "vaste" volgers),
Ik las viennas post en het was precies wat ik je wilde schrijven en zelfs erna zijn nog mooie aanvullende posts geplaatst. Je bent (of was) heel erg bezig met zijn en met het misschien.
In mijn geval had #$% na 8 dagen een nieuwe relatie en ik voelde me echt de vuilniszak aan de straat, gesprekken wilde hij niet want hij had het "nu leuk met haar". Hij ging gewoon door en jouw ex doet dat ook. Hij kiest niet voor jou, hij herstelt niets, komt nergens op terug en blijft maar om je heen hangen. Je moet echt inzien dat zelfs al gaat hij op zijn knieen en wil hij verder, deze man bij de eerste de beste twijfel of tegenslag weer gewoon doet wat hem goeddunkt ten koste van gevoelens van anderen/jou.
Hele sterke tekst, ik schreef gister nog dat ik me afvroeg of hoe lang het 'helen' moet duren want als mijn ex nu weer voor mijn deur stond, zou ik zonder aarzelen terug in zijn armen vallen... Terwijl ik zelfs weet dat ik hem nooit meer 100% DURF te vertrouwen omdat hij niet bereid is te vechten....
Dream, dit moet je echt niet willen, het zit er niet in, en dat weet hij al na 3 maanden samenwonen (!) en de keuze voor een vreemde in huis ten koste van jou. Leg alsjeblieft je telefoon een week in de kast (bij wijze van) en laat hem echt even een week gaarkoken, doe het voor jezelf, ga de confrontatie aan met jezelf. Dit sloopt je en doet niemand goed. Pak de weg op van je laatste postings, ik hoop dat je het kunt.
P.s. Kastanjez; ik ben dolgek op mijn nieuwe partner maar er duiken soms momenten/situaties op waarin dingen weer boven komen en mij pijn doen. Mijn lief gaat daar super mee om, ik moet het een plekje geven en dat lukt ons, hij geeft me alle tijd.
Hoi Dream (en de andere "vaste" volgers),
Ik las viennas post en het was precies wat ik je wilde schrijven en zelfs erna zijn nog mooie aanvullende posts geplaatst. Je bent (of was) heel erg bezig met zijn en met het misschien.
In mijn geval had #$% na 8 dagen een nieuwe relatie en ik voelde me echt de vuilniszak aan de straat, gesprekken wilde hij niet want hij had het "nu leuk met haar". Hij ging gewoon door en jouw ex doet dat ook. Hij kiest niet voor jou, hij herstelt niets, komt nergens op terug en blijft maar om je heen hangen. Je moet echt inzien dat zelfs al gaat hij op zijn knieen en wil hij verder, deze man bij de eerste de beste twijfel of tegenslag weer gewoon doet wat hem goeddunkt ten koste van gevoelens van anderen/jou.
Hele sterke tekst, ik schreef gister nog dat ik me afvroeg of hoe lang het 'helen' moet duren want als mijn ex nu weer voor mijn deur stond, zou ik zonder aarzelen terug in zijn armen vallen... Terwijl ik zelfs weet dat ik hem nooit meer 100% DURF te vertrouwen omdat hij niet bereid is te vechten....
Dream, dit moet je echt niet willen, het zit er niet in, en dat weet hij al na 3 maanden samenwonen (!) en de keuze voor een vreemde in huis ten koste van jou. Leg alsjeblieft je telefoon een week in de kast (bij wijze van) en laat hem echt even een week gaarkoken, doe het voor jezelf, ga de confrontatie aan met jezelf. Dit sloopt je en doet niemand goed. Pak de weg op van je laatste postings, ik hoop dat je het kunt.
P.s. Kastanjez; ik ben dolgek op mijn nieuwe partner maar er duiken soms momenten/situaties op waarin dingen weer boven komen en mij pijn doen. Mijn lief gaat daar super mee om, ik moet het een plekje geven en dat lukt ons, hij geeft me alle tijd.
zaterdag 13 november 2010 om 15:58
Ruby-Ann, dat zou ik nu ook nog hebben. Ik weet niet hoe lang het geleden is voor jou, maar als mijn ex-vriend me nu op zou bellen om te zeggen dat hij er zo'n spijt van heeft en het wil opnieuw, dan zou ik hem absoluut weer terug nemen.
Maar vervolgens bedenk ik me hoeveel pijn hij me heeft gedaan. Ik bleef achter hem aan lopen, repareren, proberen te lijmen en hem te overtuigen en zelfs de laatste kans die ik hem geef pakt hij niet aan. Maar hij zegt wel dat hij van me houd en dat dit los staat van waarom hij nu niet met me verder wil.Terwijl ik vind dat we voor onze relatie zouden moeten vechten.
Ik zie ook gewoon helemaal geen liefde in hoe hij me behandeld heeft. Niet voor mij kiezen maar die keuze van hem doorzetten, me negeren, me wegdrukken toen ik belde, alleen maar smsjes waarin staat dat hij het moeilijk heeft met zichzelf, me afwijzen en weer aantrekken en op het allerlaatste moment niet omdraaien, maar gewoon weglopen.
Mijn god wat heeft hij me veel pijn gedaan. Met zo iemand wil ik niet meer zijn.
En toch weer wel, omdat je ook veel van je ex hebt gehouden en nog steeds doet. Ik neem aan dat het tijd nodig heeft om over te gaan.
Maar vervolgens bedenk ik me hoeveel pijn hij me heeft gedaan. Ik bleef achter hem aan lopen, repareren, proberen te lijmen en hem te overtuigen en zelfs de laatste kans die ik hem geef pakt hij niet aan. Maar hij zegt wel dat hij van me houd en dat dit los staat van waarom hij nu niet met me verder wil.Terwijl ik vind dat we voor onze relatie zouden moeten vechten.
Ik zie ook gewoon helemaal geen liefde in hoe hij me behandeld heeft. Niet voor mij kiezen maar die keuze van hem doorzetten, me negeren, me wegdrukken toen ik belde, alleen maar smsjes waarin staat dat hij het moeilijk heeft met zichzelf, me afwijzen en weer aantrekken en op het allerlaatste moment niet omdraaien, maar gewoon weglopen.
Mijn god wat heeft hij me veel pijn gedaan. Met zo iemand wil ik niet meer zijn.
En toch weer wel, omdat je ook veel van je ex hebt gehouden en nog steeds doet. Ik neem aan dat het tijd nodig heeft om over te gaan.
zaterdag 13 november 2010 om 16:33
zaterdag 13 november 2010 om 16:53
Dream,
Als jij je ex zou terug nemen is het bij jou echt heel snel afgelopen, geloof me maar, de eerste keer stapte je er verliefd en redelijk blind in (wie niet) maar je hebt een kant meegemaakt die je voor je erin stapte nog niet duidelijk kon zien, en nu wel en daardoor zijn je ogen open en zal het niet meer werken.
Daarbij wil je echt met iemand samen leven die buiten jou om afspraken maakt met andere mensen terwijl het ook op jouw leven van invloed is?, want dit zal niet het enige zijn wat gebeurd zou zijn, hij zou dat in de toekomst ook zijn blijven doen.
Als jij je ex zou terug nemen is het bij jou echt heel snel afgelopen, geloof me maar, de eerste keer stapte je er verliefd en redelijk blind in (wie niet) maar je hebt een kant meegemaakt die je voor je erin stapte nog niet duidelijk kon zien, en nu wel en daardoor zijn je ogen open en zal het niet meer werken.
Daarbij wil je echt met iemand samen leven die buiten jou om afspraken maakt met andere mensen terwijl het ook op jouw leven van invloed is?, want dit zal niet het enige zijn wat gebeurd zou zijn, hij zou dat in de toekomst ook zijn blijven doen.
zaterdag 13 november 2010 om 17:36
Ronnie, het lijkt me inderdaad ook nauwelijks tot eigenlijk gewoon niet meer te repareren. Ik zou hem niet kunnen vertrouwen. Het is voor mij niet direct bang zijn dat er zoiets weer gebeurd, maar meer dat ik niet over de pijn en dit verdriet heen zou kunnen komen. Maar inderdaad, er is een grote kans op herhaling, in ieder geval zeker hoe het nu is.
Omdat ik er nog veel verdriet van heb en hem erg mis, denk ik er natuurlijk wel eens aan. Lijkt me ook niet heel raar.
Wat zou er moeten gebeuren om dit goed te maken?
Het zou heel zwaar worden, voor ons allebei. Ik omdat ik hem weer zou moeten leren vertrouwen (en dat is héél erg beschadigd) en hij omdat het op mijn voorwaarden zou moeten gaan en hij dus voor mij de wereld op z'n kop zou moeten zetten. Aangezien dat al bijna niet mogelijk is...
Nee ik zie het ook niet gebeuren.
Maar dat betekent niet dat je iemand niet mag missen zoals het eerst was. Ik ken hem goed, maar dit heb ik echt niet zien aankomen. Vandaar dat ik hem een beetje ben gaan zien als twee personen. Heel onwerkelijk eigenlijk.
Omdat ik er nog veel verdriet van heb en hem erg mis, denk ik er natuurlijk wel eens aan. Lijkt me ook niet heel raar.
Wat zou er moeten gebeuren om dit goed te maken?
Het zou heel zwaar worden, voor ons allebei. Ik omdat ik hem weer zou moeten leren vertrouwen (en dat is héél erg beschadigd) en hij omdat het op mijn voorwaarden zou moeten gaan en hij dus voor mij de wereld op z'n kop zou moeten zetten. Aangezien dat al bijna niet mogelijk is...
Nee ik zie het ook niet gebeuren.
Maar dat betekent niet dat je iemand niet mag missen zoals het eerst was. Ik ken hem goed, maar dit heb ik echt niet zien aankomen. Vandaar dat ik hem een beetje ben gaan zien als twee personen. Heel onwerkelijk eigenlijk.
zaterdag 13 november 2010 om 17:50
Lieverd,
Het is niet meer dan normaal dat je hem mist hoor, niemand zal het tegen deel zeggen, het kost tijd om het te laten slijten en het kost tijd om te helen, neem die tijd accepteer dat het pijn doet ,en kijk wat je zoal voor jezelf kunt doen om zo goed mogelijk met de situatie om te gaan, en verder? gewoon hier blijven schrijven, of je nu helemaal Happy the pappy bent of intens verdrietig, gewoon doen!!
Het is niet meer dan normaal dat je hem mist hoor, niemand zal het tegen deel zeggen, het kost tijd om het te laten slijten en het kost tijd om te helen, neem die tijd accepteer dat het pijn doet ,en kijk wat je zoal voor jezelf kunt doen om zo goed mogelijk met de situatie om te gaan, en verder? gewoon hier blijven schrijven, of je nu helemaal Happy the pappy bent of intens verdrietig, gewoon doen!!
zaterdag 13 november 2010 om 17:53
quote:dreamlogic schreef op 13 november 2010 @ 17:49:
Z'n therapeut had gezegd: "Jij wil de hele wereld helpen, terwijl dit helemaal niet kan".
Mijn ex had gezegd dat hij dit inmiddels ook wel was gaan inzien...Dan denk ik van: doe er dan iets mee!Wat ik je wel aan raad is om alle contact met hem te verbreken, en wat zijn therapeut, moeder of wie dan ook wat zegt is niet voor jou, dat is voor,van hem en moet het bij hem houden ,zijn leven zijn problemen.
Z'n therapeut had gezegd: "Jij wil de hele wereld helpen, terwijl dit helemaal niet kan".
Mijn ex had gezegd dat hij dit inmiddels ook wel was gaan inzien...Dan denk ik van: doe er dan iets mee!Wat ik je wel aan raad is om alle contact met hem te verbreken, en wat zijn therapeut, moeder of wie dan ook wat zegt is niet voor jou, dat is voor,van hem en moet het bij hem houden ,zijn leven zijn problemen.
