Toch nog weg...

Hallo allemaal,



Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!



Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.



Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.



Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.

Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.



Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.

Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".

Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.



En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.

Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.



Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen



Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.

Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.



Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.

Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.

Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.



En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?

Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.



Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.



Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?



Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.



Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,

Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?

Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.



Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.

Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.

Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....

Mja heb woensdag voor het laatst contact gehad en was niet meer van plan contact op te nemen. Hij was dus hier om nog meer spullen te brengen en ik deed toen heel stoer, maar later heb ik me nog laten verleiden omdat hij belde. Toen nog lang gesproken en dat deed eigenlijk alleen maar meer pijn.

Dus nu probeer ik het vol te houden om hem niet meer te contacten. Het scheelt dat hij beloofd heeft om mij met rust te laten.



Helaas heb ik een paar plankjes (van glas, die waren best duur) niet van hem teruggekregen. Was ik vergeten op de lijst te zetten, al had ik hem het wel eerder gemeld. Ik laat het maar zo. Ik ga hier niet meer achteraan. Misschien in de verre toekomst dat ik hem daar nog eens over bel of zo, als ik weer een eigen huisje heb.

Ruby-Ann, ik ken hem écht niet als iemand die de hele wereld wil helpen. Wel als een persoon die altijd erg attent en hulpvaardig is. Tijdens onze relatie was hij altijd superbehulpzaam met klusjes, dingetjes doen voor anderen....Maar die vriendin van hem in huis nemen met d'r 4 kinderen??? Toen ik zei dat ik dit niet wilde luisterde hij er in de eerste instantie naar en kwamen we er goed uit. Ik had écht niet verwacht dat hij het 6 weken later alsnog zou doordrukken.



Dit zou voor mij al genoeg moeten zeggen. Iemand die mijn wensen eerst lijkt te respecteren, maar dan alsnog zo over mijn grenzen walst, geen overleg pleegt en alsnog datgene doet waar hij zijn partner zeker mee kwijt zal raken. Voor hem was dat acceptabel, in de eerste instantie. Als je dan 'dankzij' zo'n therapie tot de ontdekking komt dat je niet de hele wereld kan helpen, dan zou er toch wel een lichtje moeten gaan branden.



Voor mij betekent dit: afstand nemen, het is gebeurd en het is nu te laat. Voor hem zou dat moeten betekenen: ga nadenken over je acties en doe daar iets mee.

Ik heb mijn conclusies daar over al getrokken en ik zal nooit te weten komen of hij er iets mee zal gaan doen. Mijn welzijn gaat voor en het maakt me ook niet meer uit of hij een beter mens zal gaan worden dmv die therapie. Ik denk nu van: als ik er maar bovenop kom en wat hem overkomt...nou hij stikt er maar in.

Hoi DG,



Ja wel leuk. Op het strand gewandeld, bij vrienden op bezoek geweest en verder rustig aan. Afstand helpt en gevoel kan nog wel eens wisselen, de ene keer is dat intenser dan de andere keer. Ik heb ook veel steun aan een goeie vriendin van me die ook iets soortgelijks doorgaat.

Helaas nog geen gehoor van het bedrijf waar ik gesolliciteerd heb. Ik heb er wel over gedroomd...maar ja in die droom was ik niet aangenomen...dus hopelijk zijn dromen bedrog!



Misschien bellen ze vandaag...dat zou fijn zijn, dan weet ik 't. Ik overweeg ook wel om zelf even te bellen trouwens.



Vandaag nog wat plannen en morgen autorijles...ik vind 't bijna leuk worden...maar daar zal ik nog wel van terug gaan komen

Hey DG,

Ik heb 't gesprek niet afgelopen donderdag maar die donderdag ervoor gehad. Ze zeiden dat het even kon gaan duren. "Eind volgende week". Dat was dus afgelopen vrijdag.

Vandaag niks bij de post dus ik denk dat ik morgenmiddag ga bellen. Ik vind 't maar een beetje raar. Als ik niet door ben naar de volgende ronde zal ik wel echt flinke concurrentie hebben gehad :S

Hey Wortel!

Ik heb net weer gesolliciteerd. Iets part-time. Maar verder is er niet veel hier in de zonnige provincie waar ik woon...Ik zit te overwegen om iets van een storemanagment cursus te gaan doen. Heb inmiddels zoveel ervaring in de detailhandel...



Op zich gaat het wel. Ik heb mijn telefoon niet in de kast gelegd hoor. Kwam wel gisterochtend tot de ontdekking dat er een oud smsje was bezorgd bij m'n ex. Die was blijkbaar een tijdje in de lucht blijven hangen. Heb maar snel gesmst daar hem dat hij zich er niets van aan moest trekken.

Daar verder niets op gehoord, dus het zal wel goed wezen.



Verder ben ik wel veel aan het doen, maar vanwege mijn woonplaats kom ik er niet echt aan toe om met vrienden of vriendinnen af te spreken.



Ook heb ik van de week een stukje op m'n Hyves geplaatst en kreeg bekenden en vrienden positieve reacties en respects. Ook wel weer fijn

Nog over de uitkomst van het gesprek: Ik moet morgen terugbellen....

Alynia,

Het geeft niet hoor, dat je meeleest en niet zoveel reageert. Dat heb ik ook wel een. Ik waardeer het enorm dat je belangstelling hebt en meedenkt!



Nou ik kan wel een ander nummer nemen hoor, maar het 'nadeel' is dat ik bij ontzettend veel instanties met dit nummer geregistreerd sta. Bijvoorbeeld bij uitzendbureau's, het UWV, banken, de woningbouw, etc. Het is niet onmogelijk om die allemaal een wijziging te sturen, maar ik ben bang dat ik dan bepaalde dingen of berichten ga mislopen. Of dat ik zelf dingen vergeet. Ik weet ook niet precies welke bedrijven en instanties mijn telefoonnummer hebben. Het zou een dagtaak zijn om iedereen (tjah ik heb echt ontzettend veel contacten) mijn telefoonnummer door te geven.



Uiteraard is het wel iets om te overwegen!

Nou ik heb dus gebeld naar het bedrijf waar ik gesolliciteerd heb. Ik vond het nogal vaag. Een vriendin riep deze dag ook al uit tot Dag van de Vaagheden.

De bedrijfsleider zei aan de telefoon dat ze nu een eerste selectie hadden gemaakt en dat ze volgende week zouden gaan afronden. Of ik nog even geduld had. Ik zei dat ik even zou afwachten op zijn telefoontje.



Kan iemand hier wijs uit? Als ik niet door ben naar de 2e ronde (een gesprek met de district-manager) zou hij me dat dan niet gezegd hebben?

Ik denk dat ik wellicht to de 'misschien-kandidaten' behoor....



Ook heb ik zitten kijken naar opleidingen, toch schriftelijk iets doen. De functie waar ik op solliciteer is een functie als assistent-storemanager. Ik overweeg om zo'n soort opleiding (Assistent-Manager) schriftelijk te gaan doen.