Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
dinsdag 8 maart 2011 om 20:20
Hai Dream!
Wat een bijzonder vervelende nakeutel-reacties van spuit 11 en 12. Dit slaat als een tang op een varken, de klok en de klepel enzo, of met carnaval in het achterhoofd als sluitdatum "buutrednen/tonpraoten).
Ik zag je topic ge-upt dus dacht dat er misschien nieuws was. Nou ja, mevrouw is na 3 maanden teruggegaan en heeft nog een zak geld meegekregen. Waar doe je het voor? En je ex zit nu alleen, heeft alle tijd om na te denken over zijn stommiteiten en meer dan bijzondere gedrag.
Ik zie je af en toe op een ander topic verschijnen en lees gelukkig dat je lekker bezig bent. Helaas met was tegenslagen, maar gelukkig gaat het al met al de goede kant op, en dat is fijn. En ga door met dat rijbewijs hoor, je zit er nu zo dichtbij! Heb jij het allemaal kunnen plaatsen inmiddels?
Wat een bijzonder vervelende nakeutel-reacties van spuit 11 en 12. Dit slaat als een tang op een varken, de klok en de klepel enzo, of met carnaval in het achterhoofd als sluitdatum "buutrednen/tonpraoten).
Ik zag je topic ge-upt dus dacht dat er misschien nieuws was. Nou ja, mevrouw is na 3 maanden teruggegaan en heeft nog een zak geld meegekregen. Waar doe je het voor? En je ex zit nu alleen, heeft alle tijd om na te denken over zijn stommiteiten en meer dan bijzondere gedrag.
Ik zie je af en toe op een ander topic verschijnen en lees gelukkig dat je lekker bezig bent. Helaas met was tegenslagen, maar gelukkig gaat het al met al de goede kant op, en dat is fijn. En ga door met dat rijbewijs hoor, je zit er nu zo dichtbij! Heb jij het allemaal kunnen plaatsen inmiddels?
woensdag 9 maart 2011 om 21:52
Hoi meiden,
Nou rijbewijs...ik weet niet. Ik vind het steeds minder leuk worden. Vandaag ontzettend beoordeeld voor mijn tussentijdse toets en omdat ik zo zenuwachtig was en domme dingen uithaalde kreeg ik geen vrijstelling voor de bijzondere verrichtingen. Ik vond het ook zo eng...Ik kreeg wel bruikbare feedback, maar ik voelde me toch een domme doos na mijn 29 (en ik heb 2 jaar geleden ook al 29 lessen gehad) lessen en dan nog steeds niet op examen-niveau terwijl ik daar volgens mijn instructeur al had kunnen zijn. Ik moest niet verwachten dat ik er met een paar lessen al zou zijn of over 4 weken al examen kon doen. Blijkbaar duurt het langer en dat vind ik vreselijk.
Ik probeer er nu om te lachen, maar ik schaam me een beetje(ik ben vast een van de weinigen die geen vrijstelling heeft gekregen) en wil er liever morgen vanaf zijn of mee stoppen en opgegeven.
Misschien kijk ik er morgen optimistischer tegenaan...
Afgezien van het rijbewijs gaat het wel goed. Lekker druk zoals ik schreef en ik weet dat er ook dingen zijn waar ik wél heel goed in ben.
@Wortel, via via hoorde ik dat het ook niet geweldig gaat met mevrouwtje. Haar auto had in brand gestaan en haar heup was uit de kom geweest...Hoe krijgen sommige mensen het toch voor elkaar?
Ik vind het trouwens wel érg apart dat Spuit 11 en 12 (Jennygirl en Licious) nu opeens niets meer te zeggen hebben.
Nou rijbewijs...ik weet niet. Ik vind het steeds minder leuk worden. Vandaag ontzettend beoordeeld voor mijn tussentijdse toets en omdat ik zo zenuwachtig was en domme dingen uithaalde kreeg ik geen vrijstelling voor de bijzondere verrichtingen. Ik vond het ook zo eng...Ik kreeg wel bruikbare feedback, maar ik voelde me toch een domme doos na mijn 29 (en ik heb 2 jaar geleden ook al 29 lessen gehad) lessen en dan nog steeds niet op examen-niveau terwijl ik daar volgens mijn instructeur al had kunnen zijn. Ik moest niet verwachten dat ik er met een paar lessen al zou zijn of over 4 weken al examen kon doen. Blijkbaar duurt het langer en dat vind ik vreselijk.
Ik probeer er nu om te lachen, maar ik schaam me een beetje(ik ben vast een van de weinigen die geen vrijstelling heeft gekregen) en wil er liever morgen vanaf zijn of mee stoppen en opgegeven.
Misschien kijk ik er morgen optimistischer tegenaan...
Afgezien van het rijbewijs gaat het wel goed. Lekker druk zoals ik schreef en ik weet dat er ook dingen zijn waar ik wél heel goed in ben.
@Wortel, via via hoorde ik dat het ook niet geweldig gaat met mevrouwtje. Haar auto had in brand gestaan en haar heup was uit de kom geweest...Hoe krijgen sommige mensen het toch voor elkaar?
Ik vind het trouwens wel érg apart dat Spuit 11 en 12 (Jennygirl en Licious) nu opeens niets meer te zeggen hebben.
woensdag 9 maart 2011 om 22:01
Dream, ik heb wel 60 lessen gehad geloof ik. Ik hoop dat mijn kinderen straks voordeliger zijn. 
Wacht maar totdat je je rijbewijs hebt! Ik vind het na 12 jaar nog steeds heeeeeeerlijk. Het gevoel van vrijheid dat als je ergens naar toe wilt, je gewoon even je auto pakt. In het durp waar ik woon rijdt twee keer per uur een bus ofzo. Dat schiet niet zo op.
Wacht maar totdat je je rijbewijs hebt! Ik vind het na 12 jaar nog steeds heeeeeeerlijk. Het gevoel van vrijheid dat als je ergens naar toe wilt, je gewoon even je auto pakt. In het durp waar ik woon rijdt twee keer per uur een bus ofzo. Dat schiet niet zo op.
donderdag 10 maart 2011 om 06:58
Dream, je hoeft je écht niet stom te voelen hoor! Ik haalde mijn rijbewijs pas bij de 4e keer examen doen, staatsexamen was dat toen. Apart bijzondere verrichtingen bestond nog niet, maar mèn, wat was ik het zat! Gewoon doorzetten, iedereen kan het halen uiteindelijk hoor! Misschien moet je je even afvragen of je instructeur je echt wel goed genoeg ligt, je zou kunnen veranderen.
vrijdag 11 maart 2011 om 23:46
Haha, en ik heb 43 lessen gehad voor ik examen mocht doen, terwijl ik nu al heel lang schadevrij en fijn rij, dus houd hoop!
Goede tip wat Kastanjez zegt, je kunt ook eens een paar lesjes bij een concurrent doen, kijken hoe het gaat, als je er zenuwachtig van wordt?
Wat ik vragen wil, doe je kunst-, landschap- of portretfotografie?
En goed te lezen dat het je beter gaat, je bent lekker bezig en probeert op te bouwen in plaats van te slachtofferen, ondanks alle downs! En, ook heb je hier zelfs na al die maanden je volgers nog voor support!
Goede tip wat Kastanjez zegt, je kunt ook eens een paar lesjes bij een concurrent doen, kijken hoe het gaat, als je er zenuwachtig van wordt?
Wat ik vragen wil, doe je kunst-, landschap- of portretfotografie?
En goed te lezen dat het je beter gaat, je bent lekker bezig en probeert op te bouwen in plaats van te slachtofferen, ondanks alle downs! En, ook heb je hier zelfs na al die maanden je volgers nog voor support!
