Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 5 december 2007 om 06:54
woensdag 5 december 2007 om 13:36
Lieve Mims, wat ben je toch moedig en wat doe je het goed. Het zal zo ontzettend zwaar zijn, ik zou willen dat er sms-jes verstuurd konden worden vanuit de hemel. Is op zich ook gebeurd, dat eerste sms-je na het overlijden van Jouw Hero.
Houd vol, maar kruip vooral ook af en toe lekker weg voor de grote buitenwereld, wat een rottijd kan het toch zijn. Koud en guur en je geliefde zo moeten missen.
woensdag 5 december 2007 om 13:55
Meisje toch. Wat een verdriet en een pijn. Wij voelen met je mee lieverd. Ik vind het hier ook niet leuk meer. Mijn kindjes willen hun oma terug, Mav zijn moeder, ik mijn liefste schoonmoeder. En dan lees ik op een ander topic van weer een jong iemand die het gaat verliezen en het maakt me allemaal zo verdrietig en zo bang. Hoe kun je nou gewoon leven en genieten. Elke dag kan jouw wereld ophouden te bestaan. Elke dag. Nou, ik kan het niet. Vandaag niet. Ik zou zo graag bemoedigende woorden voor je willen opschrijven hier. Maar ik kan het ook niet. Mijn hart doet pijn omdat jij en Mops Hero zo missen. Mijn hart doet pijn omdat wij Mavs moeder zo missen. Het is gewoon godvergeten kut. KUT.
Ik wil niet vrolijk doen. Ik wil niet werken. Ik wil niks. Ik wil gewoon al die lieve mensen terug.
Ik wil niet vrolijk doen. Ik wil niet werken. Ik wil niks. Ik wil gewoon al die lieve mensen terug.
woensdag 5 december 2007 om 19:12
Ik voel ook die pijn en huil met Mims mee. Het ís een groot verlies.
En ik ben ook zo blij dat ik daarna weer kan lachen. Met Mims. En kan genieten van wat er NU wél is voor mij/ons. Later is nu.
Ik vind dat ook zo onvoorstelbaar mooi aan Mims: we huilen en lachen in één gesprek, om het hardst. En dan heeft ze nu een gigantische dip en tóch ligt er vandaag een kaartje in mijn brievenbus. Omdat de uitslag van het uitstrijkje goed was. (thnx dear!)
Hero was met een Engel getrouwd.
En ik ben ook zo blij dat ik daarna weer kan lachen. Met Mims. En kan genieten van wat er NU wél is voor mij/ons. Later is nu.
Ik vind dat ook zo onvoorstelbaar mooi aan Mims: we huilen en lachen in één gesprek, om het hardst. En dan heeft ze nu een gigantische dip en tóch ligt er vandaag een kaartje in mijn brievenbus. Omdat de uitslag van het uitstrijkje goed was. (thnx dear!)
Hero was met een Engel getrouwd.
woensdag 5 december 2007 om 22:44
Mims, Mops en ook Romilda. even een extra Het zal dit jaar een seizoen zijn met vreugevolle herinneringen en tranen omdat die geliefde die dierbare er niet meer is.
Verder doe ik altijd iets als ik sterren zie: dan kijk ik heel goed en als ik er eentje zie twinkelen dan denk ik aan mijn overleden dierbare. Dan is het net of ze naar me knipogen. Misschien heel flauw, afgezaagd of dom maar het geeft me net even troost. Dierbaren zullen nooit uit je herinnering of uit je hart gaan.
Verder doe ik altijd iets als ik sterren zie: dan kijk ik heel goed en als ik er eentje zie twinkelen dan denk ik aan mijn overleden dierbare. Dan is het net of ze naar me knipogen. Misschien heel flauw, afgezaagd of dom maar het geeft me net even troost. Dierbaren zullen nooit uit je herinnering of uit je hart gaan.
woensdag 5 december 2007 om 22:59
Weet je, als iemand me een paar weken geleden had gezegd; "Oh, die decembermaand, wat zal dat zwaar zijn", dan haalde ik mijn schouders op en antwoordde ik dat iedere dag zwaar was, en dat dat in december niet anders zou zijn.
Maar het is wel anders....
December is nog maar 5 dagen bezig, en ik wil nu al dat het over is.
En ook hier, op dit topic, lees je terug dat mensen hun dierbaren extra missen, pijn hebben over wie hun ontvallen is.
Deze maand wil je je geliefden extra dichtbij je hebben, en juist daarom lijken sommige nog verder weg dan normaal.
Je wilt warmte om je heen in deze donkere dagen, en daardoor vallen die koude plekjes in je ziel extra op.
Ik wil zo graag kadootjes kopen voor Hero, voorpret hebben om zijn blijdschap als hij het uitpakt. Hem blij maken, zien genieten. Samen het gezinnetje vormen dat we waren, net als vorig jaar met zijn drieën op de grond rond de kerstboom zitten eten, met de verwarming maximaal. Een kwetterende Mopsey, en Hero en ik die elkaar over haar hoofdje glimlachend aankijken.
Maar zo werkt het helaas niet.
Deze maand word je overspoeld met knussigheden en gezelligheid. Gezinnetjes glunderen je via de tv-reclames tegemoet. De Walt-Disney-kerststemming wordt je de strot ingeduwd.
En het enige waar ik aan kan denken is het beeld van Hero, die vorig jaar, temidden van onze wederzijdse ouders en Mops, mijn sinterklaasgedicht aan hem voorlas terwijl de tranen over zijn wangen biggelden. Hij kreeg een fotolijst, met daarin een aantal zwartwit-foto's van onze reis naar Ierland. Die avond zette hij die lijst gelijk naast zijn bed, zodat hij er altijd naar kon kijken.
Nu, een jaar later, staat die lijst naast mijn bed, biggelen de tranen over mijn wangen, en denk ik terug aan hem. Mijn lief.
Net zoals veel andere mensen aan hun Liefdes terugdenken, of dat nou partners, familie, of kinderen zijn. Het zijn de mensen die hen diep van binnen een klein beetje incompleet maken, en in december voel je die incompleetheid als een diep gapend gat!
Maar het is wel anders....
December is nog maar 5 dagen bezig, en ik wil nu al dat het over is.
En ook hier, op dit topic, lees je terug dat mensen hun dierbaren extra missen, pijn hebben over wie hun ontvallen is.
Deze maand wil je je geliefden extra dichtbij je hebben, en juist daarom lijken sommige nog verder weg dan normaal.
Je wilt warmte om je heen in deze donkere dagen, en daardoor vallen die koude plekjes in je ziel extra op.
Ik wil zo graag kadootjes kopen voor Hero, voorpret hebben om zijn blijdschap als hij het uitpakt. Hem blij maken, zien genieten. Samen het gezinnetje vormen dat we waren, net als vorig jaar met zijn drieën op de grond rond de kerstboom zitten eten, met de verwarming maximaal. Een kwetterende Mopsey, en Hero en ik die elkaar over haar hoofdje glimlachend aankijken.
Maar zo werkt het helaas niet.
Deze maand word je overspoeld met knussigheden en gezelligheid. Gezinnetjes glunderen je via de tv-reclames tegemoet. De Walt-Disney-kerststemming wordt je de strot ingeduwd.
En het enige waar ik aan kan denken is het beeld van Hero, die vorig jaar, temidden van onze wederzijdse ouders en Mops, mijn sinterklaasgedicht aan hem voorlas terwijl de tranen over zijn wangen biggelden. Hij kreeg een fotolijst, met daarin een aantal zwartwit-foto's van onze reis naar Ierland. Die avond zette hij die lijst gelijk naast zijn bed, zodat hij er altijd naar kon kijken.
Nu, een jaar later, staat die lijst naast mijn bed, biggelen de tranen over mijn wangen, en denk ik terug aan hem. Mijn lief.
Net zoals veel andere mensen aan hun Liefdes terugdenken, of dat nou partners, familie, of kinderen zijn. Het zijn de mensen die hen diep van binnen een klein beetje incompleet maken, en in december voel je die incompleetheid als een diep gapend gat!
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 5 december 2007 om 23:58
Mmm, en de pieten zonder veer hebben ineens allemaal hun diploma, dus met dat excuus kom je neit meer weg!
Nee meid, eht is wel goed, thanxxx...ik heb mijn pyjama al aan en duik zo onder de wol. Of onder het dekbed, eigenlijk.
Is trouwens best confronterend. Heb gisteren het winterdekbed er maar bovenop gelegd, maar vanwege dat extra gewicht (wat is zo'n tweepersoonsdekbed zwaar!) dat er ineens op je ligt, werd ik vannacht wakker in de slaperige veronderstelling dat Hero half over me heen lag te tukken. Maar nee, het was mijn dekbed maar.....
Nee meid, eht is wel goed, thanxxx...ik heb mijn pyjama al aan en duik zo onder de wol. Of onder het dekbed, eigenlijk.
Is trouwens best confronterend. Heb gisteren het winterdekbed er maar bovenop gelegd, maar vanwege dat extra gewicht (wat is zo'n tweepersoonsdekbed zwaar!) dat er ineens op je ligt, werd ik vannacht wakker in de slaperige veronderstelling dat Hero half over me heen lag te tukken. Maar nee, het was mijn dekbed maar.....
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 6 december 2007 om 12:00
Niet alleen volwassenen hebben last van de decembermaand, ook driejarige meisjes met vlechtjes in....
Mops heeft vanmorgen op het balkon gespeeld. Met stoepkrijt. Heel stilletjes en lief.
Met een brede, trotse grijns kwam ze me echter na een kwartiertje halen, met de mededeling dat ik moest komen kijken..
En daar, op het balkon, had mijn meisje haar allereerste kop-poter getekend. Een echte, inclusief harkhanden, harkvoeten, ogen en een mond.
"Kijk, mamma....ik heb Heejjoo gemaakt. Nu heeft Heejjoo wél weer een lijfje!"
Met tranen in mijn ogen heb ik een foto van dit prachtige kunstwerk gemaakt. Van stoepkrijt-Hero en Mops. Want Mops moest er ook op, liggend naast haar held. Net zoals we vroeger met zijn drieën in het grote bed wakker werden.
Ook driejarigen voelen zich wel eens incompleet, dat blijkt. Maar wat heeft die man een indruk op haar gemaakt. En wat vind ik dat fijn, en terecht.
Ik ben zo trots op ze. Mijn twee grote liefdes, waarvan 1 van stoepkrijt.
Mops heeft vanmorgen op het balkon gespeeld. Met stoepkrijt. Heel stilletjes en lief.
Met een brede, trotse grijns kwam ze me echter na een kwartiertje halen, met de mededeling dat ik moest komen kijken..
En daar, op het balkon, had mijn meisje haar allereerste kop-poter getekend. Een echte, inclusief harkhanden, harkvoeten, ogen en een mond.
"Kijk, mamma....ik heb Heejjoo gemaakt. Nu heeft Heejjoo wél weer een lijfje!"
Met tranen in mijn ogen heb ik een foto van dit prachtige kunstwerk gemaakt. Van stoepkrijt-Hero en Mops. Want Mops moest er ook op, liggend naast haar held. Net zoals we vroeger met zijn drieën in het grote bed wakker werden.
Ook driejarigen voelen zich wel eens incompleet, dat blijkt. Maar wat heeft die man een indruk op haar gemaakt. En wat vind ik dat fijn, en terecht.
Ik ben zo trots op ze. Mijn twee grote liefdes, waarvan 1 van stoepkrijt.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 6 december 2007 om 13:29
Mimsey, ik heb vandaag je topic gelezen van de afgelopen maanden.
Deze zomer was ik ook op deze pijler vanwege de tumor van mijn moeder.
Afschuwelijk te lezen dat het met Hero niet goed is gekomen en wat een dappere en liefdevolle strijd hebben jullie gestreden en nog steeds.
En wat verwoord je alles prachtig. Het is toch intieme informatie die je hier met ons deelt. Zijn laatste dag, nacht, wow , heftig.
Ik sluit me aan bij de rest, dit zouden meer mensen moeten lezen, in een boek, wellicht ooit..
Sterkte voor jou en je dochter !
Deze zomer was ik ook op deze pijler vanwege de tumor van mijn moeder.
Afschuwelijk te lezen dat het met Hero niet goed is gekomen en wat een dappere en liefdevolle strijd hebben jullie gestreden en nog steeds.
En wat verwoord je alles prachtig. Het is toch intieme informatie die je hier met ons deelt. Zijn laatste dag, nacht, wow , heftig.
Ik sluit me aan bij de rest, dit zouden meer mensen moeten lezen, in een boek, wellicht ooit..
Sterkte voor jou en je dochter !
donderdag 6 december 2007 om 13:44
quote:mimsey schreef op 06 december 2007 @ 12:00:
"Kijk, mamma....ik heb Heejjoo gemaakt. Nu heeft Heejjoo wél weer een lijfje!"
Ik ben zo trots op ze. Mijn twee grote liefdes, waarvan 1 van stoepkrijt.
Met die laatste zin laat je me huilen en lachen tegelijk.
Mens wat schrijf je mooi.
Maar wat klote dat je dit alles kunt schrijven
had liever dat het allemaal niet zo was.......
"Kijk, mamma....ik heb Heejjoo gemaakt. Nu heeft Heejjoo wél weer een lijfje!"
Ik ben zo trots op ze. Mijn twee grote liefdes, waarvan 1 van stoepkrijt.
Met die laatste zin laat je me huilen en lachen tegelijk.
Mens wat schrijf je mooi.
Maar wat klote dat je dit alles kunt schrijven
had liever dat het allemaal niet zo was.......
