Diabetes-topic

Lieve meiden,

Ik heb erg veel steun gehad aan jullie verhalen en openhartigheid, ik ga nu het forum verlaten omdat ik blijkbaar met al mijn problemen hier niet welkom ben. Ik wens jullie allemaal het beste toe.

quote:Angelica73 schreef op 27 oktober 2007 @ 15:43:

Lieve meiden,

Ik heb erg veel steun gehad aan jullie verhalen en openhartigheid, ik ga nu het forum verlaten omdat ik blijkbaar met al mijn problemen hier niet welkom ben. Ik wens jullie allemaal het beste toe.angelica; waar baseer je dit op? Ik geloof niet dat ik (of iemand anders) ooit gezegd heb/heeft dat je niet welkom bent!

Het is natuurlijk wel zo dat jij de partner bent van een diabeet en dat is een andere positie waarvan ik niet weet hoe dat is. Ik weet alleen hoe het is om diabeet te zijn, niet hoe ik er mee moet leven.

Ik hoop dat je aan kunt geven waar je dat gevoel vandaan hebt. Ik vind het nml wel heel apart om te lezen hoe jou partner is als diabeet, ik herken soms dingen van mezelf terug.



Groetjes!

Nee het gaat niet om dit topic, maar om wat ik in zijn geheel op het viva forum heb geschreven, veel mensen hebben gezegd dat ik met mijn eigen problemen hier niet welkom ben. Hier op dit topic voelde ik me juist erg welkom. Ik heb echt veel steun gehad aan het feit dat ik hier steeds m'n verhaal kwijt kon. Maar goed m'n vriend en ik zijn inmiddels uit elkaar omdat hij me mishandeld heeft dus ik had hier sowieso niets meer te zeggen....Ik voel me er heel raar onder ik kan niet geloven dat ik er weer alleen voor sta. Het idee is te zwaar, mijn topic staat onder relaties voor als je wilt weten waar het over gaat.

Jee, Angelica! Ik schrik er heel erg van! Krijg het kippenvel op mijn armen....

Meid; ik wil je heel veel sterkte en kracht wensen en een dikke kus!

-

quote:Angelica73 schreef op 28 oktober 2007 @ 13:54:

Nee het gaat niet om dit topic, maar om wat ik in zijn geheel op het viva forum heb geschreven, veel mensen hebben gezegd dat ik met mijn eigen problemen hier niet welkom ben. Hier op dit topic voelde ik me juist erg welkom. Ik heb echt veel steun gehad aan het feit dat ik hier steeds m'n verhaal kwijt kon. Maar goed m'n vriend en ik zijn inmiddels uit elkaar omdat hij me mishandeld heeft dus ik had hier sowieso niets meer te zeggen....Ik voel me er heel raar onder ik kan niet geloven dat ik er weer alleen voor sta. Het idee is te zwaar, mijn topic staat onder relaties voor als je wilt weten waar het over gaat.



Wat een baarlijke nonsens! Wat een belediging ook voor alle forummers die oprecht probeerden jou te helpen met je weidse variëteit aan psychische problemen waar je eeuwig en altijd alle aandacht voor wilde opeisen.

De forummers die jou probeerden te helpen met hun eigen ervaringsverhalen meldde je bij de moderator onder het mom 'ze probeert mij mijn topic af te pakken', waarop de angel antwoordde dat het haars inziens onder de noemer 'discussie' viel, maar dat had je niet gelezen zei je. Nee lekker makkelijk hoor, anderen de schuld geven, je topic op Relaties laten verwijderen omdat je niet de door jou gewenste reacties kreeg, ons beledigde door te zeggen "ik ga wel weg hier, hebben jullie nou je zin?" om vervolgens op dit topic zielig te gaan doen.



Hoe gaat het op het andere forum, daar waar ze je met open armen ontvangen? Heb je daar je, uit vele verschillende verhaallijnen bestaande, levensverhaal al neergeplempt? Accepteer je de daar geboden hulp wel, of moet je nog steeds leren hoe het klinkt en voelt als een ander je probeert te helpen?



Nogmaals Angelica, het ga je goed, misschien vind je ooit nog eens de moed om uit de door jou zelf geschapen beerput te ontsnappen. Succes.

Wie zegt dat ik het over dit topic heb of over de mensen die mij wel probeerde te helpen. Dit verklaard dus je rare reactie in mijn andere topic en nee de kinderen wonen nog hier in de buurt en gaan volgend jaar pas verhuizen zoals je kunt lezen in dit topic.



Er is mij gezegd dat ik beter weg kon gaan omdat ik teveel problemen had en daarom ga ik dus ook, ben blij dat ik hier nog even kom lezen zeg.

Roos, hoe gaat het nu met je zoon? Weet je al een datum waarop je met hem in het ziekenhuis terecht kunt, of is hij inmiddels al aangesloten? Zijn zijn suikers inmiddels al wat stabieler trouwens? En je nieuwe baan, hoe is het daarmee?



Teddeke, hoe is het met je dip? Ik hoop dat je je wat beter voelt nu, sterkte ermee. Mooie Hba1C trouwens, gefeliciteerd!



Miszmuts, ik prik tegenwoordig in mijn onderarmen om mijn suikers te meten. Ik heb zelf ook een gruwelijke hekel aan die vingerprikken, helemaal omdat de prikgaatjes direct ontsteken als ik mijn handen één keer niet goed gewassen heb. Op mijn onderarmen heb ik daar dus geen last van, plus dat je de prikjes daar gewoon niet voelt. Je kunt speciale doorzichtige kapjes krijgen voor je prikpen (als je die niet al hebt natuurlijk) zodat je kunt zien of je bloeddruppel groot genoeg is.



Ris, hoe gaat het op je werk nu? Ben je nog op therapeutische basis bezig, of ben je alweer 'gewoon' aan de slag?

In antwoord op je vraag over de cholesterolverlagers: nee, die slik ik niet. Mijn cholesterol was de laatste keer 3.1 (twee jaar geleden zelfs 2.6) en mijn internist vindt het niet nodig om ze me voor te schrijven. Het stond laatst wel in kranten en in diverse diabetesblaadjes dat het misschien beter is om ze standaard voor te gaan schrijven aan diabetici omdat het een positieve invloed zou hebben op de bloedsuikers. Ik ben blij dat ik ze nog niet hoef te slikken, ik slik zo ook al genoeg pillen vind ik. Ik ben bij ons thuis onze 'eenmansapotheek'....helemaal alleen in mijn eentje



Ik ben vorige maand bij mijn internist geweest en mijn Hba1C was van 9.9 naar 9.1 gegaan in nog geen 2 maanden! Mijn bloeddruk was ook mooi: 128/60, mijn internist deed weer bijna zijn dansje

Mijn voeten voelen stukken beter, ik slaap beter en ik heb mijn suikers nu veel beter onder controle dan toen ik spoot. En ja ik ben nog steeds lyrisch over mijn pomp, ik wil echt NOOIT meer terug naar die gallige rotspuit! Akelig rotding....

Setter.... ik heb dat ook met de pomp! Ik wil écht noooooit meer spuiten. Er zijn wel eens mensen die vragen "maar je hebt nu toch een kind, ga je dan niet terug naar spuiten?" (kinderwens was één van de redenen om over te stappen, maar het bevalt zo goed!).



Ik ben nog steeds op therapeutische basis aan het werk. Vanaf morgen ga ik 1 dagdeel voor de klas en dan gaan we dat per week opbouwen. aangezien ik maar 2 dagen werk is dat binnen een maand geregeld (duh...)

Ik moet van de arbo naar de psycholoog. Niet arbeidsgerelateerd, maar vanwege mezelf. Morgen een verwijzing vragen bij de huisarts en dan zie ik wel.

Mijn suikers zijn vorige week heel goed geweest. Voor het eerst in 2 maanden zat ik weer gewoon goed. Gewoon lekker tussen de 4 en 9. Zaterdag en vandaag was het wat minder, maar dat heb ik wel vaker in de weekenden.



Zo. Ben weer weg!

Jeetje, we stonden helemaal onderaan! Hoe is het met iedereen?

Hier gaat het zijn gangetje, ik heb een paar weken alsmaar hoog gezeten maar nu lijkt het weer gestabiliseerd. Volgende maand mag ik weer een Hba1C laten prikken, ben benieuwd hoe die zal zijn! Ook moet ik volgende maand (op dezelfde dag) naar de podotherapeut, voor de eerste keer. Mijn diabetesverpleegkundige was hooglijk verbaasd dat ik daar nog niet heengestuurd was door mijn internist Het zal mij benieuwen wat hij/zij zegt over mijn voeten....



Goh Ris, wat maf eigenlijk dat mensen aan je vragen of je niet liever terug wilt naar de spuit! Ik denk dat mensen zich niet goed een voorstelling kunnen maken hoe het is om 4x per dag een spuit te moeten klaarmaken en jezelf te injecteren, hoe ingrijpend dat kan zijn soms. En hoeveel vrijheid een pomp je kan geven, laat staan hoe de kwaliteit van leven verbetert!



Maar goed, het is natuurlijk ook een ver-van-mijn-bed-show voor niet-diabeten, dus je kunt het ze ook niet kwalijk nemen natuurlijk...



Ik heb vorig jaar iemand gesproken die al 14 jaar spuit en er niet aan moet denken om ooit aan de pomp te moeten. Zij vindt een pomp juist een beperking van haar vrijheid omdat ze dan niet meer kan gaan en staan waar ze wil (haar woorden). Ik vond mijn spuit juist een beperking! Zo zie je maar weer hoe verschillend mensen tegen dingen aankijken



Teddeke, hoe is het nu met je dip? Voel je je weer wat beter nu?

Hoi, hoi,



Zo dat is een tijd geleden zeg, ben erg weinig online de laatste tijd, nogal druk met van alles en nog wat.



Met mijn diabetes gaat het wel goed, mijn waarden blijven vrij stabiel (met hier en daar een keer een uitschieter, maar da's vooral in het weekend als ik een beetje anders doe dan door de week), ik moet 7 jan weer op controle bij dvk en diëtiste en laat over een week of 3 vast eventjes bloed prikken voor mijn Hba1c.



Op 23 dec gaan we (t/m 1 jan) op vakantie. Ik vind het best wel een beetje eng, want het is de eerste keer dat ik ga vliegen sinds ik spuit en ik weet eigenlijk niet zo goed wat nou wel en niet mag/moet. Dus ik heb de dvk al een mailtje gestuurd voor wat hulp, hopelijk reageert ze daar binnenkort op.



Verder eigenlijk weinig nieuws. En hoe gaat het met jullie allemaal??

quote:setter schreef op 03 november 2007 @ 16:53:

Roos, hoe gaat het nu met je zoon? Weet je al een datum waarop je met hem in het ziekenhuis terecht kunt, of is hij inmiddels al aangesloten? Zijn zijn suikers inmiddels al wat stabieler trouwens? En je nieuwe baan, hoe is het daarmee?





Dames, ben een tijd niet geweest ivm drukte rond de diabetes en nieuwe baan. Zoon blééf maar protesteren tegen de spuit, en na een rondje langs verschillende ziekenhuizen kwam eindelijk onze eigen arts terug van vakantie, en die was het zo ongeveer als enige met ons eens dat hij zo snel mogelijk over moest op de pomp. Die heeft hij inmiddels, en heeft de kwaliteit van ons leven aanzienlijk verbeterd! Maar zijn bloedsuiker is zeker niet stabiel te noemen, er is af en toe geen peil op te trekken. Beweging lijkt van grote invloed, maar inschatten hoeveel een driejarige gaat bewegen, is erg moeilijk.



Op dit moment heeft hij een bloedglucosesensor (voor een maand). Was wel even schrikken, hij zit veel vaker te laag dan we dachten. Maar we zouden nu al niet meer zonder willen. Heel lekker dat je elk moment even kan kijken hoe hoog hij zit, hoe lang al, en of hij stijgende of dalende is. Hebben jullie er ook ervaring mee?



Verder logeert hij nu ook weer eens bij opa en oma, maar die hebben van de week 2,5e eenheid te veel insuline gegeven (hij kreeg toen 3,5). Gelukkig dat ik toevallig belde, hij moest toen snel voor 50 gram koolhydraten naar binnen werken.



Setter, wat doet een podotherapeut precies? Ik weet dat 't met voeten te maken heeft, maar wat doet zo iemand, en waar kijkt hij naar/let hij op? Het is me sowieso niet zo duidelijk op wat voor manier ik zoons voeten nou in de gaten moet houden.



Groet,



Roos

Hai Teddeke, met mij gaat het nu weer redelijk goed. Ik ben net 4 weken bezig geweest met tegen-verkoudheid-aanhangen tot verkouden-worden, nu ben ik gelukkig helemaal genezen van dat vervelende virus wat mijn bloedsuikers constant ontregelde. Vier weken lang 's nachts baden in het zweet en hoge suikers, 3 uur na het eten van een normale maaltijd van aardappels/groente/vlees op 18.7 zitten, 20 eh bolussen en vervolgens een half uur naar het veld met de honden om bij terugkomst te ontdekken dat mijn suikers 19.0 zijn!

Schiet mij maar lek hoor, ik snap daar helemaal niks van. Nog maar eens 10 eh erbij gebolust en lekker naar bed, midden in de nacht wakker worden, meten en op 16 zitten, en 's ochtends bij het opstaan op 14.

En zo ging het maar door, vier weken lang. Ik mag volgende week maandag (de 10e) een Hba1C laten prikken, nouououou ik ben benieuwd! Zal wel danig boven de 9.1 van vorige keer liggen, vrees ik.



Gistermiddag zat ik eindelijk weer eens op 7.2 en daar werd ik helemaal blij van....

Hai Roos, wat ontzettend fijn dat je zoon eindelijk aan de pomp is. Wat moeten jullie een stuk rust in huis hebben gekregen! Heeft hij verdoofzalf voor het inbrengen van het infuus?



Wel lastig dat hij nog steeds van die instabiele suikers heeft, maar volgens mij geldt dat voor elke 3-jarige diabeet wel. Zelfs voor volwassenen!

Je vraagt naar die bloedglucosesensor en of iemand van ons daar ervaring mee heeft, maar ik heb wel zo'n pomp waar die software op voorbereid zit maar dan zonder sensor. Dat doen ze niet gauw bij een volwassen diabeet, heb ik mij laten vertellen. Ik zou hem eventueel zelf kunnen betalen, maar dat is me veel te duur. Daarbij heb ik drie meters in huis en is het meten voor mij geen enkel probleem (afgezien van het feit dat ik er nooit zin in heb ) dus krijg ik hem ook niet. Die sensor scheelt je zoon in ieder geval weer een hoop prikken! Fijn voor jullie allemaal! Het is je gegund....



Wat een podotherapeut precies doet is mij ook een raadsel, maar ik kan je er meer over vertellen na volgende week maandag, want dan moet ik daar voor de eerste keer heen. Druk middagje, eerst naar de podo, dan naar de dvk en vervolgens nog even langs de bloedprik voor die Hba1C...drie vliegen in een klap dus! Ik laat je weten wat hij/zij allemaal gedaan heeft, okee?

Hoi,hoi,



@ Roos, gelukkig dat het je gelukt is je zoontje aan de pomp te krijgen. Nu maar hopen dat z'n bloedsuikers snel een beetje stabiel willen worden.



@ Setter, ik ben afgelopen zomer voor het eerst naar de podotherapeut geweest (was ik ook nog nooit geweest en ben 10 jaar diabeet). Ze heeft allerlei testjes gedaan om te kijken of de zenuwen in mijn voeten nog goed functioneren, gekeken naar wondjes/uitslag/eczeem op de voeten (had ik gelukkig helemaal niet), en voetafdrukken gemaakt om te kijken of ik (klinkt misschien wat raar) mijn voeten "goed gebruik".



Gaat het nu weer wat beter met je suikers? Ik vind het nog steeds raar dat alles zoveel invloed heeft op je suiker. Ik moet in januari weer naar dvk en diëtiste en laat dan eind dec (voor ik op vakantie ga) even prikken voor Hba1c. Ik maak me er nu niet meer zo druk, mijn suikers zijn over het algemeen er goed.

Nou nou, ik ben duidelijk nog niks gewend! Inmiddels weer bij de diabetesarts geweest, en die had nog nooit zulke mooie curves gezien bij een diabeet! Zeker ook toen hij naar de uitdraaien van de sensor keek. Hoewel er ELKE DAG te hoge en te lage waardes tussen zitten. Maar wij werken er heel hard aan om onze zoon zo stabiel mogelijk te houden, en corrigeren regelmatig (dmv extra insuline/eten). Ik vind 't wel intensief hoor. Ervaren jullie het ook (nog steeds) als intensief? Tellen jullie ook koolhydraten? Zijn jullie je elke dag bewust van de diabetes, of zijn jullie gewend aan de 'vervelende' klusjes. Balen jullie ook nog elke keer (net als ik) als je waarde te hoog of te laag is? Wij waren op een weekend met andere mensen met diabetes, en een meisje van 21, negen jaar diabetes, had een nuchtere waarde van 9,7, en daar was ze heel tevreden mee. Ik baal echt al van een 7.



Setter, laat je even weten hoe het bij de podotherapeut was?



Dank trouwens dames, voor jullie ervaringsverhalen, en voor het beantwoorden van mijn vragen. Wat is internet toch een fijn medium.

Hoi Roos,



Ook ik ben (soms wel een beetje té denk) zowat de hele dag met mijn diabetes bezig. Mijn ontbijt en lunch zijn zowat elke dag hetzelfde, maar voor mijn avondeten tel ik elke dag de koolhydraten en corrigeer ook regelmatig omdat ik streef naar (te ??) goede bloedsuikers. Ik kan er ook enorm van balen als ik een hoge waarde heb (maar ja, ik vind bv. 16 echt enorm hoog, terwijl dat voor anderen nogal meevalt!) en bv. als mijn waarde nuchter boven de 6 is, raak ik al bijna in paniek (bij wijze van spreke dan hoor).



Maar goed, ik spuit nu dan ook "pas" 1,5 jaar en ook ik hoop dat ik nog kan leren om er anders mee om te gaan, ik raak er maar niet aan gewend en blijf het moeilijk vinden, hoewel ik me er echt wel van bewust ben dat er zó veel dingen erger zijn dan diabetes.

Tuurlijk laat ik het je weten Roos, as. maandag moet ik erheen. Ik weet al plm. 3,5 jaar dat mijn voeten niet goed zijn, maar nu met de pomp voelen ze toch wel stukken beter aan. Toentertijd begonnen mijn grote tenen doof te voelen, en langzaamaan raakte de rest van mijn tenen ook aangetast. Nu is mijn halve voet doof, maar toch heb ik er geen last van bij lopen of autorijden. Als mijn man mij op mijn blote voeten kriebelt voel ik ook alles nog heel goed, behalve op de onderkant van mijn grote tenen, die zenuwen zijn echt dood. Ik heb altijd en eeuwig warme voeten, zelfs als het vriest, dus de doorstroming zal toch wel goed zijn lijkt me. Verder zal ik het wel zien komende maandag, ik denk dat zij/hij dezelfde testjes doet als Teddeke beschreef, en hij/zij zal me wel steunzolen voorschrijven denk ik. Mijn huidige steunzolen zijn ook alweer 4 jaar oud, dus aan vervanging toe!

Roos, wat fijn dat al je harde werken zijn vruchten afgeworpen heeft! Gefeliciteerd meid, heel heel fijn!

Ik wil je nog één ding meegeven: ieder mens heeft fluctuerende suikers, alleen bij een gezond mens stabiliseren ze sneller dan bij een diabeet. Dat ze schommelen is niet erg, ze moeten binnen die bepaalde waarden blijven (in een ideale situatie).



En dan nu nog even antwoord op je vragen...

Ik ben mij uiteraard iedere dag bewust van mijn diabetes, maar het bepaalt mijn leven niet in ernstige mate, dat weiger ik. Plus dat ik überhaupt nogal positief in het leven sta en ik liever met positieve dingen bezig ben dan met mijn diabetes. Ik zie het 'omgaan met mijn diabetes' als een onderdeel van mijn leven en niet als een obstakel.



Ik vond mijn diabetes vooral in het begin aardig intensief, en toen slikte ik alleen nog maar tabletten! Toen ik eenmaal moest spuiten leerde ik pas goed wat het woord 'intensief' betekent! Veel meten, inderdaad koolhydraten tellen en goed opletten dat er niet te lange pauzes tussen de maaltijden zitten. En genoeg bewegen, op tijd naar bed, op tijd eruit en op tijd ontbijten. Niet teveel eten natuurlijk, want dan voel je je weer beroerd...pfff.



En natuurlijk baal ik als mijn waarden onverklaarbaar hoog zijn (zie een paar postings terug), maar dat is logisch. Je kunt er alleen zo weinig aan veranderen. Je lichaam gaat zijn eigen gang, en dan kun je als diabeet wel alles precies zus en precies zo willen hebben, daar luistert je lichaam echt niet naar hoor. Ik doe het dan ook andersom: ik doe mijn best om alles zo stabiel mogelijk te houden, en als mijn lichaam dan dwarsligt heb ik pech. Dan probeer ik alsnog te corrigeren d.m.v. insuline en beweging, en wil het dan nog niet, tja....dan ga ik met mijn voeten omhoog lekker tv kijken in plaats van me nogmaals te ergeren.



Af en toe sta ik mijzelf toe om verdrietig te zijn en ga ik naar bed. Boekje mee, diep onder mijn dekbed liggen en mijzelf zielig vinden. Soms moet dat gewoon even. Is de volgende dag altijd weer over bij mij, want ik ben een te grote optimist om daarin te kunnen blijven hangen.

quote:setter schreef op 07 december 2007 @ 19:13:

Ik ben mij uiteraard iedere dag bewust van mijn diabetes, maar het bepaalt mijn leven niet in ernstige mate, dat weiger ik. Plus dat ik überhaupt nogal positief in het leven sta en ik liever met positieve dingen bezig ben dan met mijn diabetes. Ik zie het 'omgaan met mijn diabetes' als een onderdeel van mijn leven en niet als een obstakel.





Jeetje, Setter, ik zou echt willen dat ik het ook zo kon bekijken, maar misschien komt dat ooit nog wel eens.



En hoe was het bij de podotherapeut, nog wat wijzer geworden?



Ik moet trouwens morgen naar de oogarts, voor de jaarlijkse (of was dat nou in mijn geval 2-jaarlijkse) controle. Was het bijna vergeten, zag het net inene in mijn agenda staan. Ik heb geen problemen of klachten, dus ik ga er vanuit dat het weer dik in orde is.

Zo, eindelijk even tijd om te vertellen over de podotherapeute en mijn HbA1c. Mijn HbA1c was inderdaad hoger dan de vorige keer: 9.6 (was 9.1 in oktober), maar dat verwachtte ik al. Mijn dvk gaat met de internist in overleg of ik toch niet een andere insuline moet gaan gebruiken. Ik gebruik nu de NovoRapid, zij had het over de Humalog. Ben benieuwd wat de internist zegt.



Die internist is maar een rare hoor. Een paar jaar geleden moest ik aan de bloeddrukverlagers, na verloop van tijd begon ik vocht vast te houden en vroeg ik hem om plastabletten, maar het antwoord was nee. Ik naar de huisarts onder het mom 'wil het niet rechtsom dan moet het maar linksom'...eigenwijs als ik ben. Huisarts ter plekke de internist gebeld, maar het antwoord bleef nee. Half jaar later, na vele keren opgezette en dus pijnlijke voeten en handen gehad te hebben, kom ik weer bij de internist. Het viel hem op dat mijn bloeddruk nog steeds wat aan de hoge kant was dus hij vroeg me of ik mijn plastabletjes niet vergat in te nemen. Huh???? Plastabletjes???? Welke plastabletjes????



In plaats van boos te worden heb ik mijn meest onschuldige gezicht maar opgezet en gezegd dat ik die helemaal niet had. "Oh nee? Goh, dat is raar, heb ik die niet voorgeschreven dan, gelijk met de bloeddrukverlagers? Dat doe ik toch altijd? Raar hoor. Kom, ik schrijf even een receptje voor je uit", aldus de internist.....



Soorgelijk verhaal met de insuline, ik heb hem erom gevraagd maar het antwoord was nee, vanaf dat moment vraag ik alles maar gewoon aan de dvk, zij overlegt het met de internist en dan is het antwoord wonderbaarlijkerwijs altijd ja. Klojo... \\:-)//



En dan nog de podotherapeute: ze heeft een paar testjes gedaan om te bekijken hoe goed/slecht de zenuwen in mijn voeten zijn. Ik moest op zo'n tandartsstoel zitten met ontblote voeten en mijn ogen dicht, en zij ging met een soort van hard draadje 'prikken' in mijn voeten. Natuurlijk geen echte prik, puur een aanraking, zodra het draadje je voet raakt buigt hij mee. Als je hem dan voelde moest je het zeggen. Daarna ging ze met haar handen mijn voeten buigen en kneden om te kijken hoe stijf ze zijn. Daarna deed ze haar handen op de bovenkant van mijn voeten en moest ik mijn voeten naar me toe trekken. Vervolgens deed ze haar handen aan de onderkant en moest ik duwen. Was wel grappig, ik had een gladde broek aan en gleed dus bijna van de stoel af toen ik moest trekken



Daarna pakte ze een stemvork en zette hem op verschillende plaatsen op mijn voeten, deed hem trillen en vroeg aan mij wanneer de trilling ophield. Eerst op de bal van mijn rechtervoet (bij je grote teen), en toen ik voelde dat de trilling ophield zette ze hem op de knokkel aan de binnenkant van mijn enkel. En wat bleek: hij trilde nog! Duidelijk gevalletje van slechte zenuwen in de buurt van mijn grote tenen en in de bal van mijn voet. Voeten moet ik zeggen, want het was links en rechts even erg. Op mijn kleine tenen voelde ik hem wel helemaal uittrillen, dus daar zijn de zenuwen nog goed.



Vervolgens werden mijn voeten gescand, en de uitslag daarvan was goed. De steunzolen die ik nu heb hebben hun werk dus goed gedaan, want 4 jaar geleden had ik nog platvoeten. Daarna moest ik gewoon op de vloer gaan staan en ging zij de stand van mijn voeten en enkels bekijken en die was ook goed, ik sta goed recht blijkbaar. Toen nog even mijn steunzolen onder mijn voeten en ook toen stond ik recht. Over het algemeen genomen was ze heel tevreden over mijn voeten, ze vond de neuropathie erg meevallen, en ze vertelde me dat als mijn suikers langdurig lager worden de zenuwen tot op bepaalde hoogte wel weer herstellen. Helemaal goed zal het nooit meer worden, maar wel weer enigermate beter.



Tot slot nog dit: zij maakt nieuwe steunzolen voor mij en ze declareert ze bij Univé als 'therapiezolen' want dan worden ze wèl vergoed. Als 'steunzolen' niet! Maf hè?

Hellow!

zo, kom ik ff niet, schrijven jullie bijna een bladzijde vol!

Teddeke en Setter, was dit jullie eerste keer bij een podotherapeut (zo te lezen bij Setter niet?). Wanneer "hoor" je daar naar toe te gaan? Ik heb nu 5 jaar db en ben er nog niet geweest, maar ik heb wel soms last van mijn voeten. Een doof gevoel na het opstaan, soms doet het echt zeer.



Setter ik gebruik ook Humalog. Die overstap heb ik gemaakt toen ik ook overstapte op de pomp. Eerst had ik actrapid, maar daar reageerde ik heel onvoorspelbaar op; de ene keer als ik bij-spoot vloog mijn suiker omlaag en een andere keer kon het nog wel uren duren.

Met humalog is het stabieler (ook niet altijd hoor) maar het is wel beter te voorspellen.



Ik kan trouwens ook enorm balen van een te hoge waarde (boven de 12). Maar ja... ik doe er niet altijd wat aan he?

Inmiddels heb ik na de geboorte van Ella geleerd tevreden te zijn met waardes tussen de 4 en 10. Voor en tijdens de zwangerschap moest het echt tussen de 4 en 8 zijn en waardes voor het eten het liefst onder de 6. Daar word je simpel van als dat niet lukt.... En het gekke is, nu ik het meer loslaat, gaat het beter... stress ook altijd!



Ik ben trouwens na mijn ziekenhuisavontuur in augustus (....) nog steeds niet helemaal op orde met mijn werk. Ik zou eigenlijk vorige week weer volledig aan het werk zijn, maar het vloog me echt aan (ik moest er niet aan denken en kreeg spontaan weer stuiterende waardes). Ik heb me weer ziek gemeld, voorlopig 2 maanden op non actief, baas is niet zo blij.... maar dat kan mij niks schelen.

@Ris,



Voor mij was het ook de 1e keer bij de podotherapeute (afgelopen juli) en ik heb diabetes sinds 1997, spuit sinds 2006. Ik zou als ik jou was zeker een doorverwijzing vragen,vooral omdat je wel eens last hebt van je voeten, je kunt niet voorzichtig genoeg zijn toch.



@Setter,



Ik gebruik ook humalog, ben begonnen met novorapid en daarna vrij snel (op advies van de dvk) overgestapt op de humalog (weet eigenlijk niet precies meer waarom), maar bij mij met goede resultaten!

Up voor Mariannanas!

Dankjewel, Setter, dat vind ik enorm lief van je! Ik ga dit topic eens goed lezen.....