Diabetes-topic

Setter (nou doe ik het goed!) Onze honden waren idd erge schatten en enorme kindervrienden. Ik weet er niet heel veel meer van, maar wel dat we ze bijvoorbeeld met carnaval ook optuigden en dat ik op Barry altijd mocht paardje rijden. We kregen ze toen ze wat ouder waren, of ze gestorven zijn en wanneer dat weet ik niet meer (haha).



Teddeke; ik heb wel ooit gehoord van Mody. Ze dachten in het begin dat ik ook een Mody was. Ik wist niet dat dan de kans om db "door te geven" zoveel groter was. Ik kan me wel voorstellen dat je er dan voor kiest geen kinderen te krijgen.



Ik had voor de zw.schap geen last van complicaties en nu nog steeds niet. Vandaar ook dat wij er voor kozen om er voor te gaan. En ik geniet me suf met Ella, maar het is wél zwaar en daar kan niemand je op voor bereiden. Mss maar goed ook, het is ook maar net hoe je zelf in het leven staat en omgaat met bepaalde dingen. Ik ben door Ella wel veel relaxter (thuis dan haha op mijn werk blijf ik een perfectionist....) en geniet veel meer van kleine dingen. Ik ben minder gehaast en ik hoef niet meer zo nodig van alles. Net of ze me een pas op de plaats laat maken en me door haar oogjes de wereld opnieuw laat bekijken (poe... dit klinkt wel heel zweef-teverig... maar zo voelt het wel).



Op het werk ging het dinsdag echt zwaaaaar klote! De kinderen lopen met me weg en daar baal ik ontzetttend van. Het feit dat mijn suikers ook nog steeds niet zijn wat ze geweest zijn, helpt daar niet bij.

Gisteren ben ik op school geweest om door te spreken wat we gaan doen. Het is een beetje het kip en het ei verhaal. Heb ik wisselende waardes omdat ik stress heb van school óf loopt het in de klas niet omdat ik me zorgen maak om mijn suikers?

Vanaf as maandag ga ik op therapeutische basis werken. Brengt meer rust zodat ik me ook meer kan richten op mijn suikers. Ik wil me ook niet volledig ziek melden omdat het gewone leven toch doorgaat. Ik kan wel leuk thuis mijn waardes op orde hebben, maar ik werk natuurlijk ook.

Thuis gaat het ook bagger... ik begin 's ochtends al met een veel te hoge waarde en dat gaat dan niet beter. Ik wissel een 17,1 af met een 1,9 (vanmiddag nog...) Over het algemeen zit ik de hele dag rond de 10-12. als ik zo terugdenk, denk ik dat ik hier mss even tevreden mee moet zijn en langzaam aan weer terug naar onder de 10. Ik heb in elk geval mijn pompstanden weer terug gezet op hoe ze stonden voor het zkh.



enne ja... hier is het ook beleid; braken is bellen (haha).

Ik heb echt heel verdrietig dat verhaal van je zoon zitten lezen. Mijn eigen zoon lag niet zo heel lang geleden ook in het ziekenhuis en toen moest er een infuus ingebracht worden het mannetje was toen nog maar 1,5 en zette het ook op een gillen, ze waren met 4 man bezig om hem tegen te houden. Daaron krijg ik het er helemaal eng van, dat verhaal.



Zetten ze bij jouw zoon hele dunne naaldjes? Mijn vriend heeft die en zegt dat het spuiten veel minder pijn doet.



Ik las ergens de vraag of we nog tips voor je hebben, (sorry ik weet niet meer wie) ik heb wel een hele goeie, ik kook tegenwoordig 2x per dag warm voor m'n vriend en daarop blijven z'n suikers wat stabieler. Het blijft een raar verhaal het is net alsof z'n alvleesklier soms opeens wat doet hoewel wij dat niet zeker weten.



Ook zorgt hij dat z'n suiker 's-avonds wat aan de hoge kant is zodat hij geen hypo in z'n slaap kan krijgen. Hij heeft het soms echt zwaar vooral 's-avonds, maar ook op andere tijden van de dag hij heeft een keer gehad dat hij maar liefst 4x achter elkaar meer erbij moest eten en drinken omdat het zo laag bleef. Ik vond het toen echt zielig voor hem, en dit gebeurt dus met enige regelmaat.



Nu is het zo dat zijn ex naar Hengelo (wij wonen in Rotterdam) gaat verhuizen en hij is bang dat hij z'n kinderen niet meer ziet wat erin resulteert dat hij teveel nadenkt en hypo na hypo krijgt. Als hij thuis is dan is er niks aan de hand want dan ben ik er nog om hem te waarschuwen maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me vaak bezorgd maak om hem als hij naar z'n werk gaat....zoals nu.....

Hoi allemaal,



Nog maar eens even een berichtje achterlaten hier, want we zakken zo hard.



@Ris, geloof dat je nu op therapeutische basis aan het werk bent? Gaat je dat een beetje goed af, en doet het wat met je suikers?



@Roos, hoe gaat het met je zoontje, reageert hij al wat beter op het prikken en spuiten? Verder nog nieuws over een eventuele pomp?



@Setter, nog steeds alles halleluja met de pomp?



@Angelica, tja, dat laag zitten is echt heel erg vervelend. Over het algemeen zit ik vrij goed (zeg maar zo'n beetje tussen de 4 en de 8) maar heb er ook wel eens uitschieters bij (zowel naar boven als naar beneden). Zondag had ik nog een hypo waar ik maar niet uit leek te komen. Ging van 2,6 in 20 minuten maar naar 2,8, duurde eeuwen voor het beter werd. Met als resultaat dat ik na 1,5 à uur weer op 10,9 zat. En daar baal ik dan zo ontzettend van. Vooral omdat ik ook een enorme control-freak ben en mijn suikers goed wil houden.



Tja, om heel eerlijk te zijn (en dit vertel ik eigenlijk nooit aan de mensen om mij heen) heb ik toch nog steeds wat moeite met het hele acceptatie-proces van het insuline moeten spuiten. Ik spuit nu bijna 1,5 jaar maar vind het echt erg moeilijk, het nooit zo maar wat kunnen pakken, het ook nog altijd op je lijn moeten letten, dus altijd en eeuwig die koolhydraten en vetten tellen, ik baal er zo van.............. Sorry liet me even gaan.

Hoi Teddeke,



Ik kan me goed voorstellen dat je er stevig van baalt. Dat is inderdaad een grote verandering: niks meer 'spontaan' eten. Heb je voorheen medicijnen geslikt, of heb je type 1? Misschien staat het wel ergens, maar het is me even ontschoten, sorry.



Het spuiten van zoon gaat langzaamaan ietsje beter. Nog steeds enorm veel verzet, en er zijn nog steeds twee mensen nodig, maar hij houdt z'n been al stil als de spuit erin zit! De ziekenhuispsycholoog belde gisteren, en zij vindt 't ook wel erg lang duren. Morgen hebben we een afspraak voor een pomp.



Zoon is wel wat stouter. Hij luistert een stuk slechter, en is duidelijk boos. Baal er enorm van, dat z'n jeugd niet meer zorgeloos is, dat-ie niet meer zo veilig is als hij was. 's Nachts houdt hij me ineens stevig vast, en hij hecht ook veel meer aan z'n beer.



Vannacht heeft z'n vader nachtdienst. Mijn (ex-)schoonouders komen dan om te helpen met prikken, want vrijwel elke nacht zit zoon nog te hoog of te laag. Die mensen zijn hun gewicht in goud waard.

quote:Roos4 schreef op 03 september 2007 @ 23:39:

Wat ik wilde vragen, en ik hoop dat jullie 't niet onbeleefd vinden, maar: hoe doen jullie dat met een eventuele kinderwens? Ik zou graag nog een kind willen, en heb begrepen dat de kans dat een volgend kind diabetes krijgt 1-8% is. Niet zo'n héél grote kans natuurlijk, maar toch verhoogd. Vinden jullie -buiten jullie eigen gezondheidsrisico's tijdens een zwangerschap- dat je een kind dat 'aan kan doen'? Ik heb heel bewust gekozen voor sterilisatie, omdat ik het mijn kind niet aan wil doen. Een groot deel van onze familie lijdt aan diabetes, dus de kans is gewoon heel groot dat ik het doorgeef aan mijn kind(eren). Evan, die hier ook meeschrijft, heeft sinds haar eerste levensjaar diabetes, en die heeft twee (?) kinderen die het niet hebben. Zoals mijn internist mij vertelde: het is erfelijk overdraagbaar, niet persé erfelijk, je kunt het krijgen maar het hoeft niet.

Nog een vraag over dat pompje: blokkeert dat als je (per ongeluk) een veel te hoge dosis inprogrammeert? Ik vind dat best eng, zeker omdat wij onze zoon ook uit handen zullen moeten geven (opa's en oma's en crèche, waar hij gelukkig mag blijven; de leidsters krijgen cursus en gaan hem prikken). De Minimed blokkeert inderdaad bij een te hoge dosis, maar dat gaat pas in bij 50 eenheden of iets in die richting. Je hebt van die pomptuigjes voor kinderen waarbij de pomp dan op de rug hangt. Dan kan het kind er niet bij, alleen een volwassene, en de pomp zit dan niet in de weg, plus dat je de toetsen kunt blokkeren bij de Minimed. En de bediening is zo ontzettend simpel, een kind kan de was doen!

Nou, ik ga maar eens naar bed, 't is al laat en ik moet er vannacht weer een paar keer uit. Welterusten allemaal!

Toch altijd weer zo heel fijn dat de kleuren het zo goed doen op dit 'vernieuwde' forum

He, he, daar ben ik ook weer een keer. Heeft even een hele tijd geduurd maar heb een tijdje de behoefte niet gehad om te lezen, schrijven etc.



Net de boel weer bijgelezen. Kan niet overal op reageren natuurlijk.

Heb in ieder geval een hele lekkere vakantie gehad tot de laatste week. Enkelbanden gescheurd. Week lang op een stoel gezeten (wel in de zon gelukkig) met m'n been omhoog en met krukken leren lopen (valt niet mee). Gelukkig, lieve man en kinderen die dingen voor me wilde halen uit de caravan of ergens anders vandaan.

Qua db gaat het allemaal z'n gangetje.



Voor Roos4 geloof ik. Ik ben degene die het al vanaf haar 1e heeft en ik spuit nog steeds. Ik zelf heb geen behoefte aan een pomp omdat het met het spuiten heel goed gaat. Ik heb daar ook totaal geen problemen mee.

Vwb je zoon ben ik blij dat hij het in deze tijd heeft gekregen en niet vroeger. Qua kennis en techniek (pomp). Is er zolang je moet spuiten niet iets van een verdovingszalf te krijgen die je smeert voordat je hem prikt? Ik geloof dat Setter het daar ook een keer over had voor haar prikken.

Hoop voor jou dat het met een pomp beter gaat, want dat is voor kinderen echt veel fijner.



Moet trouwens erg wennen aan deze vernieuwde site/forum. Krijg hier ook helemaal geen plaatjes (smileys) bij. Hoe doe je dat??

Groetjes en fijn weekend allemaal.

quote:pretsel schreef op 06 september 2007 @ 18:06:

hallo,

sorry dat ik door jullie verhalen heen kom...

mijn vriend heeft diabetes...op het begin vond ik het erg wennen...tegenwoordig zie ik aan zijn gedrag als ie te hoog of te laat zit...wel fijn..alleen is hij echt superrrrrrrrrrrrrrrrr eigenwijs en dwars altijd...zijn suikerwaardes schommelen altijd echt super erg...kan me niet voorstellen dat hij zich ooit lekker voelt..moet er ook erg vaak snachts uit om wat te gaan eten...en heeft in een half jaar tijd 2x in het ziekenhuis gelegen..waarvan 1 keer in soort "coma" ( blauw gezicht, schuim uit de mond...en toen ie beetje bijkwam geheugenverlies..nu is alles gelukkig weer goed) wel erg schrikken!!! hij heeft nu al een paar jaar een pomp..hij zelf vind dit echt veel fijner als spuiten...ik zelf moet zeggen dat ik het ook wel een fijner gevoel vind...en ikzelf zou het ook wel fijner vinden als dat ik me zo vaak zou moeten spuiten( hou niet zo van spuiten haha!) hebben jullie misschien nog tips voor mij??soms weet ik niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan..hij is zo eigenwijs...het kan toch niet goed zijn dat zijn suiker zo schommelt?? zelf werk ik als woonbegeleidster en heb ik 3 bewoners met diabetes die ik moet spuiten...dusss dat scheelt al...alvast bedankt...Hallo Pretsel, welkom! Je komt niet door onze verhalen heen hoor, iedereen mag hier schrijven!



Jeetje zeg, dat is niet niks wat jullie moeten doorstaan! Twee keer in een half jaar tijd in het ziekenhuis vanwege zijn diabetes...pffff...lijkt me erg moeilijk en zorgelijk voor jou, ik kan me voorstellen dat je je erg ongerust maakt af en toe. Schommelt hij nog steeds zo erg nu hij die pomp heeft? En hoe komt het dat hij zo schommelt, weet je dat?



Dat je vriend zo supereigenwijs is, is voor mij heel herkenbaar. Ik was de eerste jaren net zo. Dat kwam omdat ik diep van binnen absoluut niet wilde accepteren dat ik diabetes had. Ik wilde het niet hebben, dus had ik het ook niet. Punt uit. Mijn lichaam moest maar gewoon luisteren naar mij in plaats van andersom, mijn lichaam was toch verdorie geen baas! Maar ja, er komt een moment dat je die struisvogelpolitiek niet langer meer kunt volhouden, en dan MOET je accepteren dat je lichaam toch echt zijn eigen gang gaat en jou lastig valt met die rotziekte diabetes. Die ziekte die maakt dat je af en toe strontchagrijnig bent, dat je eeuwig en altijd op moet letten wat je eet, en bovenal: dat je er nooit of te nimmer meer vanaf komt. Je zult het tot je dood toe met je meedragen en er naar moeten leven. En dat is nog wel het allermoeilijkste, het accepteren dat het nooit meer weggaat. Ik heb het daar soms nog wel eens moeilijk mee hoor, maar gelukkig nog maar een of twee keer per jaar. Ik heb mij inmiddels verzoend met die onontkoombare feiten, het is nou eenmaal niet anders, maar ja dat kost tijd en inzet. Er moet een knop om in je hoofd, en hoe meer je je verzet hoe moeilijker die knop te bereiken is.



Heb je de rest van dit topic al gelezen? Misschien dat je een paar ervaringen van anderen leest die je kunnen helpen.



Sterkte meid!

Setter

Evan, die zalf is wel handig als je een pomp hebt maar niet als je spuiten moet, denk ik. Emla-zalf moet nl. minstens één uur inwerken en dat is lastig en ook niet gezond als dat dan 4 keer per dag moet. Er zitten stoffen in die zalf die je niet elke dag mag gebruiken, zeker niet als je nog zo klein bent.

Niet lelijk bedoeld overigens, of om je af te katten, meer ter informatie.



Als je trouwens de smileys wilt gebruiken dan moet je onderaan de pagina kiezen voor "plaats een reactie, voor uitgebreide mogelijkheden kies reageer', direct onder de pagina-aanduiding.



En hoe is het met je enkel nu? Hoe is het eigenlijk gebeurd, dat scheuren van je enkelbanden?

quote:Teddeke1 schreef op 13 september 2007 @ 13:44:



@Setter, nog steeds alles halleluja met de pomp?

Hallelujaaaaaa, Teddeke, halleluja! Mijn man zei vorige week nog dat het voor hem leek of ik al 3 jaar een pomp had en maar 3 maanden gespoten had, terwijl het dus andersom is

Gaat mij net zo, trouwens, ik wil echt NOOIT meer terug! Wat een vrijheid, wat een luxe, en vooral: wat een mooie suikerwaarden!



Tja, om heel eerlijk te zijn (en dit vertel ik eigenlijk nooit aan de mensen om mij heen) heb ik toch nog steeds wat moeite met het hele acceptatie-proces van het insuline moeten spuiten. Ik spuit nu bijna 1,5 jaar maar vind het echt erg moeilijk, het nooit zo maar wat kunnen pakken, het ook nog altijd op je lijn moeten letten, dus altijd en eeuwig die koolhydraten en vetten tellen, ik baal er zo van.............. Sorry liet me even gaan.



Geeft niks meid, dat hebben we denk ik allemaal wel eens, is toch ook logisch? Diabetes heb je tenslotte voor de rest van je leven en verwerken van zulk soort informatie kost gewoon tijd. Misschien helpt het om er domweg vrede mee te hebben dat je het altijd moeilijk zult blijven vinden, dat kan een stuk rust geven. Het klinkt misschien gek, maar voor wat betreft dat 'nooit meer zomaar iets in je mond kunnen stoppen': dat wordt makkelijker als je een pomp hebt. Niet dat je ongelimiteerd alles maar in je mond kunt stoppen, maar ALS je dan een keer die aandrang hebt kost het niet weer een prik, is mijn ervaring. Geeft ook een stuk vrijheid!



Ik wens je heel veel sterkte met je strijd!

Setter

quote:Evan schreef op 15 september 2007 @ 14:49:



Voor Roos4 geloof ik. Ik ben degene die het al vanaf haar 1e heeft en ik spuit nog steeds. Ik zelf heb geen behoefte aan een pomp omdat het met het spuiten heel goed gaat. Ik heb daar ook totaal geen problemen mee.

Vwb je zoon ben ik blij dat hij het in deze tijd heeft gekregen en niet vroeger. Qua kennis en techniek (pomp). Is er zolang je moet spuiten niet iets van een verdovingszalf te krijgen die je smeert voordat je hem prikt? Ik geloof dat Setter het daar ook een keer over had voor haar prikken.

Hoop voor jou dat het met een pomp beter gaat, want dat is voor kinderen echt veel fijner.





Zoals iemand (Setter?) al zei, schijnt die verdovingscrème niet heel onschuldig te zijn. Bovendien heb ik het idee, dat het niet echt gaat om de pijn. Zeker de insuline-injectie voelt hij vaak nauwelijks (merk ik aan z'n reactie). Het is meer een soort boosheid. Wij doen iets waar hij het helemaal niet mee eens is.



In ieder geval: pomp is aangevraagd, en wordt over twee weken thuis bezorgd! Moet-ie wel weer een paar dagen opgenomen worden, héérlijk, lekker een paar dagen niks anders dan zoon en pomp aan m'n hoofd, én geen huishouden (moeder mag de nachten ook blijven).



Veel sterkte met gescheurde enkelbanden!

Dat is goed nieuws Roos! Geweldig! Dat moet wel een hele opluchting voor jullie zijn, of niet? Welk merk pomp krijgt je zoon? En weet je inmiddels al wat meer over het soort infuussysteem, of wordt dat allemaal nog geregeld als de pomp er is en jullie in het ziekenhuis zijn?

quote:setter schreef op 15 september 2007 @ 15:56:

[...]





Dat kwam omdat ik diep van binnen absoluut niet wilde accepteren dat ik diabetes had. Ik wilde het niet hebben, dus had ik het ook niet. Punt uit. Mijn lichaam moest maar gewoon luisteren naar mij in plaats van andersom, mijn lichaam was toch verdorie geen baas! Maar ja, er komt een moment dat je die struisvogelpolitiek niet langer meer kunt volhouden, en dan MOET je accepteren dat je lichaam toch echt zijn eigen gang gaat en jou lastig valt met die rotziekte diabetes. Die ziekte die maakt dat je af en toe strontchagrijnig bent, dat je eeuwig en altijd op moet letten wat je eet, en bovenal: dat je er nooit of te nimmer meer vanaf komt. Je zult het tot je dood toe met je meedragen en er naar moeten leven. En dat is nog wel het allermoeilijkste, het accepteren dat het nooit meer weggaat. ~[/i]





Setter, dat is helemaal precies zoals ik me nu voel. Ik heb zo ongelooflijk de schijtbalen van die klote suiker. Meestal gaat het goed, maar ik merk wel dat mijn humeur soms sterk afhangt van mijn suikers. Zit ik goed, dan ben ik vrolijk en blij. Maar oh wee als ik te hoog zit en ik weet niet waardoor het komt, dan kan ik er zo kwaad om worden. Zo machteloos omdat ik mijn stinkende gruwelijke best doe om mooie waardes te hebben en dan zit ik zomaar op 29,8 (gisterenmorgen na het ontbijt). Dan zou ik het liefst mijn pomp weggooien en mijn meter erachteraan, in de hoop dat het dan ook niet bestaat. Geen pomp en geen meter? Dus ook geen db! Ik ben in mijn bed gaan liggen, dekens ver over mijn hoofd heen en ik heb een potje keihard liggen brullen. Totdat mijn lieffie kwam met Ella en een bosje bloemen omdat ik zo zielig was.

Zit nu trouwens weer te brullen....



Suikers gaan dus nog steeds kut. Woensdag naar de internist, mijn man gaat mee. Ik ben soms echt radeloos; ik wil zo graag goede waardes, voel me falen als dat niet lukt (alsof ik zak voor een examen ofzo...) Verder ben ik er ook heel moe van. Ik slaap veel meer dan "normaal". Doe elke middag als het kan, tegelijk met Ella een dutje. Dat deed ik toen ik net db had ook en tijdens de zwangerschap en het verlof, maar daarna niet meer. Raar hoor, ben net een oud wijf.

Werk op therapeutische basis is nog niet echt van de grond; maandag was er niemand extra en dinsdag een hele lieve invaljuf die voor de 2e keer kwam invallen.

Morgen en dinsdag is er iemand anders, ik ken 'm niet. Ik zie het wel. Morgenmiddag moet ik naar de Arbo, ben benieuwd.





Sorry voor het egostukkie, maar dat mag vast wel... hihi



xxxx

Tuurlijk mag dat Ris! Altijd! Hoe is het nu met je dip? En hoe is het gegaan bij de Arbodienst? En het allerbelangrijkste: wat zei de internist?



Met mij gaat het goed, ik heb de laatste week maar amper gemeten, maar ik heb het gevoel dat het wel goed gaat met de suikers. Mijn voeten voelen al een paar dagen heel erg goed, en die zijn bij mij een hele goede graadmeter. Hoe hoger mijn suikers, hoe dover mijn voeten. Ik denk dat ik morgen maar weer eens even een dagcurve ga bijhouden, is alweer veel te lang geleden.



Hoe vaak maken jullie dagcurves? Ik moet er eigenlijk elke week één doen, maar er gaan zo 3 weken voorbij voordat ik daar aan denk. Ik moet as. woensdag bloedprikken, de dinsdag daaropvolgend hoor ik de uitslag. Ben toch zoooooo benieuwd!



Twee weken geleden had ik iets raars: ik moest mijn infuus vervangen en daar had ik pas 's avonds even tijd voor. Het was prachtig weer, met een hele mooie rode ondergaande zon die nog net bij ons in de keuken scheen, precies op de plek waar ik stond. Ik schiet mijn infuus erin, trek de naald eruit en klik hem dubbel, gooi hem vervolgens in mijn naaldenemmertje waarbij mijn blik op mijn infuusslang valt. Die scheen helemaal rood op, zo mooi! Ik dacht nog in een flits: "goh, dat die zonnegloed zo sterk is dat zelfs mijn slangetje ervan verkleurt", om me het moment erop te beseffen dat mijn slangetje rood kleurde door bloed! Ik had een adertje aangeprikt en het bloed liep mooi het slangetje in

ik schrok me wezenloos! Ik gauw de slang afgekoppeld en aangesloten op mijn pomp, slang doorgespoeld met insuline en toen weer op mijn buik gedaan...pffff...gelukkig ging dat goed.



Half uur later, mijn man en ik zaten CSI Miami te kijken (die serie met die rotherrie als achtergrond-'muziek'), en dwars door een gesprek tussen twee spelers blèrt weer van die herrie , een wel zo ontzettend irritant gejengel dat ik er wat van zei tegen mijn man. Waarop hij droogjes opmerkte: "klinkt wel een beetje als jouw pomp", wat ik natuurlijk heftig ontkende

Hij zette het geluid van de tv uit en wat bleek: dat irritante gejengel kwam uit mijn pomp! Op het venstertje stond met koeienletters 'VERSTOPPING' geschreven...



Ik heb maar gauw een nieuw infuus aangeprikt.....

Roos, hoe gaat het met julie zoon?



Teddeke, hoe is het met jouw dip nu? En met je gewicht? Hoe kwam je er eigenlijk achter dat je diabetes hebt?



Angelica, hoe is het met je vriend? En hoe bevalt het samenwonen? Die foto bij je berichtjes, ben jij dat met je zoon?

Dag lieve meiden,

Ik miste dit topic al een tijdje en was al op zoek gegaan maar vond het helemaal nergens want we waren zo snel gedaald.



Die foto (dit er nu niet meer bij zou moeten staan, ik wil liever niet herkend worden en we zijn best een apart stel, als je de foto hebt gezien weet je wel wat ik bedoel denk ik) dat ben ik met m'n zoon inderdaad.



Het samenwonen bevalt ontzettend goed. Met mijn zoon gaat het op dit moment gelukkig ook heel goed, hij begint eindelijk wat meer te eten.



Met vriend gaat het best erg goed. Hij is inmiddels een hele maat aangekomen en is er apetrots op, want hij was veelste dun en het is een hele strijd geweest om er wat kilo's aan te krijgen, hij moest daarvoor 2x daags warm eten en zal dat nog een tijdje moeten volhouden, misschien wel voorgoed omdat hij zoals jullie wel weten erg zwaar werk doet. (hehe dat rijmt) Hij zegt dat z'n werk hem veel lichter afgaat en een groot gedeelte van het gewicht dat hij is aangekomen is in de spieren van z'n armen gaan zitten, z'n onderarmen worden zo zwaar dat hij al bijna niet meer in bepaalde shirtjes past omdat de mouwen nu wel erg krap worden.

quote:setter schreef op 23 september 2007 @ 14:22:



Teddeke, hoe is het met jouw dip nu? En met je gewicht? Hoe kwam je er eigenlijk achter dat je diabetes hebt?







Nou met m'n dip gaat het niet zo lekker eigenlijk, maar dat komt omdat daar nog wat andere problemen bijgekomen zijn. Mijn gewicht blijft wel redelijk, maar helaas heeft mijn laatste "Modifast-actie" weinig blijvend resultaat gehad, daar baal ik wel een beetje van. En ik kwam er eigenlijk "per ongeluk" achter dat ik diabetes had (dit jaar was dat 10 jaar geleden) toen ik voor een andere klacht bij de huisarts kwam.



Verder ontbreekt het me even aan de energie om op iedereen te reageren, dat komt wel weer als ik wat lekkerder in mijn velletje zit.

quote:setter schreef op 23 september 2007 @ 14:22:

Roos, hoe gaat het met julie zoon?





Bedankt voor de belangstelling, helaas gaat het nog niet echt denderend, ik begin zelfs een beetje wanhopig te worden. Al vier weken is het spuiten een drama, nog steeds moeten we elke prik met z'n tweeën doen (en we zijn al twee jaar niet meer bijelkaar!). Ik kan niet solliciteren/werken, zoons vader kan ook maar weinig werken. Volgende week komt de pomp aan (de Paradigm 522), maar dan duurt het door de wachtlijst nog 2-3 maanden voordat onze zoon 'em in gebruik kan nemen. Heb nu andere ziekenhuizen benaderd om te kijken of we daar misschien eerder terecht kunnen, maar dat is (nog) niet gelukt helaas.



Nou ja, gelukkig slaat-ie me niet meer (had ik dat verteld? Hij is sinds de spuiten veel ongehoorzamer en sloeg me zelfs!).



Waar ik wel even van opkeek, en ik weet niet meer of jij dat nou was... checken jullie niet iedere dag jullie bloedsuikers (iemand had het over 'weer eens een dagcurve maken')?



Ris, las ik goed dat jij ook juf bent?

Dat was ik Roos, en ja, ik check elke dag mijn bloedsuikers, maar alleen maar nuchter, voor de maaltijden en voor het slapen gaan, dus 5 keer per dag. Soms nog eens tussendoor omdat ik me dan moe voel, of koud ben, of wartaal uitsla, maar dagcurves maak ik te weinig. Dan meet je minimaal 7 keer, en dat betekent dat ik ook tijdens mijn werk moet meten (en dat schiet er vaak bij in), en 's middags na het eten (vergeet ik bijna altijd, ben veel te druk bezig met van alles 's middags), 's avonds na het eten (standaard vergeten) en 's nachts. Pffff, ik probeer het vaak wel te doen hoor, maar dan aan het eind van de ochtend kom ik erachter dat ik het wéér vergeten ben. Gister ook, vol goede moed begonnen en dan bij het slapen gaan erachter komen dat ik wééééér vergeten ben na het avondeten te meten. Weg dagcurve!

Jeetje Roos, dat je zoon jou sloeg! Daar schrik ik wel een beetje van. Hij is dus echt héél erg boos op je. Gos die arme ziel....wat lijkt me dit een hel voor jullie allemaal! Sterkte meid! Ik hoop dat je echt heel gauw in een ander ziekenhuis terecht kunt, dan ben je van die ellende af. Pffff.....



Ik heb zelf de Paradigm 722, die heet dan in de volksmond (so to speak) de Minimed, een hele handige en uiterst gebruiksvriendelijke pomp. Heel makkelijk te bedienen, dus maak je maar geen zorgen. Sterkte ermee, en laat je nog even weten wanneer je met je zoon terecht kunt in een ziekenhuis?

Wat leuk Ik schrijf me in op het viva-forum en kom meteen op de diabetestopic terecht

Ik ben 16 en heb nu zelf bijna 3 jaar diabetes. Ben ook zwaar ontregelt volgens de doktoren, zelf vind ik het wel meevallen [bij diabetes krijg je er ook een flinke portie eigenwijsheid gratis bij, hebben jullie zelf vast ook last van ].

Ik weet niet of er meer mensen zijn die hetzelfde hebben als ik, maar ik heb echt een gruwelijke hekel aan bloedsuikers meten [helemaal als het moet, voor bijv. een curve voor de diabetesverpleegkundige]. Zijn er mensen die daar ervaring mee hebben en mij tips kunnen geven?

Alvast bedankt

Liefs, Irene

Hallo!



Roos; ja, je las het goed ik ben juf (even een antwoord op je vraag). Ben jij ook juf (omdat je vroeg "ook juf")

Hoe is het met je zoontje? Hebben jullie de pomp en is het allemaal gelukt met de ziekenhuisopname en het instellen? Ik hoop van wel, want dat 'ie gaat slaan bij het spuiten is natuurlijk wel heel erg..... voor hem en ook voor jou uiteraard!





Miszmuts; welkom hier! Ik denk dat je de jongste hier bent! Dat geeft niks hoor, als je je maar thuis voelt hier!

Ik heb geen tips voor je wb je suikers meten, ik ben heel braaf en prik heel vaak. Soms ben ik eigenwijs en heb ik er geen zin in, maar over het algemeen doe ik wat me gezegd wordt.



Dagcurves prik ik niet standaard één keer per week, maar ik meet wel heel veel. En meestal kom ik dan wel uit op een dagcurve. Ik heb in elk geval nooit genoeg aan de 400 stripjes die ik standaard krijg (voor 3 maanden). Ik zit nu op 600 (toen ik zwanger was ging dat naar 700 en die waren altijd op...)

De nachten meet ik alleen als ik een paar keer 's ochtends te hoog heb gezeten of als ik voor het slapen gaan te laag zit. Maar dat komt eigenlijk weinig voor.



De internist was tevreden over al mijn bloedwaardes; ook mijn hba1c was netjes (6,9). Ze wist niet waar nou dat gerommel met mijn suikers vandaag kwam, ze vond het wel verstandig om eerst mijn suikers weer op de rit te krijgen voor ik weer aan het werk zou gaan.

17sept ben ik de eerste keer naar de Arbo gegaan; zij adviseerde me om me volledig ziek te melden. 1 okt moest ik terug en nu mag ik op therapeutische basis ondersteunende werkzaamheden buiten de klas doen. Daar ben ik deze week mee begonnen en dat was wel oké. Ik hoorde wel de herrie in mijn klas en heb me er wel aan geërgerd. Aan de andere kant ben ik blij te weten dat het niet aan mij alleen ligt!



Even een vraagje; de internist wilde me cholesterol verlagende medicijnen voorschrijven; dat doen ze nml altijd in het zkh bij diabeten boven de 30 jaar. Nou ben ik al bijna 34 en dit was de eerste keer dat ik er van hoorde. Maar die medicijnen mogen niet in combinatie met zwangerschap en/of borstvoeding (vandaar ws ook dat ik het nog niet eerder gehoord had). Voorlopig hoef ik ze dus nog niet te gebruiken (ook omdat mijn cholesterol buitengewoon keurig netjes is!); een jaartje eerder of later maakte niet uit. Hebben jullie ook chol. medicijnen?



Zou wel grappig zijn als ik ze ooit heb, manlief heeft ze nml ook en dan zouden we dezelfde pillen hebben .Ons huis is net een apotheek; pillen en poeders, naalden en pleisters....



Teddeke hoe gaat het nu? De vorige keer ging het niet best en met je gewicht ook niet. Gaat dat nu beter? Vreselijk he, als je moet/wilt afvallen en het lukt niet. voor jou!



Zo, ik ga weer weg; Ella wordt wakker en dan moet ze eten. Vanmiddag gaan we samen fietsen (ik heb een nieuwe fiets), moet ik nog meer meten, want een hypo al fietsende is nooit grappig!



Doei!

Dames,



Inderdaad ben ik ook juf, maar een verse... net afgestudeerd en na de herfst begin ik voor 't eerst aan een echte baan. Ris, ik hoop dat je suikers weer snel op de rails zijn. Vind je het wel lekker dat je nu even alleen op 'therapeutische basis' werkt, met weinig verantwoordelijkheid?



Ik vind het heel interessant om jullie verhalen te lezen, er zitten zoveel haken en ogen aan deze ziekte. Ik had niet bedacht dat je zelfs bij een eindje fietsen al de bls in de gaten moet houden. Maar wel logisch natuurlijk.



De pomp is inmiddels in huis, maar ik heb zoooooooo veel gezeik gehad met dokters, leverancier, verzekering én tussenpersoon (serieus, ik dacht dat ik gek werd). Onze eigen arts is inmiddels terug van vakantie, en die is van mening dat we zo snel mogelijk over moeten op de pomp, maar alles en iedereen lijkt langs elkaar heen te werken. Zucht. Nou ja, het zal er allemaal wel bijhoren. Wij hebben na vier keer gebeld te hebben met de verzekering, nu toestemming voor 560 stripjes voor drie maanden (begon met 100!), maar zelfs dat lijkt op dit moment ook te weinig.



We moeten nog even wachten dus. Balen ook dat ik aan een nieuwe baan begin, en er meteen in het begin al een week tussenuit moet voor opname. Heb het wel op m'n sollicitatiegesprek meteen maar gezegd, dat dat ons nog boven het hoofd hing.



Maar met onze zoon zelf gaat het gewoon zoals altijd goed. Hij is echt nooit ziek geweest van de diabetes, hoewel hij bij opname op 50 zat. Hij had alleen maar véél dorst. Maar we merken nóóit iets aan hem. Niet bij een hoge waarde, en niet bij een lage waarde (maar we hebben nog nooit een waarde onder de 3,5 gemeten). Gisternacht zat hij rond de 28, en dat bleef een paar uur lang zo. Dat was wel even schrikken.



Roos

Lieve allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier heb geschreven, ik ben zelf vrij erg ziek geweest en had er geen puf voor, heb wel alles weer bijgelezen.



Mijn vriend heb ik nu eindelijk stabiel gekregen, het 2x per dag warm eten heeft blijkbaar geholpen, in combinatie met niet meer overwerken en we hebben nog iets anders gedaan maar als ik zeg wat dat is dan verklaren jullie me misschien voor gek, maar goed ik heb hem dus enkele maanden gemagnetiseerd en wij vermoeden dus dat z'n bloedsuikers mede hierdoor nu zo goed blijven, hoe dit mogelijk is vinden wij zelf wel een groot raadsel, maar het schijnt wel vaker voor te komen heb ik gehoord.



Ik wist overigens wel exact wat ik deed want magnetiseren doe ik al jaren, alleen sinds ik zieker ben geworden alleen voor kenissen en familie.

quote:Teddeke1 schreef op 24 september 2007 @ 17:20:

[...]





Nou met m'n dip gaat het niet zo lekker eigenlijk, maar dat komt omdat daar nog wat andere problemen bijgekomen zijn. Mijn gewicht blijft wel redelijk, maar helaas heeft mijn laatste "Modifast-actie" weinig blijvend resultaat gehad, daar baal ik wel een beetje van. En ik kwam er eigenlijk "per ongeluk" achter dat ik diabetes had (dit jaar was dat 10 jaar geleden) toen ik voor een andere klacht bij de huisarts kwam.



Verder ontbreekt het me even aan de energie om op iedereen te reageren, dat komt wel weer als ik wat lekkerder in mijn velletje zit.



Hardnekkig dipje deze keer Misschien dat het ook nog wel aan de vallende blaadjes ligt, ik weet het eigenlijk niet



Gister weer bij de internist geweest, Hba1c 5,9 !!! Da's dan wel weer super natuurlijk