Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
zaterdag 20 november 2010 om 02:41
quote:Ourse schreef op 18 november 2010 @ 00:19:
Als je je ouders kwijtraakt ben je een "wees" (ben ik ook). Als je je partner kwijtraakt ben je weduwnaar of weduwe.
Wat ben je als je je allerliefste vriendin kwijtraakt?
Dan ben je een 'over-maat'.
Ik had deze OP al eerder gelezen, maar had niet verwacht dat 't zó snel zou gaan. Nog geen anderhalve maand tussen de diagnose en het overlijden! Hier schrik ik behoorlijk van en ik heb erg met je te doen.
Super dat je een plek hebt in haar familie, zodat je het ruw losgescheurd zijn van je allerliefste maatje niet helemaal alleen hoeft te dragen, en die familie ook niet. En last but not least: je bent tot het eind toe dichtbij haar gebleven en hebt laten zien - aan haar en ook aan ons hier - wat vriendschap werkelijk inhoudt.
Als je je ouders kwijtraakt ben je een "wees" (ben ik ook). Als je je partner kwijtraakt ben je weduwnaar of weduwe.
Wat ben je als je je allerliefste vriendin kwijtraakt?
Dan ben je een 'over-maat'.
Ik had deze OP al eerder gelezen, maar had niet verwacht dat 't zó snel zou gaan. Nog geen anderhalve maand tussen de diagnose en het overlijden! Hier schrik ik behoorlijk van en ik heb erg met je te doen.
Super dat je een plek hebt in haar familie, zodat je het ruw losgescheurd zijn van je allerliefste maatje niet helemaal alleen hoeft te dragen, en die familie ook niet. En last but not least: je bent tot het eind toe dichtbij haar gebleven en hebt laten zien - aan haar en ook aan ons hier - wat vriendschap werkelijk inhoudt.
zaterdag 20 november 2010 om 07:40
maandag 22 november 2010 om 00:22
kerriebredsjo, hoe verschrikkelijk dat je in de hoop-vrees situatie zit met je zus.
Ik meldde al eerder hoe lief ik mijn zussen heb en zij mij (ik heb er 5). Ik heb ook nog 6 broers, waarvan er 1 dood is.
Ik ben de jongste van 12.
Met mijn vriendin had ik het er vaak over hoe afschuwelijk het moet zijn mijn broers of zussen te missen. Zij als oudste van 3, zag er vreselijk tegenop als ze haar ouders zou moeten missen.
Dat heb ik al meegemaakt en overleefd, dus zou haar zeker helpen als dat "in the way of life' zou gaan gebeuren.
Bij haar sterfbed heb ik haar in gedachten beloofd haar ouders zo goed mogelijk te helpen.
Ik meldde al eerder hoe lief ik mijn zussen heb en zij mij (ik heb er 5). Ik heb ook nog 6 broers, waarvan er 1 dood is.
Ik ben de jongste van 12.
Met mijn vriendin had ik het er vaak over hoe afschuwelijk het moet zijn mijn broers of zussen te missen. Zij als oudste van 3, zag er vreselijk tegenop als ze haar ouders zou moeten missen.
Dat heb ik al meegemaakt en overleefd, dus zou haar zeker helpen als dat "in the way of life' zou gaan gebeuren.
Bij haar sterfbed heb ik haar in gedachten beloofd haar ouders zo goed mogelijk te helpen.
maandag 22 november 2010 om 22:19
Och.
Ik vind het erg om wakker te worden en dat voor ik de ogen open heb, het verdriet mijn lijf alweer binnen sluipt. Daarna heb ik alles nodig om te douchen, aan te kleden en wat eten naar binnen te werken.
Ik heb nu 3 late diensten gehad en vanavond kon ik zeggen dat het iets beter ging. Alle avonden ben ik eerder naar huis gegaan, omdat ik gewoon te moe ben, maar dat was dan op advies van lieve collega's.
Hoe ga ik het leven ooit nog leuk vinden?
De lol, de lach, het leukste is verdwenen.
Lief dat je het vraagt overigens.
Ik vind het erg om wakker te worden en dat voor ik de ogen open heb, het verdriet mijn lijf alweer binnen sluipt. Daarna heb ik alles nodig om te douchen, aan te kleden en wat eten naar binnen te werken.
Ik heb nu 3 late diensten gehad en vanavond kon ik zeggen dat het iets beter ging. Alle avonden ben ik eerder naar huis gegaan, omdat ik gewoon te moe ben, maar dat was dan op advies van lieve collega's.
Hoe ga ik het leven ooit nog leuk vinden?
De lol, de lach, het leukste is verdwenen.
Lief dat je het vraagt overigens.
dinsdag 23 november 2010 om 16:32
Ja vrouw, je zit diep in de rouw en hoe onvoorstelbaar voor jou nu, over een jaar voelt het vast ietsje pietsje anders..... draaglijker.
Vind het moedig dat je weer aan het werk bent, jij werkt ook in de zorg neem ik aan omdat je het over late diensten hebt.
Heb je dan misschien ook gemerkt dat je ondanks of eigenlijk dankzij je eigen pijn, anderen iets meer kan geven..... of is het daar nog te vroeg voor....
En wat kunnen collega's onbetaalbaar zijn hè.
Sterkte hoor.
Vind het moedig dat je weer aan het werk bent, jij werkt ook in de zorg neem ik aan omdat je het over late diensten hebt.
Heb je dan misschien ook gemerkt dat je ondanks of eigenlijk dankzij je eigen pijn, anderen iets meer kan geven..... of is het daar nog te vroeg voor....
En wat kunnen collega's onbetaalbaar zijn hè.
Sterkte hoor.
dinsdag 23 november 2010 om 21:07
Ha Ourse,
hier ben ik nog even.
Zal ook iets van mezelf laten zien.
Werk dus in de gezondheidszorg en heb door de jaren heen op persoonlijk en professioneel vlak de nodige dingen meegemaakt.
Niet zulk verlies op jouw manier maar wel andersoortig.
Wat overeenkomstig is, is de pijn, het ongeloof, het niet begrijpen, het zoeken naar antwoorden, het (kunnen) laten bezinken, het laten betijen in jouw eigen leven.....
Huilen en vooral veel praten, dat was mijn redding.
hier ben ik nog even.
Zal ook iets van mezelf laten zien.
Werk dus in de gezondheidszorg en heb door de jaren heen op persoonlijk en professioneel vlak de nodige dingen meegemaakt.
Niet zulk verlies op jouw manier maar wel andersoortig.
Wat overeenkomstig is, is de pijn, het ongeloof, het niet begrijpen, het zoeken naar antwoorden, het (kunnen) laten bezinken, het laten betijen in jouw eigen leven.....
Huilen en vooral veel praten, dat was mijn redding.
woensdag 24 november 2010 om 16:50
Hoi Ourse,
Ja, het zou niet moeten mogen, mensen die je lief hebt verliezen. En ik weet natuurlijk ook wel: niemand heeft het eeuwige leven, en iedereen moet op een kwade dag van deze aardbodem verdwijnen. Maar wanneer het je ten deel valt, sta je toch wel even heel raar te kijken, en die emoties.....alsof ze met een botte bijl in je ziel klieven. Zo pijnlijk, iemand die je lief hebt te zien vechten, en, uiteindelijk sterven.
Mijn moeder is rond de kerst vorig jaar overleden, en nu dus mijn zus ernstig ziek. Terwijl wij mama aan het cremeren waren, was er dus al van alles gaande in het lichaam van mijn zus. Die wetenschap, vreselijk....en zo geniepig ook, zo n ziekte. Maar goed, er wordt heel wat geleden op deze aardbol, het is allemaal even triest en pijnlijk.
Bij mijn moeder denk ik nu: het was nodig, haar ziek te zien. Want zo kan ik nog denken: het is beter zo, als je zo ziek bent, en zo ten prooi valt aan ziekenhuizen, onderzoeken etc etc...das geen kwaliteit van leven meer. De dood is dan toch een verlossing, zo denk ik maar om het een plek te geven. Mijn zus wordt binnenkort geopereerd, daarvan zijn we in afwachting. En dan maar zien hoe alles zich voltrekt.
Ik kan en wil haar niet missen. Ben er zo niet klaar voor! Dus met heel mijn hart hoop ik op het beste.
Sterkte verder Ourse. Ourse....dat riviertje in la douce France?
Mooi dat je ook de ouders van je vriendin bijstaat. Het zal nog wel even duren voor iedereen het een plekje heeft kunnen geven. Rouw is zo rauw Ourse. Houd je taai! Of, zoals mijn zieke zusje mij altijd heeft voorgehouden: moedig voorwaarts. Ciao!
Ja, het zou niet moeten mogen, mensen die je lief hebt verliezen. En ik weet natuurlijk ook wel: niemand heeft het eeuwige leven, en iedereen moet op een kwade dag van deze aardbodem verdwijnen. Maar wanneer het je ten deel valt, sta je toch wel even heel raar te kijken, en die emoties.....alsof ze met een botte bijl in je ziel klieven. Zo pijnlijk, iemand die je lief hebt te zien vechten, en, uiteindelijk sterven.
Mijn moeder is rond de kerst vorig jaar overleden, en nu dus mijn zus ernstig ziek. Terwijl wij mama aan het cremeren waren, was er dus al van alles gaande in het lichaam van mijn zus. Die wetenschap, vreselijk....en zo geniepig ook, zo n ziekte. Maar goed, er wordt heel wat geleden op deze aardbol, het is allemaal even triest en pijnlijk.
Bij mijn moeder denk ik nu: het was nodig, haar ziek te zien. Want zo kan ik nog denken: het is beter zo, als je zo ziek bent, en zo ten prooi valt aan ziekenhuizen, onderzoeken etc etc...das geen kwaliteit van leven meer. De dood is dan toch een verlossing, zo denk ik maar om het een plek te geven. Mijn zus wordt binnenkort geopereerd, daarvan zijn we in afwachting. En dan maar zien hoe alles zich voltrekt.
Ik kan en wil haar niet missen. Ben er zo niet klaar voor! Dus met heel mijn hart hoop ik op het beste.
Sterkte verder Ourse. Ourse....dat riviertje in la douce France?
Mooi dat je ook de ouders van je vriendin bijstaat. Het zal nog wel even duren voor iedereen het een plekje heeft kunnen geven. Rouw is zo rauw Ourse. Houd je taai! Of, zoals mijn zieke zusje mij altijd heeft voorgehouden: moedig voorwaarts. Ciao!
donderdag 25 november 2010 om 23:47
Haar ouders waren vanmorgen even bij mij koffie drinken. Bij ons alle drie liepen de tranen soms even over. De verbijstering dat dit ons in sneltreinvaart is overkomen.
De zorg om haar kinderen, waar we maar ten dele bij betrokken worden, omdat hun vader zich nadrukkelijk manifesteert. En hij niet voor niks haar ex is. Nou ja, dat valt moeilijk uit te leggen hier.
Zo mogelijk kan vader de financiële afwikkelingen doen, maar dat hangt erg af van de medewerking van deze ex-schoonzoon. En die is nog nooit betrouwbaar gebleken.
Ze brachten de cd van de crematie mee, en ik heb vanmiddag alles nog eens nageluisterd, en een hele keukenrol volgesnotterd.
Goh, wat sta ik achter mijn hele tekst die ik zelf heb voorgelezen. Wat hadden wij een mooie, pure vriendschap, bijzonder, maar voor ons toch zo vanzelfsprekend, en ook een basisvoorwaarde voor toch eigenlijk iedereen. Hoe kun je zonder???
Dat vroegen wij ons af, en nu vraag ik me dat in mijn eentje af.
De zorg om haar kinderen, waar we maar ten dele bij betrokken worden, omdat hun vader zich nadrukkelijk manifesteert. En hij niet voor niks haar ex is. Nou ja, dat valt moeilijk uit te leggen hier.
Zo mogelijk kan vader de financiële afwikkelingen doen, maar dat hangt erg af van de medewerking van deze ex-schoonzoon. En die is nog nooit betrouwbaar gebleken.
Ze brachten de cd van de crematie mee, en ik heb vanmiddag alles nog eens nageluisterd, en een hele keukenrol volgesnotterd.
Goh, wat sta ik achter mijn hele tekst die ik zelf heb voorgelezen. Wat hadden wij een mooie, pure vriendschap, bijzonder, maar voor ons toch zo vanzelfsprekend, en ook een basisvoorwaarde voor toch eigenlijk iedereen. Hoe kun je zonder???
Dat vroegen wij ons af, en nu vraag ik me dat in mijn eentje af.
donderdag 25 november 2010 om 23:56
vrijdag 26 november 2010 om 00:03
vrijdag 26 november 2010 om 00:17
Ondanks andere afspraken was de praktijk zo dat al haar 3 kinderen bij haar thuis woonden in haar huis. Ex is getrouwd met een ander, loopt ook niet lekker en slaapt nu 4 nachten in haar huis.
Kinderen hebben altijd een loyaliteits probleem. Ik (en ouders) weten dat kids nu niet anders kunnen dan naar vader toe trekken, maar dat dat tegelijkertijd inhoudt dat ze geen contact met mij en opa en oma zoeken.
Kinderen hebben altijd een loyaliteits probleem. Ik (en ouders) weten dat kids nu niet anders kunnen dan naar vader toe trekken, maar dat dat tegelijkertijd inhoudt dat ze geen contact met mij en opa en oma zoeken.
vrijdag 26 november 2010 om 00:21
En als jullie contact zoeken wordt dit tegengewerkt?
Weet natuurlijk niet hoe oud haar kinderen zijn maar misschien is over een tijdje de druk van de ketel en lukt het makkelijker.
Poeh, wel heel moeilijk voor jullie hoor want kan me voorstellen dat de behoefte om hen te zien ontzettend groot is....
Weet natuurlijk niet hoe oud haar kinderen zijn maar misschien is over een tijdje de druk van de ketel en lukt het makkelijker.
Poeh, wel heel moeilijk voor jullie hoor want kan me voorstellen dat de behoefte om hen te zien ontzettend groot is....
vrijdag 26 november 2010 om 00:35
Ik hoop nog het meeste dat de jongste dochter van 17 contact met me opneemt. Ze houdt het tot nu nu erg af. De 2 zonen van 19 en 21 zullen dat niet doen, ook erg behept met de genen van hun vader.
Vader is ook erg boos op mij omdat hij denkt dat ik de oorzaak van de scheiding ben.
Ouders en ik weten wel beter.
Maar kinderen nemen dus ook geen contact op met grootouders, en ouders vragen me dus ook om me dat niet aan te trekken. Dit is iets waar zij mee moest dealen, en wij ook.
Vader is ook erg boos op mij omdat hij denkt dat ik de oorzaak van de scheiding ben.
Ouders en ik weten wel beter.
Maar kinderen nemen dus ook geen contact op met grootouders, en ouders vragen me dus ook om me dat niet aan te trekken. Dit is iets waar zij mee moest dealen, en wij ook.
vrijdag 26 november 2010 om 00:49