Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 8 december 2007 om 11:56
mimsey, zoals je misschien in de kroeg hebt gelezen gedraagt GG zich momenteel abominabel, we hebben samen een lijst opgesteld met regels en vakjes voor krullen bij goed behaalde resultaten. Ik zei dat ik de lijst wat saai vond en hij ging gelijk lekker aan de slag. Ik mocht niet kijken tot het af was, het was een groot vel vol met kleuren, prachtig van licht naar donker. Kijk, zei mijn zoon, een regenboog, dat ziet er heel wat vrolijker uit , toch? Lieverd..... dacht ik alleen maar....bij een regenboog moet ik onmiskenbaar aan Hero en jou denken, Liefde, met de hoofdletter L. en nu hangt er dus een grote lijst vol liefde op mijn koelkastdeur.
maandag 10 december 2007 om 10:47
maandag 10 december 2007 om 13:04
Nog een herinnering:
Een jaar geleden. Hero moest geopereerd worden, en ik bracht hem de dag van te voren naar het ziekenhuis. Eigenlijk had hij er om elf uur moeten zijn, maar dat vond hij onzin. Een telefoontje naar de hoofdverpleegkundige, wat kritische vragen van zijn kant, en de verpleegkundige gaf schoorvoetend toe dat einde van de middag ook wel goed was om in te checken. Zo was mijn Hero, loei-irritant voor als je hem moest verzorgen, maar als je goed naar hem luisterde had hij vaak wel gelijk. Hij wilde niet vervelend zijn, hij wilde slechts als mens behandeld worden.
Die middag bracht ik hem dus weg. Samen brachten we nog een aantal uren door op zijn kamer, samen liggend in dat smalle ziekenhuisbed. Knuffelend, kussend, kletsend.
Mijn Lief wilde niet dat ik de volgende ochtend nog zou komen, hij wilde zich altijd mentaal voorbereiden als hij geopereerd moest worden, en dat ging beter alleen. En dus moest ik hem op een gegeven moment toch achter laten daar, in de wetenschap dat de volgende keer dat ik hem zou zien, dat op de IC zou zijn.
Hero zat toen al aan zijn infuuspaal, maar wilde met me meelopen naar buiten. En buiten zag hij hoe donker het al was, en het idee dat ik alleen naar de auto zou lopen, stond hem niks aan. En dus liep hij, met infuuspaal en al, mee..de straat over, naar de parkeerplaats. Mijn beschermheer, mijn ridder met een infuuspaal als zwaard.
Toen ik in de auto zat, wandelde hij terug. Ik keek hem na. Daar liep hij, mijn stoere vent. Zelfs met infuus, kromme rug, en kale kop zag hij er krachtiger, sterker uit dan de meeste mensen die ik ken. Ik zei wel eens dat zijn binnenkant zijn buitenkant was, en dat was zelden zo duidelijk als op dit moment. Zijn wilskracht, zijn "ik", was ongekend sterk en buitengewoon mooi.
Ik keek hem na, en toen hij uit mijn zicht verdwenen was, startte ik de auto en reed stilletjes weg, de parkeerplaats af, de grote weg op. De drukke weg die langs het ziekenhuis loopt.
En daar stond hij, mijn Hero. Als een baken in het licht van een lantaarnpaal, met een brede, lieve grijns op zijn gezicht. Ondanks de drukte leek het alsof alleen hij aanwezig was, zoveel energie straalde hij uit.
Hij wees op mijn auto, en drukte daarna zijn gebalde vuist liefdevol op zijn hart. Zo bleef hij staan, en keek naar mij. En ik wist dat hij het zou redden, deze rotoperatie. Dat ik hem de dag erna weer zou zien. Ik keek hem niet na, hij keek mij na, mijn sterke vent!
De volgende dag zag ik hem inderdaad weer, op de IC. Vol draadjes en plakkers. Asgrauw. Zwak. Stoned. Toen ik binnenkwam opende hij zijn ogen en glimlachtte vluchtig: "Hoe gaat het?". "Hé, ik ben hier voor jou, ik wil weten hoe het met jou gaat..", was mijn antwoord.
"Je lult er weer lekker overheen, lieffie", grinnikte hij, en liet zo merken dat hij dan wel veel bloed verloren mocht hebben, maar niets van zijn scherpte.
Hij was zo sterk. Don't mess with Hero. Die klote-tumor was alleen sterker. Genadelozer. Wreder. Een klein brokje valse cellen in een lijf dat verder geen spoortje valsigheid bezat.
Een jaar geleden. Hero moest geopereerd worden, en ik bracht hem de dag van te voren naar het ziekenhuis. Eigenlijk had hij er om elf uur moeten zijn, maar dat vond hij onzin. Een telefoontje naar de hoofdverpleegkundige, wat kritische vragen van zijn kant, en de verpleegkundige gaf schoorvoetend toe dat einde van de middag ook wel goed was om in te checken. Zo was mijn Hero, loei-irritant voor als je hem moest verzorgen, maar als je goed naar hem luisterde had hij vaak wel gelijk. Hij wilde niet vervelend zijn, hij wilde slechts als mens behandeld worden.
Die middag bracht ik hem dus weg. Samen brachten we nog een aantal uren door op zijn kamer, samen liggend in dat smalle ziekenhuisbed. Knuffelend, kussend, kletsend.
Mijn Lief wilde niet dat ik de volgende ochtend nog zou komen, hij wilde zich altijd mentaal voorbereiden als hij geopereerd moest worden, en dat ging beter alleen. En dus moest ik hem op een gegeven moment toch achter laten daar, in de wetenschap dat de volgende keer dat ik hem zou zien, dat op de IC zou zijn.
Hero zat toen al aan zijn infuuspaal, maar wilde met me meelopen naar buiten. En buiten zag hij hoe donker het al was, en het idee dat ik alleen naar de auto zou lopen, stond hem niks aan. En dus liep hij, met infuuspaal en al, mee..de straat over, naar de parkeerplaats. Mijn beschermheer, mijn ridder met een infuuspaal als zwaard.
Toen ik in de auto zat, wandelde hij terug. Ik keek hem na. Daar liep hij, mijn stoere vent. Zelfs met infuus, kromme rug, en kale kop zag hij er krachtiger, sterker uit dan de meeste mensen die ik ken. Ik zei wel eens dat zijn binnenkant zijn buitenkant was, en dat was zelden zo duidelijk als op dit moment. Zijn wilskracht, zijn "ik", was ongekend sterk en buitengewoon mooi.
Ik keek hem na, en toen hij uit mijn zicht verdwenen was, startte ik de auto en reed stilletjes weg, de parkeerplaats af, de grote weg op. De drukke weg die langs het ziekenhuis loopt.
En daar stond hij, mijn Hero. Als een baken in het licht van een lantaarnpaal, met een brede, lieve grijns op zijn gezicht. Ondanks de drukte leek het alsof alleen hij aanwezig was, zoveel energie straalde hij uit.
Hij wees op mijn auto, en drukte daarna zijn gebalde vuist liefdevol op zijn hart. Zo bleef hij staan, en keek naar mij. En ik wist dat hij het zou redden, deze rotoperatie. Dat ik hem de dag erna weer zou zien. Ik keek hem niet na, hij keek mij na, mijn sterke vent!
De volgende dag zag ik hem inderdaad weer, op de IC. Vol draadjes en plakkers. Asgrauw. Zwak. Stoned. Toen ik binnenkwam opende hij zijn ogen en glimlachtte vluchtig: "Hoe gaat het?". "Hé, ik ben hier voor jou, ik wil weten hoe het met jou gaat..", was mijn antwoord.
"Je lult er weer lekker overheen, lieffie", grinnikte hij, en liet zo merken dat hij dan wel veel bloed verloren mocht hebben, maar niets van zijn scherpte.
Hij was zo sterk. Don't mess with Hero. Die klote-tumor was alleen sterker. Genadelozer. Wreder. Een klein brokje valse cellen in een lijf dat verder geen spoortje valsigheid bezat.
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 10 december 2007 om 13:19
Lieve mimsey... tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel bij het lezen van je stukjes.. Wat een kanjer was jouw Hero.. en wat ben jij een kanjer!
Vorige week is bij mijn schoonvader helaas ook een klomp van die valse krengen geconstateerd. Hij doet me een beetje aan de verhalen jouw Hero denken eerlijk gezegd hoe hij momenteel de behandelingen (en vooruitzichten) ondergaat alhoewel hij gelukkig natuurlijk meer tijd heeft gehad met zijn geliefden dan dat jullie helaas gegund was...
Hij dirigeert, wij volgen .. en krijgen allemaal een lesje liefde en kracht van hem. Hoe verdrietig en mooi tegelijk.
Heel veel liefs voor jullie
Vorige week is bij mijn schoonvader helaas ook een klomp van die valse krengen geconstateerd. Hij doet me een beetje aan de verhalen jouw Hero denken eerlijk gezegd hoe hij momenteel de behandelingen (en vooruitzichten) ondergaat alhoewel hij gelukkig natuurlijk meer tijd heeft gehad met zijn geliefden dan dat jullie helaas gegund was...
Hij dirigeert, wij volgen .. en krijgen allemaal een lesje liefde en kracht van hem. Hoe verdrietig en mooi tegelijk.
Heel veel liefs voor jullie
Computer says nooooo
maandag 10 december 2007 om 14:39
maandag 10 december 2007 om 14:49
Ik moet altijd glimlachen als ik je verhalen lees, de liefde spat er van af, de band tussen jullie het leest zo fijn... En dan aan het end, is er weer die pin in de ballon die het doet knappen. Glimlach weg, Hero weg, geen nieuwe verhalen meer , alleen herinneringen. Ik vind het zo knap dat je van je herinneringen kan genieten, ondanks dat elke dag zo moeilijk is.
Ik hoop trouwens dat je het fijn hebt op je nieuwe werk?
-mevrouw mims-hero's achternaam-
anne
Ik hoop trouwens dat je het fijn hebt op je nieuwe werk?
-mevrouw mims-hero's achternaam-
anne
