Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
donderdag 2 december 2010 om 16:49
annemie, ik zou jouw angst ook hebben, dat er dan niemand komt.... En ik weet niet zo goed wat je ermee moet. Waarom vraag je niet gewoon die ene collega, probeer je erop in te stellen dat alleen zij gedag komt zeggen, en dan zie je het wel....
Ik kon mijn bazen niet bereiken vandaag. Morgen weer proberen. Ik heb helemaal geen angst voor telefoontjes, sms of ander contact, in tegenstelling tot sommigen hier. Gek he.
Kreeg vandaag twee kaarten van mijn afdeling. Die waren elkaar blijkbaar gekruisd. Wel fijn om te bedenken dat er twee mensen onafhankelijk van elkaar hebben besloten dat ik een kaartje verdien. Kreeg er tranen van in mijn ogen.
Ik kon mijn bazen niet bereiken vandaag. Morgen weer proberen. Ik heb helemaal geen angst voor telefoontjes, sms of ander contact, in tegenstelling tot sommigen hier. Gek he.
Kreeg vandaag twee kaarten van mijn afdeling. Die waren elkaar blijkbaar gekruisd. Wel fijn om te bedenken dat er twee mensen onafhankelijk van elkaar hebben besloten dat ik een kaartje verdien. Kreeg er tranen van in mijn ogen.
donderdag 2 december 2010 om 16:52
abc, ik weet niet wat het antwoord is op je vraag. Dat zal de tijd leren. Eerst weer 100% qua tijd aan de slag zijn. Ik vind het erg voorbarig van de ba dat ze er nu al wat over zegt. Het levert me stress op, en dat zou ze moeten weten. Ze kan het ook over een tijdje weer zeggen, als ik weer een beetje op de rit ben. Dan kan ik er beter mee omgaan en er beter over nadenken, ik kan er nu niks mee, het is nog veel te vroeg. En dat stuit me tegen de borst.
donderdag 2 december 2010 om 16:57
HOI allemaal,
Ik heb min of meer voor mezelf ook al besloten dat deze functie niet bij mij past en misschien deed ie dat a niet. ik ga een stapje terug doen en vanuit daar kijken naar iets wat ik echt leuk vind. uiteraard vind ik mijn werk nu ook leuk, maar laten we eerlijk zijn ik denk dat het niemand zijn droombaan is en de mijne dus ook niet. een stapje terug doen scheelt al heel veel voor mij, hoef minder verantwoording af te leggen problemen kan ik doorschuiven enz enz ik denk dat mij dat een stuk rust geeft. die functie heb ik a jaren gedaan en denk dat ik dan echt op mijn plekje zit. uiteraard a ik nu nog niets zeen daarover tegen mijn baas, maar bij een volgend gesprek zal ik eens een balletje opgooien.
Ik wil heel graag iets voor mezelf gaan doen, maar ja heb wel een gezin draaiende te houden moeilijk hoor. ik zou me ook wel om willen aten scholen maar naar wat is weer een vraateken voor me. ik heb nooit geweten wat ik wil doen.
abc, vind het zo rot voor je dat je nu weer bergafwaards gaat. wou dat ik wat voor je kon doen.
annemie, bedankt voor je uitleg mbt emoties.
ik vind het echt lastig. bijvoorbeeld vandaag, met mijn dochter naar school, zij op de slee ik trekken, hartstikke leuk en een lol, dan ben ik dus blij, maar zodra ik de school weer uitloop dan voel ik niets..gewoon vlak. en nu zit ik hier op de bank, iedereen is weer thuis/buitenspelen, ik ben niet boos , niet blij niet verdritig...ik weet het gewoon niet
Ik heb min of meer voor mezelf ook al besloten dat deze functie niet bij mij past en misschien deed ie dat a niet. ik ga een stapje terug doen en vanuit daar kijken naar iets wat ik echt leuk vind. uiteraard vind ik mijn werk nu ook leuk, maar laten we eerlijk zijn ik denk dat het niemand zijn droombaan is en de mijne dus ook niet. een stapje terug doen scheelt al heel veel voor mij, hoef minder verantwoording af te leggen problemen kan ik doorschuiven enz enz ik denk dat mij dat een stuk rust geeft. die functie heb ik a jaren gedaan en denk dat ik dan echt op mijn plekje zit. uiteraard a ik nu nog niets zeen daarover tegen mijn baas, maar bij een volgend gesprek zal ik eens een balletje opgooien.
Ik wil heel graag iets voor mezelf gaan doen, maar ja heb wel een gezin draaiende te houden moeilijk hoor. ik zou me ook wel om willen aten scholen maar naar wat is weer een vraateken voor me. ik heb nooit geweten wat ik wil doen.
abc, vind het zo rot voor je dat je nu weer bergafwaards gaat. wou dat ik wat voor je kon doen.
annemie, bedankt voor je uitleg mbt emoties.
ik vind het echt lastig. bijvoorbeeld vandaag, met mijn dochter naar school, zij op de slee ik trekken, hartstikke leuk en een lol, dan ben ik dus blij, maar zodra ik de school weer uitloop dan voel ik niets..gewoon vlak. en nu zit ik hier op de bank, iedereen is weer thuis/buitenspelen, ik ben niet boos , niet blij niet verdritig...ik weet het gewoon niet
donderdag 2 december 2010 om 17:02
Lief, tot deze week had ik ook helemaal geen probleem met e-mail, telefoon, sms of ander contact met collega's. Of het nou over werk ging, over hoe het met mij was of over andere zaken, het was allemaal geen probleem. Vanaf mijn fg vorige week, waarin we logischerwijs veel over komend jaar gepraat hebben is het me vreselijk aangevlogen.
Kaartjes van collega's deden mij ook heel erg goed. Ik heb ook alle kaartjes en smsjes bewaard. Alleen het kaartje dat standaard na twee weken namens de hele afdeling naar een zieke gestuurd wordt in regelrecht de prullenbak ingegaan. Dat is zo'n onpersoonlijk verplicht kaartje dat ik die niet wou hebben.
De tijd zal het inderdaad moeten uitwijzen of je naar de 100% kan. De ba is er heel vroeg mee om daar conclusies over te trekken, helemaal omdat ze haar conclusie baseert op een ziektegeschiedenis die ze verkeerd interpreteert. Juist een (bedrijfs)arts zou moeten weten dat iemand die midden in een burnout zit geen grote beslissingen over werk of andere ingrijpende dingen moet nemen.
Kaartjes van collega's deden mij ook heel erg goed. Ik heb ook alle kaartjes en smsjes bewaard. Alleen het kaartje dat standaard na twee weken namens de hele afdeling naar een zieke gestuurd wordt in regelrecht de prullenbak ingegaan. Dat is zo'n onpersoonlijk verplicht kaartje dat ik die niet wou hebben.
De tijd zal het inderdaad moeten uitwijzen of je naar de 100% kan. De ba is er heel vroeg mee om daar conclusies over te trekken, helemaal omdat ze haar conclusie baseert op een ziektegeschiedenis die ze verkeerd interpreteert. Juist een (bedrijfs)arts zou moeten weten dat iemand die midden in een burnout zit geen grote beslissingen over werk of andere ingrijpende dingen moet nemen.
donderdag 2 december 2010 om 17:04
Kusje: Ik denk dat je beter gewoon hier mee kan gaan schrijven, je bent van harte welkom. Toffe zit zelf nog midden in het proces, en ik weet niet of ze het aankan, om jouw probleem erbij te hebben. Ik weet inmiddels wel dat Toffe het heel moeilijk vind om te zeggen, zoals wij allemaal. (Sorry Toffe misschien praat ik voor mijn beurt, maar ik waardeer je inmiddels teveel, om dit te zien gebeuren)
Kusje: Het voordeel van hier schrijven is ook dat je verschillende inzichten krijgt.
Kusje: Het voordeel van hier schrijven is ook dat je verschillende inzichten krijgt.
donderdag 2 december 2010 om 17:13
Toffe, ik herken dat heel goed dat je vaak geen gevoel hebt. Ik voel me ook heel vaak vlak. Van sommige dingen weet ik dat ik dat leuk vind en dat doe ik dan ook maar gewoon, maar echt genieten en lol hebben gebeurt me maar zelden. Echte boosheid, verdriet of blijdschap voel ik ook niet bewust. Toen ik begin van de middag dat stukje schreef dat ik mijn privé leven zo veel belangrijker vind dat mijn mijn werk was ik verbaasd over mezelf dat ik blijkbaar toch meer gevoel en emoties heb dan waar ik me bewust van ben.
Qua werk denk ik ook weleens dat ik iets heel anders wil gaan doen, maar ik heb ook geen idee wat. Ik houd van veel aspecten van mijn werk en kan heel goed opschieten met mijn (directe) collega's en toch denk ik wel eens na om iets heel anders te gaan doen. Ik werk nu niet echt met mensen en dat mis ik soms wel, de dingen die ik doe hebben wel gevolgen voor mensen, maar ik heb niet direct contact me ze dus ik kan ze niet helpen. Ik heb tijdens mijn studie op de klantenservice van een winkel gestaan en dan heb je direct persoonlijk contact met mensen en kun je ze (vaak) helpen en dat aspect mis ik weleens in mijn huidige baan.
Qua werk denk ik ook weleens dat ik iets heel anders wil gaan doen, maar ik heb ook geen idee wat. Ik houd van veel aspecten van mijn werk en kan heel goed opschieten met mijn (directe) collega's en toch denk ik wel eens na om iets heel anders te gaan doen. Ik werk nu niet echt met mensen en dat mis ik soms wel, de dingen die ik doe hebben wel gevolgen voor mensen, maar ik heb niet direct contact me ze dus ik kan ze niet helpen. Ik heb tijdens mijn studie op de klantenservice van een winkel gestaan en dan heb je direct persoonlijk contact met mensen en kun je ze (vaak) helpen en dat aspect mis ik weleens in mijn huidige baan.
donderdag 2 december 2010 om 17:17
lief, wat ontzettend leuk voor je dat je kaartjes hebt gekregen van je collega's. En dat je dan bijna in tranen uitbarst, dat is te begrijpen.
annemie, ik wens je veel sterkte en kracht toe morgen op je oude werk. Omdat je er al bijna 2 jaar er uit bent, begrijp ik dat het voor jou een lastige situatie is om dan afscheid te nemen van een aantal collega's. En dat je bang bent, dat zij dan geen tijd voor je zullen hebben. Die angst zou ik zelf ook hebben, maar het zijn angsten die we zelf maken. Want wie zegt dat zij zou zullen doen of denken? Meestal valt het ontzettend mee, hoor. Ik zal morgen aan je denken.
Vanmiddag naar het werk geweest en mijn 'administratieve taken' gedaan. Ik ben geen negatieve instelling om op het werk te komen en doe gewoon mijn ding. De kogel is door de kerk en ben enorm opgelucht. Mijn l.g. heeft al contact gehad met mijn vorige l.g. en die vond het heel dapper en verstandig van mij dat ik die keuze heb gemaakt. Toen hij dat zij, kon ik zo emotioneel worden maar heb t binnen gehouden. Zal volgende week wel even met haar bellen en even bijkletsen. Ik heb er alle vertrouwen in dat er wel ergens anders een plekje voor me is binnen mijn werk.
annemie, ik wens je veel sterkte en kracht toe morgen op je oude werk. Omdat je er al bijna 2 jaar er uit bent, begrijp ik dat het voor jou een lastige situatie is om dan afscheid te nemen van een aantal collega's. En dat je bang bent, dat zij dan geen tijd voor je zullen hebben. Die angst zou ik zelf ook hebben, maar het zijn angsten die we zelf maken. Want wie zegt dat zij zou zullen doen of denken? Meestal valt het ontzettend mee, hoor. Ik zal morgen aan je denken.
Vanmiddag naar het werk geweest en mijn 'administratieve taken' gedaan. Ik ben geen negatieve instelling om op het werk te komen en doe gewoon mijn ding. De kogel is door de kerk en ben enorm opgelucht. Mijn l.g. heeft al contact gehad met mijn vorige l.g. en die vond het heel dapper en verstandig van mij dat ik die keuze heb gemaakt. Toen hij dat zij, kon ik zo emotioneel worden maar heb t binnen gehouden. Zal volgende week wel even met haar bellen en even bijkletsen. Ik heb er alle vertrouwen in dat er wel ergens anders een plekje voor me is binnen mijn werk.
donderdag 2 december 2010 om 17:22
Hoi,
Anniemie, ik waardeer het heel erg dat je voor me op komt en je kent me al een beetje haha.
Kusje88, ik denk idd dat het goed is o hier mee te schrijven. niet dat je me niet mag mailen hoor dat mag altijd, kan ik altijd nog bekijken of ik er iets mee kan of niet. al is het alleem maar om je verhaal helemaal kwijt te kunnen zonder dat het op het net staat.
Ik ben mede door een aantal overvallen in deze siruatie terecht gekomen. hoewel deze overvallen niet op mij waren maar op mijn winkel en mijn team, ik was er dus niet zelf bij, heeft het wel een enorme impact ehad op mij.
maar daarover mail ik je liever als je allew wilt weten, ivm herkenbaarheid enzo.
Anniemie, ik waardeer het heel erg dat je voor me op komt en je kent me al een beetje haha.
Kusje88, ik denk idd dat het goed is o hier mee te schrijven. niet dat je me niet mag mailen hoor dat mag altijd, kan ik altijd nog bekijken of ik er iets mee kan of niet. al is het alleem maar om je verhaal helemaal kwijt te kunnen zonder dat het op het net staat.
Ik ben mede door een aantal overvallen in deze siruatie terecht gekomen. hoewel deze overvallen niet op mij waren maar op mijn winkel en mijn team, ik was er dus niet zelf bij, heeft het wel een enorme impact ehad op mij.
maar daarover mail ik je liever als je allew wilt weten, ivm herkenbaarheid enzo.
donderdag 2 december 2010 om 17:24
Lief: Wat fijn dat je kaartjes gehad heb van je werk, is toch een teken dat ze je niet vergeten en wel waarderen.
Het is misschien niet zo handig dat de ba balletjes opgooit die jiij er nu helemaal niet bij kan hebben, maar het zet je wel aan het denken, en als ze het zou zeggen als jij weer op 95 % staat, zou je er minder voor openstaan. Misschien is dat de strategie die er achter zit?
Abc: Dat verantwoordelijk voelen is zo een bekende, zonder ons loopt toch alles in het honderd?
Wat me weer opvalt is dat je zelf zegt als ik maar terug ben op 80 %. Ik begin je zo zachtjes aan een beetje te kennen, en ik weet zeker dat die 80 % van jou, hetzelfde is als 125 % van een ander.
Toffe: Geeft het een beetje rust, dat de gedachte er mag zijn dat het misschien wel beter is om een stapje terug te doen?
Knap hoor dat je er al aan kan denken, zover was ik pas een maand of vier geleden, dus na anderhalf jaar.
Wat de emoties betreft, ik vind het ook nog moeilijk om het te benoemen. Maar door er af en toe bewust bij stil te staan, dus zoals vanmorgen dat je echt blij bent, en daar (neem ik aan) ook van kan genieten, is dat gewoon een fijn gevoel. Terwijl je er anders misschien kwakkeloos aan voorbij was gegaan.
Kusje: Als eerste een dikke knuffel, heftig meis wat je hebt meegemaakt. Kan me voorstellen dat je hierdoor wel even van je paadje af bent.
Bij mij was er inderdaad sprake van een trauma, waardoor ik regematig van mijn werk verzuimde, maar ik probeerde toch hetzelfde werk in minder tijd te proppen. En ik vond vanmezelf dat ik niet moest zeuren en maar gewoon door moest gaan. Ik legde dus de lat enorm hoog.
Maar is het echt belangrijk of je de sticker burn out krijgt? Als je je herkent in onze verhalen en zelf je verhaal kwijt wil, is het toch goed?
Succes vanavond bij de psych.
Het is misschien niet zo handig dat de ba balletjes opgooit die jiij er nu helemaal niet bij kan hebben, maar het zet je wel aan het denken, en als ze het zou zeggen als jij weer op 95 % staat, zou je er minder voor openstaan. Misschien is dat de strategie die er achter zit?
Abc: Dat verantwoordelijk voelen is zo een bekende, zonder ons loopt toch alles in het honderd?
Wat me weer opvalt is dat je zelf zegt als ik maar terug ben op 80 %. Ik begin je zo zachtjes aan een beetje te kennen, en ik weet zeker dat die 80 % van jou, hetzelfde is als 125 % van een ander.
Toffe: Geeft het een beetje rust, dat de gedachte er mag zijn dat het misschien wel beter is om een stapje terug te doen?
Knap hoor dat je er al aan kan denken, zover was ik pas een maand of vier geleden, dus na anderhalf jaar.
Wat de emoties betreft, ik vind het ook nog moeilijk om het te benoemen. Maar door er af en toe bewust bij stil te staan, dus zoals vanmorgen dat je echt blij bent, en daar (neem ik aan) ook van kan genieten, is dat gewoon een fijn gevoel. Terwijl je er anders misschien kwakkeloos aan voorbij was gegaan.
Kusje: Als eerste een dikke knuffel, heftig meis wat je hebt meegemaakt. Kan me voorstellen dat je hierdoor wel even van je paadje af bent.
Bij mij was er inderdaad sprake van een trauma, waardoor ik regematig van mijn werk verzuimde, maar ik probeerde toch hetzelfde werk in minder tijd te proppen. En ik vond vanmezelf dat ik niet moest zeuren en maar gewoon door moest gaan. Ik legde dus de lat enorm hoog.
Maar is het echt belangrijk of je de sticker burn out krijgt? Als je je herkent in onze verhalen en zelf je verhaal kwijt wil, is het toch goed?
Succes vanavond bij de psych.
donderdag 2 december 2010 om 17:32
Ak: Ik heb nooit bedoelt dat je negatief zou zijn, verre van dat, want als je je niet voor 125 % of meer ingezet zou hebben zou je nu geen bo hebben.
Ik bedoelde dat je van je collega's het etiket negatief opgeplakt kan krijgen, en dat dat soms minder prettig werken is.
Je hebt gelijk dat ik niet voor een ander moet denken, maar vind ik toch best lastig.
Ik bedoelde dat je van je collega's het etiket negatief opgeplakt kan krijgen, en dat dat soms minder prettig werken is.
Je hebt gelijk dat ik niet voor een ander moet denken, maar vind ik toch best lastig.
donderdag 2 december 2010 om 17:32
abc, "gelukkig"herken je het.
Ik doe ook dingen omdat ik weet dat ik het leuk vind. maar ook boos worden bijvoorbeeld. als de kinderen iets doen wat niet mag, dan kan ik daar moeilijk mee omgaan. ik bedoel ik voel geen boosheid ofiets, meer zo iets van ja jammer zeg..maar omdat ik weet dat ik moeder ben ik ik ze terecht moet wijzen word ik soms gewoon wel eens boos. ( het klinkt nu allemaa zwaarder dan ik bedoel hoor, tis gewoon opvoeden natuurlijk) maar heel soms, en dat heb ik deze week al 2 keer gehad, dan word het me gewoon te veel en dan klap ik 1 een keer. van de week bijvoorbeeld mijn jongste wilde niet eten, en normaal denk ja jammer als je honger hebt straks is dat jouw probleem ( kinkt ook weer zwaarder dan het is hoor, maar even voor het idee he) maar van de week ging ik helemaal door het lint....was gewoon wanhopig..ik heb staan koken en zij moet het weer niet, ik doe niets goed ba blabla, woest werd ik en toen heb ik haar bord weg gepakt en wilde het in de keuken zetten, mar toen ik in de keuken was zei mn dochter of mijn man iets waar ik helemaal van flipte ( en ik weet niet eens meer wat) en heb zo dat bord door de keuken gesmeten ( rode kool om mijn witte muur) en ben boos boven gaan zitten. 5 min later was het weer over en hebben dochter en ik huilen sorry gezegt tegen elkaar. heb haar uitgelegd dat het niet aan haar lag enz enz en ales was weer goed. maar op dat moment was ik ook niet echt boos, ik kon het gewoon niet handelen.
Ik vind het dus gewoon heel moeilijk a die emoties enzo.
en ja lol heb ik heus wel, mijn man en ik zijn soms net 2 kleine kinderen hebben de grootste lol om niets, en dan voel ik me echt wel blij enzo, maar als het afgelopen is ben ik ook direct weer vlak. heel verwarrend ook allemaal
Ik doe ook dingen omdat ik weet dat ik het leuk vind. maar ook boos worden bijvoorbeeld. als de kinderen iets doen wat niet mag, dan kan ik daar moeilijk mee omgaan. ik bedoel ik voel geen boosheid ofiets, meer zo iets van ja jammer zeg..maar omdat ik weet dat ik moeder ben ik ik ze terecht moet wijzen word ik soms gewoon wel eens boos. ( het klinkt nu allemaa zwaarder dan ik bedoel hoor, tis gewoon opvoeden natuurlijk) maar heel soms, en dat heb ik deze week al 2 keer gehad, dan word het me gewoon te veel en dan klap ik 1 een keer. van de week bijvoorbeeld mijn jongste wilde niet eten, en normaal denk ja jammer als je honger hebt straks is dat jouw probleem ( kinkt ook weer zwaarder dan het is hoor, maar even voor het idee he) maar van de week ging ik helemaal door het lint....was gewoon wanhopig..ik heb staan koken en zij moet het weer niet, ik doe niets goed ba blabla, woest werd ik en toen heb ik haar bord weg gepakt en wilde het in de keuken zetten, mar toen ik in de keuken was zei mn dochter of mijn man iets waar ik helemaal van flipte ( en ik weet niet eens meer wat) en heb zo dat bord door de keuken gesmeten ( rode kool om mijn witte muur) en ben boos boven gaan zitten. 5 min later was het weer over en hebben dochter en ik huilen sorry gezegt tegen elkaar. heb haar uitgelegd dat het niet aan haar lag enz enz en ales was weer goed. maar op dat moment was ik ook niet echt boos, ik kon het gewoon niet handelen.
Ik vind het dus gewoon heel moeilijk a die emoties enzo.
en ja lol heb ik heus wel, mijn man en ik zijn soms net 2 kleine kinderen hebben de grootste lol om niets, en dan voel ik me echt wel blij enzo, maar als het afgelopen is ben ik ook direct weer vlak. heel verwarrend ook allemaal
donderdag 2 december 2010 om 17:48
Er is weer veel bijgeschreven, heb het wel gelezen maar sla het niet echt op merk ik, sorry. Ik voel me nog niet zo fijn, ben heel wankel en trillerig maar dat komt natuurlijk ook omdat ik vanmorgen alles eruit heb gegooid en daarna alleen nog maar 2 crackertjes heb gegeten. Ga zo even restje boerenkool opbakken, hopelijk voel ik me daarna wat beter. Ga vanavond lekker de finale van Expeditie Robinson kijken in bad, ook een lekker vooruitzicht.
Ik heb vanmiddag mn collega's gemaild. Ik had een kaart van een afdeling waar ik ook een paar uur per maand werk, en volgende week is het jaarlijkse etentje. In deze kaart stond dat ze me misten, en dat, als ik tijd en zin had, van harte welkom ben bij het het etentje. Met naam restaurant en tijdstip. vond ik heel lief! Dus een mailtje gestuurd naar één van hun, dat ik blij was met hun kaart, dat ik het lief vond dat ze aan me dachten voor het etentje, maar dat dat nog even niet gaat lukken. Direct mail terug dat ze dat begrepen.
Toen heb ik ook een mail gestuurd naar mijn 2 directe collega's, van wie ik weet dat ze zich wel zorgen om me maken. Zag hun 5 jaar lang dagelijks, en nu ineens helemaal niet... dus een korte mail gestuurd met hoe het gaat. Dat er langzaamaan wel wat vooruitgang in zit maar dat ik er nog lang niet ben. Ik hoopte natuurlijk dat ze meteen terug zouden mailen, maar helaas... (en daar maak ik me dan stom genoeg weer druk om, terwijl het net zo goed kan zijn dat ze de deur uit waren voor afspraken en het nog niet eens gelezen hebben)
En dan heb ik nog een andere collega gesmst... met haar werk ik niet meer samen, maar ik deed wel veel dingen met haar, zagen elkaar ook wel buiten werktijd. Dan gingen we samen sporten en bleef ik bij haar eten bijvoorbeeld. Niet wekelijks, maar toch, wel goed contact. Ze had me een aantal weken terug een hele lieve kaart gestuurd en daar had ik nooit op gereageerd, dus nu toch maar eens een smsje met een late-dankjewel. Kreeg binnen 2 minuten een sms terug dat ze blij was iets van me te horen en hoe het ging etc. Nog niet op gereageerd, misschien doe ik dat morgen wel even.
Nou een heel verhaal, gaat nergens over, maar wilde het even kwijt, hihih. Ik ben trouwens vanmiddag voor het eerst sinds maandag de deur weer even uit geweest, stukje gewandeld met vriend, was wel even lekker, even een frisse (héle frisse!) neus.
Kusje, ik reageer later even op je ok? Maar voel je welkom om je verhaal te doen....
Ik heb vanmiddag mn collega's gemaild. Ik had een kaart van een afdeling waar ik ook een paar uur per maand werk, en volgende week is het jaarlijkse etentje. In deze kaart stond dat ze me misten, en dat, als ik tijd en zin had, van harte welkom ben bij het het etentje. Met naam restaurant en tijdstip. vond ik heel lief! Dus een mailtje gestuurd naar één van hun, dat ik blij was met hun kaart, dat ik het lief vond dat ze aan me dachten voor het etentje, maar dat dat nog even niet gaat lukken. Direct mail terug dat ze dat begrepen.
Toen heb ik ook een mail gestuurd naar mijn 2 directe collega's, van wie ik weet dat ze zich wel zorgen om me maken. Zag hun 5 jaar lang dagelijks, en nu ineens helemaal niet... dus een korte mail gestuurd met hoe het gaat. Dat er langzaamaan wel wat vooruitgang in zit maar dat ik er nog lang niet ben. Ik hoopte natuurlijk dat ze meteen terug zouden mailen, maar helaas... (en daar maak ik me dan stom genoeg weer druk om, terwijl het net zo goed kan zijn dat ze de deur uit waren voor afspraken en het nog niet eens gelezen hebben)
En dan heb ik nog een andere collega gesmst... met haar werk ik niet meer samen, maar ik deed wel veel dingen met haar, zagen elkaar ook wel buiten werktijd. Dan gingen we samen sporten en bleef ik bij haar eten bijvoorbeeld. Niet wekelijks, maar toch, wel goed contact. Ze had me een aantal weken terug een hele lieve kaart gestuurd en daar had ik nooit op gereageerd, dus nu toch maar eens een smsje met een late-dankjewel. Kreeg binnen 2 minuten een sms terug dat ze blij was iets van me te horen en hoe het ging etc. Nog niet op gereageerd, misschien doe ik dat morgen wel even.
Nou een heel verhaal, gaat nergens over, maar wilde het even kwijt, hihih. Ik ben trouwens vanmiddag voor het eerst sinds maandag de deur weer even uit geweest, stukje gewandeld met vriend, was wel even lekker, even een frisse (héle frisse!) neus.
Kusje, ik reageer later even op je ok? Maar voel je welkom om je verhaal te doen....
donderdag 2 december 2010 om 19:27
Toffe: Je verhaal is zoooo herkenbaar, ik kon ook en soms nog steeds, uit mijn vel springen voor bij wijze een bord rode kool. Je hoeft het ook niet steeds te bagateliseren. En dat je zegt dat je het na vijf minuten huilend weer goed zit te maken met je kind, is hier precies hetzelfde. Terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft, want je hoeft niet van alles verantwoording af te leggen tegenover je kids.
Maar eigenlijk moet je zien te achterhalen waarom dat je zo boos word, want dan kan je er wat mee.
Natuurlijk Ben je niet echt boos, omdat je dochter niet wilt eten, dat is alleen maar de trigger om het er uit te kunnen gooien. Als je dan na gaat denken wat dan wel de reden is, kan je verder. Het werkt trouwens wel het beste als je daar op dat moment of kort daarna over na probeert te denken, omdat je dan nog in die emotie zit.
Marriss: Je moet wel ook lichamelijk goed voor jezelf zorgen hoor. Twee crackertjes is natuurlijk wel heel erg weinig.
Ik vind het wel superknap van je dat je zelf contact gelegd heb met collega's. En dat je je kwetsbaar op durft te stellen door eerlijk te vertellen dat het nog niet helemaal goed gaat met je.
Lekker he die hele frisse neus. ik mocht van de week nog wel zeggen dat we hier nooit zoveel sneeuw hebben, er is vandaag een pak van ongeveer 8 cm gevallen.
Maar eigenlijk moet je zien te achterhalen waarom dat je zo boos word, want dan kan je er wat mee.
Natuurlijk Ben je niet echt boos, omdat je dochter niet wilt eten, dat is alleen maar de trigger om het er uit te kunnen gooien. Als je dan na gaat denken wat dan wel de reden is, kan je verder. Het werkt trouwens wel het beste als je daar op dat moment of kort daarna over na probeert te denken, omdat je dan nog in die emotie zit.
Marriss: Je moet wel ook lichamelijk goed voor jezelf zorgen hoor. Twee crackertjes is natuurlijk wel heel erg weinig.
Ik vind het wel superknap van je dat je zelf contact gelegd heb met collega's. En dat je je kwetsbaar op durft te stellen door eerlijk te vertellen dat het nog niet helemaal goed gaat met je.
Lekker he die hele frisse neus. ik mocht van de week nog wel zeggen dat we hier nooit zoveel sneeuw hebben, er is vandaag een pak van ongeveer 8 cm gevallen.
donderdag 2 december 2010 om 19:41
Je hebt helemaal gelijk Annemie, als je zegt dat mijn 80% voor een andere al ruim 100% is. Ik weet wel dat ik misbaar ben, maar ik merk ook dat ik elke keer als ik met het nieuwe project bezig ben dat ik dan toch aan dingen denk waar degene die er nu mee bezig is niet aan gedacht heeft en wat toch wel veel invloed heeft op de doorlooptijd en kosten van het project. Dan maak ik me daar toch wel zorgen over eerlijk gezegd. Eigenlijk mag ik me nog helemaal niet met dat project bezig houden, maar ik vind het heel moeilijk om de vragen die ik krijg te negeren en te zeggen dat ze aan mijn baas moeten vragen of ik daar over mee mag denken. Volgende keer dat ik baas spreek zal ik hier ook eens over beginnen en mijn zorgen over het verloop van het project met hem delen. Misschien kan hij me geruststellen of kan hij nog actie ondernemen nav mijn bevindingen.
Marriss, gewoon een verhaal dat je kwijt wilt hoeft niet bijzonder te zijn hoor. Jij wilt het kwijt en dan is het goed. Fijn dat je zulke lieve reacties krijgt van je collega's en degenen die nog niet gereageerd hebben hebben je mail vast nog niet gelezen.
Kusje, met dat wat ik weet over burnout en overspannen zou ik jouw situatie eerder als overspannen willen beschrijven. Maar ik ben geen psych en wat voor labeltje er ook door wie dan ook op geplakt wordt, als jij je herkent in onze verhalen en je eigen verhaal met ons wilt delen, ben je van harte welkom. Hoe was het bij de psych?
Ak, fijn dat het zo lekker ging op je werk en dat je er geen slechte gevoelens aan over houdt. Hopelijk kan je oude lg iets voor je betekenen bij de overplaatsing naar een andere locatie.
Toffe, opvoeden lijkt me sowieso heel moeilijk en zonder gevoel wordt het nog veel lastiger. Een keer uit je vel springen is niet zo erg, je hebt het uitgepraat en samen uitgehuild en dat moet een keer kunnen. Rode kool vlekken op je witte muur is dan weer minder. Heb je die vlekken weg kunnen krijgen? Hoe is het eigenlijk met je sport, ga je nog vaak naar de sportschool?
Marriss, gewoon een verhaal dat je kwijt wilt hoeft niet bijzonder te zijn hoor. Jij wilt het kwijt en dan is het goed. Fijn dat je zulke lieve reacties krijgt van je collega's en degenen die nog niet gereageerd hebben hebben je mail vast nog niet gelezen.
Kusje, met dat wat ik weet over burnout en overspannen zou ik jouw situatie eerder als overspannen willen beschrijven. Maar ik ben geen psych en wat voor labeltje er ook door wie dan ook op geplakt wordt, als jij je herkent in onze verhalen en je eigen verhaal met ons wilt delen, ben je van harte welkom. Hoe was het bij de psych?
Ak, fijn dat het zo lekker ging op je werk en dat je er geen slechte gevoelens aan over houdt. Hopelijk kan je oude lg iets voor je betekenen bij de overplaatsing naar een andere locatie.
Toffe, opvoeden lijkt me sowieso heel moeilijk en zonder gevoel wordt het nog veel lastiger. Een keer uit je vel springen is niet zo erg, je hebt het uitgepraat en samen uitgehuild en dat moet een keer kunnen. Rode kool vlekken op je witte muur is dan weer minder. Heb je die vlekken weg kunnen krijgen? Hoe is het eigenlijk met je sport, ga je nog vaak naar de sportschool?
donderdag 2 december 2010 om 19:45
Ik ben echt traag vandaag met typen, elke keer als ik een bericht getikt heb staat er minstens één nieuwe reactie tussen. Hier vandaag nog zeer weinig sneeuw, vanmorgen is een heel klein beetje gevallen, maar meer dan een halve centimeter ligt er nog niet. Het was vanmorgen wel heel glad, toen ik van de fysio naar huis reed stond ik echt maar net op tijd stil op een t-splitsing. Ik zag mezelf an bijna in de sloot erachter liggen. Ik reed echt niet hard en begon al heel vroeg met remmen, maar ik reed gewoon door. Door de abs (?) bleven de banden wel rollen en blokkeerden niet, maar vond het best eng.
donderdag 2 december 2010 om 20:41
Kusje, de psych moet jou even leren kennen he, voordat ze/hij je kan helpen. Probeer open te staan voor een kennismaking. Een psychische behandeling is niet in een uurtje klaar, dat duurt lang. Als jij je ellendig en k*t voelt, dan is daar een oorzaak voor, en alleen voor ellendig en k*t is geen behandeling mogelijk. Ze moet eerst weten wat de gevolgen bij jou zijn, van de overval, van wel of niet teveel werk, waar komt die overbelasting vandaan?
Als jij niet in staat bent om te werken, dan ben je ziek trouwens. Je zegt dat je aan het opbouwen bent, ben je al volledig ziekgemeld geweest dan? Of gedeeltelijk?
Ik denk dat voorstellen om je ziek te melden niet echt de gangbare gang van zaken is. Ziekte stel je niet voor, dat overkomt je en daar valt niet over te discussieren. Drukte of niet.
Als jij niet in staat bent om te werken, dan ben je ziek trouwens. Je zegt dat je aan het opbouwen bent, ben je al volledig ziekgemeld geweest dan? Of gedeeltelijk?
Ik denk dat voorstellen om je ziek te melden niet echt de gangbare gang van zaken is. Ziekte stel je niet voor, dat overkomt je en daar valt niet over te discussieren. Drukte of niet.
donderdag 2 december 2010 om 20:58
Kusje: Ik ben het volledig met Lief eens, een intake met een psych is inderdaad niets anders dan kennismaken met elkaar. Het is logisch dat ze je nog geen tips kan geven, want wat voor de een super werkt kan voor dan ander juist averrechts zijn. Bij mij was het pas na een gesprek of vijf, dat ik het idee had dat ik er wel eens wat aan zou kunnen hebben.
Constant nep doen ken ik wel heel goed, ik had ook een perfect passend masker, aan de buitenkant zag niemand dat ik het niet trok, maar als ik alleen was, en het masker ging af, was ik een wrak.
Wat ik lees in je post, is dat je continu opzoek bent naar iets of iemand die het stuur van je overneemt. Je bent zo op, dat je keihard op zoek bent naar iemand die voor je zorgt, en de beslissingen neemt. Maar er is er maar een die een beslissing kan nemen en dat ben jij. Als jij voelt dat je het niet trekt, en dat je op de bodem aangekomen bent, ben jij de enige die de beslissing kan nemen om je ziek te melden.
En druk of niet druk dat moet een baas accepteren, niemand is onmisbaar.
Wil je ons vertellen wat vooral de klachten zijn waar je nu tegenaan loopt?
Constant nep doen ken ik wel heel goed, ik had ook een perfect passend masker, aan de buitenkant zag niemand dat ik het niet trok, maar als ik alleen was, en het masker ging af, was ik een wrak.
Wat ik lees in je post, is dat je continu opzoek bent naar iets of iemand die het stuur van je overneemt. Je bent zo op, dat je keihard op zoek bent naar iemand die voor je zorgt, en de beslissingen neemt. Maar er is er maar een die een beslissing kan nemen en dat ben jij. Als jij voelt dat je het niet trekt, en dat je op de bodem aangekomen bent, ben jij de enige die de beslissing kan nemen om je ziek te melden.
En druk of niet druk dat moet een baas accepteren, niemand is onmisbaar.
Wil je ons vertellen wat vooral de klachten zijn waar je nu tegenaan loopt?
donderdag 2 december 2010 om 21:03
