Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
zondag 22 augustus 2010 om 01:03
He TO eerst even een
Ik heb op dit moment een burn-out, je klachten komen wel overeen met die van mij (wel andere situatie)
Ik heb na de zoveelste huilbui een afspraak gemaakt met mijn h.a. die heeft mij toen aangeraden rust te nemen, heb ook slaapmedicatie gekregen zodat ik eindelijk eens goed mn rust kon pakken! Tevens doorverwijzing gevraagd voor de psychologe wat in mij geval wel helpt.
Tegen mijn werkgever heb ik aangegeven dat het niet meer ging (wist al van de situatie af, ook dat ik een afspraak had met de h.a.) aangegeven dat de h.a. had gezegd dat ik mijn rust moest pakken en dat ik niet kwam werken verlopig en eerst alles op een rijtje wilde zetten.
Mijn werkgever is daar wel goed mee omgegaan, ze hebben me de eerste week helemaal met rust gelaten, na die week een paar keer gesprekken gehad op het werk en bij de arbo.. ben afgelopen week na 6 weken thuis zitten weer begonnen met 2 halve dagen werken, en ik merk dat ik het ook echt rustig moet opbouwen omdat ik nog weinig energie heb... h.a., psycholoog, arbo maar ook mijn werkgever houden me goed in de gaten dat ik niet te snel ga.. dus wat dat betreft heb ik getroffen hoe ''relaxed'' mijn werkgever ermee omgaat!
Ik moet zeggen dat de rust mij wel goed doet, ik heb heeeel veel geslapen (had ik echt nodig) en voor mijzelf alles op een rijtje gezet, ook gesprekken gehad (nog steeds) bij de psycholoog.
Ik ben er nog lang niet, maar ben wel goed op weg.
Dus ik raad je ook zeker aan om in gesprek te gaan met je h.a. en zijn raad ook op te volgen, gooi alles eruit en hou je niet in! Misschien een idee om ook een keer met een psycholoog te gaan praten, die kan je helpen met het verwerken van bijv. de overval.
Ik was net als jij, ik wilde mijn collega's en werkgever ook niet teleurstellen maar soms moet je aan jezelf denken!! Sterkte TO
Ow tegen de h.a. gezegd hoe de situatie in elkaar zat: Emotioneel, niet goed slapen, bijna niet eten, geen concentratie, snel opgefokt zijn, niet lekker in me vel zitten, etc.
Tegen leidinggevende: niet veel, gezegd dat ik een gesprek had gehad met de h.a. dat ik een burn-out had en dat ik verlopig niet kwam werken en als hij meer info wilde hij contact kon opnemen met mijn h.a. (maar moet ik wel zeggen dat ze al van mijn situatie af wisten)
Ik heb op dit moment een burn-out, je klachten komen wel overeen met die van mij (wel andere situatie)
Ik heb na de zoveelste huilbui een afspraak gemaakt met mijn h.a. die heeft mij toen aangeraden rust te nemen, heb ook slaapmedicatie gekregen zodat ik eindelijk eens goed mn rust kon pakken! Tevens doorverwijzing gevraagd voor de psychologe wat in mij geval wel helpt.
Tegen mijn werkgever heb ik aangegeven dat het niet meer ging (wist al van de situatie af, ook dat ik een afspraak had met de h.a.) aangegeven dat de h.a. had gezegd dat ik mijn rust moest pakken en dat ik niet kwam werken verlopig en eerst alles op een rijtje wilde zetten.
Mijn werkgever is daar wel goed mee omgegaan, ze hebben me de eerste week helemaal met rust gelaten, na die week een paar keer gesprekken gehad op het werk en bij de arbo.. ben afgelopen week na 6 weken thuis zitten weer begonnen met 2 halve dagen werken, en ik merk dat ik het ook echt rustig moet opbouwen omdat ik nog weinig energie heb... h.a., psycholoog, arbo maar ook mijn werkgever houden me goed in de gaten dat ik niet te snel ga.. dus wat dat betreft heb ik getroffen hoe ''relaxed'' mijn werkgever ermee omgaat!
Ik moet zeggen dat de rust mij wel goed doet, ik heb heeeel veel geslapen (had ik echt nodig) en voor mijzelf alles op een rijtje gezet, ook gesprekken gehad (nog steeds) bij de psycholoog.
Ik ben er nog lang niet, maar ben wel goed op weg.
Dus ik raad je ook zeker aan om in gesprek te gaan met je h.a. en zijn raad ook op te volgen, gooi alles eruit en hou je niet in! Misschien een idee om ook een keer met een psycholoog te gaan praten, die kan je helpen met het verwerken van bijv. de overval.
Ik was net als jij, ik wilde mijn collega's en werkgever ook niet teleurstellen maar soms moet je aan jezelf denken!! Sterkte TO
Ow tegen de h.a. gezegd hoe de situatie in elkaar zat: Emotioneel, niet goed slapen, bijna niet eten, geen concentratie, snel opgefokt zijn, niet lekker in me vel zitten, etc.
Tegen leidinggevende: niet veel, gezegd dat ik een gesprek had gehad met de h.a. dat ik een burn-out had en dat ik verlopig niet kwam werken en als hij meer info wilde hij contact kon opnemen met mijn h.a. (maar moet ik wel zeggen dat ze al van mijn situatie af wisten)
zondag 22 augustus 2010 om 01:04
Misschien is het nog geen gek idee om deze tekst uit te printen en mee te nemen naar je huisarts. Je hebt het denk ik heel helder uiteengezet .
Geen ervaring hier, dus daar kan ik je niet mee helpen.
Veel succes met de stap naar je huisarts. En sterkte op de dagen dat je nog gaat werken. Een 'dierentuin' klinkt als regelrechte horror voor mij
Geen ervaring hier, dus daar kan ik je niet mee helpen.
Veel succes met de stap naar je huisarts. En sterkte op de dagen dat je nog gaat werken. Een 'dierentuin' klinkt als regelrechte horror voor mij
zondag 22 augustus 2010 om 10:04
TO, dat is een moeilijke situatie, neem alsjeblieft je klachten net zo serieus als je ze bij een ander zou nemen.
Ik ben een keer zeer burned out geraakt, dus ik herken wat je schrijft. En maar huilen, en tussendoor denken 'maar ik heb een leuk leven' en daarna 'maar die en die moet dood'. Sterke wisselende emoties.
Destijds was ik eindverantwoordelijk voor een project. De deadline ervan vond ik belangrijker dan mijn gezondheid (want daar gaat het hier om, het is meer dan zomaar moe of niet kunnen doorzetten). Eerst die deadline halen (vergelijk: jouw paar weken nog) dan mocht ik pas een dag vrij nemen van mezelf. Want ik wilde trouw zijn aan gemaakte afspraken en iedereen zette zich in dus ik ook, en ik zeker want ik enzovoort. Redeneringen die geheel negeerden dat een mens gewoon OP kan zijn. Uitgeput door gedoe waarvan je op het moment nog niet begrijpt hoe diep het in je zit.
Dankzij streng toespreken van mijn toenmalige vriend meldde ik me ziek. Met verontschuldigingen ook nog.
De huisarts begreep het.
De GAK-arts zei: Gaat u alstublieft leuke dingen doen. (ik vroeg: kunt u daarvan een voorbeeld geven)
Het project werd door iemand anders opgepakt en kwam af. Een paar dagen later bleek helemaal niet erg te zijn.
Ik moest van alles huilen. En ik bood voor van alles mijn verontschuldigingen aan.
Iedereen begreep dat ik op was, behalve ikzelf.
Na een tijdje besloot ik liever een andere baan te willen en dat lukte. (ik vat hier het herstelproces even heel kort samen).
Wat TO beschrijft, is eigenlijk een lange periode van aanhoudende en stijgende spanning. Die overvallen alleen al... dat onvoorspelbare moment waarop een gek kan binnenkomen die jou neerschiet. TO, er hebben mensen voor minder ontslag genomen hoor! En dan nu de dierentuin. Geen verbetering en daarbij de spanningen van een nieuw filiaal.
Je kunt alles als leuk benoemen, maar jij klinkt alsof je op bent. Hoe vreselijk het ook is. En ja, ook als je naar de supermarkt kunt lopen en terug naar huis, dan kun je nog op zijn. Alle symptomen wijzen erop.
Dus, wat Twinkeling al zegt, de openingspost meenemen, of voor jezelf omwerken tot lijstje, dan weet je ook als je daar zit nog dat er echt iets aan de hand is.
Ziekmelden: telefoon en mail (dan weet je zeker dat je het gedaan hebt). Zeggen dat je niet in staat bent erover te praten, en doorverwijzen naar huisarts.
Huisarts bellen en spoedafspraak.
Dan proberen te voelen wat je nodig hebt. Het is helemaal niet erg als dat een tijdje duurt.
Je komt er vast weer uit. Het is nu even moeilijk maar met ziekmelden en zo heb je de eerste stap naar herstel weer gezet, zodat je straks een sterkere versie van jezelf bent.
Ik ben een keer zeer burned out geraakt, dus ik herken wat je schrijft. En maar huilen, en tussendoor denken 'maar ik heb een leuk leven' en daarna 'maar die en die moet dood'. Sterke wisselende emoties.
Destijds was ik eindverantwoordelijk voor een project. De deadline ervan vond ik belangrijker dan mijn gezondheid (want daar gaat het hier om, het is meer dan zomaar moe of niet kunnen doorzetten). Eerst die deadline halen (vergelijk: jouw paar weken nog) dan mocht ik pas een dag vrij nemen van mezelf. Want ik wilde trouw zijn aan gemaakte afspraken en iedereen zette zich in dus ik ook, en ik zeker want ik enzovoort. Redeneringen die geheel negeerden dat een mens gewoon OP kan zijn. Uitgeput door gedoe waarvan je op het moment nog niet begrijpt hoe diep het in je zit.
Dankzij streng toespreken van mijn toenmalige vriend meldde ik me ziek. Met verontschuldigingen ook nog.
De huisarts begreep het.
De GAK-arts zei: Gaat u alstublieft leuke dingen doen. (ik vroeg: kunt u daarvan een voorbeeld geven)
Het project werd door iemand anders opgepakt en kwam af. Een paar dagen later bleek helemaal niet erg te zijn.
Ik moest van alles huilen. En ik bood voor van alles mijn verontschuldigingen aan.
Iedereen begreep dat ik op was, behalve ikzelf.
Na een tijdje besloot ik liever een andere baan te willen en dat lukte. (ik vat hier het herstelproces even heel kort samen).
Wat TO beschrijft, is eigenlijk een lange periode van aanhoudende en stijgende spanning. Die overvallen alleen al... dat onvoorspelbare moment waarop een gek kan binnenkomen die jou neerschiet. TO, er hebben mensen voor minder ontslag genomen hoor! En dan nu de dierentuin. Geen verbetering en daarbij de spanningen van een nieuw filiaal.
Je kunt alles als leuk benoemen, maar jij klinkt alsof je op bent. Hoe vreselijk het ook is. En ja, ook als je naar de supermarkt kunt lopen en terug naar huis, dan kun je nog op zijn. Alle symptomen wijzen erop.
Dus, wat Twinkeling al zegt, de openingspost meenemen, of voor jezelf omwerken tot lijstje, dan weet je ook als je daar zit nog dat er echt iets aan de hand is.
Ziekmelden: telefoon en mail (dan weet je zeker dat je het gedaan hebt). Zeggen dat je niet in staat bent erover te praten, en doorverwijzen naar huisarts.
Huisarts bellen en spoedafspraak.
Dan proberen te voelen wat je nodig hebt. Het is helemaal niet erg als dat een tijdje duurt.
Je komt er vast weer uit. Het is nu even moeilijk maar met ziekmelden en zo heb je de eerste stap naar herstel weer gezet, zodat je straks een sterkere versie van jezelf bent.
zondag 22 augustus 2010 om 10:12
zondag 22 augustus 2010 om 10:52
Hallo allemaal,
bedankt voor de reacties en tips.
Heb ontzettend slecht geslapen, ik lig maar te malen en te piekeren. Ik moet vandaag werken en zie er heel erg tegenop.
Ik weet het beste zou zijn om me nu ziek te melden maar dat kan ik nog niet..stom he. morgen ben ik vrij en ik ga een afspraak maken met mijn huisarts. Ook ga ik morgen mijn leidinggevende bellen of mailen. Ik denk, weet bijna wel zeker dat ik niet in staat ben om te bellen, want als ik er al aan denk zit ik weer te janken.
Is het normaal dat je dit niet aan ziet komen of dit niet wil zien?
Ik weet dat het afgelopen jaar heel zwaar was, maar steeds dacht ik het komt wel goed,, ben gewoon moe. Maar nu ineens afgelopen week....ik ben gewoon echt helemaal op.
Ik kan niet eens normaal meer typen, maak spelfouten en kan mijn handen niet stil houden.
Krijg je medicijnen van de huisarts als je een burn out hebt? Ik hou eigenlijk helemaal niet van pillen slikken, maar ja als het helpt dan moet je soms wel he.
Hoe is het verloop gegaan bij jullie met de arbo en jullie leiding gevende?
Bij mijn arbo is het normaal dat je regelmatig contact hebt als je ziek bent, ligt er ook aan wat je hebt. Bijvoorbeeld bij een griep gaan ze je dagelijks bellen en bij een wat langere ziekte periode wekelijks..ik moet daar niet aan denken.
Dit hier allemaal op te schrijven helpt me wel om het echt te maken zeg maar, niet meer ontkennen. Ik bedoel het is nou niet iets waar je mee te koop loopt, tenminste ik niet. Ik praat er uiteraard wel over met mijn man, maar verder niemand. En dan blijf je toch de schijn ophouden tegenover de rest.
En dat is ook zo vreselijk vermoeiend,doenof er niets aan de hand is, ook op werk gewoon doen wat je moet doen.
nou ik ga nu naar mijn werk, ik lees vanavond wel weer als ik thuis ben.
bedankt allemaal
bedankt voor de reacties en tips.
Heb ontzettend slecht geslapen, ik lig maar te malen en te piekeren. Ik moet vandaag werken en zie er heel erg tegenop.
Ik weet het beste zou zijn om me nu ziek te melden maar dat kan ik nog niet..stom he. morgen ben ik vrij en ik ga een afspraak maken met mijn huisarts. Ook ga ik morgen mijn leidinggevende bellen of mailen. Ik denk, weet bijna wel zeker dat ik niet in staat ben om te bellen, want als ik er al aan denk zit ik weer te janken.
Is het normaal dat je dit niet aan ziet komen of dit niet wil zien?
Ik weet dat het afgelopen jaar heel zwaar was, maar steeds dacht ik het komt wel goed,, ben gewoon moe. Maar nu ineens afgelopen week....ik ben gewoon echt helemaal op.
Ik kan niet eens normaal meer typen, maak spelfouten en kan mijn handen niet stil houden.
Krijg je medicijnen van de huisarts als je een burn out hebt? Ik hou eigenlijk helemaal niet van pillen slikken, maar ja als het helpt dan moet je soms wel he.
Hoe is het verloop gegaan bij jullie met de arbo en jullie leiding gevende?
Bij mijn arbo is het normaal dat je regelmatig contact hebt als je ziek bent, ligt er ook aan wat je hebt. Bijvoorbeeld bij een griep gaan ze je dagelijks bellen en bij een wat langere ziekte periode wekelijks..ik moet daar niet aan denken.
Dit hier allemaal op te schrijven helpt me wel om het echt te maken zeg maar, niet meer ontkennen. Ik bedoel het is nou niet iets waar je mee te koop loopt, tenminste ik niet. Ik praat er uiteraard wel over met mijn man, maar verder niemand. En dan blijf je toch de schijn ophouden tegenover de rest.
En dat is ook zo vreselijk vermoeiend,doenof er niets aan de hand is, ook op werk gewoon doen wat je moet doen.
nou ik ga nu naar mijn werk, ik lees vanavond wel weer als ik thuis ben.
bedankt allemaal
zondag 22 augustus 2010 om 13:03
Pfff meis , als eerste een hele dikke . Wat maak je jezelf het ontzettend moeilijk op het moment. Helaas weet ik uit ervaring waar je het over hebt
. Ik was ook zo iemand die koste wat kost de schijn op wilde houden, ik was niet gek en een ander kan het ook dus ik moest het ook kunnen. Totdat ik volledig op mijn bek ging. (grof gezegd, maar dat is de enige uitdrukking die de lading een beetje dekt). Het gevoel van zo ontzettend moe zijn dat je zelfs niet meer kan denken of normaal een stukje kunnen typen klinkt idd erg bekent.
En weet je wat eigenlijk het ergste was iedereen wist het dat ik een burnout had behalve ik. Mijn leidinggevende heeft mij zelf naar huis gestuurd, omdat ik idd iedere keer tijdens een gesprek in huilen uitbarste. (werkte er toen 5 jaar was nog niet eerder gebeurd). Ook kreeg ik behoorlijk ernstige lichamelijke klachten.
Ik ben naar de huisarts gegaan, mijn verhaal gedaan, en die heeft me doorgestuurd naar een goede psycholoog. In het begin heb ik wel even medicijnen gekregen om goed te kunnen slapen.
'
Ik ben nu al een aantal maanden bezig met gesprekstherapie, en sinds kort ook met psycho motore therapie, het geeft me inzicht en helpt me om mijn grenzen te leren kennen en te handhaven, want dat was een van mijn grootste problemen, ik wilde iedereen te vriend houden.
Sinds een week of drie en ik op arbeidstherapeutische basis weer een paar uurtjes per week aan het werk, en ik merk dat het echt de goede kant op gaat, natuurlijk heb ik nog best regelmatig last van een rotdag, maar de goede dagen gaan overheersen. Het kost alleen vreselijk veel tijd.
Mijn werk heeft mij het afgelopen jaar heel erg gesteund, het was zelfs zo dat ik na twee maanden zelf heel graag wilde gaan werken, maar ik kreeg geen toestemming van de arbo, en ook mijn baars raadde het me heel erg af. Ik was daar toen absoluut niet blij mee, want thuis zitten was echt niks voor mij. Nu ik er op terug kijk ben ik er alleen maar heel erg blij mee, het had denk ik niet goed gekomen als ik toen al aan het werk was gegaan.
Heel veel sterkte, en blijf het hier lekker van je afschrijven, als je nog vragen heb stel ze gerust.
groetjes Annemie
. Ik was ook zo iemand die koste wat kost de schijn op wilde houden, ik was niet gek en een ander kan het ook dus ik moest het ook kunnen. Totdat ik volledig op mijn bek ging. (grof gezegd, maar dat is de enige uitdrukking die de lading een beetje dekt). Het gevoel van zo ontzettend moe zijn dat je zelfs niet meer kan denken of normaal een stukje kunnen typen klinkt idd erg bekent.
En weet je wat eigenlijk het ergste was iedereen wist het dat ik een burnout had behalve ik. Mijn leidinggevende heeft mij zelf naar huis gestuurd, omdat ik idd iedere keer tijdens een gesprek in huilen uitbarste. (werkte er toen 5 jaar was nog niet eerder gebeurd). Ook kreeg ik behoorlijk ernstige lichamelijke klachten.
Ik ben naar de huisarts gegaan, mijn verhaal gedaan, en die heeft me doorgestuurd naar een goede psycholoog. In het begin heb ik wel even medicijnen gekregen om goed te kunnen slapen.
'
Ik ben nu al een aantal maanden bezig met gesprekstherapie, en sinds kort ook met psycho motore therapie, het geeft me inzicht en helpt me om mijn grenzen te leren kennen en te handhaven, want dat was een van mijn grootste problemen, ik wilde iedereen te vriend houden.
Sinds een week of drie en ik op arbeidstherapeutische basis weer een paar uurtjes per week aan het werk, en ik merk dat het echt de goede kant op gaat, natuurlijk heb ik nog best regelmatig last van een rotdag, maar de goede dagen gaan overheersen. Het kost alleen vreselijk veel tijd.
Mijn werk heeft mij het afgelopen jaar heel erg gesteund, het was zelfs zo dat ik na twee maanden zelf heel graag wilde gaan werken, maar ik kreeg geen toestemming van de arbo, en ook mijn baars raadde het me heel erg af. Ik was daar toen absoluut niet blij mee, want thuis zitten was echt niks voor mij. Nu ik er op terug kijk ben ik er alleen maar heel erg blij mee, het had denk ik niet goed gekomen als ik toen al aan het werk was gegaan.
Heel veel sterkte, en blijf het hier lekker van je afschrijven, als je nog vragen heb stel ze gerust.
groetjes Annemie
zondag 22 augustus 2010 om 14:49
Heel herkenbaar Toffe, ik zit in een soortgelijke situatie.
Hier stond een enorm lang verhaal, niet te lezen voor jullie denk ik. Korte samenvatting: al twee jaar enorme druk(te) op het werk en steeds minder mensen om meer werk te doen. Normale bezetting bij ons is vier fulltimers, we zijn al anderhalf jaar maar met zijn drieen en de komende vier maanden ivm zwangerschapsverlof van een van de collega's maar met zijn tweeen. Mijn collega en ik die overgebleven zijn hebben beide nog een enorme hoeveelheid vakantieuren staan die op moeten, dus we zullen beide gemiddeld maar vier dagen per week kunnen werken de rest van het jaar.
Ik heb al tijden last van de stress en de drukte wat zich uit in veel huilen (gelukkig meestal thuis, tot nu toe een ker op mijn werk gebeurd) en thuis enorm futloos omdat al mijn energie in mijn werk gaat zitten. Als gevolg van medicijngebruik ivm chronische ziekte heb ik al minder energie dan gezonde mensen. Ik heb constant drukte in mijn hoofd met alles wat er nog moet gebueren, kan niet loslaten wat er is gebeurd en kan me niet meer focussen op een ding of ontspannen. Ik had al meerdere keren op het punt gestaan om naar de huisarts te gaan of om me ziek te melden. Ivm (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel heb ik dat niet gedaan. De laatste keer dat ik voor controle in het ziekenhuis was heb ik dit uiteindelijk aan mijn arts verteld en die constateerde een burnout en adviseerde me naar de huisarts te gaan en een doorverwijzing te vragen iemand in de buurt van mijn woonplaats. Ik ben dus uiteindelijk wel naar de huisarts gegaan en heb een doorverwijzing gekregen naar een psycholoog. Ik heb me toen niet ziekgemeld (leidinggevende en 1 collega hadden toen vakantie, ik zat alleen met zwangere collega, ik kon haar er niet alleen voor laten opdraaien en heb de dagen afgeteld to mijn eigen vakantie. Uiteindelijk heb ik die vakantie twee dagen vervroegd, ik was helemaal op).
Ik ben nu een keer bij de psycholoog geweest en moet morgen weer. Ik zie er enorm tegenop, de vorige keer begon ze over zijn overgewicht toen ik zie dat ik moe was en weinig energie had en daar bleef ze maar over doorgaan. Dat is echter mijn probleem helemaal niet en dat wil ik haar morgen proberen duidelijk te maken. Ik heb mijn hele leven al overgewicht en heb al jaren weinig energie door ziekte en medicijnen dus dat ben ik wel gewend. Het probleem is dat ik mijn werk en mijn agenda niet los kan laten in mijn hoofd en niet kan ontspannen.
Maar hoewel ik normaal niet op mijn mondje gevallen ben vind ik het heel moelijk om bij een psycoloog, arts of leidinggevende helemaal eerlijk te zijn over wat ik vind en voel.
Dinsdag is mijn vakantie afgelopen en moet ik weer aan het werk. Mijn leidinggevende weet dat ik al langer niet lekker in mijn vel zit en last heb van stress. We hebben daar al vaker gesprekken over gehad en hij heeft me ook wel geprobeerd te helpen, maar weet ook niet echt wat hij er mee aan moet. Ik heb hem een mail gestuurd met daarin de conclusie van mijn arts en dat ik een verwijzing naar de psycholoog heb gekregen. Voor dinsdag heb ik een afspraak met hem gepland om hierover te praten.
De afgelopen weken vakantie hebben er voor gezorgd dat ik na ruim twee weken eindelijk begon te onstspannen tot op het moment dat het al weer vrijdag was en ik dus bijna weer aan het werk moest. Sinds vrijdag heb ik dus alweer hoofdpijn, slaap ik onrustig en droom ik heel veel. Ik weet nu dus helemaal zeker dat het werkgerelateerd is en ik wil me niet weer zo voelen als voor de vakantie. Ik weet alleen nog niet hoe ik dat moet voorkomen.
Het is toch weer een heel lang verhaal geworden. Ik laat het toch maar staan. Ik ben blij dat ik het een keer opgeschreven heb (ik durfde niet in te breken in een lang lopend topic en dit relatief nieuwe topic was een mooie kans om het van me af te schrijven en hopelijk contact te krijgen met iemand die in dezelfde fase zit).
Hier stond een enorm lang verhaal, niet te lezen voor jullie denk ik. Korte samenvatting: al twee jaar enorme druk(te) op het werk en steeds minder mensen om meer werk te doen. Normale bezetting bij ons is vier fulltimers, we zijn al anderhalf jaar maar met zijn drieen en de komende vier maanden ivm zwangerschapsverlof van een van de collega's maar met zijn tweeen. Mijn collega en ik die overgebleven zijn hebben beide nog een enorme hoeveelheid vakantieuren staan die op moeten, dus we zullen beide gemiddeld maar vier dagen per week kunnen werken de rest van het jaar.
Ik heb al tijden last van de stress en de drukte wat zich uit in veel huilen (gelukkig meestal thuis, tot nu toe een ker op mijn werk gebeurd) en thuis enorm futloos omdat al mijn energie in mijn werk gaat zitten. Als gevolg van medicijngebruik ivm chronische ziekte heb ik al minder energie dan gezonde mensen. Ik heb constant drukte in mijn hoofd met alles wat er nog moet gebueren, kan niet loslaten wat er is gebeurd en kan me niet meer focussen op een ding of ontspannen. Ik had al meerdere keren op het punt gestaan om naar de huisarts te gaan of om me ziek te melden. Ivm (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel heb ik dat niet gedaan. De laatste keer dat ik voor controle in het ziekenhuis was heb ik dit uiteindelijk aan mijn arts verteld en die constateerde een burnout en adviseerde me naar de huisarts te gaan en een doorverwijzing te vragen iemand in de buurt van mijn woonplaats. Ik ben dus uiteindelijk wel naar de huisarts gegaan en heb een doorverwijzing gekregen naar een psycholoog. Ik heb me toen niet ziekgemeld (leidinggevende en 1 collega hadden toen vakantie, ik zat alleen met zwangere collega, ik kon haar er niet alleen voor laten opdraaien en heb de dagen afgeteld to mijn eigen vakantie. Uiteindelijk heb ik die vakantie twee dagen vervroegd, ik was helemaal op).
Ik ben nu een keer bij de psycholoog geweest en moet morgen weer. Ik zie er enorm tegenop, de vorige keer begon ze over zijn overgewicht toen ik zie dat ik moe was en weinig energie had en daar bleef ze maar over doorgaan. Dat is echter mijn probleem helemaal niet en dat wil ik haar morgen proberen duidelijk te maken. Ik heb mijn hele leven al overgewicht en heb al jaren weinig energie door ziekte en medicijnen dus dat ben ik wel gewend. Het probleem is dat ik mijn werk en mijn agenda niet los kan laten in mijn hoofd en niet kan ontspannen.
Maar hoewel ik normaal niet op mijn mondje gevallen ben vind ik het heel moelijk om bij een psycoloog, arts of leidinggevende helemaal eerlijk te zijn over wat ik vind en voel.
Dinsdag is mijn vakantie afgelopen en moet ik weer aan het werk. Mijn leidinggevende weet dat ik al langer niet lekker in mijn vel zit en last heb van stress. We hebben daar al vaker gesprekken over gehad en hij heeft me ook wel geprobeerd te helpen, maar weet ook niet echt wat hij er mee aan moet. Ik heb hem een mail gestuurd met daarin de conclusie van mijn arts en dat ik een verwijzing naar de psycholoog heb gekregen. Voor dinsdag heb ik een afspraak met hem gepland om hierover te praten.
De afgelopen weken vakantie hebben er voor gezorgd dat ik na ruim twee weken eindelijk begon te onstspannen tot op het moment dat het al weer vrijdag was en ik dus bijna weer aan het werk moest. Sinds vrijdag heb ik dus alweer hoofdpijn, slaap ik onrustig en droom ik heel veel. Ik weet nu dus helemaal zeker dat het werkgerelateerd is en ik wil me niet weer zo voelen als voor de vakantie. Ik weet alleen nog niet hoe ik dat moet voorkomen.
Het is toch weer een heel lang verhaal geworden. Ik laat het toch maar staan. Ik ben blij dat ik het een keer opgeschreven heb (ik durfde niet in te breken in een lang lopend topic en dit relatief nieuwe topic was een mooie kans om het van me af te schrijven en hopelijk contact te krijgen met iemand die in dezelfde fase zit).
zondag 22 augustus 2010 om 19:01
Hallo allemaal,
Bedankt weer voor alle reacties en tip, wel fijn, hoe vervelend het voor jullie ook is, om ervaringen te lezen en zoveel herkenning.
Vandaag gewerkt, en ben gewoon helemaal gesloopt, alsof ik 2 keer een marathon heb gelopen. Mijn hoofd barst uit ekaar en mijn handen blijven trillen.
Vind het een heel raar idee, dat sinds ik deze week eindelijk aan mezelf en mijn leiding gevende heb toegegeven dat ik er door heen zit, dat het ook gewoon losbarst haha, maar dat zal er wel bij horen.
Morgen heb ik vrij, was nog even een twijfel geval, want maandag is altijd druk bij ons, maar ik heb vandaag een hoop voorwerk gedaan, dus kan ik met een gerust, nou ja gerust, hart vrij hebben morgen.
Ik ga morgen de huisarts bellen en aan de hand van die afspraak en zijn advies kijken wat ik doe, ziek melden of misschien gedeeltelijk.
Mijn leidinggevende is tot nu toe ook heel begrip vol.
In eerste instantie heeft ie er voor gezorgd dat ik naar dit filiaal kon gaan, om tot rust te komen. Hij en ik konden helaas niet weten dat mijn 2 assistenten weg zouden vallen en ik dus in mijn eentje alles draaiende moest houden, anders hadden we dit niet gedaan. en ja goeie vervanging kan je niet toveren dus neem het hem niet heel erg kwalijk dat er niemand was/is voor me. Aan de andere kant denk ik ja hij wist al hoe ik er aan toe was, tenslotte heb ik het toen gesmeekt en huilend gevraagd om me daar weg te halen. Hij had dus nu ook een beslissing kunnen nemen om een assistent ergens anders vandaan te halen waar het wel goed ging. Maar ja..misschien wist hij ook niet hoe erg het met mij was, tenslotte gaf ik het zelf ook niet toe natuurlijk.
Deze week in het gesprek ging het eerst wel oke, tot hij zei vroeg of het wel goed ging en ja toen brak ik.
na lang praten en vooral mij bijbrengen dat hij geenszins van plan is om mij weg te krijgen, daar was ik namelijk bang voor ik functioneer op dit moment niet dus alle reden om mij uit mijn functie te halen dacht ik, hij wil alles doen om mij te helpen. alleen kan hij niet stel op sprong vervanging regelen voor mij en ja dat kan ik ook wel begrijpen.
Hij deed een voorstel om over een paar weken in een ander filiaal te gaan werken, niet in mijn functie en voor d ehelft van mij uren, maar wel gewoon mijn salaris te houden.
dit vond en vind ik een heel schappelijk voorstel en was en ben er wel echt blij mee. alleen nu ben ik bang dat ik die paar weken niet meer door kan trekken. En dat voelt weer als falen van mij en ga ik weer denken, ik gooi mijn eigen glazen in, want over een paar weken kan ik weg daar en tot mijn rust komen en meer van dat soort dingen.
En ja ik weet ik kan morgen ook mijn been breken en moeten ze het zonder mij doen en de toko draait wel door als ik er neit ben. maar dat is echt een knop die nog om moet.
aan de andere kant denk ik dan ook weer ja toffe, pech voor hun, nu hebben ze ook niets aan je, ik maak fouten, begrijp de simpelste dingen niet meer en loop de hele dag te janken. Op werk gelukkig niet hoor, alleen in gesprek met mijn leiding gevende, gelukkig nog niet bij mijn personeel/collega´s.
Maar ja ik loop als een kip zonder kop rond, vergeet alles enz enz.
Het idee voorlopig thuis te zitten maakt me nerveus..ik heb altijd full time gewerkt, heb ook nog 2 kinderen, en word er bloednerveus van het idee niet meer op de hoogte te zijn van alles op werk en dingen te missen die wel altijd leuk en belangrijk zijn, bijvoorbeeld vergaderingen die zijn meestal wel leuk en leerzaam. Aan de andere kant ben ik gewoon zo vreselijk toe aan rust.. nou weet ik wel thuis zitten met kinderen, die overigens gewoon al op school zitten en zichzelf prima kunnen redde tot op zekere hoogte en papa is er ook nog, is ook niet altijd rustig natuurlijk.
Maar het idee van gewoon even helemaal niets moeten, als ik de hele dag op de bank wil zitten dan mag dat, spreekt me ook wel aan.
Pff tegenstrijdig allemaal hoor, hoort dat er ook allemaal bij.
Jeetje dit is voor het eerst dat ik hier iets schrijf, maar ik neem het er wel van hoor haha hele lappen tekst, maar het lucht wel op. zeker dat mensen het herkennen en ik dus niet gek ben.
Ik moet nog wel even in dat forummen in komen hoor, en de namen van jullie kan ik al helemaal niet onthouden, sorry dat het een beetje onpersoonlijk terug reageren is van mij uit.
Ik heb het linkje even aan geklikt van die therapie, maar al die letters dansen voor mijn ogen , het s me even te ingewikkeld, in iedergeval bedankt ik heb het opgeslagen en zal er later eens naar kijken
Bedankt weer voor alle reacties en tip, wel fijn, hoe vervelend het voor jullie ook is, om ervaringen te lezen en zoveel herkenning.
Vandaag gewerkt, en ben gewoon helemaal gesloopt, alsof ik 2 keer een marathon heb gelopen. Mijn hoofd barst uit ekaar en mijn handen blijven trillen.
Vind het een heel raar idee, dat sinds ik deze week eindelijk aan mezelf en mijn leiding gevende heb toegegeven dat ik er door heen zit, dat het ook gewoon losbarst haha, maar dat zal er wel bij horen.
Morgen heb ik vrij, was nog even een twijfel geval, want maandag is altijd druk bij ons, maar ik heb vandaag een hoop voorwerk gedaan, dus kan ik met een gerust, nou ja gerust, hart vrij hebben morgen.
Ik ga morgen de huisarts bellen en aan de hand van die afspraak en zijn advies kijken wat ik doe, ziek melden of misschien gedeeltelijk.
Mijn leidinggevende is tot nu toe ook heel begrip vol.
In eerste instantie heeft ie er voor gezorgd dat ik naar dit filiaal kon gaan, om tot rust te komen. Hij en ik konden helaas niet weten dat mijn 2 assistenten weg zouden vallen en ik dus in mijn eentje alles draaiende moest houden, anders hadden we dit niet gedaan. en ja goeie vervanging kan je niet toveren dus neem het hem niet heel erg kwalijk dat er niemand was/is voor me. Aan de andere kant denk ik ja hij wist al hoe ik er aan toe was, tenslotte heb ik het toen gesmeekt en huilend gevraagd om me daar weg te halen. Hij had dus nu ook een beslissing kunnen nemen om een assistent ergens anders vandaan te halen waar het wel goed ging. Maar ja..misschien wist hij ook niet hoe erg het met mij was, tenslotte gaf ik het zelf ook niet toe natuurlijk.
Deze week in het gesprek ging het eerst wel oke, tot hij zei vroeg of het wel goed ging en ja toen brak ik.
na lang praten en vooral mij bijbrengen dat hij geenszins van plan is om mij weg te krijgen, daar was ik namelijk bang voor ik functioneer op dit moment niet dus alle reden om mij uit mijn functie te halen dacht ik, hij wil alles doen om mij te helpen. alleen kan hij niet stel op sprong vervanging regelen voor mij en ja dat kan ik ook wel begrijpen.
Hij deed een voorstel om over een paar weken in een ander filiaal te gaan werken, niet in mijn functie en voor d ehelft van mij uren, maar wel gewoon mijn salaris te houden.
dit vond en vind ik een heel schappelijk voorstel en was en ben er wel echt blij mee. alleen nu ben ik bang dat ik die paar weken niet meer door kan trekken. En dat voelt weer als falen van mij en ga ik weer denken, ik gooi mijn eigen glazen in, want over een paar weken kan ik weg daar en tot mijn rust komen en meer van dat soort dingen.
En ja ik weet ik kan morgen ook mijn been breken en moeten ze het zonder mij doen en de toko draait wel door als ik er neit ben. maar dat is echt een knop die nog om moet.
aan de andere kant denk ik dan ook weer ja toffe, pech voor hun, nu hebben ze ook niets aan je, ik maak fouten, begrijp de simpelste dingen niet meer en loop de hele dag te janken. Op werk gelukkig niet hoor, alleen in gesprek met mijn leiding gevende, gelukkig nog niet bij mijn personeel/collega´s.
Maar ja ik loop als een kip zonder kop rond, vergeet alles enz enz.
Het idee voorlopig thuis te zitten maakt me nerveus..ik heb altijd full time gewerkt, heb ook nog 2 kinderen, en word er bloednerveus van het idee niet meer op de hoogte te zijn van alles op werk en dingen te missen die wel altijd leuk en belangrijk zijn, bijvoorbeeld vergaderingen die zijn meestal wel leuk en leerzaam. Aan de andere kant ben ik gewoon zo vreselijk toe aan rust.. nou weet ik wel thuis zitten met kinderen, die overigens gewoon al op school zitten en zichzelf prima kunnen redde tot op zekere hoogte en papa is er ook nog, is ook niet altijd rustig natuurlijk.
Maar het idee van gewoon even helemaal niets moeten, als ik de hele dag op de bank wil zitten dan mag dat, spreekt me ook wel aan.
Pff tegenstrijdig allemaal hoor, hoort dat er ook allemaal bij.
Jeetje dit is voor het eerst dat ik hier iets schrijf, maar ik neem het er wel van hoor haha hele lappen tekst, maar het lucht wel op. zeker dat mensen het herkennen en ik dus niet gek ben.
Ik moet nog wel even in dat forummen in komen hoor, en de namen van jullie kan ik al helemaal niet onthouden, sorry dat het een beetje onpersoonlijk terug reageren is van mij uit.
Ik heb het linkje even aan geklikt van die therapie, maar al die letters dansen voor mijn ogen , het s me even te ingewikkeld, in iedergeval bedankt ik heb het opgeslagen en zal er later eens naar kijken
zondag 22 augustus 2010 om 20:17
Hallo allemaal,
Allereerst heel veel sterkte met het herstel. Dat gaat niet over rozen en dat weet ik uit ervaring.
Rust, orde en regelmaat en na verloop van tijd zal je merken dat het iets beter gaat, dat de zon weer een beetje schijnt.
Zelf ben ik 2 jaar geleden in een burn out terecht gekomen. Te veel hooi op mijn vork genomen (al jaren veel te veel gewerkt, te veel klaar willen staan voor anderen en mezelf compleet vergeten).
Had dacht ik een superleuk leven. Vol met activiteiten, vrienden maar helaas weinig rust en tijd voor mezelf.
Op een maandag ochtend in augustus wilde ik koffie halen, ben gaan huilen en niet meer gestopt voor een paar weken. Ben in paniek het kantoor van mijn directeur binnengestapt en geroepen dat ik het niet meer trek. Hij stuurde me voor een week of 3 naar huis en ben uiteindelijk 3 maanden thuis geweest. De meest zwarte periode uit mijn leven. Kreeg AD voorgeschreven van de huisarts maar dat ging totaal de verkeerde kant op. Ben daar na zo'n week of 4 mee gestopt, zou mezelf iets aangedaan hebben. Wist niet dat een mens zoveel tranen in zich had. Was totaal leeg, lusteloos en boos op de hele wereld, want iedereen had het leuk (in mijn depressieve ogen).
Maar........na een paar maanden ging voorzichtig de zon weer schijnen. Zomaar uit het niets. Was weer blij als iemand me uitnodigde iets te ondernemen alhoewel ik nog slecht tegen drukte kon (en nog steeds niet goed).
Kortom, na een hele zware val klim je echt weer uit het dal en het komt goed. Alhoewel in mijn geval ik nooit meer diegene word die ik altijd was. Slik af en toe nog een rustgever ivm een paniekaanval of de onrust in mijn kop, maar red me aardig.
Achteraf bleek mijn schildklier ook niet goed te functioneren, dus dat was vermoedelijk ook van invloed op mijn klachten toentertijd.
Iedereen die in dit vervelende schuitje verkeert, het komt goed. Zorg goed voor jullie zelf, neem rust maar onderneem ook dagelijks wat. Al is het maar een wandeling of een fietstochtje.
En wees trots op jezelf als je een bepaald doel heb behaald.
Heel veel sterkte allemaal.
Allereerst heel veel sterkte met het herstel. Dat gaat niet over rozen en dat weet ik uit ervaring.
Rust, orde en regelmaat en na verloop van tijd zal je merken dat het iets beter gaat, dat de zon weer een beetje schijnt.
Zelf ben ik 2 jaar geleden in een burn out terecht gekomen. Te veel hooi op mijn vork genomen (al jaren veel te veel gewerkt, te veel klaar willen staan voor anderen en mezelf compleet vergeten).
Had dacht ik een superleuk leven. Vol met activiteiten, vrienden maar helaas weinig rust en tijd voor mezelf.
Op een maandag ochtend in augustus wilde ik koffie halen, ben gaan huilen en niet meer gestopt voor een paar weken. Ben in paniek het kantoor van mijn directeur binnengestapt en geroepen dat ik het niet meer trek. Hij stuurde me voor een week of 3 naar huis en ben uiteindelijk 3 maanden thuis geweest. De meest zwarte periode uit mijn leven. Kreeg AD voorgeschreven van de huisarts maar dat ging totaal de verkeerde kant op. Ben daar na zo'n week of 4 mee gestopt, zou mezelf iets aangedaan hebben. Wist niet dat een mens zoveel tranen in zich had. Was totaal leeg, lusteloos en boos op de hele wereld, want iedereen had het leuk (in mijn depressieve ogen).
Maar........na een paar maanden ging voorzichtig de zon weer schijnen. Zomaar uit het niets. Was weer blij als iemand me uitnodigde iets te ondernemen alhoewel ik nog slecht tegen drukte kon (en nog steeds niet goed).
Kortom, na een hele zware val klim je echt weer uit het dal en het komt goed. Alhoewel in mijn geval ik nooit meer diegene word die ik altijd was. Slik af en toe nog een rustgever ivm een paniekaanval of de onrust in mijn kop, maar red me aardig.
Achteraf bleek mijn schildklier ook niet goed te functioneren, dus dat was vermoedelijk ook van invloed op mijn klachten toentertijd.
Iedereen die in dit vervelende schuitje verkeert, het komt goed. Zorg goed voor jullie zelf, neem rust maar onderneem ook dagelijks wat. Al is het maar een wandeling of een fietstochtje.
En wees trots op jezelf als je een bepaald doel heb behaald.
Heel veel sterkte allemaal.
zondag 22 augustus 2010 om 22:28
abc: Als ik je verhaal zo lees, denk ik niet dat het verstandig is dat je weer gaat werken, je begint nu pas een beetje te ontspannen zeg je. Als je nu weer begint loop je een groot risico dat je binnen twee weken echt helemaal uitvalt en dan ben je nog veel verder van huis. Jammer dat je niet zo goed met je psych overweg kan, is wel heel belangrijk om duidelijk aan te geven wat jij nodig hebt, anders is het zonde van jouw maar ook van zijn tijd.
Toffe: Moeilijk he om de knop om te zetten, ik voelde me ook een vreselijke loser op het moment dat ik toe moest geven dat het echt niet meer ging. Maar zo als je zelf al aangeeft nu hebben ze ook niets aan je. Hoe eerder dat jij je rust neemt, hoe eerder dat je beter bent en weer wel volledig inzetbaar bent. In het begin zei ik ook altijd het lijkt wel een orkaan in mijn hoofd, je kan niet meer logisch nadenken soms denk je heel even dat je het helder hebt, en dan word het weer een grote brei. Maar gelukkig komt er een eind aan hoor, maar dan moet je nu wel voor jezelf kiezen.
Ga morgen naar je huisarts, en vraag om een verwijzing voor een goede psycholoog, want voor jezelf kiezen is best heel lastig als je dat nooit geleerd hebt.
Een psych kan je trouwens ook goed adviseren over event. EMDR. Ikzelf denk niet dat je er heel veel aan hebt omdat jezelf niet echt aanwezig geweest bent, en het bij jou meer om het verantwoordelijkheidsgevoel naar je mensen toe gaat. Maar nogmaals een psychgoloog kan je daar prima in adviseren.
groetjes Annemie
Toffe: Moeilijk he om de knop om te zetten, ik voelde me ook een vreselijke loser op het moment dat ik toe moest geven dat het echt niet meer ging. Maar zo als je zelf al aangeeft nu hebben ze ook niets aan je. Hoe eerder dat jij je rust neemt, hoe eerder dat je beter bent en weer wel volledig inzetbaar bent. In het begin zei ik ook altijd het lijkt wel een orkaan in mijn hoofd, je kan niet meer logisch nadenken soms denk je heel even dat je het helder hebt, en dan word het weer een grote brei. Maar gelukkig komt er een eind aan hoor, maar dan moet je nu wel voor jezelf kiezen.
Ga morgen naar je huisarts, en vraag om een verwijzing voor een goede psycholoog, want voor jezelf kiezen is best heel lastig als je dat nooit geleerd hebt.
Een psych kan je trouwens ook goed adviseren over event. EMDR. Ikzelf denk niet dat je er heel veel aan hebt omdat jezelf niet echt aanwezig geweest bent, en het bij jou meer om het verantwoordelijkheidsgevoel naar je mensen toe gaat. Maar nogmaals een psychgoloog kan je daar prima in adviseren.
groetjes Annemie
maandag 23 augustus 2010 om 09:47
Hallo allemaal,
Vanmorgen na een hele slecht nacht, viel pas rond 3 uur in slaap en was 9om 6 uur weer wakker, heb ik de dokter gebeld.
Eerst me 2 uur druk lopen maken en twijfelen wel of niet bellen, bloednerveus werd ik ervan. De assistente had aan een half woord genoeg en plande een afspraak voor morgen. Ik vroeg nog of het vandaag niet kon, maar vandaag was voor spoedgevallen en morgen kon ze meer tijd voor me vrij maken. Beetje jammer voor mij, maar wel te begrijpen. Tja als je eenmaal de stap hebt genomen dan wil je gewoon nu nu nu geholpen worden.
Ik was vanmorgen op zich best relaxed, ik ben vrij vadaag dus hoef even niet aan werk te denken. Toen ging mijn telefoon..werk belde, er was iemand ziek en blablabla bekend verhaal of ik kon komen. Ik de sukkel die geen nee kan zeggen, zei dus dat ik even iets moest doen nog en dat ik dan wel zou komen en of ze in de tussentijd even andere filialen wilde bellen of die iemand hadden. Ik draai de volgorde nu om merk ik, want werk belde dus al voordat ik de dokter had gebeld. Doet er verder niet toen, maar de dokter moest ik eerst regelen anders weer ik zeker dat ik al gelijk naar werk was gegaan.
Nou kinders naar school gebracht en toen belde ik dat ik er aan kwam, gelukkig was er al iemand van een ander filiaal onderweg, dus hoefde ik niet. Maar ja jullie zullen het ongetwijfeld herkennen...ik zit nu gespannen en te stressen op de bank, want oh god er is er een ziek en gaat alles af komen.
Ik ben van plan om me vandaag ziek te gaan melden, maar ja dan denk ik al weer aan morgen...wie moet er dan gaan staan en hoe word het opgelost. Moet ik niet doen..ik moet het los gaan laten en echt aan mezelf gaan denken, maar het is zo verrot moeilijk. Ook zie ik enorm op om mijn leidinggevende te bellen, ben zo bang dat ik ga huilen, wat op zich niet erg is, want dat bevestigd alleen maar mijn situatie.
En ik weet dat hij heel goed op de hoogte is hoe het met mij is en ik weet bijna zeker dat hij mijn telefoontje ook wel verwacht vandaag of morgen...maar dan blijft er toch maar steeds door mijn hoofd malen...ze gaan me toch niet geloven..hij vraagd vast of ik niet alsnog een paar weken door kan trekken en ik ben dan zo bang dat ik gewoon ja ga zeggen.
Oh mensen wat is dit moeilijk...ik heb er gewoon hoofdpijn van.
Nou ik ga me zo zachtjes aan toch maar voorbereiden op mijn belletje. Ik kom later vandaag nog wel even verslag doen.
Vanmorgen na een hele slecht nacht, viel pas rond 3 uur in slaap en was 9om 6 uur weer wakker, heb ik de dokter gebeld.
Eerst me 2 uur druk lopen maken en twijfelen wel of niet bellen, bloednerveus werd ik ervan. De assistente had aan een half woord genoeg en plande een afspraak voor morgen. Ik vroeg nog of het vandaag niet kon, maar vandaag was voor spoedgevallen en morgen kon ze meer tijd voor me vrij maken. Beetje jammer voor mij, maar wel te begrijpen. Tja als je eenmaal de stap hebt genomen dan wil je gewoon nu nu nu geholpen worden.
Ik was vanmorgen op zich best relaxed, ik ben vrij vadaag dus hoef even niet aan werk te denken. Toen ging mijn telefoon..werk belde, er was iemand ziek en blablabla bekend verhaal of ik kon komen. Ik de sukkel die geen nee kan zeggen, zei dus dat ik even iets moest doen nog en dat ik dan wel zou komen en of ze in de tussentijd even andere filialen wilde bellen of die iemand hadden. Ik draai de volgorde nu om merk ik, want werk belde dus al voordat ik de dokter had gebeld. Doet er verder niet toen, maar de dokter moest ik eerst regelen anders weer ik zeker dat ik al gelijk naar werk was gegaan.
Nou kinders naar school gebracht en toen belde ik dat ik er aan kwam, gelukkig was er al iemand van een ander filiaal onderweg, dus hoefde ik niet. Maar ja jullie zullen het ongetwijfeld herkennen...ik zit nu gespannen en te stressen op de bank, want oh god er is er een ziek en gaat alles af komen.
Ik ben van plan om me vandaag ziek te gaan melden, maar ja dan denk ik al weer aan morgen...wie moet er dan gaan staan en hoe word het opgelost. Moet ik niet doen..ik moet het los gaan laten en echt aan mezelf gaan denken, maar het is zo verrot moeilijk. Ook zie ik enorm op om mijn leidinggevende te bellen, ben zo bang dat ik ga huilen, wat op zich niet erg is, want dat bevestigd alleen maar mijn situatie.
En ik weet dat hij heel goed op de hoogte is hoe het met mij is en ik weet bijna zeker dat hij mijn telefoontje ook wel verwacht vandaag of morgen...maar dan blijft er toch maar steeds door mijn hoofd malen...ze gaan me toch niet geloven..hij vraagd vast of ik niet alsnog een paar weken door kan trekken en ik ben dan zo bang dat ik gewoon ja ga zeggen.
Oh mensen wat is dit moeilijk...ik heb er gewoon hoofdpijn van.
Nou ik ga me zo zachtjes aan toch maar voorbereiden op mijn belletje. Ik kom later vandaag nog wel even verslag doen.
maandag 23 augustus 2010 om 12:38
Annemie: Ik zie er ook best tegen op om te gaan werken. Helemaal nu ik net even kort heb ingelogd op mijn werkmail (ik werk wel eens thuis, dus kan thuis inloggen op mijn werkomgeving). Ik heb de ruim 200 mailtjes even vluchtig bekeken en de mails met interessante onderwerpen gelezen. Een van de dingen die mij opviel is dat mijn collega die nog over is voor twee dagen in de week naar een andere afdeling gaat om daar bij te springen in een groopt project. Een collega van die afdeling komt dan voor die dagen bij ons (mij) maar hij gaat bezig met een nieuw projet bij ons die veel raakvlakken heeft met het werk van zijn afdeling maar wat hij niet kan doen zonder mijn kennis. Ik zie dus nog meer werk met nig minder mensen..... Ik ben maar nsel weer uitgelogd en wacht morgen maar even af, meeslat geven de verhalen meer duidelijkheid dan de mails, vooral over de achgterliggende redenen. Positef nieuws is dat we eind van de week een andere kamer krijgen met meer ruimte en op een rustigere plek in het gebouw (we zittten nu vlak bij de kantine en tegenover een vergaderzaal). Ik heb voor morgen de hele dag afgeblokt om mijn mail te behandelen en daarna ga ik een lijstje maken met alles wat er moet gebeuren en hoeveel uur per week ik daar mee bezig denk te moeten zijn. Die leg ik dan voor aan mijn leiginggevende en dan mag hij de prioriteit bepalen en alles wat boven de 40 uur uitkomt, heb ik dus geen tijd voor. In deze lijst neem ik ook tijd op voor de kleine tussendoor dingetjes die op zich niks voorstellen (een wachtwoord van iemand resetten, zorgen dat een kapotte printer gemaakt wordt en dat soort dingen), maar toch wel voor veel verstoring van het werkritme zorgen. Ook ben ik van plan om mijn outlook gewoon af en toe uit te zetten als ik ergens mee bezig ben en de telefoon te laten rinkelen, als het belangrijk is dan spreken mensen de voicemail wel in en dan bel ik terug op het moment dat ik mijn aandacht ook voor 100% aan de beller kan geven. Ik denk nu dat ik met goed overleggen en duidelijke prioriteiten wel een heel eind kan komen. Wat gewoon heel erg belangrijk is is dat ik aangeef als ik ergens geen tijd voor heb en dat ik niet te lang met mijn frustraties blijf rondlopen. Ik ga mezlef goed in de gaten houden de komende tijd en ben niet van plan om het weer zover te laten komen als voor de vakantie.
Toffe: Goed dat je de huisarts gebeld hebt en fijn dat je toch niet hoefde te werken vandaag. Succes voor het telefoongesprek met je leidinggevende. En sterkte morgen bij de huisarts. Het viel mij 100% mee, mijn huisarts bleek toch wel te kunnen luisteren en tijd te nemen voor een gesprek. Bij eerdere bezoeken voelde ik met niet altijd serieus genomen en stond ik meestal binnen twee minuten weer buiten met een receptje, maar ik kwam dan ook altijd met dezelfde klachten en op het moment dat ik zelf al wel voelde dat ik antibiotica of stootkuur prednisolon nodig had. Ik had eigenlijk alleen dat receptje nodig, niet echt een dokter .
Ik ben vanmorgen bij de psycholoog geweest. Was wel goed gesprek was een heel uitgebreidde intake en niet heel diep nog, dat komt nog wel en het zal volgens haar ook nog echt wel moeilijk worden. Ik moet wel echt elke dag een half uur gaan wandelen van haar. Ik heb nu dus mar besloten dat ik dat gewoon ga doen, als ik van mijn werk kom even haf uurtje naar buiten en de werkdag afsluiten. Ben wel van plan om wandelen af te wisselen met fietsen (ik hou helemaal niet van lopen).
Toffe: Goed dat je de huisarts gebeld hebt en fijn dat je toch niet hoefde te werken vandaag. Succes voor het telefoongesprek met je leidinggevende. En sterkte morgen bij de huisarts. Het viel mij 100% mee, mijn huisarts bleek toch wel te kunnen luisteren en tijd te nemen voor een gesprek. Bij eerdere bezoeken voelde ik met niet altijd serieus genomen en stond ik meestal binnen twee minuten weer buiten met een receptje, maar ik kwam dan ook altijd met dezelfde klachten en op het moment dat ik zelf al wel voelde dat ik antibiotica of stootkuur prednisolon nodig had. Ik had eigenlijk alleen dat receptje nodig, niet echt een dokter .
Ik ben vanmorgen bij de psycholoog geweest. Was wel goed gesprek was een heel uitgebreidde intake en niet heel diep nog, dat komt nog wel en het zal volgens haar ook nog echt wel moeilijk worden. Ik moet wel echt elke dag een half uur gaan wandelen van haar. Ik heb nu dus mar besloten dat ik dat gewoon ga doen, als ik van mijn werk kom even haf uurtje naar buiten en de werkdag afsluiten. Ben wel van plan om wandelen af te wisselen met fietsen (ik hou helemaal niet van lopen).
maandag 23 augustus 2010 om 12:44
Nog even een korte vraag. Hebben jullie aan de (schoon)ouders, familie en vrienden verteld dat je een burnout hebt? Ik heb het nu wel aan mijn schoonouders verteld omdat het otevallig zo ter sprake kwam, maar verder aan niemand. Mijn vriende vindt dat ik het wel moet vertellen, maar ik weet niet hoe en wanneer. Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
maandag 23 augustus 2010 om 13:42
Hoi allemaal,
zo ik heb het gedaan..ik heb me ziek gemeld, wel per mail want bellen lukte me niet.
Gelukkig een mail vol begrip terug, ben blij toe is die last ook van me af.
Abc, ik krijg het al benauwd als ik zie wat voor werk op je ligt te wachten. En dan ook nog zo n situatie dat je ook echt niet kan en wil ziek melden, maar ja als het niet anders kan, dan is het niet anders he.
Ik heb er misschien overheen gelezen of niet goed begrepen, maar jij bent niet ziekgemeld of wel en ga je nu of halve kracht weer zachies aan beginnen. Nee toch..je hebt alleen aangegeven dat je er doorheen zit?
Nou ja...doe het ook rustig een en als het echt niet meer gaat, meld je ook ziek.
ja ik weer er alles van tis makkelijker gezegt dan gedaan, maar ik heb het nu gedaan en die last is van me af. ]nu het gesprek met de dokter nog brr
zo ik heb het gedaan..ik heb me ziek gemeld, wel per mail want bellen lukte me niet.
Gelukkig een mail vol begrip terug, ben blij toe is die last ook van me af.
Abc, ik krijg het al benauwd als ik zie wat voor werk op je ligt te wachten. En dan ook nog zo n situatie dat je ook echt niet kan en wil ziek melden, maar ja als het niet anders kan, dan is het niet anders he.
Ik heb er misschien overheen gelezen of niet goed begrepen, maar jij bent niet ziekgemeld of wel en ga je nu of halve kracht weer zachies aan beginnen. Nee toch..je hebt alleen aangegeven dat je er doorheen zit?
Nou ja...doe het ook rustig een en als het echt niet meer gaat, meld je ook ziek.
ja ik weer er alles van tis makkelijker gezegt dan gedaan, maar ik heb het nu gedaan en die last is van me af. ]nu het gesprek met de dokter nog brr
maandag 23 augustus 2010 om 15:42
@ toffe goed dat je de stap heb genomen om de h.a. in te schakelen en je ziek te melden! de 1e stap is nu gezet, en je moet je niet druk maken over je werk, die regelen dat wel weer! Denk nu eerst aan jezelf!!
@ abc voor jou ook een ik heb mijn omgeving wel verteld dat ik een burn-out heb, ze zagen het zelf ook wel aankomen en vinden juist goed dat ik nu de hulp heb gezocht. Verder hoef ik me dan ook niet te verantwoorden als ik even geen zin heb om af te spreken of iets dergelijks!
@ abc voor jou ook een ik heb mijn omgeving wel verteld dat ik een burn-out heb, ze zagen het zelf ook wel aankomen en vinden juist goed dat ik nu de hulp heb gezocht. Verder hoef ik me dan ook niet te verantwoorden als ik even geen zin heb om af te spreken of iets dergelijks!
maandag 23 augustus 2010 om 21:11
Toffe: Wat goed van je dat je doorgezet hebt. Hoe voel je je nu? Ik weet dat toen bij mij eenmaal het kwartje was gevallen ik me zo ontzettend ellendig voelde, omdat ik het toen ook voor mezelf toe moest geven.
Maar echt, het is op dit moment gewoon even het beste, al zal je daar de komende weken vaak nog anders over denken.
Heel veel succes morgen bij de huisarts, misschien een klein lijstje met puntjes meenemen. (soort spiekbriefje zeg maar).
abc: Pff ik word al moe als ik lees wat je allemaal moet ondernemen om het op je werk draaiende te houden. Wel goed dat je in ieder geval probeert om het allemaal een beetje in te kaderen, maar hou je wel goed je eigen grenzen in de gaten?
Om verder nog antwoord te geven op jullie vraag, ik was zover heen dat ik twee weken in het ziekenhuis heb gelegen, op een paaz afdeling, dus bij mij wist het hele dorp het. Dat gaf soms hele rottige reakties meer meestal alleen maar positieve.
Tot horens
groetjes Annemie
Maar echt, het is op dit moment gewoon even het beste, al zal je daar de komende weken vaak nog anders over denken.
Heel veel succes morgen bij de huisarts, misschien een klein lijstje met puntjes meenemen. (soort spiekbriefje zeg maar).
abc: Pff ik word al moe als ik lees wat je allemaal moet ondernemen om het op je werk draaiende te houden. Wel goed dat je in ieder geval probeert om het allemaal een beetje in te kaderen, maar hou je wel goed je eigen grenzen in de gaten?
Om verder nog antwoord te geven op jullie vraag, ik was zover heen dat ik twee weken in het ziekenhuis heb gelegen, op een paaz afdeling, dus bij mij wist het hele dorp het. Dat gaf soms hele rottige reakties meer meestal alleen maar positieve.
Tot horens
groetjes Annemie
maandag 23 augustus 2010 om 21:32
Hoi,
pff annemie, ik schrik een beetje van jou bericht... 2 weken in ziekenhuis. wat was daar de reden voor dan, was je een gevaar voor jezelf of voor andere of wat? sorry dat ik dat vraag hoor, maar ben gelijk een beetje in paniek....moet ik daar ook heen?
Hoe ik me nu voel..
ja heel ellendig eigenlijk, heb de hele dag op de bank gezeten en beetje zitten internetten.
Verder is er wel een hele zware last van mijn schouders dat ik me ziekgemeld heb, want daar zag ik zo tegen op. ik was zo bag ergens dat ze zouden probere om nog even een paar weken door te kunnen gaan en ik weet zeker dat ikhet zeker geprobeerd xou hebben. ik heb dus ook 2 uur lang naar mijn inbox zitten staren in afwachting op een reactie. was zo bang dat hij het niet of vanavond pas zou lezen en dan zou ik als nog moeten bellen. en dat kon ik dus niet, alleen de gedachte maakte me al aan het huilen.tijdens het tikken van die mail stroomde de tranen al.
Ik heb net wel mn collega een mail zitten sturen met mijn verhaal en excuses, ja is niet nodig, maar ik vind het op een hele lullige manier gegaan vandaag, ja dat is dan je schuld gevoel weer he.
maar ja morgen naar de dokter en dan zien en horen we het wel
pff annemie, ik schrik een beetje van jou bericht... 2 weken in ziekenhuis. wat was daar de reden voor dan, was je een gevaar voor jezelf of voor andere of wat? sorry dat ik dat vraag hoor, maar ben gelijk een beetje in paniek....moet ik daar ook heen?
Hoe ik me nu voel..
ja heel ellendig eigenlijk, heb de hele dag op de bank gezeten en beetje zitten internetten.
Verder is er wel een hele zware last van mijn schouders dat ik me ziekgemeld heb, want daar zag ik zo tegen op. ik was zo bag ergens dat ze zouden probere om nog even een paar weken door te kunnen gaan en ik weet zeker dat ikhet zeker geprobeerd xou hebben. ik heb dus ook 2 uur lang naar mijn inbox zitten staren in afwachting op een reactie. was zo bang dat hij het niet of vanavond pas zou lezen en dan zou ik als nog moeten bellen. en dat kon ik dus niet, alleen de gedachte maakte me al aan het huilen.tijdens het tikken van die mail stroomde de tranen al.
Ik heb net wel mn collega een mail zitten sturen met mijn verhaal en excuses, ja is niet nodig, maar ik vind het op een hele lullige manier gegaan vandaag, ja dat is dan je schuld gevoel weer he.
maar ja morgen naar de dokter en dan zien en horen we het wel
