Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
vrijdag 3 december 2010 om 21:16
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:14:
iedereen wil graag herinnerd worden, anders kregen we geen kids.
Nou, dat was nou niet mijn motivatie om kinderen te nemen, hoor.
maar echt, een mens is zo vergeten, ik merk het dagelijks om me heen.Vlak niet uit dat heel veel mensen uit angst niet meer over overledenen praten met hun nabestaanden. Wat moet je zeggen, zit diegene er wel op te wachten, maak je iemand niet overstuur?
iedereen wil graag herinnerd worden, anders kregen we geen kids.
Nou, dat was nou niet mijn motivatie om kinderen te nemen, hoor.
maar echt, een mens is zo vergeten, ik merk het dagelijks om me heen.Vlak niet uit dat heel veel mensen uit angst niet meer over overledenen praten met hun nabestaanden. Wat moet je zeggen, zit diegene er wel op te wachten, maak je iemand niet overstuur?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 3 december 2010 om 21:17
quote:Fibonacci schreef op 03 december 2010 @ 21:14:
Ik ben ook iemand verloren die erg dicht bij me stond, en heb een kind gehad met een bijna dodelijke ziekte. Ik wéét wat het is, ik heb het in de ogen gekeken.
Ik heb geen angststoornis en hoef ook niet in therapie. Ik zoek eventueel handvatten om hier mee om te gaan.
Bekeerd worden gaat niet gebeuren. Ik heb me in zowat alles wat ik me bedenken kan ingelezen, zelfs behoorlijk zware literatuur en zgn bewijsvoeringen. Maar ik kan me nergens mee identificeren. Dood is dood denk ik.
En juist daarom, omdat het zo definitief is, vind ik het eng. Heel erg eng.
Tja, dan houd het op. Dan moet je er mee zien te leren leven.
Wel zonde dat je jezelf dit aandoet.
Je kunt er echt hulp voor krijgen.
Ik ben ook iemand verloren die erg dicht bij me stond, en heb een kind gehad met een bijna dodelijke ziekte. Ik wéét wat het is, ik heb het in de ogen gekeken.
Ik heb geen angststoornis en hoef ook niet in therapie. Ik zoek eventueel handvatten om hier mee om te gaan.
Bekeerd worden gaat niet gebeuren. Ik heb me in zowat alles wat ik me bedenken kan ingelezen, zelfs behoorlijk zware literatuur en zgn bewijsvoeringen. Maar ik kan me nergens mee identificeren. Dood is dood denk ik.
En juist daarom, omdat het zo definitief is, vind ik het eng. Heel erg eng.
Tja, dan houd het op. Dan moet je er mee zien te leren leven.
Wel zonde dat je jezelf dit aandoet.
Je kunt er echt hulp voor krijgen.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:18
mijn man had een zware bipolaire stoornis, ervoor gekozen geen medicatie te gebruiken die toch niet hielp, 5 jr ontzettend gelukkig geweest met hem, leken wel 25 jr, zo fantastisch was het. weinig mensen wisten er ook van, hij had een bijzondere baan, die krijgen bipolairen niet normaal, hoe intelligent en geweldig ze ook zijn. zijn zelfdoding heeft hij verpakt als een motorongeluk, eenzijdig.
wij slapen nooit.
vrijdag 3 december 2010 om 21:18
vrijdag 3 december 2010 om 21:19
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:06:
ik geloof ook dat ik mijn man weer terugzie als ik dood ben, ik denk dat ie me nu ook wel ziet, Dit is precies mijn ervaring, tijdens de bde heb ik ook mijn overleden dochtertje gezien, en sindsdien weet ik, en voel ik dat ze bij me is. Ik ben sindsdien ook niet meer bang om dood te gaan.
ik geloof ook dat ik mijn man weer terugzie als ik dood ben, ik denk dat ie me nu ook wel ziet, Dit is precies mijn ervaring, tijdens de bde heb ik ook mijn overleden dochtertje gezien, en sindsdien weet ik, en voel ik dat ze bij me is. Ik ben sindsdien ook niet meer bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 21:20
vrijdag 3 december 2010 om 21:21
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:18:
mijn man had een zware bipolaire stoornis, ervoor gekozen geen medicatie te gebruiken die toch niet hielp, 5 jr ontzettend gelukkig geweest met hem, leken wel 25 jr, zo fantastisch was het. weinig mensen wisten er ook van, hij had een bijzondere baan, die krijgen bipolairen niet normaal, hoe intelligent en geweldig ze ook zijn. zijn zelfdoding heeft hij verpakt als een motorongeluk, eenzijdig.
Dan is het helemaal moeilijk voor mensen om erover te praten.
Over ziektes is het al moeilijk praten, laat staan zelfdoding.
mijn man had een zware bipolaire stoornis, ervoor gekozen geen medicatie te gebruiken die toch niet hielp, 5 jr ontzettend gelukkig geweest met hem, leken wel 25 jr, zo fantastisch was het. weinig mensen wisten er ook van, hij had een bijzondere baan, die krijgen bipolairen niet normaal, hoe intelligent en geweldig ze ook zijn. zijn zelfdoding heeft hij verpakt als een motorongeluk, eenzijdig.
Dan is het helemaal moeilijk voor mensen om erover te praten.
Over ziektes is het al moeilijk praten, laat staan zelfdoding.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:21
vrijdag 3 december 2010 om 21:22
Misschien heb je hier iets aan: http://www.angststoornis.com/phpbb2/vie ... f=6&t=2444 daar geeft iemand een tip om het je juist voor te stellen.
En dit kwam ik ook tegen;
Je kunt ONMOGELIJK bang zijn voor iets dat je nooit hebt ervaren. En iets dat je NOOIT zúlt ervaren!!
Het is namelijk niet mogelijk het verschil te beseffen tussen leven en dood. Wij zijn alleen in staat om te leven.
Zonder tussenkomst van het denken weet jouw lichaam niet of het leeft of dood is. In de natuur bestaat dood ook helemaal niet.
Er bestaat alleen een herschikking van moleculen. Het enige dat je weet wanneer iemand anders dood gaat, is dat jouw relatie of contact met die persoon ten einde is. Dat is alles. Voor de rest is er niets aan dood te ervaren of te beleven. Je kán er niet bang voor zijn, want je kunt dood zijn niet ervaren. Jij en ik zijn alleen in staat om te leven!!!
En dit kwam ik ook tegen;
Je kunt ONMOGELIJK bang zijn voor iets dat je nooit hebt ervaren. En iets dat je NOOIT zúlt ervaren!!
Het is namelijk niet mogelijk het verschil te beseffen tussen leven en dood. Wij zijn alleen in staat om te leven.
Zonder tussenkomst van het denken weet jouw lichaam niet of het leeft of dood is. In de natuur bestaat dood ook helemaal niet.
Er bestaat alleen een herschikking van moleculen. Het enige dat je weet wanneer iemand anders dood gaat, is dat jouw relatie of contact met die persoon ten einde is. Dat is alles. Voor de rest is er niets aan dood te ervaren of te beleven. Je kán er niet bang voor zijn, want je kunt dood zijn niet ervaren. Jij en ik zijn alleen in staat om te leven!!!
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 3 december 2010 om 21:23
vrijdag 3 december 2010 om 21:23
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:21:
bianca, ik praat regelmatig over mijn man, waarom niet? mensen vinden dat soms raar, maar hij heeft geleefd, hij was er, en hij zal er blijven zolang de kids en ik leven, heel simpel.
en kids zijn toch een soort voortzetting van je eigen genetica doorgeven.Technisch gezien zal dat wel kloppen, maar zo zie ik mijn kinderen echt niet.
bianca, ik praat regelmatig over mijn man, waarom niet? mensen vinden dat soms raar, maar hij heeft geleefd, hij was er, en hij zal er blijven zolang de kids en ik leven, heel simpel.
en kids zijn toch een soort voortzetting van je eigen genetica doorgeven.Technisch gezien zal dat wel kloppen, maar zo zie ik mijn kinderen echt niet.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:24
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:23:
waarom? zelfdoding is iets wat veel voorkomt, 1600 geslaagde pogingen per jaar, gem 7 per dag, meer dan verkeersdoden.
tellingen van niet geslaagde pogingen lopen op tot meer dan 100.000 per jaar!! dat is enorm veel.Je hoeft het toch niet over de daad an sich te hebben lijkt me? Maar over de persoon.
waarom? zelfdoding is iets wat veel voorkomt, 1600 geslaagde pogingen per jaar, gem 7 per dag, meer dan verkeersdoden.
tellingen van niet geslaagde pogingen lopen op tot meer dan 100.000 per jaar!! dat is enorm veel.Je hoeft het toch niet over de daad an sich te hebben lijkt me? Maar over de persoon.
vrijdag 3 december 2010 om 21:25
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:23:
waarom? zelfdoding is iets wat veel voorkomt, 1600 geslaagde pogingen per jaar, gem 7 per dag, meer dan verkeersdoden.
tellingen van niet geslaagde pogingen lopen op tot meer dan 100.000 per jaar!! dat is enorm veel.
Heb je het nou tegen mij?
Met alle respect.
Ik neem aan dat je ook wel inziet dat iemand verliezen aan (bijv) kanker anders is dan iemand verliezen aan zelfdoding.
waarom? zelfdoding is iets wat veel voorkomt, 1600 geslaagde pogingen per jaar, gem 7 per dag, meer dan verkeersdoden.
tellingen van niet geslaagde pogingen lopen op tot meer dan 100.000 per jaar!! dat is enorm veel.
Heb je het nou tegen mij?
Met alle respect.
Ik neem aan dat je ook wel inziet dat iemand verliezen aan (bijv) kanker anders is dan iemand verliezen aan zelfdoding.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:26
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:23:
waarom?.Ik denk omdat mensen het zich héél moeilijk voor kunnen stellen hoe het is om zo diep te zitten dat je dat als uitweg ziet. En dat ze denken dat zelfmoord erger is voor de nabestaanden dan een geliefde die dood ging na een ziekte.
waarom?.Ik denk omdat mensen het zich héél moeilijk voor kunnen stellen hoe het is om zo diep te zitten dat je dat als uitweg ziet. En dat ze denken dat zelfmoord erger is voor de nabestaanden dan een geliefde die dood ging na een ziekte.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 3 december 2010 om 21:28
quote:valentinamaria schreef op 03 december 2010 @ 21:26:
ik weet niet of je dat ellende moet noemen, ik ben 5 jr ontzettend gelukkig geweest, meer dan veel mensen ooit zullen hebben. ik ben nog steeds gelukkig, wel anders, maar gelukkig.
dus, ik heb niks te klagen.En dat vind ik echt heel fijn om te lezen
ik weet niet of je dat ellende moet noemen, ik ben 5 jr ontzettend gelukkig geweest, meer dan veel mensen ooit zullen hebben. ik ben nog steeds gelukkig, wel anders, maar gelukkig.
dus, ik heb niks te klagen.En dat vind ik echt heel fijn om te lezen
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 3 december 2010 om 21:28
quote:SeptemberGirl schreef op 03 december 2010 @ 21:17:
[...]
Tsja, het is hoe dan ook onontkoombaar. We kunnen veel in de hand hebben, maar dit niet.
Dáárom dus. Ik ben een controll freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'
[...]
Tsja, het is hoe dan ook onontkoombaar. We kunnen veel in de hand hebben, maar dit niet.
Dáárom dus. Ik ben een controll freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'
vrijdag 3 december 2010 om 21:28
quote:SeptemberGirl schreef op 03 december 2010 @ 21:17:
[...]
Tsja, het is hoe dan ook onontkoombaar. We kunnen veel in de hand hebben, maar dit niet.
Dáárom dus. Ik ben een control freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'
[...]
Tsja, het is hoe dan ook onontkoombaar. We kunnen veel in de hand hebben, maar dit niet.
Dáárom dus. Ik ben een control freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'
vrijdag 3 december 2010 om 21:28
quote:SeptemberGirl schreef op 03 december 2010 @ 21:17:
[...]
Tsja, het is hoe dan ook onontkoombaar. We kunnen veel in de hand hebben, maar dit niet.
Dáárom dus. Ik ben een control freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'
[...]
Tsja, het is hoe dan ook onontkoombaar. We kunnen veel in de hand hebben, maar dit niet.
Dáárom dus. Ik ben een control freak, dus dat doodgaan, dat heb ik niet in de hand, en dat vind ik gewoon eng. Dat je het los moet laten. Moet accepteren.
Niet elke angst hoeft trouwens meteen behandeld te worden hoor. Volgens mij zijn er nog legio mensen bang voor de dood zonder dat ze er zo bang voor zijn dat het hele leven beheerst. Maar gewoon wel nu en dan in al zijn hevigheid de kop op steekt. Een therapeut ziet me aankomen; ik ben wel eens bang om dood te gaan. 'tja mevrouwtje, dat zijn we allemaal wel eens he'
vrijdag 3 december 2010 om 21:29
