Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
zondag 5 december 2010 om 22:07
Ik ben ook heel erg bang voor de dood. Denk er al van kleins af aan elke dag aan. Het idee dat het dan ophoudt en er dan eeuwig niets meer is vind ik enorm beangstigend en vliegt me vaak als ik bed lig aan.
Ik kan er maar niet bij dat dit leven dat zo echt is en waarin we zoveel voelen denken doen moeten etc, dan in 1 keer over. En de grote waarom vraag. Waarom ben ik hier, waarom heb ik een familie, een gezin als die straks nooit meer zie?
Ik kan er maar niet bij dat dit leven dat zo echt is en waarin we zoveel voelen denken doen moeten etc, dan in 1 keer over. En de grote waarom vraag. Waarom ben ik hier, waarom heb ik een familie, een gezin als die straks nooit meer zie?
maandag 6 december 2010 om 00:13
Het leven is bedriegelijk echt en toch is het een illusie. Als je doodgaat, ontwaak je uit die illusie, net zoals je bij het wakker worden ontwaakt uit je droom.
De realiteit is namelijk dat we allemaal één zijn, iets dat we na onze dood opnieuw ervaren, net zoals we dat ervaren hebben voor dit leven. Het is het aardse leven waarin alles relatief is dat ons het zicht belemmert op de enige werkelijkheid, namelijk die van het absolute. Wij kunnen dat normaal gesproken niet zien, omdat het leven op aarde zo niet in elkaar zit. Zo nu en dan vangen we er echter een glimp van op en vragen we ons dingen af zoals TO hier doet.
De realiteit is namelijk dat we allemaal één zijn, iets dat we na onze dood opnieuw ervaren, net zoals we dat ervaren hebben voor dit leven. Het is het aardse leven waarin alles relatief is dat ons het zicht belemmert op de enige werkelijkheid, namelijk die van het absolute. Wij kunnen dat normaal gesproken niet zien, omdat het leven op aarde zo niet in elkaar zit. Zo nu en dan vangen we er echter een glimp van op en vragen we ons dingen af zoals TO hier doet.
dinsdag 7 december 2010 om 22:01
Ik kan soms ook in paniek raken door de gedachte aan de dood.
Ik heb niet het hele topic gelezen, maar wil wel zeggen, dat ik het vrij zinloos vind om neer te gaan zetten dat er leven is na de dood, dat je alles ziet, dat je.. weet ik veel wat iedereen gelooft.
Ik geloof dat er niets is (dat is ook iets) en ja, daar ben ik soms bang voor.
Daar helpt geen waarheid van een ander iets aan.
Ik heb niet het hele topic gelezen, maar wil wel zeggen, dat ik het vrij zinloos vind om neer te gaan zetten dat er leven is na de dood, dat je alles ziet, dat je.. weet ik veel wat iedereen gelooft.
Ik geloof dat er niets is (dat is ook iets) en ja, daar ben ik soms bang voor.
Daar helpt geen waarheid van een ander iets aan.
vrijdag 10 december 2010 om 15:52
quote:invincible schreef op 06 december 2010 @ 00:13:
Het leven is bedriegelijk echt en toch is het een illusie. Als je doodgaat, ontwaak je uit die illusie, net zoals je bij het wakker worden ontwaakt uit je droom.
De realiteit is namelijk dat we allemaal één zijn, iets dat we na onze dood opnieuw ervaren, net zoals we dat ervaren hebben voor dit leven. Het is het aardse leven waarin alles relatief is dat ons het zicht belemmert op de enige werkelijkheid, namelijk die van het absolute. Wij kunnen dat normaal gesproken niet zien, omdat het leven op aarde zo niet in elkaar zit. Zo nu en dan vangen we er echter een glimp van op en vragen we ons dingen af zoals TO hier doet.
Eerlijk gezegd denk ik dat als TO hier een glimp van had opgevangen, ze nu niet zo bang meer was voor de dood/het grote niets... denk je niet?
Vermoed dat je met je denkwijze aan de andere kant van het spectrum zit van TO's denkwijze.
Het leven is bedriegelijk echt en toch is het een illusie. Als je doodgaat, ontwaak je uit die illusie, net zoals je bij het wakker worden ontwaakt uit je droom.
De realiteit is namelijk dat we allemaal één zijn, iets dat we na onze dood opnieuw ervaren, net zoals we dat ervaren hebben voor dit leven. Het is het aardse leven waarin alles relatief is dat ons het zicht belemmert op de enige werkelijkheid, namelijk die van het absolute. Wij kunnen dat normaal gesproken niet zien, omdat het leven op aarde zo niet in elkaar zit. Zo nu en dan vangen we er echter een glimp van op en vragen we ons dingen af zoals TO hier doet.
Eerlijk gezegd denk ik dat als TO hier een glimp van had opgevangen, ze nu niet zo bang meer was voor de dood/het grote niets... denk je niet?
Vermoed dat je met je denkwijze aan de andere kant van het spectrum zit van TO's denkwijze.
vrijdag 10 december 2010 om 17:01
quote:Marielle29 schreef op 05 december 2010 @ 22:07:
Ik ben ook heel erg bang voor de dood. Denk er al van kleins af aan elke dag aan. Het idee dat het dan ophoudt en er dan eeuwig niets meer is vind ik enorm beangstigend en vliegt me vaak als ik bed lig aan.
Ik kan er maar niet bij dat dit leven dat zo echt is en waarin we zoveel voelen denken doen moeten etc, dan in 1 keer over. En de grote waarom vraag. Waarom ben ik hier, waarom heb ik een familie, een gezin als die straks nooit meer zie?Dat dus!! Precies dat dus!!
Ik ben ook heel erg bang voor de dood. Denk er al van kleins af aan elke dag aan. Het idee dat het dan ophoudt en er dan eeuwig niets meer is vind ik enorm beangstigend en vliegt me vaak als ik bed lig aan.
Ik kan er maar niet bij dat dit leven dat zo echt is en waarin we zoveel voelen denken doen moeten etc, dan in 1 keer over. En de grote waarom vraag. Waarom ben ik hier, waarom heb ik een familie, een gezin als die straks nooit meer zie?Dat dus!! Precies dat dus!!
vrijdag 10 december 2010 om 17:14
quote:AQua9Girl schreef op 10 december 2010 @ 15:52:
[...]
Eerlijk gezegd denk ik dat als TO hier een glimp van had opgevangen, ze nu niet zo bang meer was voor de dood/het grote niets... denk je niet?
Vermoed dat je met je denkwijze aan de andere kant van het spectrum zit van TO's denkwijze. Een natuurlijke afkeer van de dood is inherent aan alle leven, althans op aarde, maar het is volgens mij wel zo dat hoe belangrijker je je eigen ikje vindt - en daar horen ook allerlei gehechtheden bij - hoe banger je bent voor de dood.
[...]
Eerlijk gezegd denk ik dat als TO hier een glimp van had opgevangen, ze nu niet zo bang meer was voor de dood/het grote niets... denk je niet?
Vermoed dat je met je denkwijze aan de andere kant van het spectrum zit van TO's denkwijze. Een natuurlijke afkeer van de dood is inherent aan alle leven, althans op aarde, maar het is volgens mij wel zo dat hoe belangrijker je je eigen ikje vindt - en daar horen ook allerlei gehechtheden bij - hoe banger je bent voor de dood.
vrijdag 10 december 2010 om 20:17
quote:Frankie33 schreef op 10 december 2010 @ 17:14:
[...]
Een natuurlijke afkeer van de dood is inherent aan alle leven, althans op aarde, maar het is volgens mij wel zo dat hoe belangrijker je je eigen ikje vindt - en daar horen ook allerlei gehechtheden bij - hoe banger je bent voor de dood.
Ik denk dat TO hier meer aan heeft, dan het advies van Invincible (beaam het verder helemaal). Angst voor de dood is niet durven loslaten, denk ik. En als het je idee is dat hierna het Grote Zwarte Niets is, kan ik me daarbij wel iets voorstellen. Aan de andere kant kun je ook denken: zodra je dood bent, merk je er niets meer van. Maar inderdaad, die gehechtheid zoals je al zei. Dat veroorzaakt juist die angst.
Daarom, doe mij maar reincarnatie.
[...]
Een natuurlijke afkeer van de dood is inherent aan alle leven, althans op aarde, maar het is volgens mij wel zo dat hoe belangrijker je je eigen ikje vindt - en daar horen ook allerlei gehechtheden bij - hoe banger je bent voor de dood.
Ik denk dat TO hier meer aan heeft, dan het advies van Invincible (beaam het verder helemaal). Angst voor de dood is niet durven loslaten, denk ik. En als het je idee is dat hierna het Grote Zwarte Niets is, kan ik me daarbij wel iets voorstellen. Aan de andere kant kun je ook denken: zodra je dood bent, merk je er niets meer van. Maar inderdaad, die gehechtheid zoals je al zei. Dat veroorzaakt juist die angst.
Daarom, doe mij maar reincarnatie.
anoniem_99342 wijzigde dit bericht op 10-12-2010 21:58
Reden: blablabla
Reden: blablabla
% gewijzigd
zaterdag 11 december 2010 om 21:40
quote:Fibonacci schreef op 10 december 2010 @ 17:01:
[...]
Dat dus!! Precies dat dus!!
Alleen naar de grote vraag kijken, dat is als een enorme berg die je wilt begrijpen voordat je hem beklommen hebt.
Maar die berg, daar heb je je hele leven voor.
Dat is het pad van je leven.
Elke dag loop je een stukje.
De kleine dingen van het leven, die je elke dag meemaakt, die beantwoorden samen de 'grote levensvraag'.
Elke keer vind je een stukje van je puzzel.
Alleen die grote vraag in één keer bekijken is doodeng, en hij kan je dan in de weg gaan staan om NU te genieten van je leven.
Soms leef je voor een knuffel van de mensen waar je van houdt, soms leef je voor je kinderen, soms leef je voor een feestje, soms leef je voor die laarzen die naar je fluiten in de etalage.
Soms gebeuren er grotere dingen in je leven en vind je belangrijke antwoorden op je vragen.
Maar dan is het te behappen, minder zwaar als er zo diep over nadenken.
Just my two cents, want ik begrijp en respecteer je gevoelens.
[...]
Dat dus!! Precies dat dus!!
Alleen naar de grote vraag kijken, dat is als een enorme berg die je wilt begrijpen voordat je hem beklommen hebt.
Maar die berg, daar heb je je hele leven voor.
Dat is het pad van je leven.
Elke dag loop je een stukje.
De kleine dingen van het leven, die je elke dag meemaakt, die beantwoorden samen de 'grote levensvraag'.
Elke keer vind je een stukje van je puzzel.
Alleen die grote vraag in één keer bekijken is doodeng, en hij kan je dan in de weg gaan staan om NU te genieten van je leven.
Soms leef je voor een knuffel van de mensen waar je van houdt, soms leef je voor je kinderen, soms leef je voor een feestje, soms leef je voor die laarzen die naar je fluiten in de etalage.
Soms gebeuren er grotere dingen in je leven en vind je belangrijke antwoorden op je vragen.
Maar dan is het te behappen, minder zwaar als er zo diep over nadenken.
Just my two cents, want ik begrijp en respecteer je gevoelens.
The sun does not compare or judge. It shines for all life.
zondag 12 december 2010 om 16:00
Jee, ik moet zo naar de kerstviering hier in het dorp en ik heb al geen zin, maar nu ik zo door dit topic heenblader komt een heleboel weer boven van wat ik een tijd geleden heb meegemaakt.
Ik heb een jaar of 7 geleeft met deze angst. Bijna zoals de `TO het beschrijft. Elke dag weer die angst, en elke ochtend weer wakker worden met het idee: ik adem nog... godzijdank.Maar hoe kom ik die dag weer door.
Uiteindelijk was ik het zo vreselijk zat en ben aan de AD gegaan en dat heeft mij er uiteindelijk afgeholpen, wel met de nodige strijd.
Ik kan nu zeggen dat ik er vanaf ben. Natuurlijk wil ik niet dood, maar die angst is wel voorbij. Ik kan me er nu ook meer in berusten. Het maakt geen deel meer uit van mijn leven. En dat is ook een beetje een keuze geweest.
Ik kan er namelijk niets aan doen. Ik ga nu eenmaal ooit dood. Helaas. Maar ik wil daar niet in mijn leven mee bezig zijn. Het zit nu ver in mijn achterhoofd, ik heb er , als ik eenmaal dood ben, genoeg tijd voor om er dan fijn over na te denken. Het is verloren energie.
Niemand kan je zeggen; je moet er gewoon niet aan denken.
Als ik zeg: denk NIET aan je linkerknie, dan is dat het eerste waar je gelijk aan denkt. Je moet voor jezelf een manier vinden om er in te berusten. Ik trigger het soms wel eens, dan doe ik juist iets wat ik echt niet durf, met als inzet: dan ga ik maar. En dan doe ik het met een 'lach' en dan merk ik dat het mij achteraf weer kracht geeft.
Ik moet nu zo weg, maar ik later weer even terug om alles te lezen.
Ik heb een jaar of 7 geleeft met deze angst. Bijna zoals de `TO het beschrijft. Elke dag weer die angst, en elke ochtend weer wakker worden met het idee: ik adem nog... godzijdank.Maar hoe kom ik die dag weer door.
Uiteindelijk was ik het zo vreselijk zat en ben aan de AD gegaan en dat heeft mij er uiteindelijk afgeholpen, wel met de nodige strijd.
Ik kan nu zeggen dat ik er vanaf ben. Natuurlijk wil ik niet dood, maar die angst is wel voorbij. Ik kan me er nu ook meer in berusten. Het maakt geen deel meer uit van mijn leven. En dat is ook een beetje een keuze geweest.
Ik kan er namelijk niets aan doen. Ik ga nu eenmaal ooit dood. Helaas. Maar ik wil daar niet in mijn leven mee bezig zijn. Het zit nu ver in mijn achterhoofd, ik heb er , als ik eenmaal dood ben, genoeg tijd voor om er dan fijn over na te denken. Het is verloren energie.
Niemand kan je zeggen; je moet er gewoon niet aan denken.
Als ik zeg: denk NIET aan je linkerknie, dan is dat het eerste waar je gelijk aan denkt. Je moet voor jezelf een manier vinden om er in te berusten. Ik trigger het soms wel eens, dan doe ik juist iets wat ik echt niet durf, met als inzet: dan ga ik maar. En dan doe ik het met een 'lach' en dan merk ik dat het mij achteraf weer kracht geeft.
Ik moet nu zo weg, maar ik later weer even terug om alles te lezen.
zondag 20 maart 2011 om 19:52
Hoi. Ik weet niet of dit topic nog 'loopt', aangezien de laatste post een tijd geleden is. Toch wil ik even reageren.
Fibonacci, ik weet precies wat je bedoeld! Tijden kan het goed gaan en dan ineens kan ik in paniek rechtop in bed zitten. Enig verschil tussen ons is dat ik gelovig ben, maar op zo'n moment overheerst de angst.
Ik ben gewoon zo blij met het leven dat ik leid en alle mensen erin. De tijd gaat me gewoon veel te snel!
Fibonacci, ik weet precies wat je bedoeld! Tijden kan het goed gaan en dan ineens kan ik in paniek rechtop in bed zitten. Enig verschil tussen ons is dat ik gelovig ben, maar op zo'n moment overheerst de angst.
Ik ben gewoon zo blij met het leven dat ik leid en alle mensen erin. De tijd gaat me gewoon veel te snel!
