Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
maandag 10 december 2007 om 23:57
Vanavond snapte ik het ineens.
Waarom ik mijn leven-zonder-Hero zo schijnbaar gemakkelijk inricht. Waarom ik, ondanks dat ik van binnen een pijn voel die verscheurend werkt, een leven weet te leiden dat voor buitenstaanders "normaal" lijkt te zijn. Zelfs sommige van mijn buren, van mijn collega's, weten niets van het afgelopen half jaar. Ze hebben geen idee....
Eigenlijk leef ik nu mijn leven zoals ik dat 28,5 jaar heb gedaan.
Vroeger groeide ik op bij ouders die echt wel van mij hielden, gerust wel. Maar ik diende me wel enigzins aan te passen, want van Mims-zoals-Mims-bedoeld-is snapten ze niets en die vonden ze eigenlijk ook niet zo leuk. Maar als ik me iets meer als dat vriendinnetje gedroeg, en iets meer als dat vriendinnetje kleedde, kwam het wel goed. En zo groeide ik op en voelde ik me onbegrepen en eenzaam.
In latere relaties bleek ik goed geleerd te hebben van mijn jeugd. Als een kameleon pastte ik me aan aan de wensen van de jongen in kwestie. Mijn leven was Oscar-waardig, zo'n toneelspel zette ik neer. Een bijdehandte tante van buiten, ongelukkig en kwetsbaar van binnen. Ik voelde mij zelfs in de grootste groepen nog alleen, omdat niemand mij zag, niemand mij kon zien. Ik zat verstopt in mijzelf. Achtentwintig-en-een-half jaar lang.
En toen kwam Hero. Hero die wel zag wie ik was, en dat ook wilde zien. Hero die van mij hield, van Mims-zoals-Mims-bedoeld-is. Die mijn toneelspelletjes haarscherp doorzag en ze stuk voor stuk stuksloeg met zijn liefde en evrtrouwen. Vertrouwen in mij. Die het niet accepteerde als ik niet mijzelf was, ook niet als dat onvoordelig voor hem uitpakte. Hero die altijd van mij hield, zelfs als hij me vervloekte. Die me op de meest bizarre momenten prachtig vond, me sterk en onafhankelijk liet zijn, maar waarbij ik me ook zo kwetsbaar kon voelen. En waarbij dat allemaal mocht, als het maar zuiver was. Zuiverheid. Eerlijkheid. Voor het eerst in mijn leven werd er onvoorwaardelijk van mij gehouden. Van mij. Onvoorwaardelijk en zóveel. Niet iedereen was blij met de nieuwe-oorspronkelijke Mims, integendeel. Nogsteeds vinden veel mensen de echte Mims stukken minder lief en gezellig dan de nepperd. Maar met Hero naast me durfde ik eindelijk op te staan uit mijn verstopplek.
En nu is hij er niet meer.
Naadloos ben ik weer in mijn oude rituelen gevallen, en herken ik de eenzaamheid en de leegte als mijn ouderlijk huis. Ik kén dit leven, ik kén dit gevoel van verlatenheid, en dus heb ik het opgepakt en ga weer verder, met een extra pijn in mijn hart. Ik ken hier de weg. Been here before, in het land van de huizen-die-geen-thuizen zijn.
Er is alleen wel een groot verschil. Ik heb Hero gekend. Ik heb Liefde gekend. En ik ben bemind geweest. Ik verschuil me niet meer. Geen toneelstukjes meer. Ik ben ik, take it or leave it.
Verdrietig, eenzaam, en bij vlagen intens ongelukkig...dat ben ik...en ik ga het redden. Hero had vertrouwen in mij, en nu heb ik dat ook.
Ik ken dit leven, ja...maar voor het eerst in dertig jaar ken ik mijzelf ook. Vertrouw ik mijzelf. Ik kom er wel. Samen met Mops, die er nooit aan hoeft te twijfelen of er wel onvoorwaardelijk van haar gehouden zal worden.
Waarom ik mijn leven-zonder-Hero zo schijnbaar gemakkelijk inricht. Waarom ik, ondanks dat ik van binnen een pijn voel die verscheurend werkt, een leven weet te leiden dat voor buitenstaanders "normaal" lijkt te zijn. Zelfs sommige van mijn buren, van mijn collega's, weten niets van het afgelopen half jaar. Ze hebben geen idee....
Eigenlijk leef ik nu mijn leven zoals ik dat 28,5 jaar heb gedaan.
Vroeger groeide ik op bij ouders die echt wel van mij hielden, gerust wel. Maar ik diende me wel enigzins aan te passen, want van Mims-zoals-Mims-bedoeld-is snapten ze niets en die vonden ze eigenlijk ook niet zo leuk. Maar als ik me iets meer als dat vriendinnetje gedroeg, en iets meer als dat vriendinnetje kleedde, kwam het wel goed. En zo groeide ik op en voelde ik me onbegrepen en eenzaam.
In latere relaties bleek ik goed geleerd te hebben van mijn jeugd. Als een kameleon pastte ik me aan aan de wensen van de jongen in kwestie. Mijn leven was Oscar-waardig, zo'n toneelspel zette ik neer. Een bijdehandte tante van buiten, ongelukkig en kwetsbaar van binnen. Ik voelde mij zelfs in de grootste groepen nog alleen, omdat niemand mij zag, niemand mij kon zien. Ik zat verstopt in mijzelf. Achtentwintig-en-een-half jaar lang.
En toen kwam Hero. Hero die wel zag wie ik was, en dat ook wilde zien. Hero die van mij hield, van Mims-zoals-Mims-bedoeld-is. Die mijn toneelspelletjes haarscherp doorzag en ze stuk voor stuk stuksloeg met zijn liefde en evrtrouwen. Vertrouwen in mij. Die het niet accepteerde als ik niet mijzelf was, ook niet als dat onvoordelig voor hem uitpakte. Hero die altijd van mij hield, zelfs als hij me vervloekte. Die me op de meest bizarre momenten prachtig vond, me sterk en onafhankelijk liet zijn, maar waarbij ik me ook zo kwetsbaar kon voelen. En waarbij dat allemaal mocht, als het maar zuiver was. Zuiverheid. Eerlijkheid. Voor het eerst in mijn leven werd er onvoorwaardelijk van mij gehouden. Van mij. Onvoorwaardelijk en zóveel. Niet iedereen was blij met de nieuwe-oorspronkelijke Mims, integendeel. Nogsteeds vinden veel mensen de echte Mims stukken minder lief en gezellig dan de nepperd. Maar met Hero naast me durfde ik eindelijk op te staan uit mijn verstopplek.
En nu is hij er niet meer.
Naadloos ben ik weer in mijn oude rituelen gevallen, en herken ik de eenzaamheid en de leegte als mijn ouderlijk huis. Ik kén dit leven, ik kén dit gevoel van verlatenheid, en dus heb ik het opgepakt en ga weer verder, met een extra pijn in mijn hart. Ik ken hier de weg. Been here before, in het land van de huizen-die-geen-thuizen zijn.
Er is alleen wel een groot verschil. Ik heb Hero gekend. Ik heb Liefde gekend. En ik ben bemind geweest. Ik verschuil me niet meer. Geen toneelstukjes meer. Ik ben ik, take it or leave it.
Verdrietig, eenzaam, en bij vlagen intens ongelukkig...dat ben ik...en ik ga het redden. Hero had vertrouwen in mij, en nu heb ik dat ook.
Ik ken dit leven, ja...maar voor het eerst in dertig jaar ken ik mijzelf ook. Vertrouw ik mijzelf. Ik kom er wel. Samen met Mops, die er nooit aan hoeft te twijfelen of er wel onvoorwaardelijk van haar gehouden zal worden.
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 11 december 2007 om 09:01
dinsdag 11 december 2007 om 12:53
Mims, je bent zo mooi. En je bent aan het Overleven en helaas of gelukkig of allebei, ben je daar goed in (geworden). Je pre-Hero leven heeft je er gek genoeg op voorbereid. Maar meid: nu je eenmaal weet hoe het kan zijn om echt jezelf te zijn, nu je het geleefd hebt met de onvoorwaardelijke steun en de onstuitbare liefde van de man die terecht zag dat je dan pas echt Mims bent en dús om volledig van te houden, is dit ook je kracht. Ook al doet het waarschijnlijk zo kutklotepijn nu (sorry voor het taalgebruik), om het alleen te zijn. Ik denk zo vaak aan je, aan jou en Mops en Hero, aan jullie samen, aan jou nu noodgedwongen apart, geamputeerd zonder je man. Maar je bent nog steeds de hele Mims, dat neem niemand je ooit meer af. Je bent de mooiste en de sterkste. Kus.
dinsdag 11 december 2007 om 13:34
Vanochtend lag ik bijna onder een auto met mijn aanhangfiets (gelukkig kinderen al afgeleverd). En op de eerste hulp deden ze allemaal lichtelijk overdreven, want ik had, op de schrik en een zere enkel na, nergens last van. Ze waren bang dat ik een hersenschudding had, maar ik voelde niks. Toen kwam er iemand binnen die vertelde dat de zon scheen en dat het regende tegelijk en dat ze zo'n mooie regenboog had zien staan. En opeens moest ik huilen, omdat ik aan Hero en jou moest denken en me realiseerde dat als die auto iets harder had gereden of ik iets anders was gevallen het heel anders had kunnen aflopen. Toen moest ik iedereen die schrok van mijn huilen weer uitleggen dat er niks aan de hand was (nou ja, met mij dan niet...)
Verder eens met de vijf postings hiervoor; je bent een supermens!
Verder eens met de vijf postings hiervoor; je bent een supermens!
dinsdag 11 december 2007 om 14:39
Lieve Mims-zoals-mims-bedoeld-is,
Meis, wat doe je het goed. En tegelijkertijd: wat vervelend dat je zo voorbereid bent, dat je het kennelijk goed doet. En wat fijn dat Hero je heeft mogen kennen en dat Hero ervoor heeft gezorgd dat jij jezelf hebt mogen leren kennen en waarderen. Wat een fantastische nick heeft die man gekregen.
Dikke kus voor Mims-achternaam-Hero
Meis, wat doe je het goed. En tegelijkertijd: wat vervelend dat je zo voorbereid bent, dat je het kennelijk goed doet. En wat fijn dat Hero je heeft mogen kennen en dat Hero ervoor heeft gezorgd dat jij jezelf hebt mogen leren kennen en waarderen. Wat een fantastische nick heeft die man gekregen.
Dikke kus voor Mims-achternaam-Hero
dinsdag 11 december 2007 om 20:55
quote:lilian02 schreef op 11 december 2007 @ 12:53:
Mims, je bent zo mooi. En je bent aan het Overleven en helaas of gelukkig of allebei, ben je daar goed in (geworden). Je pre-Hero leven heeft je er gek genoeg op voorbereid. Maar meid: nu je eenmaal weet hoe het kan zijn om echt jezelf te zijn, nu je het geleefd hebt met de onvoorwaardelijke steun en de onstuitbare liefde van de man die terecht zag dat je dan pas echt Mims bent en dús om volledig van te houden, is dit ook je kracht. Ook al doet het waarschijnlijk zo kutklotepijn nu (sorry voor het taalgebruik), om het alleen te zijn. Ik denk zo vaak aan je, aan jou en Mops en Hero, aan jullie samen, aan jou nu noodgedwongen apart, geamputeerd zonder je man. Maar je bent nog steeds de hele Mims, dat neem niemand je ooit meer af. Je bent de mooiste en de sterkste. Kus.
En daar sluit ik me graag bij aan. Mooi Lilian02
Mims, een hele dikke
Mims, je bent zo mooi. En je bent aan het Overleven en helaas of gelukkig of allebei, ben je daar goed in (geworden). Je pre-Hero leven heeft je er gek genoeg op voorbereid. Maar meid: nu je eenmaal weet hoe het kan zijn om echt jezelf te zijn, nu je het geleefd hebt met de onvoorwaardelijke steun en de onstuitbare liefde van de man die terecht zag dat je dan pas echt Mims bent en dús om volledig van te houden, is dit ook je kracht. Ook al doet het waarschijnlijk zo kutklotepijn nu (sorry voor het taalgebruik), om het alleen te zijn. Ik denk zo vaak aan je, aan jou en Mops en Hero, aan jullie samen, aan jou nu noodgedwongen apart, geamputeerd zonder je man. Maar je bent nog steeds de hele Mims, dat neem niemand je ooit meer af. Je bent de mooiste en de sterkste. Kus.
En daar sluit ik me graag bij aan. Mooi Lilian02
Mims, een hele dikke
dinsdag 11 december 2007 om 21:18
Jullie zijn lief...
Dank jullie wel voor al jullie steun en vertrouwen, jullie weten niet half hoeveel dit voor mij betekent en wat voor enorme hulp jullie voor mij zijn!
Dank, dank, dank...
En ja, Hero is de enige juiste nick, mijn dappere, moedige, lieve held.
Ik zou willen dat ik tijd kon reizen!
Dank jullie wel voor al jullie steun en vertrouwen, jullie weten niet half hoeveel dit voor mij betekent en wat voor enorme hulp jullie voor mij zijn!
Dank, dank, dank...
En ja, Hero is de enige juiste nick, mijn dappere, moedige, lieve held.
Ik zou willen dat ik tijd kon reizen!
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 11 december 2007 om 23:13
woensdag 12 december 2007 om 01:05
woensdag 12 december 2007 om 21:17
Ik gooi het maar even in de groep: iederéén hier vind dat Mims een boek moet schrijven maar daarvoor is een kruiwagen bij een uitgever wel erg handig. En Mims moet er natuurlijk zin in hebben en de tijd er rijp voor vinden om alles nog eens op te oppakken en aan elkaar te plakken. Ook niet geheel onbelangrijk.
Ik moet er niet aan denken dat ze straks eindelijk de moed hiervoor bij elkaar geraapt heeft, met veel liefde en verdriet iets prachtigs in elkaar heeft gedraaid en de uitgever zegt, bij het lezen van het manuscript: "Nhe".
Is er dus een redacteur van een uitgever in de zaal?
Ik moet er niet aan denken dat ze straks eindelijk de moed hiervoor bij elkaar geraapt heeft, met veel liefde en verdriet iets prachtigs in elkaar heeft gedraaid en de uitgever zegt, bij het lezen van het manuscript: "Nhe".
Is er dus een redacteur van een uitgever in de zaal?
woensdag 12 december 2007 om 22:00
Ik ken wel iemand die in elk geval in het wereldje zit, dus die zal in elk geval goeie tips kunnen geven.
Ben ook steeds overdonderd door je schrijfstijl Mims, de manier waarop jij je gevoel kunt verwoorden... Echt prachtig. Ben dan ook helemaal voorstander. Maar je moet het wel zelf willen, en de tijd moet er rijp voor zijn. Mocht dat zo zijn, dan hoor ik dat heel graag, en zal ik bij mijn vriendin een balletje opgooien. (Het is niet zo dat zij bij een uitgeverij werkt hoor, maar ze weet wel van het klappen van de zweep in die business, en heeft misschien ook wel wat ingangen).
(En dan nog iemand uit de filmbusiness, voor de verfilming. Zou Kim van Kooten het script willen schrijven?)
Ben ook steeds overdonderd door je schrijfstijl Mims, de manier waarop jij je gevoel kunt verwoorden... Echt prachtig. Ben dan ook helemaal voorstander. Maar je moet het wel zelf willen, en de tijd moet er rijp voor zijn. Mocht dat zo zijn, dan hoor ik dat heel graag, en zal ik bij mijn vriendin een balletje opgooien. (Het is niet zo dat zij bij een uitgeverij werkt hoor, maar ze weet wel van het klappen van de zweep in die business, en heeft misschien ook wel wat ingangen).
(En dan nog iemand uit de filmbusiness, voor de verfilming. Zou Kim van Kooten het script willen schrijven?)
-
