Kinderen
alle pijlers
geen inspraak
zondag 12 december 2010 om 01:38
Sinds een jaar heb ik een relatie met een man met een zoontje, van nu inmiddels 7 jaar. Contact rustig opgebouwd en nu ben ik heel regelmatig in het weekend dat zoontje er is er ook.
Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.
Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.
Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.
Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.
En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.
Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.
Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.
Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.
Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.
En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.
Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
zondag 12 december 2010 om 10:12
(niet alles gelezen)
Maar je zegt: hij kan zich niet alleen vermaken,maar je schrijft ook: hij zit 8uur per dag op dat spel?Doet ie dat samen met papa dan?
Verder snap ik niet dat je vriend het goed vind,en niet leuke dingen met zijn kind wil gaan doen,naar dierentuin,of een ander kindergericht uitje...
kijk eens op www.uitmetkinderen.nl staan hele leuke dingen op,vaak nog gratis ook!
Maar je zegt: hij kan zich niet alleen vermaken,maar je schrijft ook: hij zit 8uur per dag op dat spel?Doet ie dat samen met papa dan?
Verder snap ik niet dat je vriend het goed vind,en niet leuke dingen met zijn kind wil gaan doen,naar dierentuin,of een ander kindergericht uitje...
kijk eens op www.uitmetkinderen.nl staan hele leuke dingen op,vaak nog gratis ook!
zondag 12 december 2010 om 10:19
Ik vind dat iedereen erg makkelijk voorbij gaat aan de consequenties van de scheiding voor de vader.
Zijn opmerking over het afkopen van de opvoeding lijkt me geboren uit frustratie.
Het is ontzettend moeilijk om je kind opeens nog maar 1 weekend in de 14 dagen te zien. Je zult emotioneel afstand moeten nemen, anders is dat niet te doen. Het opnieuw invullen van je rol als ouder is dan zowel praktisch als emotioneel heel moeilijk.
Genoeg moeders hier wiens maag 3x omdraait met het idee dat ze hun kind nog maar 1 weekend in de 14 dagen zouden zien hoor! En reken maar dat je dan op die ene dag dat je je kind ziet het zo leuk mogelijk wil houden. Mede door de angst dat je kind misschien op een gegeven moment helemaal niet meer wil komen. Want je voelt jezelf soms een halve vreemde in het leven van je kind.
TO laat het op zijn beloop. Leuk dat je af en toe een uitje organiseert. Maar verder is het aan de vader. Er gaan soms jaren overheen voor iedereen na een scheiding weer een goede manier heeft gevonden om met elkaar om te gaan. Geef het tijd.
Zijn opmerking over het afkopen van de opvoeding lijkt me geboren uit frustratie.
Het is ontzettend moeilijk om je kind opeens nog maar 1 weekend in de 14 dagen te zien. Je zult emotioneel afstand moeten nemen, anders is dat niet te doen. Het opnieuw invullen van je rol als ouder is dan zowel praktisch als emotioneel heel moeilijk.
Genoeg moeders hier wiens maag 3x omdraait met het idee dat ze hun kind nog maar 1 weekend in de 14 dagen zouden zien hoor! En reken maar dat je dan op die ene dag dat je je kind ziet het zo leuk mogelijk wil houden. Mede door de angst dat je kind misschien op een gegeven moment helemaal niet meer wil komen. Want je voelt jezelf soms een halve vreemde in het leven van je kind.
TO laat het op zijn beloop. Leuk dat je af en toe een uitje organiseert. Maar verder is het aan de vader. Er gaan soms jaren overheen voor iedereen na een scheiding weer een goede manier heeft gevonden om met elkaar om te gaan. Geef het tijd.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 12 december 2010 om 10:27
quote:lolapaloeza schreef op 12 december 2010 @ 10:19:
Ik vind dat iedereen erg makkelijk voorbij gaat aan de consequenties van de scheiding voor de vader.
Zijn opmerking over het afkopen van de opvoeding lijkt me geboren uit frustratie.
Het is ontzettend moeilijk om je kind opeens nog maar 1 weekend in de 14 dagen te zien. Je zult emotioneel afstand moeten nemen, anders is dat niet te doen. Het opnieuw invullen van je rol als ouder is dan zowel praktisch als emotioneel heel moeilijk.
Genoeg moeders hier wiens maag 3x omdraait met het idee dat ze hun kind nog maar 1 weekend in de 14 dagen zouden zien hoor! En reken maar dat je dan op die ene dag dat je je kind ziet het zo leuk mogelijk wil houden. Mede door de angst dat je kind misschien op een gegeven moment helemaal niet meer wil komen. Want je voelt jezelf soms een halve vreemde in het leven van je kind.
TO laat het op zijn beloop. Leuk dat je af en toe een uitje organiseert. Maar verder is het aan de vader. Er gaan soms jaren overheen voor iedereen na een scheiding weer een goede manier heeft gevonden om met elkaar om te gaan. Geef het tijd.Jouw verhaal gaat op voor een vader die, als ie dan zijn kind bij zich heeft, er moeite voor doet. Volgens het verhaal van TO doet deze vader geen moer voor en met zijn kind. Ik vind het onzin om te stellen dat een vader emotioneel afstand zou moeten nemen van zijn kind als hij en de moeder uit elkaar gaan. Waarom? Het is zijn kind en die kan er niets aan doen dat papa en mama niet meer met elkaar in 1 huis kunnen leven. Hij zou juist MEER zijn gevoelens moeten tonen aan zijn kind, om het kind het gevoel te geven dat papa niet is weggegaan om hem. Als hij emotioneel afstand neemt van zijn kind, krijgt die juist alleen maar het gevoel dat het wel aan hem zal liggen en dat papa niet meer van HEM houdt.....
Ik vind dat iedereen erg makkelijk voorbij gaat aan de consequenties van de scheiding voor de vader.
Zijn opmerking over het afkopen van de opvoeding lijkt me geboren uit frustratie.
Het is ontzettend moeilijk om je kind opeens nog maar 1 weekend in de 14 dagen te zien. Je zult emotioneel afstand moeten nemen, anders is dat niet te doen. Het opnieuw invullen van je rol als ouder is dan zowel praktisch als emotioneel heel moeilijk.
Genoeg moeders hier wiens maag 3x omdraait met het idee dat ze hun kind nog maar 1 weekend in de 14 dagen zouden zien hoor! En reken maar dat je dan op die ene dag dat je je kind ziet het zo leuk mogelijk wil houden. Mede door de angst dat je kind misschien op een gegeven moment helemaal niet meer wil komen. Want je voelt jezelf soms een halve vreemde in het leven van je kind.
TO laat het op zijn beloop. Leuk dat je af en toe een uitje organiseert. Maar verder is het aan de vader. Er gaan soms jaren overheen voor iedereen na een scheiding weer een goede manier heeft gevonden om met elkaar om te gaan. Geef het tijd.Jouw verhaal gaat op voor een vader die, als ie dan zijn kind bij zich heeft, er moeite voor doet. Volgens het verhaal van TO doet deze vader geen moer voor en met zijn kind. Ik vind het onzin om te stellen dat een vader emotioneel afstand zou moeten nemen van zijn kind als hij en de moeder uit elkaar gaan. Waarom? Het is zijn kind en die kan er niets aan doen dat papa en mama niet meer met elkaar in 1 huis kunnen leven. Hij zou juist MEER zijn gevoelens moeten tonen aan zijn kind, om het kind het gevoel te geven dat papa niet is weggegaan om hem. Als hij emotioneel afstand neemt van zijn kind, krijgt die juist alleen maar het gevoel dat het wel aan hem zal liggen en dat papa niet meer van HEM houdt.....
zondag 12 december 2010 om 10:52
quote:Jolie205 schreef op 12 december 2010 @ 10:27:
[...]
. Ik vind het onzin om te stellen dat een vader emotioneel afstand zou moeten nemen van zijn kind als hij en de moeder uit elkaar gaan. Waarom? .Omdat anders die 14 dagen dat je je kind niet ziet, niet om door te komen zijn. Daarom.
[...]
. Ik vind het onzin om te stellen dat een vader emotioneel afstand zou moeten nemen van zijn kind als hij en de moeder uit elkaar gaan. Waarom? .Omdat anders die 14 dagen dat je je kind niet ziet, niet om door te komen zijn. Daarom.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 12 december 2010 om 10:54
zondag 12 december 2010 om 10:59
quote:lolapaloeza schreef op 12 december 2010 @ 10:52:
[...]
Omdat anders die 14 dagen dat je je kind niet ziet, niet om door te komen zijn. Daarom.Ik blijf erbij dat als hij zijn kind bij zich heeft, hij zijn kind ook de aandacht moet geven die het verdient. En dat is niet alleen maar knuffelen. Dat is ook het kind dingen bijbrengen, soms ook streng voor m zijn. Het is fijn hoor dat hij met zijn kind knuffelt als ie daar zin in heeft, maar als het kind de rest van de dag met een Nintendo in zijn handen in een hoek zit, heeft het daar toch niks aan? Ga voetballen met je zoon, leer hem fietsen, doe iets... Tuurlijk is het kut dat hij zijn kind 14 dagen dan weer niet ziet, maar juist in de dagen dat ie zijn kind wel ziet, moet ie er dan het beste van maken. Het is niet de schuld van het kind dat papa en mama uit elkaar zijn en het mag daar ook niet de dupe van worden. Ook emotioneel niet. Dat papa het niet trekt, is grof gezegd papa's probleem. Net als dat het mama's probleem is dat ze eens in de zoveel tijd haar kind het weekend niet ziet. Daar mag het kind niets van meekrijgen. Dus om nou emotioneel afstand te nemen van je kind omdat je het niet trekt dat je hem op andere dagen niet ziet, vind ik zoals ik net ook al zei: onzin. Sorry, maar dat is gewoon hoe ik erover denk. Als je aan kinderen begint, zul je ze moeten opvoeden ook. Dat kunnen ze nou eenmaal niet zelf.
[...]
Omdat anders die 14 dagen dat je je kind niet ziet, niet om door te komen zijn. Daarom.Ik blijf erbij dat als hij zijn kind bij zich heeft, hij zijn kind ook de aandacht moet geven die het verdient. En dat is niet alleen maar knuffelen. Dat is ook het kind dingen bijbrengen, soms ook streng voor m zijn. Het is fijn hoor dat hij met zijn kind knuffelt als ie daar zin in heeft, maar als het kind de rest van de dag met een Nintendo in zijn handen in een hoek zit, heeft het daar toch niks aan? Ga voetballen met je zoon, leer hem fietsen, doe iets... Tuurlijk is het kut dat hij zijn kind 14 dagen dan weer niet ziet, maar juist in de dagen dat ie zijn kind wel ziet, moet ie er dan het beste van maken. Het is niet de schuld van het kind dat papa en mama uit elkaar zijn en het mag daar ook niet de dupe van worden. Ook emotioneel niet. Dat papa het niet trekt, is grof gezegd papa's probleem. Net als dat het mama's probleem is dat ze eens in de zoveel tijd haar kind het weekend niet ziet. Daar mag het kind niets van meekrijgen. Dus om nou emotioneel afstand te nemen van je kind omdat je het niet trekt dat je hem op andere dagen niet ziet, vind ik zoals ik net ook al zei: onzin. Sorry, maar dat is gewoon hoe ik erover denk. Als je aan kinderen begint, zul je ze moeten opvoeden ook. Dat kunnen ze nou eenmaal niet zelf.
zondag 12 december 2010 om 11:05
Misschien een beetje minder/zwart wit denken Jolie. TO heeft nergens gezegd dat vader niets voor en met zijn kind doet. Hij stelt alleen geen regels. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat zijn kind het leuker vindt als hij zelf mag kiezen wat hij wil en kan doen. Dat is natuurlijk niet de werkelijkheid, maar een denkfout. Maar een denkfout maakt je nog geen slecht mens!
zondag 12 december 2010 om 11:09
@laela: in de openingspost zegt TO zelf dat vader van mening is dat kind zelf maar moet ondervinden wat goed is en slecht is voor hem. Het kind is verdorie 7. Hij heeft leiding nodig. Een vader die hem vertelt wat goed is en wat niet. Dit is in mijn ogen een vader die er niet voor zijn kind is en heeft niets met zwart/wit denken te maken. En ik zeg ook nergens dat de vader een slecht mens is, maar een slechte vader vind ik hem wel. Hij handelt niet in het belang van het kind.
zondag 12 december 2010 om 11:12
Jolie205, of het kind last heeft van de aanpak van papa is nergens gezegd.
Jij hebt een ander beeld bij opvoeden en wat een gescheiden vader wel of niet zou moeten doen. Prima, maar meer dan een andere mening is het niet.
Om dan meteen te doen alsof het kind zwaar geschaad wordt en de vader een klootzak is gaat veel te ver.
Er zijn vele kinderen die de hele zaterdag achter de computer doorbrengen. Verwaarlozing is toch echt wat anders.
Jij hebt een ander beeld bij opvoeden en wat een gescheiden vader wel of niet zou moeten doen. Prima, maar meer dan een andere mening is het niet.
Om dan meteen te doen alsof het kind zwaar geschaad wordt en de vader een klootzak is gaat veel te ver.
Er zijn vele kinderen die de hele zaterdag achter de computer doorbrengen. Verwaarlozing is toch echt wat anders.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 12 december 2010 om 11:18
Mijn indruk is dat rafaella moeite doet om haar verblijf ook voor he zoontje leuk te maken.
Ik vind vreemd dat mensen haar verwijten dat ze het zoontje wil leren fietsen, en ik ben blij dat niet iedereen dit vindt.
Net als Jolie205 en anderen heb ik twijfels over de inzet van de vader bij de opvoeding, zelfs als hij het zoontje maar 1x per twee weken een weekeinde thuis heeft.
Ik vind vreemd dat mensen haar verwijten dat ze het zoontje wil leren fietsen, en ik ben blij dat niet iedereen dit vindt.
Net als Jolie205 en anderen heb ik twijfels over de inzet van de vader bij de opvoeding, zelfs als hij het zoontje maar 1x per twee weken een weekeinde thuis heeft.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 12 december 2010 om 11:22
zondag 12 december 2010 om 11:24
quote:lolapaloeza schreef op 12 december 2010 @ 11:12:
Jolie205, of het kind last heeft van de aanpak van papa is nergens gezegd.
Jij hebt een ander beeld bij opvoeden en wat een gescheiden vader wel of niet zou moeten doen. Prima, maar meer dan een andere mening is het niet.
Om dan meteen te doen alsof het kind zwaar geschaad wordt en de vader een klootzak is gaat veel te ver.
Er zijn vele kinderen die de hele zaterdag achter de computer doorbrengen. Verwaarlozing is toch echt wat anders.Ik vind dat er wel degelijk sprake lijkt te zijn van emotionele verwaarlozing.
Jolie205, of het kind last heeft van de aanpak van papa is nergens gezegd.
Jij hebt een ander beeld bij opvoeden en wat een gescheiden vader wel of niet zou moeten doen. Prima, maar meer dan een andere mening is het niet.
Om dan meteen te doen alsof het kind zwaar geschaad wordt en de vader een klootzak is gaat veel te ver.
Er zijn vele kinderen die de hele zaterdag achter de computer doorbrengen. Verwaarlozing is toch echt wat anders.Ik vind dat er wel degelijk sprake lijkt te zijn van emotionele verwaarlozing.
zondag 12 december 2010 om 11:27
quote:Groll schreef op 12 december 2010 @ 11:22:
Misschien wil hij de tijd voor het kind zo prettig mogelijk maken zodat hij altijd graag naar pappie gaat. Eigenlijk dom en egoistisch. Aan jou de schone taak om hem te overtuigen dat dit niet goed is voor het kind en dat dit een risicofactor is voor jullie prille relatie.Dan kon ie nog wel eens raar opkijken als het kind straks van mening is dat ie maar liever niet meer naar papa gaat, omdat papa toch nooit wat met hem doet.....
Misschien wil hij de tijd voor het kind zo prettig mogelijk maken zodat hij altijd graag naar pappie gaat. Eigenlijk dom en egoistisch. Aan jou de schone taak om hem te overtuigen dat dit niet goed is voor het kind en dat dit een risicofactor is voor jullie prille relatie.Dan kon ie nog wel eens raar opkijken als het kind straks van mening is dat ie maar liever niet meer naar papa gaat, omdat papa toch nooit wat met hem doet.....
zondag 12 december 2010 om 11:53
Lolapaloeza schreef het al, misschien komt hoe hij reageert voort uit een stuk frustratie. Het is niet normaal om je als vader van je verantwoordelijkheden te ontrekken omdat je tenslotte alimentatie betaalt. Een kind mag nooit de dupe zijn van een scheiding/verbroken relatie.
Een ander advies dan nogmaals het gesprek met hem hierover aan te gaan heb ik niet.
Geef je zienswijze nogmaals aan, leg uit waarom jij denkt dat het niet goed is voor zijn zoontje om 8 uur per dag achter een computerspel te zitten. Buiten dat hij moet worden uitgedaagd om andere dingen te leren, zichzelf moet leren vermaken en zijn interesses te verbreden is het ook zo dat kinderen herinneringen meenemen naar hun volwassenheid. Wat is er leuker dan te kunnen herinneren dat je ouders allerlei leuke dingen met je deden. En wat is er leuker dan zelf ook positieve herinneringen opbouwen aan de jeugd van je kind, juist als je het kind al zo weinig ziet.
Ik zou de positieve zaken van verandering vooral benadrukken. En ik denk dat je zelf in een situatie ook je grenzen mag aangeven. Het is zijn kind, maar jij bent er nu ook bij betrokken.
Een ander advies dan nogmaals het gesprek met hem hierover aan te gaan heb ik niet.
Geef je zienswijze nogmaals aan, leg uit waarom jij denkt dat het niet goed is voor zijn zoontje om 8 uur per dag achter een computerspel te zitten. Buiten dat hij moet worden uitgedaagd om andere dingen te leren, zichzelf moet leren vermaken en zijn interesses te verbreden is het ook zo dat kinderen herinneringen meenemen naar hun volwassenheid. Wat is er leuker dan te kunnen herinneren dat je ouders allerlei leuke dingen met je deden. En wat is er leuker dan zelf ook positieve herinneringen opbouwen aan de jeugd van je kind, juist als je het kind al zo weinig ziet.
Ik zou de positieve zaken van verandering vooral benadrukken. En ik denk dat je zelf in een situatie ook je grenzen mag aangeven. Het is zijn kind, maar jij bent er nu ook bij betrokken.
zondag 12 december 2010 om 13:14
Hoi, Ik ben ook weer wakker .
Hij zegt de juiste dingen over jullie eventuele toekomstige kinderen en hun opvoeding, maar hij doet nu het verkeerde bij zijn zoon.
Dit doen heel veel mensen, op allerlei gebieden. Iedereen wil carriere maken, miljonair worden, wereldreizen maken, een eigen bedrijf beginnen, een betere vader/moeder zijn dan ze zelf gehad hebben, nog een extra studie doen, ....
Maar wie doet dat nou echt?
Zeggen is makkelijk, doen is moeilijk. Je vriend kiest hier nog altijd voor de makkelijke weg. Hoe is hij in zijn werk en hobbies? Ambitieus of wat gemakzuchtiger? Dat zegt veel over zijn karakter, en hoe hij in het leven staat, met zijn eigen tijd hier op aarde omgaat.
Stel dat jullie een kind krijgen, en de relatie gaat daarna helaas toch stuk. Dan weet je dus nu hoe jullie biologische kind het bij hem in het weekend gaat hebben. En hoe moeilijk het voor jou als moeder is om het kind daarnaast bij te brengen dat 8 uur op de WII niet normaal is.
Het is heel naar dat hij een rotte jeugd heeft gehad, maar er zijn genoeg mensen die dat aangrijpen om heeeel hard er aan te werken dat zij het zelf als ouder anders doen.
Wat zou hij ervan vinden wanneer jullie beiden een opvoedcursus gingen volgen? Zowel om zijn zoon nu beter te helpen, als om een beter beeld te krijgen op jullie gezamenlijke ouderschap? Misschien dat het hem helpt wanneer hij van een ander, een deskundige hoort, wat wel/niet goed is in een opvoeding.
Dingen die hij daar leert, zal hij moeten gaan toepassen thuis. Doet hij dat niet, dan zal hij dat later ook niet doen bij jullie kind. Doet hij het wel, dan is er goede hoop.
Hij zegt de juiste dingen over jullie eventuele toekomstige kinderen en hun opvoeding, maar hij doet nu het verkeerde bij zijn zoon.
Dit doen heel veel mensen, op allerlei gebieden. Iedereen wil carriere maken, miljonair worden, wereldreizen maken, een eigen bedrijf beginnen, een betere vader/moeder zijn dan ze zelf gehad hebben, nog een extra studie doen, ....
Maar wie doet dat nou echt?
Zeggen is makkelijk, doen is moeilijk. Je vriend kiest hier nog altijd voor de makkelijke weg. Hoe is hij in zijn werk en hobbies? Ambitieus of wat gemakzuchtiger? Dat zegt veel over zijn karakter, en hoe hij in het leven staat, met zijn eigen tijd hier op aarde omgaat.
Stel dat jullie een kind krijgen, en de relatie gaat daarna helaas toch stuk. Dan weet je dus nu hoe jullie biologische kind het bij hem in het weekend gaat hebben. En hoe moeilijk het voor jou als moeder is om het kind daarnaast bij te brengen dat 8 uur op de WII niet normaal is.
Het is heel naar dat hij een rotte jeugd heeft gehad, maar er zijn genoeg mensen die dat aangrijpen om heeeel hard er aan te werken dat zij het zelf als ouder anders doen.
Wat zou hij ervan vinden wanneer jullie beiden een opvoedcursus gingen volgen? Zowel om zijn zoon nu beter te helpen, als om een beter beeld te krijgen op jullie gezamenlijke ouderschap? Misschien dat het hem helpt wanneer hij van een ander, een deskundige hoort, wat wel/niet goed is in een opvoeding.
Dingen die hij daar leert, zal hij moeten gaan toepassen thuis. Doet hij dat niet, dan zal hij dat later ook niet doen bij jullie kind. Doet hij het wel, dan is er goede hoop.
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
zondag 12 december 2010 om 17:01
quote:maria1966 schreef op 12 december 2010 @ 13:14:
En hoe moeilijk het voor jou als moeder is om het kind daarnaast bij te brengen dat 8 uur op de WII niet normaal is.
Je hoeft een kind van 7 jaar helemaal niet bij te brengen dat 8 uur op de Wii te lang is. Je hoeft slechts een grens aan te geven.
Wat maak je het ingewikkeld in je post met uitpluizen van karakter en opvoedcursus. Begin eens met regels opstellen.
En hoe moeilijk het voor jou als moeder is om het kind daarnaast bij te brengen dat 8 uur op de WII niet normaal is.
Je hoeft een kind van 7 jaar helemaal niet bij te brengen dat 8 uur op de Wii te lang is. Je hoeft slechts een grens aan te geven.
Wat maak je het ingewikkeld in je post met uitpluizen van karakter en opvoedcursus. Begin eens met regels opstellen.
zondag 12 december 2010 om 17:41
Ben echt heel blij met alle reacties! bedankt allemaal voor de moeite. Zal proberen overal op re reageren.
Ik vind het geen probleem om een spelletje met hem te doen, natuurlijk maak ik tijd voor hem. Het probleem is dus alleen dat hij zichzelf niet kan vermaken, behalve dan op de wii. Het is dus of hem entertainen, of hem op zijn spelletjes laten spelen.
Maar goed, wat jullie allemaal zeggen; ik ben het er roerend mee eens, dit is geen opvoeden. Wat lolapoeza zegt klopt, zijn eigen gevoel speelt hier zeker een grote rol in. Hij moet zijn eigen kind wel 12 van de 14 dagen missen en dat is lang.
Hij wil gewoon dat hij het leuk heeft. Ik vindt dat je daar als ouder een rol in hebt, om variatie in die leuke dingen aan te dragen. En ook een kind te leren zichzelf te vermaken, zonder het vermaak voorgekauwd van een beeldscherm te krijgen.
Wat iemand al noemde, mooie herinneringen maken, juist als je elkaar zo weinig ziet. En dat hoeft wat mij betreft niet altijd een uitstapje te betekenen, dat zit hem ook in kleine dingen.
Maar goed, het probleem is dus dat ik hier geen inspraak in heb. Mijn vriend zegt mij te hebben gehoord en begrepen, hij denkt er alleen anders over. En hij bepaalt dus uiteindelijk wat er gebeurt. En dat stoort mij. De hele situatie vraagt best wat van mij. Ik kan goed met zijn kind overweg en ook met zijn ex, dat heeft een investering van mij gevraagd.
Maar ik heb dus geen inspraak hoe wij dit gaan doen, er is geen samen in deze.
We zijn idd kort bij elkaar, maar ik wil wel graag kinderen en gevoelsmatig met hem. Omdat ik zie dat hij echt van zijn zoon houdt en ontzettend lol met hem heeft vaak.
Zijn jeugd is geen excuus, ik denk eerder dat hij juist het beter wil doen dan wat hij gekregen heeft. Alleen maar lief zijn en hem zijn gang laten gaan.
Ik vond die opvoedcursus wel een goeie tip, ben benieuwd of ik hem zo gek krijg en dat boek ga ik ook zoeken.
Ik vind het geen probleem om een spelletje met hem te doen, natuurlijk maak ik tijd voor hem. Het probleem is dus alleen dat hij zichzelf niet kan vermaken, behalve dan op de wii. Het is dus of hem entertainen, of hem op zijn spelletjes laten spelen.
Maar goed, wat jullie allemaal zeggen; ik ben het er roerend mee eens, dit is geen opvoeden. Wat lolapoeza zegt klopt, zijn eigen gevoel speelt hier zeker een grote rol in. Hij moet zijn eigen kind wel 12 van de 14 dagen missen en dat is lang.
Hij wil gewoon dat hij het leuk heeft. Ik vindt dat je daar als ouder een rol in hebt, om variatie in die leuke dingen aan te dragen. En ook een kind te leren zichzelf te vermaken, zonder het vermaak voorgekauwd van een beeldscherm te krijgen.
Wat iemand al noemde, mooie herinneringen maken, juist als je elkaar zo weinig ziet. En dat hoeft wat mij betreft niet altijd een uitstapje te betekenen, dat zit hem ook in kleine dingen.
Maar goed, het probleem is dus dat ik hier geen inspraak in heb. Mijn vriend zegt mij te hebben gehoord en begrepen, hij denkt er alleen anders over. En hij bepaalt dus uiteindelijk wat er gebeurt. En dat stoort mij. De hele situatie vraagt best wat van mij. Ik kan goed met zijn kind overweg en ook met zijn ex, dat heeft een investering van mij gevraagd.
Maar ik heb dus geen inspraak hoe wij dit gaan doen, er is geen samen in deze.
We zijn idd kort bij elkaar, maar ik wil wel graag kinderen en gevoelsmatig met hem. Omdat ik zie dat hij echt van zijn zoon houdt en ontzettend lol met hem heeft vaak.
Zijn jeugd is geen excuus, ik denk eerder dat hij juist het beter wil doen dan wat hij gekregen heeft. Alleen maar lief zijn en hem zijn gang laten gaan.
Ik vond die opvoedcursus wel een goeie tip, ben benieuwd of ik hem zo gek krijg en dat boek ga ik ook zoeken.
zondag 12 december 2010 om 18:26
Kort gezegd: ik zou hier gewoon ongelofelijk op afknappen. Je hebt een kinderwens. Dit kan de toekomst zijn van de kinderen die je met hem wilt. Deze houding naar zijn zoontje zou voor mij een dealbreaker zijn als hij niet verandert.
Ik snap dat hij het leuk wil houden en dat hij geen gezeur wil. Maar dat werkt alleen op de korte termijn. Kinderen houden van regels en grenzen omdat ze dan weten waar ze aan toe zijn en dat geeft ze een veilig en vertrouwd gevoel. Nu is hij 7 en wil hij op zaterdag 8 uur op de Wii spelen. Wat wil hij als hij 14 is? Of als hij 18 is? En wat doet hij dan als papa ineens alsnog "nee" gaat zeggen?
Ik snap dat hij het leuk wil houden en dat hij geen gezeur wil. Maar dat werkt alleen op de korte termijn. Kinderen houden van regels en grenzen omdat ze dan weten waar ze aan toe zijn en dat geeft ze een veilig en vertrouwd gevoel. Nu is hij 7 en wil hij op zaterdag 8 uur op de Wii spelen. Wat wil hij als hij 14 is? Of als hij 18 is? En wat doet hij dan als papa ineens alsnog "nee" gaat zeggen?
zondag 12 december 2010 om 21:49
Nou ja Keatje, ik ben het dus roerend met je eens.
Mijn vriend dus helaas niet, hij gelooft niet in regels en grenzen. Ik voorzie ook grote problemen als hij groter wordt. Msch bedenkt hij wel dat hij in zijn pubertijd een tijdje bij pa wil komen wonen, dat zal dan lekker gezellig worden.
Maar goed, niemand kan in de toekomst zien. Mijn probleem is dus dat ik hierin niet met hem op 1 lijn kan komen.
Het is ook lastig, ik voel natuurlijk ook niet voor zijn zoon wat hij voelt, dat weet mijn vriend natuurlijk ook. Msch dat dat ook wel meespeelt dat hij mijn ideeen wat argwanend bekijkt.
Maar goed, het lijkt wel of iedereen het gewoon weet dat je hele weekend computerspelletjes spelen en niet buiten komen niet goed voor een kind is, maar hij er het kwaad niet van inziet.
Hij zegt dan ook, wat maken die 2 dagen in de 14 dagen nou uit? Hij krijgt toch bij zijn moeder structuur genoeg?
Hij vind het leuk om die spelletjes te doen, dus laat dat kind lekker.
Ik geloof echt dat mijn vriend het niet zo uit onverschilligheid doet, maar dat hij oprecht gewoon wil dat zijn kind blij is.
Mijn vriend dus helaas niet, hij gelooft niet in regels en grenzen. Ik voorzie ook grote problemen als hij groter wordt. Msch bedenkt hij wel dat hij in zijn pubertijd een tijdje bij pa wil komen wonen, dat zal dan lekker gezellig worden.
Maar goed, niemand kan in de toekomst zien. Mijn probleem is dus dat ik hierin niet met hem op 1 lijn kan komen.
Het is ook lastig, ik voel natuurlijk ook niet voor zijn zoon wat hij voelt, dat weet mijn vriend natuurlijk ook. Msch dat dat ook wel meespeelt dat hij mijn ideeen wat argwanend bekijkt.
Maar goed, het lijkt wel of iedereen het gewoon weet dat je hele weekend computerspelletjes spelen en niet buiten komen niet goed voor een kind is, maar hij er het kwaad niet van inziet.
Hij zegt dan ook, wat maken die 2 dagen in de 14 dagen nou uit? Hij krijgt toch bij zijn moeder structuur genoeg?
Hij vind het leuk om die spelletjes te doen, dus laat dat kind lekker.
Ik geloof echt dat mijn vriend het niet zo uit onverschilligheid doet, maar dat hij oprecht gewoon wil dat zijn kind blij is.
zondag 12 december 2010 om 21:59
quote:maria1966 schreef op 12 december 2010 @ 13:14:
Hoi, Ik ben ook weer wakker .
Zeggen is makkelijk, doen is moeilijk. Je vriend kiest hier nog altijd voor de makkelijke weg. Hoe is hij in zijn werk en hobbies? Ambitieus of wat gemakzuchtiger? Dat zegt veel over zijn karakter, en hoe hij in het leven staat, met zijn eigen tijd hier op aarde omgaat.
Stel dat jullie een kind krijgen, en de relatie gaat daarna helaas toch stuk. Dan weet je dus nu hoe jullie biologische kind het bij hem in het weekend gaat hebben. En hoe moeilijk het voor jou als moeder is om het kind daarnaast bij te brengen dat 8 uur op de WII niet normaal is.
Het is heel naar dat hij een rotte jeugd heeft gehad, maar er zijn genoeg mensen die dat aangrijpen om heeeel hard er aan te werken dat zij het zelf als ouder anders doen.
Hier wilde ik ook nog even op ingaan.
Met zijn werk en hobbys is hij erg perfectionistisch, erg loyaal ook naar zijn baas, harde werker.
Ik heb me dat ook wel eens afgevraagd wat ik er van zou vinden al zou mijn kind een weekendregeling hebben bij hem hebben.
En daar speelt mijn eigen referentie kader weer een rol, mijn ouders deden ook dingen die ik zelf nooit zou doen. Maar ik heb altijd wel gevoeld dat ze heel veel van me hielden. En dat zie ik ook bij hem en zijn zoon, dat ze heel veel van elkaar houden. Die liefde die ik tussen hun zie heeft denk ik zelfs mijn kinderwens msch wel wakker gemaakt.
Die jeugd van hem bedoel ik niet als excuus, maardaar bedoel ik mee dat ik denk te begrijpen dat hij zo sterk voor de andere kant kiest. Geen grenzen en alleen bezig met dat hij nu blij is.
Hoi, Ik ben ook weer wakker .
Zeggen is makkelijk, doen is moeilijk. Je vriend kiest hier nog altijd voor de makkelijke weg. Hoe is hij in zijn werk en hobbies? Ambitieus of wat gemakzuchtiger? Dat zegt veel over zijn karakter, en hoe hij in het leven staat, met zijn eigen tijd hier op aarde omgaat.
Stel dat jullie een kind krijgen, en de relatie gaat daarna helaas toch stuk. Dan weet je dus nu hoe jullie biologische kind het bij hem in het weekend gaat hebben. En hoe moeilijk het voor jou als moeder is om het kind daarnaast bij te brengen dat 8 uur op de WII niet normaal is.
Het is heel naar dat hij een rotte jeugd heeft gehad, maar er zijn genoeg mensen die dat aangrijpen om heeeel hard er aan te werken dat zij het zelf als ouder anders doen.
Hier wilde ik ook nog even op ingaan.
Met zijn werk en hobbys is hij erg perfectionistisch, erg loyaal ook naar zijn baas, harde werker.
Ik heb me dat ook wel eens afgevraagd wat ik er van zou vinden al zou mijn kind een weekendregeling hebben bij hem hebben.
En daar speelt mijn eigen referentie kader weer een rol, mijn ouders deden ook dingen die ik zelf nooit zou doen. Maar ik heb altijd wel gevoeld dat ze heel veel van me hielden. En dat zie ik ook bij hem en zijn zoon, dat ze heel veel van elkaar houden. Die liefde die ik tussen hun zie heeft denk ik zelfs mijn kinderwens msch wel wakker gemaakt.
Die jeugd van hem bedoel ik niet als excuus, maardaar bedoel ik mee dat ik denk te begrijpen dat hij zo sterk voor de andere kant kiest. Geen grenzen en alleen bezig met dat hij nu blij is.
