Psyche
alle pijlers
Zus overspannen?
dinsdag 21 december 2010 om 18:16
Juist het overal problemen in zien, is een groot teken van overspannenheid. Misschien kun je haar direct wat ondersteuning bieden? Naar haar toe gaan, eten voor haar koken zodat het spitsuur wat minder wordt, etc. Het is heel lastig om hulp te vragen, dus het zal voor haar ook niet meevallen.
Ik ben zelf herstellende van een verwaarloosde overspannenheid, dus wees er alsjeblieft op tijd bij. Hoe eerder hulp, hoe korter de herstelperiode.
Ik ben zelf herstellende van een verwaarloosde overspannenheid, dus wees er alsjeblieft op tijd bij. Hoe eerder hulp, hoe korter de herstelperiode.
dinsdag 21 december 2010 om 18:20
Ik vind het zelf niet gek klinken. Twee kinderen is gewoon erg druk, vooral met die leeftijd. Heb je zelf kinderen? Tussen 5 en 7 kun je ons ook beter niet bellen, we hebben ook 2 jonge kinderen. Maar dan zijn we allebei bezig met eten (geven), kinderen in bed leggen etc. Dat is ook vooral de tijd dat mijn man met de kinderen kan spelen, omdat hij de rest van de dag werkt. Ik ben blij dat ik werk, want dan heb ik nog even wat afwisseling. Ik zou fulltime thuis zitten met kinderen ook erg druk vinden. Misschien kun je eens voorstellen om wat leuks met de oudste te gaan doen? Dan heeft ze maar één kind thuis en dat is toch iets rustiger. Of je biedt aan eens op te passen zodat ze eens kan gaan winkelen, naar de kapper kan gaan etc., dat zijn precies de dingen waar ik niet altijd aan toe kom sinds ik kinderen heb.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
dinsdag 21 december 2010 om 18:24
quote:origineel schreef op 21 december 2010 @ 18:16:
Ik ben zelf herstellende van een verwaarloosde overspannenheid, dus wees er alsjeblieft op tijd bij. Hoe eerder hulp, hoe korter de herstelperiode.To heeft lange tijd op slechte voet gestaan met haar zus, dus ik kan me voorstellen dat al te veel bemoeienis niet zo goed valt. Jullie moeder/vader/haar man menen ook de eerste tekenen van overspannenheid te herkennen? Ik zou bijvoorbeeld aan bieden om een avond/nachtje op te passen, zodat zij even kan ontspannen met haar man.
Ik ben zelf herstellende van een verwaarloosde overspannenheid, dus wees er alsjeblieft op tijd bij. Hoe eerder hulp, hoe korter de herstelperiode.To heeft lange tijd op slechte voet gestaan met haar zus, dus ik kan me voorstellen dat al te veel bemoeienis niet zo goed valt. Jullie moeder/vader/haar man menen ook de eerste tekenen van overspannenheid te herkennen? Ik zou bijvoorbeeld aan bieden om een avond/nachtje op te passen, zodat zij even kan ontspannen met haar man.
dinsdag 21 december 2010 om 18:28
Beetje omslachtig, maar het is een optie: Leg je zorgen neer bij haar huisarts (mail, brief). Hij kàn een huisbezoek afleggen (onder het mom van 'even kijken naar de kinderen', maar ondertussen je zus even aftasten). Hij kan dan erop aandringen dat ze zelf eens naar het spreekuur komt om een gesprek met haar aan te gaan.
Maar niet alle huisartsen willen van deze mogelijkheid (spontaan huisbezoek) gebruik maken. Het is hun eigen persoonlijke keuze.
En dat 'overal problemen in zien', hoeft niet per se een teken van overspannenheid te zijn. Het kan ook een karaktertrek zijn. Het simpele verschil is, zag ze vroeger ook altijd al beren op de weg, of pas nu?
Als je relatie met haar tot voor kort niet zo best was, zul je nu een beetje afstand moeten houden. Een dagje samen met haar weg (manlief zorgt voor de kinderen) zal waarschijnlijk verkeerd uitpakken omdat ZIJ daar nu totaal niet open voor staat, en zeker niet met jou.
Probeer haar eens te stimuleren om 1x per week te gaan sporten. Yoga, nazwangerschapsgym, bbb, whatever.
De regelmaat van iedere week zorgt ervoor dat ze zich na een paar keer daar kan ontspannen (omdat het al een paar keer goed is gegaan dat ze thuis weg was). Ze gaat daar andere mensen ontmoeten (haar wereldje wordt weer wat groter).
Tijdens spitsuur zou ik wegblijven. Je aanwezigheid (ook al help je) zorgt voor meer stress. Kom liever 2 uur eerder en schil dan alvast voor haar de piepers enzo.
Maar niet alle huisartsen willen van deze mogelijkheid (spontaan huisbezoek) gebruik maken. Het is hun eigen persoonlijke keuze.
En dat 'overal problemen in zien', hoeft niet per se een teken van overspannenheid te zijn. Het kan ook een karaktertrek zijn. Het simpele verschil is, zag ze vroeger ook altijd al beren op de weg, of pas nu?
Als je relatie met haar tot voor kort niet zo best was, zul je nu een beetje afstand moeten houden. Een dagje samen met haar weg (manlief zorgt voor de kinderen) zal waarschijnlijk verkeerd uitpakken omdat ZIJ daar nu totaal niet open voor staat, en zeker niet met jou.
Probeer haar eens te stimuleren om 1x per week te gaan sporten. Yoga, nazwangerschapsgym, bbb, whatever.
De regelmaat van iedere week zorgt ervoor dat ze zich na een paar keer daar kan ontspannen (omdat het al een paar keer goed is gegaan dat ze thuis weg was). Ze gaat daar andere mensen ontmoeten (haar wereldje wordt weer wat groter).
Tijdens spitsuur zou ik wegblijven. Je aanwezigheid (ook al help je) zorgt voor meer stress. Kom liever 2 uur eerder en schil dan alvast voor haar de piepers enzo.
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
dinsdag 21 december 2010 om 18:32
Ik vind het niet normaal, zoals je zus het ervaart.
Ik heb ook twee kinderen, dichter op elkaar maar druk is echt een groot woord. Ook toen ze kleiner waren.
Wat doet ze dan de hele dag met die kinderen, dat ze niet kan relaxen?
Iedereen die ik ken heeft kinderen, maar doet daar van alles omheen en kan zeker weten nog wel een vrolijk telefoongesprek voeren op welke tijd dan ook.
Ik denk dus dat het niet aan de omstandigheden ligt, maar zij inderdaad het veel te zwaar opneemt, en zich overspannen voelt. Dat heb je goed gezien. De enige manier om dat te doorbreken is het zelf erkennen en vervolgens, met (praktische) hulp anders tegen zaken aan te leren kijken.
Kun je niet een weekend op de kinderen passen, zodat zij alleen met haar man op pad kan, lekker uit, en hij het met haar kan bespreken? zoiets?
Ik heb ook twee kinderen, dichter op elkaar maar druk is echt een groot woord. Ook toen ze kleiner waren.
Wat doet ze dan de hele dag met die kinderen, dat ze niet kan relaxen?
Iedereen die ik ken heeft kinderen, maar doet daar van alles omheen en kan zeker weten nog wel een vrolijk telefoongesprek voeren op welke tijd dan ook.
Ik denk dus dat het niet aan de omstandigheden ligt, maar zij inderdaad het veel te zwaar opneemt, en zich overspannen voelt. Dat heb je goed gezien. De enige manier om dat te doorbreken is het zelf erkennen en vervolgens, met (praktische) hulp anders tegen zaken aan te leren kijken.
Kun je niet een weekend op de kinderen passen, zodat zij alleen met haar man op pad kan, lekker uit, en hij het met haar kan bespreken? zoiets?
dinsdag 21 december 2010 om 18:44
mariesophie op mij komt het een beetje over alsof jij haar problemen wilt oplossen. Of misschien bang bent voor wat er gebeurt als je dat niet doet.
Maar ze zal toch echt zelf aan moeten geven wanneer ze hulp nodig heeft, en ook zal ze zelf haar problemen op moeten lossen.
Klinkt misschien hard, maar ik denk niet dat het werkt om andermans problemen te gaan oplossen.
Maar ze zal toch echt zelf aan moeten geven wanneer ze hulp nodig heeft, en ook zal ze zelf haar problemen op moeten lossen.
Klinkt misschien hard, maar ik denk niet dat het werkt om andermans problemen te gaan oplossen.
dinsdag 21 december 2010 om 18:54
Thuis sporten is niet zo ontspannend.. je bent wel aan het sporten maar wat oplucht is dat je even weg bent en je op iets anders concentreren.
TO, het is belangrijk dat je ook aan jezelf denkt. Het is heel lief dat je je zorgen maakt om je zus maar als zoals je zelf aangeeft oppassen soms moeilijk is dan moet je het niet doen. En ik kan me voorstellen dat er meer dingen zo zijn. Je zus is volwassen en ze heeft een volwassen echtgenoot.
TO, het is belangrijk dat je ook aan jezelf denkt. Het is heel lief dat je je zorgen maakt om je zus maar als zoals je zelf aangeeft oppassen soms moeilijk is dan moet je het niet doen. En ik kan me voorstellen dat er meer dingen zo zijn. Je zus is volwassen en ze heeft een volwassen echtgenoot.
dinsdag 21 december 2010 om 18:55
dinsdag 21 december 2010 om 19:14
Ik vind het allemaal niet zo zorgwekkend klinken. Thuismoederen met ukkies is zwaar, de hele dag wordt je aandacht gevraagd, waarschijnlijk is ze ook nog moet vanwege de hier en daar gebroken nacht, en het is redelijk logisch dat ze snakt naar hulptroepen (man die thuiskomt).
Om bijvoorbeeld even rustig te plassen. Zonder brullende baby of kind dat om de haverklap de pleedeur opentrekt, of de huiskamer sloopt.
Toen mijn kinderen zo klein waren hoefde je me ook niet te bellen tijdens drakentijd. Vanaf 1700 is het bal, dan zijn de kinderen moe en hongereig, is mama moe en hongerig en haar lontje kort, tijdens het eten zit je eindelijk even rustig, dan heb je dus ook geen zin in een telefoongesprek, al is het alleen al om he feit dat je niet gaat zitten bellen als je met het gezin aan tafel zit. En daarna moeten kindjes in bad en naar bed. Ook daar kun je geen telefoontje bij gebruiken.
Mijn man moest ook wel eens een paar dagen weg voor z'n werk. En als ik dan hulptroepen kon krijgen, nou, graag.
En ik was toen niet overspannen. Gewoon doorgedraaid, zoals dat hoort bij thuisblijfmoeders met kleine kinderen.
Wil je haar echt helpen zonder haar voor het hoofd te stoten?
Kook voor een paar dagen maaltijden die makkelijk op te warmen zijn. Doe die in bakken van de chinees (nee, ik hoef ze niet terug! Flikker maar weg, scheelt weer afwas!) en breng die bij haar langs. Verrassing! Een paar dagen gemakkelijk en toch gezond!
Bel haar voor je boodschappen gaat doen en vraag of je nog wat mee kan nemen voor haar. Dat je even een bakkie komt doen. En je dan een beetje met de kinders bemoeien zodat ze even rustig kan gaan plassen, ofzo.
Kom langs en neem de oudste een uurtje mee naar de speeltuin terwijl jongste slaapt. Kan ze even bijkomen, al is het maar genieten van de stilte in huis. (of even rustig plassen)
Ga in het weekend een keer langs en neem de jongste mee in de kinderwagen. Kan ze even qualitytime met haar oudste hebben.
Spreek een shop-date af (of een bioscoopje) op een dag/avond dat haar vent niet aan het werk is. Heeft hij de kinders ook eens voor zichzelf, en zij een avondje weg.
Ik zou het echt niet meteen in overspannen zoeken. Gespannen, dat kan, maar zo'n dagje weg of het vooruitzicht een paar dagen niet te hoeven koken kan een hoop spanning weghalen.
Om bijvoorbeeld even rustig te plassen. Zonder brullende baby of kind dat om de haverklap de pleedeur opentrekt, of de huiskamer sloopt.
Toen mijn kinderen zo klein waren hoefde je me ook niet te bellen tijdens drakentijd. Vanaf 1700 is het bal, dan zijn de kinderen moe en hongereig, is mama moe en hongerig en haar lontje kort, tijdens het eten zit je eindelijk even rustig, dan heb je dus ook geen zin in een telefoongesprek, al is het alleen al om he feit dat je niet gaat zitten bellen als je met het gezin aan tafel zit. En daarna moeten kindjes in bad en naar bed. Ook daar kun je geen telefoontje bij gebruiken.
Mijn man moest ook wel eens een paar dagen weg voor z'n werk. En als ik dan hulptroepen kon krijgen, nou, graag.
En ik was toen niet overspannen. Gewoon doorgedraaid, zoals dat hoort bij thuisblijfmoeders met kleine kinderen.
Wil je haar echt helpen zonder haar voor het hoofd te stoten?
Kook voor een paar dagen maaltijden die makkelijk op te warmen zijn. Doe die in bakken van de chinees (nee, ik hoef ze niet terug! Flikker maar weg, scheelt weer afwas!) en breng die bij haar langs. Verrassing! Een paar dagen gemakkelijk en toch gezond!
Bel haar voor je boodschappen gaat doen en vraag of je nog wat mee kan nemen voor haar. Dat je even een bakkie komt doen. En je dan een beetje met de kinders bemoeien zodat ze even rustig kan gaan plassen, ofzo.
Kom langs en neem de oudste een uurtje mee naar de speeltuin terwijl jongste slaapt. Kan ze even bijkomen, al is het maar genieten van de stilte in huis. (of even rustig plassen)
Ga in het weekend een keer langs en neem de jongste mee in de kinderwagen. Kan ze even qualitytime met haar oudste hebben.
Spreek een shop-date af (of een bioscoopje) op een dag/avond dat haar vent niet aan het werk is. Heeft hij de kinders ook eens voor zichzelf, en zij een avondje weg.
Ik zou het echt niet meteen in overspannen zoeken. Gespannen, dat kan, maar zo'n dagje weg of het vooruitzicht een paar dagen niet te hoeven koken kan een hoop spanning weghalen.
dinsdag 21 december 2010 om 19:23
Ben het roerend eens met Tilalia. Ik heb ook twee ukkies en mijn god het is af en toe echt loei zwaar. Inderdaad geen moment voor jezelf van sochtends 6 uur tot savonds 7 uur en continue bezig. Ik ben blij dat ik werk want dat is echt zo relaxt. Ik zou ook een beetje doordraaien als ik dat 5 dagen in de week zou moeten doen.
En hulp als man even een paar dagen weg is? Snap ik ook helemaal. Hier ook een week gedaan. Pfoe he, is echt zwaar met twee kleintjes en dan is alle hulp welkom.
Bellen tijdens spits is hier ook not done. Ik heb dan gewoon geen tijd voor je, kan mijn aandacht er niet bij houden, heeft geen nut. Dus ook dat is normaal.
Nee hoor ik vind je zus helemaal niet overspannen klinken, gewoon een moeder die het gewoon erg druk heeft. Misschien valt het thuis moederen haar zwaarder dan verwacht. Misschien valt het een beetje tegen. Wellicht moet je ze gewoon weer een baan zoeken om er af en toe even uit te zijn. Onder volwassenen, even aan jezelf hoeven te denken, bezig zijn met je eigen ontwikkeling. Ik zou echt gillend gek worden als ik thuisblijf moeder zou moeten zijn.
Ik zou dus een goed gesprek met haar aangaan. Ik heb ook familie die geen kinderen kan krijgen en waar ik het zelf altijd erg lastig vind om "te klagen" over de drukte. Ik bedoel zij zou het waarschijnlijk met alle liefde in de hele wereld er voor over hebben. Maar het belemmert me wel in open en eerlijk zijn naar haar toe. Misschien ervaart zij dit ook wel.
En hulp als man even een paar dagen weg is? Snap ik ook helemaal. Hier ook een week gedaan. Pfoe he, is echt zwaar met twee kleintjes en dan is alle hulp welkom.
Bellen tijdens spits is hier ook not done. Ik heb dan gewoon geen tijd voor je, kan mijn aandacht er niet bij houden, heeft geen nut. Dus ook dat is normaal.
Nee hoor ik vind je zus helemaal niet overspannen klinken, gewoon een moeder die het gewoon erg druk heeft. Misschien valt het thuis moederen haar zwaarder dan verwacht. Misschien valt het een beetje tegen. Wellicht moet je ze gewoon weer een baan zoeken om er af en toe even uit te zijn. Onder volwassenen, even aan jezelf hoeven te denken, bezig zijn met je eigen ontwikkeling. Ik zou echt gillend gek worden als ik thuisblijf moeder zou moeten zijn.
Ik zou dus een goed gesprek met haar aangaan. Ik heb ook familie die geen kinderen kan krijgen en waar ik het zelf altijd erg lastig vind om "te klagen" over de drukte. Ik bedoel zij zou het waarschijnlijk met alle liefde in de hele wereld er voor over hebben. Maar het belemmert me wel in open en eerlijk zijn naar haar toe. Misschien ervaart zij dit ook wel.
dinsdag 21 december 2010 om 19:24
Ik ben op dit moment ook thuisblijfmoeder met drie kinderen. Toen ik twee kinderen in die leeftijd had (19 maanden verschil) ging ik op donderdagavond de stad in. Niet eens om te winkelen maar om weg te zijn. Op van die baaldagen keek ik de klok gewoon vooruit en werd ik al boos op mijn man als hij 10 minuten te laat binnen kwam.
Wat bij mij hielp, was weer gaan werken. Klinkt heel hard of raar, maar ik vond de balans beter te doen. Als werkende ouders heb je weer andere zorgen, maar ik vond het heerlijk om na een dag werken mijn kinderen op te halen uit de creche en op een vrije dag dingen met ze te doen, terwijl ik als tbm op sommige dagen er echt de lol niet meer van in zag. Ik heb dit altijd heel stil gehouden want het is een groot taboe... Ik koos toch voor kinderen? Hulp zoeken is gewoon erg moeilijk voor mij.
Ik ben nu wel weer thuisblijfmoeder (hard op zoek naar een baan) maar ik heb nu een betere balans en weet op welke signalen ik moet letten. Laatst zijn we voor het eerst in zes jaar een weekend lang weggeweest; daarvoor waren het nachtjes, maar nu weet ik dat ik dat nodig heb en dat de grootouders het prima kunnen overnemen op zo'n moment.
Wat Titalia zegt over drukte met kinderen... Ik heb twee hele ondernemende jongens. Klauteren overal op, zijn ook veel langer dan gemiddeld (kunnen dus snel ergens bij). Hebben hele creatieve ideeen die niet van tv kijken houden (zou wel lekker zijn; half uurtje per dag); die houden je wel even bezig. Ik heb echter ook een neefje en die blijft uren zitten waar je hem neerzet en raakt niets aan. Strijken, rekeningen betalen, telefoontjes doen, forummen ( ): dat kan dus allemaal niet.
Wat bij mij hielp, was weer gaan werken. Klinkt heel hard of raar, maar ik vond de balans beter te doen. Als werkende ouders heb je weer andere zorgen, maar ik vond het heerlijk om na een dag werken mijn kinderen op te halen uit de creche en op een vrije dag dingen met ze te doen, terwijl ik als tbm op sommige dagen er echt de lol niet meer van in zag. Ik heb dit altijd heel stil gehouden want het is een groot taboe... Ik koos toch voor kinderen? Hulp zoeken is gewoon erg moeilijk voor mij.
Ik ben nu wel weer thuisblijfmoeder (hard op zoek naar een baan) maar ik heb nu een betere balans en weet op welke signalen ik moet letten. Laatst zijn we voor het eerst in zes jaar een weekend lang weggeweest; daarvoor waren het nachtjes, maar nu weet ik dat ik dat nodig heb en dat de grootouders het prima kunnen overnemen op zo'n moment.
Wat Titalia zegt over drukte met kinderen... Ik heb twee hele ondernemende jongens. Klauteren overal op, zijn ook veel langer dan gemiddeld (kunnen dus snel ergens bij). Hebben hele creatieve ideeen die niet van tv kijken houden (zou wel lekker zijn; half uurtje per dag); die houden je wel even bezig. Ik heb echter ook een neefje en die blijft uren zitten waar je hem neerzet en raakt niets aan. Strijken, rekeningen betalen, telefoontjes doen, forummen ( ): dat kan dus allemaal niet.
