Relaties
alle pijlers
Dilemma....
dinsdag 28 december 2010 om 09:28
Hoi Forummers,
Ik wil graag mijn 'dilemma' aan jullie voorleggen. Ik verwacht geen kant en klare oplossingen (gelukkig maar!), maar ik heb wel behoefte aan wat (kritische) noten die me hopelijk aan het denken zetten.
Vriend en ik waren 14 jaar samen, ik had al vaker aangegeven dat ik vond dat we veel als broer en zus leefden. Geen passie, en bijna geen seks. Hij vond het geen probleem, het zat toch goed? Achteraf had ik daar gewoon geen genoegen mee moeten nemen, maar blijbaar koos ik de makkelijke weg en liet het zo.
We hebben 2 jongen kinderen samen (2 en 4).
Inmiddels zijn we ruim een jaar uit elkaar. Hij is vreemd gegaan en dat heeft hij heel bewust opgezocht. Niet iemand in de kroeg tegengekomen, maar echt bewust via een relatiesite.
Ik zag het als 'openbaring'van: hehe, dat gebeurt alleen als je relatie niet goed zit, dus geeft toe dat het niet goed zit, dan doen we er wat aan.....(ff kort door de bocht gezegd ). Hij zag daar echter geen heil in, het was gewoon over, gevoel is weg.
We zijn uit elkaar gegaan. Ik heb het heel moeilijk los kunnen laten, omdat ik vond dat je 'maar zo' een relatie met kinderen weggooit zonder er moeite voor te doen.
Ik heb inmiddels een nieuwe vriend waar ik me ontzettend goed bij voel, alles klopt. Voor het eerst voel ik me echt 'gewild', mooi etc.
Maar toch: het beeld van dat een relatie waarin kids zijn gekomen kan ik niet loslaten. Het plaatje van "papa, mama en de kinderen'. Dat dat plaatje er niet meer is vind ik moeilijk, hoe blij ik ook ben met nieuwe vriend.
Maargoed: Ex heeft aangegeven enorme spijt te hebben. Hij weet nu dat ik de ideale vrouw voor hem ben en wil niks liever dan weer samen komen. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan, en we doen er beide alles aan om het voor de kids zo goed mogelijk te laten verlopen. Er is geen ruzie o.i.d. Bovenstaande heeft hij ook pas aangegeven toen ik ontzettend doorvroeg, ik had ineens het gevoel dat het niet klopte. Hij voelt dit al een tijd zo, maar wil niet tussen mij en mijn huidige vriend staan.
Ik vind het een dilemma: moet ik het toch weer een kans geven, ben ik dat aan mijn kinderen verplicht en is dat wat ik echt wil? Ik wil mijn 'plaatje' weer compleet, maar word ik daar zelf echt gelukkig van? Ik was niet ongelukkig met hem, absoluut niet, maar nu ik heb gezien hoe het met een ander is is het de vraag of ik zoiets bij Ex vindt.
In relatie met ex zijn zij beide fout geweets, we hebben alles als vanzelfsprekend gezien en het maar aan laten modderen.
Hij is fout geweest met vreemdgaan, maar communiceren kan hij niet, en dit was zijn vlucht, lijkt wel.
Op dit moment heb ik alles bevroren: ik ben even gestopt met vriend omdat ik moet kijken wat ik wil. Blijkbaar ben ik nog niet klaar met ex en dan is dit geen basis voor een nieuwe relatie.
Ik kan met ex zo weer een relatie starten, maar dan zal er toch veel moeten veranderen. We kunnen beide best goed aangeven waar het mis is gegaan, maar kunnen we dit ook werkelijk veranderen?
Ik merk dat ik huidige vriend enorm slecht los kan laten, ik mis hem enorm en zoals ik me bij hem voel, zal ik volgens mij nooit bij ex voelen.
Maar ik heb 2 kinderen met ex, ben ik het aan de kinderen niet verplicht om hun vader nog een kans te geven? Als gezin zijnde klopt dan alles, ik ben alleen bang dat er gewoon geen passie meer inzit....en nu ik die passie gevoeld heb bij een ander, weet ik dat ik niet meer in die passieloze relatie wil.
Maarja: kinderen samen en ik weet dat we het ook wel gewoon leuk kunnen hebben samen.
Iemand wijze adviezen ?
Ik wil graag mijn 'dilemma' aan jullie voorleggen. Ik verwacht geen kant en klare oplossingen (gelukkig maar!), maar ik heb wel behoefte aan wat (kritische) noten die me hopelijk aan het denken zetten.
Vriend en ik waren 14 jaar samen, ik had al vaker aangegeven dat ik vond dat we veel als broer en zus leefden. Geen passie, en bijna geen seks. Hij vond het geen probleem, het zat toch goed? Achteraf had ik daar gewoon geen genoegen mee moeten nemen, maar blijbaar koos ik de makkelijke weg en liet het zo.
We hebben 2 jongen kinderen samen (2 en 4).
Inmiddels zijn we ruim een jaar uit elkaar. Hij is vreemd gegaan en dat heeft hij heel bewust opgezocht. Niet iemand in de kroeg tegengekomen, maar echt bewust via een relatiesite.
Ik zag het als 'openbaring'van: hehe, dat gebeurt alleen als je relatie niet goed zit, dus geeft toe dat het niet goed zit, dan doen we er wat aan.....(ff kort door de bocht gezegd ). Hij zag daar echter geen heil in, het was gewoon over, gevoel is weg.
We zijn uit elkaar gegaan. Ik heb het heel moeilijk los kunnen laten, omdat ik vond dat je 'maar zo' een relatie met kinderen weggooit zonder er moeite voor te doen.
Ik heb inmiddels een nieuwe vriend waar ik me ontzettend goed bij voel, alles klopt. Voor het eerst voel ik me echt 'gewild', mooi etc.
Maar toch: het beeld van dat een relatie waarin kids zijn gekomen kan ik niet loslaten. Het plaatje van "papa, mama en de kinderen'. Dat dat plaatje er niet meer is vind ik moeilijk, hoe blij ik ook ben met nieuwe vriend.
Maargoed: Ex heeft aangegeven enorme spijt te hebben. Hij weet nu dat ik de ideale vrouw voor hem ben en wil niks liever dan weer samen komen. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan, en we doen er beide alles aan om het voor de kids zo goed mogelijk te laten verlopen. Er is geen ruzie o.i.d. Bovenstaande heeft hij ook pas aangegeven toen ik ontzettend doorvroeg, ik had ineens het gevoel dat het niet klopte. Hij voelt dit al een tijd zo, maar wil niet tussen mij en mijn huidige vriend staan.
Ik vind het een dilemma: moet ik het toch weer een kans geven, ben ik dat aan mijn kinderen verplicht en is dat wat ik echt wil? Ik wil mijn 'plaatje' weer compleet, maar word ik daar zelf echt gelukkig van? Ik was niet ongelukkig met hem, absoluut niet, maar nu ik heb gezien hoe het met een ander is is het de vraag of ik zoiets bij Ex vindt.
In relatie met ex zijn zij beide fout geweets, we hebben alles als vanzelfsprekend gezien en het maar aan laten modderen.
Hij is fout geweest met vreemdgaan, maar communiceren kan hij niet, en dit was zijn vlucht, lijkt wel.
Op dit moment heb ik alles bevroren: ik ben even gestopt met vriend omdat ik moet kijken wat ik wil. Blijkbaar ben ik nog niet klaar met ex en dan is dit geen basis voor een nieuwe relatie.
Ik kan met ex zo weer een relatie starten, maar dan zal er toch veel moeten veranderen. We kunnen beide best goed aangeven waar het mis is gegaan, maar kunnen we dit ook werkelijk veranderen?
Ik merk dat ik huidige vriend enorm slecht los kan laten, ik mis hem enorm en zoals ik me bij hem voel, zal ik volgens mij nooit bij ex voelen.
Maar ik heb 2 kinderen met ex, ben ik het aan de kinderen niet verplicht om hun vader nog een kans te geven? Als gezin zijnde klopt dan alles, ik ben alleen bang dat er gewoon geen passie meer inzit....en nu ik die passie gevoeld heb bij een ander, weet ik dat ik niet meer in die passieloze relatie wil.
Maarja: kinderen samen en ik weet dat we het ook wel gewoon leuk kunnen hebben samen.
Iemand wijze adviezen ?
dinsdag 28 december 2010 om 10:53
Het komt op mij over alsof je kinderen de enige reden zijn waarom je met je ex verder zou willen. Je hart is al bij iemand anders. Tel daarbij op dat het maar de vraag is of je ex inderdaad veranderd is. Ik geloof daar niet zo in, maart kan het ook niet beoordelen aangezien ik hem niet ken.
@iedereen die TO verwijt dat ze te snel een nieuwe vriend had: kan iemand mij vertellen wat de regels zijn die vertellen hoe lang je alleen moet zijn geweest voordat je wat jullie betreft een nieuwe partner mag?
@iedereen die TO verwijt dat ze te snel een nieuwe vriend had: kan iemand mij vertellen wat de regels zijn die vertellen hoe lang je alleen moet zijn geweest voordat je wat jullie betreft een nieuwe partner mag?
Opinions are like assholes. Everybody has one.
dinsdag 28 december 2010 om 10:57
Je bent nu gebonden, jouw ex wil jou terug en jij zit met 'het plaatje'.
Bedenk dat als je weer met een ex in zee gaat je tegen exact dezelfde dingen aan zult lopen als waar het ooit op stuk liep.
Ik ben zelf weer terug bij mn favoriete ex want er bleek niemand aan hem te kunnen tippen, ondanks de dingen waarom we uit elkaar zijn gegaan.
Er zijn dan ook een paar hele open en eerlijke gesprekken aan vooraf gegaan voordat we er weer voor gingen.
Maar... Ik zat dus niet in een relatie waar ik vond wat ik bij ex miste, had geen kinderen en dat ideaalplaatje, als ik dat al had dan paste het beeld 'gaan voor ex' daar eerder niet dan wel in.
Veel wijsheid gewenst!
Bedenk dat als je weer met een ex in zee gaat je tegen exact dezelfde dingen aan zult lopen als waar het ooit op stuk liep.
Ik ben zelf weer terug bij mn favoriete ex want er bleek niemand aan hem te kunnen tippen, ondanks de dingen waarom we uit elkaar zijn gegaan.
Er zijn dan ook een paar hele open en eerlijke gesprekken aan vooraf gegaan voordat we er weer voor gingen.
Maar... Ik zat dus niet in een relatie waar ik vond wat ik bij ex miste, had geen kinderen en dat ideaalplaatje, als ik dat al had dan paste het beeld 'gaan voor ex' daar eerder niet dan wel in.
Veel wijsheid gewenst!
dinsdag 28 december 2010 om 11:09
quote:BWitched schreef op 28 december 2010 @ 10:53:
@iedereen die TO verwijt dat ze te snel een nieuwe vriend had: kan iemand mij vertellen wat de regels zijn die vertellen hoe lang je alleen moet zijn geweest voordat je wat jullie betreft een nieuwe partner mag?Dat vraag ik me ook af. Waarom mag er niet een nieuwe man in het leven van to zijn, waar ze liefde en passie en ik weet niet wat allemaal nog meer voor voelt?
@iedereen die TO verwijt dat ze te snel een nieuwe vriend had: kan iemand mij vertellen wat de regels zijn die vertellen hoe lang je alleen moet zijn geweest voordat je wat jullie betreft een nieuwe partner mag?Dat vraag ik me ook af. Waarom mag er niet een nieuwe man in het leven van to zijn, waar ze liefde en passie en ik weet niet wat allemaal nog meer voor voelt?
dinsdag 28 december 2010 om 11:13
Het rare van verliefdheid is dat je bij elke keer dat je dat gevoel krijgt het heviger lijkt dan de keer daarvoor. Daardoor lijkt elke nieuwe partner ( in spé ) de Echte Ware Liefde. En daardoor zijn zo veel mensen bereid wat goed is achter zich te laten en zich in iets nieuws te storten.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 28 december 2010 om 11:14
quote:BWitched schreef op 28 december 2010 @ 10:53:
@iedereen die TO verwijt dat ze te snel een nieuwe vriend had: kan iemand mij vertellen wat de regels zijn die vertellen hoe lang je alleen moet zijn geweest voordat je wat jullie betreft een nieuwe partner mag?Inderdaad, wat een moraalridderij. :puke:
@iedereen die TO verwijt dat ze te snel een nieuwe vriend had: kan iemand mij vertellen wat de regels zijn die vertellen hoe lang je alleen moet zijn geweest voordat je wat jullie betreft een nieuwe partner mag?Inderdaad, wat een moraalridderij. :puke:
dinsdag 28 december 2010 om 11:16
dinsdag 28 december 2010 om 11:24
dinsdag 28 december 2010 om 11:29
Ja, zo kun je dat in het belachelijke trekken maar kinderen zijn nou eenmaal meer gebaat met een stabiele situatie. Niemand zegt hier dat TO geen recht heeft op geluk, liefde en passie maar ze heeft wel 2 kleine kinderen en die kun je nu eenmaal niet in de kast stoppen terwijl papa en mama aan het uitzoeken zijn wat hen zelf het beste past.
dinsdag 28 december 2010 om 11:37
quote:Aubrey schreef op 28 december 2010 @ 11:29:
Ja, zo kun je dat in het belachelijke trekken maar kinderen zijn nou eenmaal meer gebaat met een stabiele situatie. Niemand zegt hier dat TO geen recht heeft op geluk, liefde en passie maar ze heeft wel 2 kleine kinderen en die kun je nu eenmaal niet in de kast stoppen terwijl papa en mama aan het uitzoeken zijn wat hen zelf het beste past.
Volgens mij heeft niemand hier gezegd dat de kinderen in de kast moeten. TO en man zijn uit elkaar en TO heeft een nieuwe man leren kennen die ze bewust niet betrekt in haar leven met de kinderen. Leg mij dan maar eens uit wat daar mis mee is.
Ik verbaasde me over de snelle reacties dat het gedrag van TO niet door de beugel zou kunnen omdat ze kinderen heeft, terwijl deze niet betrokken zijn bij deze nieuwe man.
Ja, zo kun je dat in het belachelijke trekken maar kinderen zijn nou eenmaal meer gebaat met een stabiele situatie. Niemand zegt hier dat TO geen recht heeft op geluk, liefde en passie maar ze heeft wel 2 kleine kinderen en die kun je nu eenmaal niet in de kast stoppen terwijl papa en mama aan het uitzoeken zijn wat hen zelf het beste past.
Volgens mij heeft niemand hier gezegd dat de kinderen in de kast moeten. TO en man zijn uit elkaar en TO heeft een nieuwe man leren kennen die ze bewust niet betrekt in haar leven met de kinderen. Leg mij dan maar eens uit wat daar mis mee is.
Ik verbaasde me over de snelle reacties dat het gedrag van TO niet door de beugel zou kunnen omdat ze kinderen heeft, terwijl deze niet betrokken zijn bij deze nieuwe man.
dinsdag 28 december 2010 om 11:47
Je maakt mij niet wijs dat kinderen niets oppikken van gewijzigde situaties en stemmingswisselingen die dit met zich meebrengt. Ik ben van mening (maar hey, wie ben ik) dat als je eenmaal voor kinderen hebt gekozen je niet voor elke grill de situatie kunt omgooien als het even niet lekker gaat.
Het jongste kind was 1 jaar oud toen vader wegging. Vader liep zijn pik achterna en ontliep tevens een gezinssituatie die door hem misschien niet eens was gewenst. En nu zou hij terugwillen? Wie zegt dat hij het dan na een half jaar niet weer beu is.
Mij lijkt het beter als TO en ex voor zichzelf eens gaan uitzoeken wat ze nu echt willen voordat ze zich blindelings weer in het volgende hoofdstuk storten.
Het jongste kind was 1 jaar oud toen vader wegging. Vader liep zijn pik achterna en ontliep tevens een gezinssituatie die door hem misschien niet eens was gewenst. En nu zou hij terugwillen? Wie zegt dat hij het dan na een half jaar niet weer beu is.
Mij lijkt het beter als TO en ex voor zichzelf eens gaan uitzoeken wat ze nu echt willen voordat ze zich blindelings weer in het volgende hoofdstuk storten.
dinsdag 28 december 2010 om 11:54
quote:Aubrey schreef op 28 december 2010 @ 11:47:Het jongste kind was 1 jaar oud toen vader wegging. Vader liep zijn pik achterna en ontliep tevens een gezinssituatie die door hem misschien niet eens was gewenst. En nu zou hij terugwillen? Wie zegt dat hij het dan na een half jaar niet weer zo .Precies, vader liep zijn pik achterna, en kan waarschijnlijk nog steeds rondneuken, omdat de kindjes bij moeder wonen.
En dan moet moeder zich opofferen, alleen aan het welzijn van de kinderen denken, terwijl zij ( juist nu) ook behoefte heeft aan een beetje liefde.
Hou toch op.
En dan moet moeder zich opofferen, alleen aan het welzijn van de kinderen denken, terwijl zij ( juist nu) ook behoefte heeft aan een beetje liefde.
Hou toch op.
dinsdag 28 december 2010 om 11:58
quote:Zamirah schreef op 28 december 2010 @ 11:54:
Precies, vader liep zijn pik achterna, en kan waarschijnlijk nog steeds rondneuken, omdat de kindjes bij moeder wonen.
En dan moet moeder zich opofferen, alleen aan het welzijn van de kinderen denken, terwijl zij ( juist nu) ook behoefte heeft aan een beetje liefde.
Hou toch op..
En zo is het.
Precies, vader liep zijn pik achterna, en kan waarschijnlijk nog steeds rondneuken, omdat de kindjes bij moeder wonen.
En dan moet moeder zich opofferen, alleen aan het welzijn van de kinderen denken, terwijl zij ( juist nu) ook behoefte heeft aan een beetje liefde.
Hou toch op..
En zo is het.
dinsdag 28 december 2010 om 11:59
Ik zeg helemaal niet dat moeder zich moet opofferen. Ik zeg dat ze voor interne rust moet zorgen.
Ze twijfelt, ze heeft een droombeeld over het ideale gezinnetje en daarom zou ze ex terug willen.
Mijn advies zou zijn dat ze zich los zou maken van die ex, en dat ze moet ophouden in sprookjes te geloven. Ik zie ex niet als fatsoenlijk relatiemateriaal, laat staan als ideale gezinsman.
Ze twijfelt, ze heeft een droombeeld over het ideale gezinnetje en daarom zou ze ex terug willen.
Mijn advies zou zijn dat ze zich los zou maken van die ex, en dat ze moet ophouden in sprookjes te geloven. Ik zie ex niet als fatsoenlijk relatiemateriaal, laat staan als ideale gezinsman.
dinsdag 28 december 2010 om 13:00
Wat dus allemaal los staat van het gegeven dat er kinderen in het spel zijn.
Krokodilletje, je nieuwe relatie heeft pas kans wanneer jij je los kan maken van je ideale plaatje. Persoonlijk snap ik je dilemma niet. Je man heeft rond lopen neuken, jou aan de kant gezet, heeft spijt en wil je terug? Ik vind het knap dat je je daar zo overheen kan zetten en er serieus over na denkt dat het weer kan werken tussen jullie. Om het nog maar niet te hebben over het soort relatie die jullie hadden (passieloss, bijna geen skes, broer-zus gevoel etc)
Krokodilletje, je nieuwe relatie heeft pas kans wanneer jij je los kan maken van je ideale plaatje. Persoonlijk snap ik je dilemma niet. Je man heeft rond lopen neuken, jou aan de kant gezet, heeft spijt en wil je terug? Ik vind het knap dat je je daar zo overheen kan zetten en er serieus over na denkt dat het weer kan werken tussen jullie. Om het nog maar niet te hebben over het soort relatie die jullie hadden (passieloss, bijna geen skes, broer-zus gevoel etc)
dinsdag 28 december 2010 om 13:17
En die vriend blijft nu op je wachten? Lekker lijkt me dat, je komt iemand leuks tegen, helemaal goed, je geeft haar dingen die haar man haar nooit wilde geven en dan wil ze naar hem terug omdat dat zo "hoort"?
Volgens mij draait het in het leven om liefde, het beste met elkaar voor ogen hebben, aan je relatie werken en als dat niet lukt vooruit kijken en weer verder gaan met je leven.
Vertrouwdheid kan fijn zijn om aan terug te denken. Je was het gewend, je had een plaatje in je hoofd. Bij dat plaatje hoorde ook trouw... en communicatie...
Een nieuwe liefde heeft die vertrouwdheid nog niet, je moet nog aan elkaar wennen, en samen weer als nieuw samengesteld gezin op pad geeft ook weer een ander gevoel en band. Maar zover was je, gelukkig dat dan weer niet zo snel, nog niet.
Inderdaad nu maar eerst even alleen, blijkbaar was die nieuwe vriend het ook niet helemaal.
Overigens niets mis met weer aan een nieuwe relatie beginnen maar handel die dan ook weer eerst netjes af. Nu doe je hetzelfde als je ex deed. Namelijk niet eerst aan je eigen relatie werken.
Volgens mij draait het in het leven om liefde, het beste met elkaar voor ogen hebben, aan je relatie werken en als dat niet lukt vooruit kijken en weer verder gaan met je leven.
Vertrouwdheid kan fijn zijn om aan terug te denken. Je was het gewend, je had een plaatje in je hoofd. Bij dat plaatje hoorde ook trouw... en communicatie...
Een nieuwe liefde heeft die vertrouwdheid nog niet, je moet nog aan elkaar wennen, en samen weer als nieuw samengesteld gezin op pad geeft ook weer een ander gevoel en band. Maar zover was je, gelukkig dat dan weer niet zo snel, nog niet.
Inderdaad nu maar eerst even alleen, blijkbaar was die nieuwe vriend het ook niet helemaal.
Overigens niets mis met weer aan een nieuwe relatie beginnen maar handel die dan ook weer eerst netjes af. Nu doe je hetzelfde als je ex deed. Namelijk niet eerst aan je eigen relatie werken.
dinsdag 28 december 2010 om 19:29
quote:sunny_mar schreef op 28 december 2010 @ 10:23:
Ik kan me je dilemma wel voorstellen...
Ik denk wel dat een relatie met Ex weer zou kunnen werken, ook al was het eerst meer broer-zus. Daar kom je gemakkelijk in terecht als je de relatie wat verwaarloost, allebei druk bent, etc. In relatietherapie zou je kunnen merken of een gevoel van passie weer terug komt, als je daar aandacht aan besteed en tijd voor neemt. Daarnaast kun jij dan bij jezelf merken of je hem e.e.a. kunt vergeven en of jullie de communicatie kunnen verbeteren. Ik zou dit traject heel rustig ingaan, zonder dat je kinderen dat weten. Anders krijgen ze weer hoop en als het dan toch niet blijkt te werken, is de teleurstelling des te groter.
Ik vind overigens dat je het alleen aan je kinderen verplicht bent, als je denkt dat het echt zou kunnen werken. Jij moet gelukkig zijn in je relatie en daarmee ben je ook een model voor je kinderen.
Als we dat traject ingaan is het inderdaad de insteek dat de kids hier nog niet veel van meekrijgen. Ex komt al regelmatig over de vloer, we gaan prima met elkaar om, dus heel veel zullen ze er niet van merken zolang we niet gaan samenwonen. Althans: dat denk ik. Het is natuurlijk lastig te peilen wat de kids meekrijgen....meer dan we denken, denk ik. Maargoed: eigenlijk gaan we nu met elkaar om zoals we altijd deden en dat zegt meer over 'vroeger' dan over nu denk ik. Nu zijn we vriendschappelijk en dat is blijkbaar altijd zo geweest.
Of dat weer kan uitgroeien naar meer.....ik vind het lastig. Hoe lang zou ik zoiets de tijd moeten geven? Ik moet toch ergens weer een vlindertje gaan voelen voor hem?
Ik kan me je dilemma wel voorstellen...
Ik denk wel dat een relatie met Ex weer zou kunnen werken, ook al was het eerst meer broer-zus. Daar kom je gemakkelijk in terecht als je de relatie wat verwaarloost, allebei druk bent, etc. In relatietherapie zou je kunnen merken of een gevoel van passie weer terug komt, als je daar aandacht aan besteed en tijd voor neemt. Daarnaast kun jij dan bij jezelf merken of je hem e.e.a. kunt vergeven en of jullie de communicatie kunnen verbeteren. Ik zou dit traject heel rustig ingaan, zonder dat je kinderen dat weten. Anders krijgen ze weer hoop en als het dan toch niet blijkt te werken, is de teleurstelling des te groter.
Ik vind overigens dat je het alleen aan je kinderen verplicht bent, als je denkt dat het echt zou kunnen werken. Jij moet gelukkig zijn in je relatie en daarmee ben je ook een model voor je kinderen.
Als we dat traject ingaan is het inderdaad de insteek dat de kids hier nog niet veel van meekrijgen. Ex komt al regelmatig over de vloer, we gaan prima met elkaar om, dus heel veel zullen ze er niet van merken zolang we niet gaan samenwonen. Althans: dat denk ik. Het is natuurlijk lastig te peilen wat de kids meekrijgen....meer dan we denken, denk ik. Maargoed: eigenlijk gaan we nu met elkaar om zoals we altijd deden en dat zegt meer over 'vroeger' dan over nu denk ik. Nu zijn we vriendschappelijk en dat is blijkbaar altijd zo geweest.
Of dat weer kan uitgroeien naar meer.....ik vind het lastig. Hoe lang zou ik zoiets de tijd moeten geven? Ik moet toch ergens weer een vlindertje gaan voelen voor hem?
dinsdag 28 december 2010 om 19:46
@Bommi: wat naar om inderdaad als wens te hebben dat je ouders gaan scheiden. Ik vind idd dat als er veel ruzies en spanningen zijn je je kinderen geen goede basis meegeeft. Maar bij ons zijn die ruzies niet. We hadden gewoon geen ruzie (wat ook veel zegt trouwens: men zegt weleens dat ruzie de grootste vorm van intimiteit is en die intimiteit ontbrak gewoon bij ons).
Maar een afstandelijke relatie is ook niet wat ik mijn kinderen wil meegeven nee....
@Dave: je hebt gelijk: de vraag is idd wat ie gedaan zou hebben als deze 'dame' niet was tegengevallen. Hij zegt nu dat hij nu beseft dat hij met mij die klik heeft die hij met anderen niet heeft.
Het gras leek beduidend groener.....
Tja, en het vergroot zijn betrouwbaarheid niet, nee. Maar als je relatie beter zit, heb je niet meer de behoefte om het gras bij een ander te bekijken? Of is dat echt te naief gedacht?
@Zamira: ik ben idd bang voor de 'oude' valkuilen en fouten. Iets echt structureel veranderen is toch wel erg lastig.
@tijgermeisje: ik dacht al: er moet toch wel iemand zijn die succesvol terug is naar Ex? Hoe zijn jullie dan die valkuilen te boven gekomen? Het was ooit niet voor niets een ex mag ik aannemen?
Over het 'wanneer mag je een nieuwe relatie starten als er kinderen in het spel zijn'. Goede vraag. Dat zal per situatie verschillen. Ik zie er niet zoveel fouts in nu ik de kinderen erbuiten houd. E n ja, ze krijgen vast wat mee, maar ik geloof dat ik er wel een leuker mens van word en weer goed in mijn vel zat, mede daardoor.
Maar: voor mij was het te snel, dat zie ik nu. Anders had ik dit dilemma gewoon niet gehad. Ik heb ex blijkbaar nog niet goed afgerond en dat neem ik mezelf wel kwalijk......
Maar een afstandelijke relatie is ook niet wat ik mijn kinderen wil meegeven nee....
@Dave: je hebt gelijk: de vraag is idd wat ie gedaan zou hebben als deze 'dame' niet was tegengevallen. Hij zegt nu dat hij nu beseft dat hij met mij die klik heeft die hij met anderen niet heeft.
Het gras leek beduidend groener.....
Tja, en het vergroot zijn betrouwbaarheid niet, nee. Maar als je relatie beter zit, heb je niet meer de behoefte om het gras bij een ander te bekijken? Of is dat echt te naief gedacht?
@Zamira: ik ben idd bang voor de 'oude' valkuilen en fouten. Iets echt structureel veranderen is toch wel erg lastig.
@tijgermeisje: ik dacht al: er moet toch wel iemand zijn die succesvol terug is naar Ex? Hoe zijn jullie dan die valkuilen te boven gekomen? Het was ooit niet voor niets een ex mag ik aannemen?
Over het 'wanneer mag je een nieuwe relatie starten als er kinderen in het spel zijn'. Goede vraag. Dat zal per situatie verschillen. Ik zie er niet zoveel fouts in nu ik de kinderen erbuiten houd. E n ja, ze krijgen vast wat mee, maar ik geloof dat ik er wel een leuker mens van word en weer goed in mijn vel zat, mede daardoor.
Maar: voor mij was het te snel, dat zie ik nu. Anders had ik dit dilemma gewoon niet gehad. Ik heb ex blijkbaar nog niet goed afgerond en dat neem ik mezelf wel kwalijk......
dinsdag 28 december 2010 om 19:59
Aubrey: duidelijke taal en ik snap wat je zegt. Ik wil zeker mijn kinderen niet in de kast stoppen (wel achter het behang plakken af en toe, maargoed....) en wij proberen het zoveel mogelijk goed te doen voor de kinderen. Het leed is echter al wel geschiedt: papa liep inderdaad zijn pik achterna en vond ons als familie ineens een stuk minder belangrijk.
Ik ben het ook met je eens dat je niet voor iedere grill de situatie kan omgooien als het even niet lekker gaat. Mijn grootste punt bij hem zat 'm ook in dat hij ineens ook bedenkt dat het niet goed zit en er niet eens bereid is voor te vechten.
Nu wil hij dat blijkbaar wel, ben ik het dan niet aan mijn gezin verplicht om het toch te proberen....
Ik persoonlijk wil ook uitzoeken wat ik als persoon echt wil. Ik heb inmidels ook gesprekken met een psycholoog omdat ik gewoon wil dat ik doe wat goed is voor mij, maar ook voor mijn kinderen en ik kom er vooralsnog gewoon niet uit....
@hechicero:dankje, zoals je omschrijft klinkt het ook alsof er geen dilemma zou moeten zijn.
@Paekzwart: Goed omschreven, je slaat de spijker op de kop.
@Susan: nee, dat weet ik niet zeker. Misschien steekt hem dat wel het meest, dat kan.
Ik ben het ook met je eens dat je niet voor iedere grill de situatie kan omgooien als het even niet lekker gaat. Mijn grootste punt bij hem zat 'm ook in dat hij ineens ook bedenkt dat het niet goed zit en er niet eens bereid is voor te vechten.
Nu wil hij dat blijkbaar wel, ben ik het dan niet aan mijn gezin verplicht om het toch te proberen....
Ik persoonlijk wil ook uitzoeken wat ik als persoon echt wil. Ik heb inmidels ook gesprekken met een psycholoog omdat ik gewoon wil dat ik doe wat goed is voor mij, maar ook voor mijn kinderen en ik kom er vooralsnog gewoon niet uit....
@hechicero:dankje, zoals je omschrijft klinkt het ook alsof er geen dilemma zou moeten zijn.
@Paekzwart: Goed omschreven, je slaat de spijker op de kop.
@Susan: nee, dat weet ik niet zeker. Misschien steekt hem dat wel het meest, dat kan.
dinsdag 28 december 2010 om 20:58
[/quote] Of dat weer kan uitgroeien naar meer.....ik vind het lastig. Hoe lang zou ik zoiets de tijd moeten geven? Ik moet toch ergens weer een vlindertje gaan voelen voor hem?[/quote]
Als dat niet gebeurt, zou ik ook die relatie niet aangaan. Persoonlijk geloof ik (niet gestoeld op enige levenservaring in die richting of wat voor 'n logica dan ook), dat zo'n relatie geen stand houdt. Want jij of hij zal dan vroeg of laat iemand tegenkomen waarvoor dat gevoel er wel is en daar of voor zwichten of zwaar ongelukkig van worden.
Succes met je overwegingen...
Als dat niet gebeurt, zou ik ook die relatie niet aangaan. Persoonlijk geloof ik (niet gestoeld op enige levenservaring in die richting of wat voor 'n logica dan ook), dat zo'n relatie geen stand houdt. Want jij of hij zal dan vroeg of laat iemand tegenkomen waarvoor dat gevoel er wel is en daar of voor zwichten of zwaar ongelukkig van worden.
Succes met je overwegingen...
There are only two ways to live your life. One is like nothing is a miracle, the other is like everything is - Albert Einstein
