Relaties
alle pijlers
Dilemma....
dinsdag 28 december 2010 om 09:28
Hoi Forummers,
Ik wil graag mijn 'dilemma' aan jullie voorleggen. Ik verwacht geen kant en klare oplossingen (gelukkig maar!), maar ik heb wel behoefte aan wat (kritische) noten die me hopelijk aan het denken zetten.
Vriend en ik waren 14 jaar samen, ik had al vaker aangegeven dat ik vond dat we veel als broer en zus leefden. Geen passie, en bijna geen seks. Hij vond het geen probleem, het zat toch goed? Achteraf had ik daar gewoon geen genoegen mee moeten nemen, maar blijbaar koos ik de makkelijke weg en liet het zo.
We hebben 2 jongen kinderen samen (2 en 4).
Inmiddels zijn we ruim een jaar uit elkaar. Hij is vreemd gegaan en dat heeft hij heel bewust opgezocht. Niet iemand in de kroeg tegengekomen, maar echt bewust via een relatiesite.
Ik zag het als 'openbaring'van: hehe, dat gebeurt alleen als je relatie niet goed zit, dus geeft toe dat het niet goed zit, dan doen we er wat aan.....(ff kort door de bocht gezegd ). Hij zag daar echter geen heil in, het was gewoon over, gevoel is weg.
We zijn uit elkaar gegaan. Ik heb het heel moeilijk los kunnen laten, omdat ik vond dat je 'maar zo' een relatie met kinderen weggooit zonder er moeite voor te doen.
Ik heb inmiddels een nieuwe vriend waar ik me ontzettend goed bij voel, alles klopt. Voor het eerst voel ik me echt 'gewild', mooi etc.
Maar toch: het beeld van dat een relatie waarin kids zijn gekomen kan ik niet loslaten. Het plaatje van "papa, mama en de kinderen'. Dat dat plaatje er niet meer is vind ik moeilijk, hoe blij ik ook ben met nieuwe vriend.
Maargoed: Ex heeft aangegeven enorme spijt te hebben. Hij weet nu dat ik de ideale vrouw voor hem ben en wil niks liever dan weer samen komen. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan, en we doen er beide alles aan om het voor de kids zo goed mogelijk te laten verlopen. Er is geen ruzie o.i.d. Bovenstaande heeft hij ook pas aangegeven toen ik ontzettend doorvroeg, ik had ineens het gevoel dat het niet klopte. Hij voelt dit al een tijd zo, maar wil niet tussen mij en mijn huidige vriend staan.
Ik vind het een dilemma: moet ik het toch weer een kans geven, ben ik dat aan mijn kinderen verplicht en is dat wat ik echt wil? Ik wil mijn 'plaatje' weer compleet, maar word ik daar zelf echt gelukkig van? Ik was niet ongelukkig met hem, absoluut niet, maar nu ik heb gezien hoe het met een ander is is het de vraag of ik zoiets bij Ex vindt.
In relatie met ex zijn zij beide fout geweets, we hebben alles als vanzelfsprekend gezien en het maar aan laten modderen.
Hij is fout geweest met vreemdgaan, maar communiceren kan hij niet, en dit was zijn vlucht, lijkt wel.
Op dit moment heb ik alles bevroren: ik ben even gestopt met vriend omdat ik moet kijken wat ik wil. Blijkbaar ben ik nog niet klaar met ex en dan is dit geen basis voor een nieuwe relatie.
Ik kan met ex zo weer een relatie starten, maar dan zal er toch veel moeten veranderen. We kunnen beide best goed aangeven waar het mis is gegaan, maar kunnen we dit ook werkelijk veranderen?
Ik merk dat ik huidige vriend enorm slecht los kan laten, ik mis hem enorm en zoals ik me bij hem voel, zal ik volgens mij nooit bij ex voelen.
Maar ik heb 2 kinderen met ex, ben ik het aan de kinderen niet verplicht om hun vader nog een kans te geven? Als gezin zijnde klopt dan alles, ik ben alleen bang dat er gewoon geen passie meer inzit....en nu ik die passie gevoeld heb bij een ander, weet ik dat ik niet meer in die passieloze relatie wil.
Maarja: kinderen samen en ik weet dat we het ook wel gewoon leuk kunnen hebben samen.
Iemand wijze adviezen ?
Ik wil graag mijn 'dilemma' aan jullie voorleggen. Ik verwacht geen kant en klare oplossingen (gelukkig maar!), maar ik heb wel behoefte aan wat (kritische) noten die me hopelijk aan het denken zetten.
Vriend en ik waren 14 jaar samen, ik had al vaker aangegeven dat ik vond dat we veel als broer en zus leefden. Geen passie, en bijna geen seks. Hij vond het geen probleem, het zat toch goed? Achteraf had ik daar gewoon geen genoegen mee moeten nemen, maar blijbaar koos ik de makkelijke weg en liet het zo.
We hebben 2 jongen kinderen samen (2 en 4).
Inmiddels zijn we ruim een jaar uit elkaar. Hij is vreemd gegaan en dat heeft hij heel bewust opgezocht. Niet iemand in de kroeg tegengekomen, maar echt bewust via een relatiesite.
Ik zag het als 'openbaring'van: hehe, dat gebeurt alleen als je relatie niet goed zit, dus geeft toe dat het niet goed zit, dan doen we er wat aan.....(ff kort door de bocht gezegd ). Hij zag daar echter geen heil in, het was gewoon over, gevoel is weg.
We zijn uit elkaar gegaan. Ik heb het heel moeilijk los kunnen laten, omdat ik vond dat je 'maar zo' een relatie met kinderen weggooit zonder er moeite voor te doen.
Ik heb inmiddels een nieuwe vriend waar ik me ontzettend goed bij voel, alles klopt. Voor het eerst voel ik me echt 'gewild', mooi etc.
Maar toch: het beeld van dat een relatie waarin kids zijn gekomen kan ik niet loslaten. Het plaatje van "papa, mama en de kinderen'. Dat dat plaatje er niet meer is vind ik moeilijk, hoe blij ik ook ben met nieuwe vriend.
Maargoed: Ex heeft aangegeven enorme spijt te hebben. Hij weet nu dat ik de ideale vrouw voor hem ben en wil niks liever dan weer samen komen. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan, en we doen er beide alles aan om het voor de kids zo goed mogelijk te laten verlopen. Er is geen ruzie o.i.d. Bovenstaande heeft hij ook pas aangegeven toen ik ontzettend doorvroeg, ik had ineens het gevoel dat het niet klopte. Hij voelt dit al een tijd zo, maar wil niet tussen mij en mijn huidige vriend staan.
Ik vind het een dilemma: moet ik het toch weer een kans geven, ben ik dat aan mijn kinderen verplicht en is dat wat ik echt wil? Ik wil mijn 'plaatje' weer compleet, maar word ik daar zelf echt gelukkig van? Ik was niet ongelukkig met hem, absoluut niet, maar nu ik heb gezien hoe het met een ander is is het de vraag of ik zoiets bij Ex vindt.
In relatie met ex zijn zij beide fout geweets, we hebben alles als vanzelfsprekend gezien en het maar aan laten modderen.
Hij is fout geweest met vreemdgaan, maar communiceren kan hij niet, en dit was zijn vlucht, lijkt wel.
Op dit moment heb ik alles bevroren: ik ben even gestopt met vriend omdat ik moet kijken wat ik wil. Blijkbaar ben ik nog niet klaar met ex en dan is dit geen basis voor een nieuwe relatie.
Ik kan met ex zo weer een relatie starten, maar dan zal er toch veel moeten veranderen. We kunnen beide best goed aangeven waar het mis is gegaan, maar kunnen we dit ook werkelijk veranderen?
Ik merk dat ik huidige vriend enorm slecht los kan laten, ik mis hem enorm en zoals ik me bij hem voel, zal ik volgens mij nooit bij ex voelen.
Maar ik heb 2 kinderen met ex, ben ik het aan de kinderen niet verplicht om hun vader nog een kans te geven? Als gezin zijnde klopt dan alles, ik ben alleen bang dat er gewoon geen passie meer inzit....en nu ik die passie gevoeld heb bij een ander, weet ik dat ik niet meer in die passieloze relatie wil.
Maarja: kinderen samen en ik weet dat we het ook wel gewoon leuk kunnen hebben samen.
Iemand wijze adviezen ?
dinsdag 28 december 2010 om 21:24
In het kort: ik had het uitgemaakt omdat ik dacht dat het beter kon, spetterender, spannender. Maar de sterke band bleef, we passen gewoon perfect bij elkaar, ook als het even niet zo gepassioneerd gaat. We raken nooit uitgepraat en lachen altijd om elkaar en met elkaar.
De vele vriendjes die ik heb versleten waren uiteindelijk ZO van n andere planeet dat ik bewust gekozen heb voor mn closest friend, en ja dat is eerder vertrouwd dan vol fysieke passie, maar ik ben mn wilde haren inmiddels wel kwijt en erg happy met vriend/ons/onze relatie.
De vele vriendjes die ik heb versleten waren uiteindelijk ZO van n andere planeet dat ik bewust gekozen heb voor mn closest friend, en ja dat is eerder vertrouwd dan vol fysieke passie, maar ik ben mn wilde haren inmiddels wel kwijt en erg happy met vriend/ons/onze relatie.
woensdag 29 december 2010 om 12:49
@Aubrey, thanks!
@Sunny_mar: Dank voor je mening. Ik hoor meerdere mensen maar steeds zeggen dat men niet gelooft in dat zoiets weer kan standhouden....misschien hebben jullie gelijk!
@Tijgermeisje:Dat is ook een stuk ervaring met anderen dus, die je opbouwt en die maken dat je uiteindleijk vindt dat je bij de ene ex het best past.
Ik 'mis' ook gewoon de ervaringen van verschillende relaties. Ik was 17 toen ik met Ex kreeg, dus wist ook gewoon niet hoe anders het kan zijn. Nu weet ik dat wel...
Ik merk dat ik erg wisselvallig ben: gister dacht ik echt: het is helder, het gaat niks meer worden, hoe graag ik het voor het 'plaatje' ook zou willen. Dan besef ik dat ik het met name voor de kids doe en voor die veiligheid. Het scheelt heel veel praktische rompslomp om met Ex verder te gaan (huis hoeft dan bijv niet verkocht, dus geen verhuizing etc.), maar dat is geen reden om het niet te doen (toch??? )Dan zitten we over een tijd met hetzelfde probleem denk ik. Dat zou echt mijn angst zijn...
Maargoed, vandaag ben ik toch weer meer geneigd daarvoor te kiezen, dom he? Maar dan lees ik de reacties hier en dat helpt me wel om het weer te relativeren....
@Sunny_mar: Dank voor je mening. Ik hoor meerdere mensen maar steeds zeggen dat men niet gelooft in dat zoiets weer kan standhouden....misschien hebben jullie gelijk!
@Tijgermeisje:Dat is ook een stuk ervaring met anderen dus, die je opbouwt en die maken dat je uiteindleijk vindt dat je bij de ene ex het best past.
Ik 'mis' ook gewoon de ervaringen van verschillende relaties. Ik was 17 toen ik met Ex kreeg, dus wist ook gewoon niet hoe anders het kan zijn. Nu weet ik dat wel...
Ik merk dat ik erg wisselvallig ben: gister dacht ik echt: het is helder, het gaat niks meer worden, hoe graag ik het voor het 'plaatje' ook zou willen. Dan besef ik dat ik het met name voor de kids doe en voor die veiligheid. Het scheelt heel veel praktische rompslomp om met Ex verder te gaan (huis hoeft dan bijv niet verkocht, dus geen verhuizing etc.), maar dat is geen reden om het niet te doen (toch???
)Dan zitten we over een tijd met hetzelfde probleem denk ik. Dat zou echt mijn angst zijn...Maargoed, vandaag ben ik toch weer meer geneigd daarvoor te kiezen, dom he? Maar dan lees ik de reacties hier en dat helpt me wel om het weer te relativeren....
woensdag 29 december 2010 om 13:04
Ik vind dat je het in dit geval niet verplicht bent, dat zou dan betekenen dat als je man je verlaat voor iemand anders en je probeert daarna je leven weer op te pakken, je dat allemaal onder voorbehoud moet doen, want stel je voor dat hij besluit dat hij wel weer terug wil komen, dan moet je natuurlijk wel weer terug naar je vorige relatie. Dat lijkt me niet helemaal fair.
Als je nog in een relatie zit vind ik het wat anders, dan vind ik wel dat je het aan je kinderen verplicht bent om er alles aan te doen.
Als je nog in een relatie zit vind ik het wat anders, dan vind ik wel dat je het aan je kinderen verplicht bent om er alles aan te doen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
woensdag 29 december 2010 om 13:15
Dat je momenteel nog zo wisselt in je ideeën hierover laat zien dat je er gewoon nog niet uit bent. Zet alles eens op een rijtje. De voordelen (om het zo maar even te noemen) van opnieuw met je ex doorgaan hebben alleen betrekking op heel praktische zaken. Ik lees verder niets over wat JOU gelukkig maakt met die man.
Goed van je trouwens, die psycholoog. iemand die objectief naar de situatie kan kijken en je over dingen na laat denken is denk ik wat je nodig hebt om wat meer duidelijkheid voor jezelf te creëren.
Goed van je trouwens, die psycholoog. iemand die objectief naar de situatie kan kijken en je over dingen na laat denken is denk ik wat je nodig hebt om wat meer duidelijkheid voor jezelf te creëren.
woensdag 29 december 2010 om 20:13
Susan, dankje, daar heb je denk ik gelijk in....het is ook anders als je nog echt in de relatie zit.
Hechicero: ik zit mijn stukken net eens terug te lezen, en ja: ik schrijf nergens wat mij gelukkig maakt met ex. Het gaat blijkbaar echt om de kinderen en het 'praktische'.....bizar dat me dat ineens opvalt....
En ik ga id naar d epsycholoog omdat ik behoefte heb aan iemand die onafhankelijk met me meedenkt en me een spiegel voorhoudt zonder me een bepaalde weg in te drukken.
Ze zet me ook wel behoorlijk aan het denken!
Hechicero: ik zit mijn stukken net eens terug te lezen, en ja: ik schrijf nergens wat mij gelukkig maakt met ex. Het gaat blijkbaar echt om de kinderen en het 'praktische'.....bizar dat me dat ineens opvalt....
En ik ga id naar d epsycholoog omdat ik behoefte heb aan iemand die onafhankelijk met me meedenkt en me een spiegel voorhoudt zonder me een bepaalde weg in te drukken.
Ze zet me ook wel behoorlijk aan het denken!
woensdag 29 december 2010 om 20:15
Eh, nee, die praktische zaken die je noemt, daar zou ik een levenspartner zeker niet op uitzoeken!
Als je nu blij bent met je huidige vriend zou ik mn aandacht daarbij houden.
Kans is groot dat je nu ook zit met zaken die het beeld vertroebelen, bijv. schuldgevoel naar kinderen over scheiding, vastigheid willen, romantiseren van ex (hij heeft je wel bedrogen, kun je dat nog n keer aan? Want die kans bestaat) ego-streling dat ie je terug wil, etc.
Laat je iig niet onder druk zetten, het is nogal wat, terug bij n ex. Bij twijfel niet doen, zou ik zeggen.
Als je nu blij bent met je huidige vriend zou ik mn aandacht daarbij houden.
Kans is groot dat je nu ook zit met zaken die het beeld vertroebelen, bijv. schuldgevoel naar kinderen over scheiding, vastigheid willen, romantiseren van ex (hij heeft je wel bedrogen, kun je dat nog n keer aan? Want die kans bestaat) ego-streling dat ie je terug wil, etc.
Laat je iig niet onder druk zetten, het is nogal wat, terug bij n ex. Bij twijfel niet doen, zou ik zeggen.
