Psyche
alle pijlers
Gewicht accepteren met eetstoornis hoe doe je dat?
woensdag 29 december 2010 om 02:02
Ja eigenlijk een stomme en gecompliceerde vraag.
Maar ik worstel daar nu dus heel erg mee.
De afgelopen jaren is mijn gewicht sterk schommelend geweest van 46 kilo tot 56 en alles ertussen in.
Het laatste half jaar heeft het deze twee uitersten ook nog weergegeven op de weegschaal.
De strijd met mijn eten, gedrag( gewoontes) en lichaam blijft nog altijd in volle gang.
Maar zo graag zou ik wat stabiliteit willen houden in mijn gewicht.
Alleen hoe accepteer je dat toch?
Ik weeg nu weer 56 en zie heus wel de positieve kanten.
Ik zie het wel dat het er veel gezonder uit ziet, vrouwelijker. Dat meer kont en tieten ( al stelt dat laatste nog steeds niet al te veel voor) best mooi kan zijn.
Maar oh wat zit het vastgeroest, die negatieve gedachten rondom gewicht.
Waarom is het loslaten zo moeilijk.
Waarom zie ik het ene wel, maar doet het allemaal te niet als ik dat getal de hele dag door mijn hoofd heb spoken.
Ik zoveel kleding nu beter maar niet uit de kast kan trekken want het past niet meer.
Waarom dan toch in de spijkerbroek willen persen wat met geen mogelijkheid lukt, maar er niet aan willen gewoon een nieuwe maat te kopen.
Het voelt als falen.
Ik word er verdrietig van als ik denk aan het loslaten van het lage gewicht.
Maar er beter uit zien wil ik ook niet kwijtraken.
Die strijd in mijn hoofd is energieslopend.
Ik wil best accepteren maar weet niet hoe.
Maar ik worstel daar nu dus heel erg mee.
De afgelopen jaren is mijn gewicht sterk schommelend geweest van 46 kilo tot 56 en alles ertussen in.
Het laatste half jaar heeft het deze twee uitersten ook nog weergegeven op de weegschaal.
De strijd met mijn eten, gedrag( gewoontes) en lichaam blijft nog altijd in volle gang.
Maar zo graag zou ik wat stabiliteit willen houden in mijn gewicht.
Alleen hoe accepteer je dat toch?
Ik weeg nu weer 56 en zie heus wel de positieve kanten.
Ik zie het wel dat het er veel gezonder uit ziet, vrouwelijker. Dat meer kont en tieten ( al stelt dat laatste nog steeds niet al te veel voor) best mooi kan zijn.
Maar oh wat zit het vastgeroest, die negatieve gedachten rondom gewicht.
Waarom is het loslaten zo moeilijk.
Waarom zie ik het ene wel, maar doet het allemaal te niet als ik dat getal de hele dag door mijn hoofd heb spoken.
Ik zoveel kleding nu beter maar niet uit de kast kan trekken want het past niet meer.
Waarom dan toch in de spijkerbroek willen persen wat met geen mogelijkheid lukt, maar er niet aan willen gewoon een nieuwe maat te kopen.
Het voelt als falen.
Ik word er verdrietig van als ik denk aan het loslaten van het lage gewicht.
Maar er beter uit zien wil ik ook niet kwijtraken.
Die strijd in mijn hoofd is energieslopend.
Ik wil best accepteren maar weet niet hoe.
woensdag 29 december 2010 om 13:17
De definities:
Schijn:
de schijn ophouden (= doen alsof alles in orde is) het heeft er alle schijn van dat... (= het lijkt zo te zijn dat...),
bedrieglijk beeld, bedrieglijk voorkomen
dat wat niet echt is, maar er wel zo uitziet
dekmantel
Veilig
beschut, betrouwbaar, pluis, safe, zeker behouden, ongedeerd
Zie je hoe ongelooflijk tegengesteld het is?
Schijn:
de schijn ophouden (= doen alsof alles in orde is) het heeft er alle schijn van dat... (= het lijkt zo te zijn dat...),
bedrieglijk beeld, bedrieglijk voorkomen
dat wat niet echt is, maar er wel zo uitziet
dekmantel
Veilig
beschut, betrouwbaar, pluis, safe, zeker behouden, ongedeerd
Zie je hoe ongelooflijk tegengesteld het is?
woensdag 29 december 2010 om 13:25
quote:indigoblue schreef op 29 december 2010 @ 13:11:
[...]
(Overigens zijn dit dingen waar we over praten op de nasleep eetproblematiek topic, dus als je eens wat kwijt wilt ben je daar van hart welkom!)
Dat wilde ik ook nog zeggen. Ik heb je wel eens eerder 'voorbij zien komen' Iry, en heb me wel eens afgevraagd waarom je niet op dat topic mee schrijft. Niet dat het moet natuurlijk, zeker niet!
Het kan je (denk ik, ook uit ervaring) misschien helpen om het soms weer even met een frisse blik te bekijken. (Dit is het topic trouwens)
[...]
(Overigens zijn dit dingen waar we over praten op de nasleep eetproblematiek topic, dus als je eens wat kwijt wilt ben je daar van hart welkom!)
Dat wilde ik ook nog zeggen. Ik heb je wel eens eerder 'voorbij zien komen' Iry, en heb me wel eens afgevraagd waarom je niet op dat topic mee schrijft. Niet dat het moet natuurlijk, zeker niet!
Het kan je (denk ik, ook uit ervaring) misschien helpen om het soms weer even met een frisse blik te bekijken. (Dit is het topic trouwens)
woensdag 29 december 2010 om 14:49
Lief van je indigo.
Ik zal er over nadenken, een een keer om het hoekje kijken.
Ik zie het topic idd regelmatig voorbij komen klontje en ik heb mij niet aangesloten omdat ik er ook niet teveel mee bezig wil zijn.
Te veel nadenken is ook niet altijd goed.
Fijn wel om met gelijkgestemden te praten, een valkuil soms omdat het allerlei gedachtes kan versterken.
Het is schijn idd, ach ik weet het allemaal zo goed.
Tegen anderen zou ik het heel goed kunnen vertellen dat de eetstoornis je bedriegt.Alles wat je denkt eruit te halen heeft een te hoge prijs.
Dat je moet gaan zoeken naar alternatieven, te ventileren wat je in je eetstoornis stopt.
Want het heeft een functie,anders liet je het wel makkelijk gaan. Het is namelijk niet zo dat het leuk is om er in te blijven hangen.
Ik heb net mijzelf nog eens in ondergoed bekeken in de spiegel.
Er staat een vrouwenlichaam.
Steviger, dik? nee het totale plaatje niet. Maar als mijn blik afglijd naar delen dan wel.
Het is eigenlijk dat ik er meer ben, minder onzichtbaar en is dat nu eigenijk nu net niet wat ik wil?
Gezien worden?
Ik heb nu trouwens een broek aan die ik een tijd niet aan kon.
Te groot al die tijd.
Hij ligt al jaren spliksplinternieuw in mijn kast.
Staat leuk( even maar het positieve benoemen)
Ik zal er over nadenken, een een keer om het hoekje kijken.
Ik zie het topic idd regelmatig voorbij komen klontje en ik heb mij niet aangesloten omdat ik er ook niet teveel mee bezig wil zijn.
Te veel nadenken is ook niet altijd goed.
Fijn wel om met gelijkgestemden te praten, een valkuil soms omdat het allerlei gedachtes kan versterken.
Het is schijn idd, ach ik weet het allemaal zo goed.
Tegen anderen zou ik het heel goed kunnen vertellen dat de eetstoornis je bedriegt.Alles wat je denkt eruit te halen heeft een te hoge prijs.
Dat je moet gaan zoeken naar alternatieven, te ventileren wat je in je eetstoornis stopt.
Want het heeft een functie,anders liet je het wel makkelijk gaan. Het is namelijk niet zo dat het leuk is om er in te blijven hangen.
Ik heb net mijzelf nog eens in ondergoed bekeken in de spiegel.
Er staat een vrouwenlichaam.
Steviger, dik? nee het totale plaatje niet. Maar als mijn blik afglijd naar delen dan wel.
Het is eigenlijk dat ik er meer ben, minder onzichtbaar en is dat nu eigenijk nu net niet wat ik wil?
Gezien worden?
Ik heb nu trouwens een broek aan die ik een tijd niet aan kon.
Te groot al die tijd.
Hij ligt al jaren spliksplinternieuw in mijn kast.
Staat leuk( even maar het positieve benoemen)
woensdag 29 december 2010 om 14:58
quote:iry schreef op 29 december 2010 @ 14:49:
Lief van je indigo.
Ik zal er over nadenken, een een keer om het hoekje kijken.
Ik zie het topic idd regelmatig voorbij komen klontje en ik heb mij niet aangesloten omdat ik er ook niet teveel mee bezig wil zijn.
Te veel nadenken is ook niet altijd goed.
Fijn wel om met gelijkgestemden te praten, een valkuil soms omdat het allerlei gedachtes kan versterken.
Het is schijn idd, ach ik weet het allemaal zo goed.
Tegen anderen zou ik het heel goed kunnen vertellen dat de eetstoornis je bedriegt.Alles wat je denkt eruit te halen heeft een te hoge prijs.
Dat je moet gaan zoeken naar alternatieven, te ventileren wat je in je eetstoornis stopt.
Want het heeft een functie,anders liet je het wel makkelijk gaan. Het is namelijk niet zo dat het leuk is om er in te blijven hangen.
Ik heb net mijzelf nog eens in ondergoed bekeken in de spiegel.
Er staat een vrouwenlichaam.
Steviger, dik? nee het totale plaatje niet. Maar als mijn blik afglijd naar delen dan wel.
Het is eigenlijk dat ik er meer ben, minder onzichtbaar en is dat nu eigenijk nu net niet wat ik wil?
Gezien worden?
Ik heb nu trouwens een broek aan die ik een tijd niet aan kon.
Te groot al die tijd.
Hij ligt al jaren spliksplinternieuw in mijn kast.
Staat leuk( even maar het positieve benoemen)Heel erg herkenbaar. Een tijd geleden ging het heel goed en had ik mijn es bijna 'onder de knie'. En dat merkte ik ook aan anderen, ik werd opeens 'gezien', kreeg veel aandacht, werd vaak zomaar aangesproken. En dat voelde zó onnatuurlijk, zo raar en 'niet kloppend'. Maar je mag juist gezien worden, sterker nog, je bent het waard om gezien te worden.
Lief van je indigo.
Ik zal er over nadenken, een een keer om het hoekje kijken.
Ik zie het topic idd regelmatig voorbij komen klontje en ik heb mij niet aangesloten omdat ik er ook niet teveel mee bezig wil zijn.
Te veel nadenken is ook niet altijd goed.
Fijn wel om met gelijkgestemden te praten, een valkuil soms omdat het allerlei gedachtes kan versterken.
Het is schijn idd, ach ik weet het allemaal zo goed.
Tegen anderen zou ik het heel goed kunnen vertellen dat de eetstoornis je bedriegt.Alles wat je denkt eruit te halen heeft een te hoge prijs.
Dat je moet gaan zoeken naar alternatieven, te ventileren wat je in je eetstoornis stopt.
Want het heeft een functie,anders liet je het wel makkelijk gaan. Het is namelijk niet zo dat het leuk is om er in te blijven hangen.
Ik heb net mijzelf nog eens in ondergoed bekeken in de spiegel.
Er staat een vrouwenlichaam.
Steviger, dik? nee het totale plaatje niet. Maar als mijn blik afglijd naar delen dan wel.
Het is eigenlijk dat ik er meer ben, minder onzichtbaar en is dat nu eigenijk nu net niet wat ik wil?
Gezien worden?
Ik heb nu trouwens een broek aan die ik een tijd niet aan kon.
Te groot al die tijd.
Hij ligt al jaren spliksplinternieuw in mijn kast.
Staat leuk( even maar het positieve benoemen)Heel erg herkenbaar. Een tijd geleden ging het heel goed en had ik mijn es bijna 'onder de knie'. En dat merkte ik ook aan anderen, ik werd opeens 'gezien', kreeg veel aandacht, werd vaak zomaar aangesproken. En dat voelde zó onnatuurlijk, zo raar en 'niet kloppend'. Maar je mag juist gezien worden, sterker nog, je bent het waard om gezien te worden.
woensdag 29 december 2010 om 15:04
Ah en daar wringt de schoen wel natuurlijk.
Voelen het waard te zijn gezien te worden.
Ik merk wel dat in mijn vorige relatie ik die waarde totaal niet kon voelen.
Ex kon wel zeggen dat het prima was als ik aankwam, hij dat zelfs graag wilde.Maar ik kreeg niet het gevoel dat ik zichtbaar mocht zijn.
Tegenstrijdig.
Nu, met nieuwe liefde voel ik dat wel. Hij maakt mij zichtbaar.
En ik weet natuurlijk wel dat ik het zelf moet gaan vinden, niet omdat een ander mij dat gevoel geeft. ( ik ben jullie voor )
Voelen het waard te zijn gezien te worden.
Ik merk wel dat in mijn vorige relatie ik die waarde totaal niet kon voelen.
Ex kon wel zeggen dat het prima was als ik aankwam, hij dat zelfs graag wilde.Maar ik kreeg niet het gevoel dat ik zichtbaar mocht zijn.
Tegenstrijdig.
Nu, met nieuwe liefde voel ik dat wel. Hij maakt mij zichtbaar.
En ik weet natuurlijk wel dat ik het zelf moet gaan vinden, niet omdat een ander mij dat gevoel geeft. ( ik ben jullie voor )
woensdag 29 december 2010 om 15:34
Iry, ik ben niet bekend met eetstoornissen, maar wil even reageren op jouw uitspraak:
Nu, met nieuwe liefde voel ik dat wel. Hij maakt mij zichtbaar.
En ik weet natuurlijk wel dat ik het zelf moet gaan vinden, niet omdat een ander mij dat gevoel geeft. ( ik ben jullie voor )
Het is toch juist heel erg positief dat hij je zichtbaar maakt? Is het geen mooie springplank? Hij maakt je zichtbaar, jij voelt dat het mag en kan, en uiteindelijk vind je van jezelf dat je zichtbaar mag zijn? Ik zou hier heel veel positieve kracht uithalen. Het is al een zware strijd die jij al jaren met jezelf aangaat, en nu is er iemand die jou een duwtje in de goede richting geeft. Het duwtje wat je graag wil hebben van jezelf, maar die je jezelf (nog) niet kan geven!
Gebruik het, laat het hem jou geven, wen aan het gevoel, koester het gevoel en heb het vertrouwen dat je je uiteindelijk jezelf dat gaat geven.
Nu, met nieuwe liefde voel ik dat wel. Hij maakt mij zichtbaar.
En ik weet natuurlijk wel dat ik het zelf moet gaan vinden, niet omdat een ander mij dat gevoel geeft. ( ik ben jullie voor )
Het is toch juist heel erg positief dat hij je zichtbaar maakt? Is het geen mooie springplank? Hij maakt je zichtbaar, jij voelt dat het mag en kan, en uiteindelijk vind je van jezelf dat je zichtbaar mag zijn? Ik zou hier heel veel positieve kracht uithalen. Het is al een zware strijd die jij al jaren met jezelf aangaat, en nu is er iemand die jou een duwtje in de goede richting geeft. Het duwtje wat je graag wil hebben van jezelf, maar die je jezelf (nog) niet kan geven!
Gebruik het, laat het hem jou geven, wen aan het gevoel, koester het gevoel en heb het vertrouwen dat je je uiteindelijk jezelf dat gaat geven.
woensdag 29 december 2010 om 18:46
Hmm... zoals jij het schrijft snijdt dat wel hout Pop.
En misschien mag het ook wel dat ik de strijd nu met dat duwtje in de rug verder mag gaan voeren.
Het is ook echt een heel ander duwtje. Geen getuttel, niet de aandacht daarop, maar op mij.
En dat is heel fijn.
IK wil ook belangrijk genoeg zijn, niet de eetstoornis( djeez zeg dat ex dat in 10 jaar niet heeft gesnapt,wat iemand zo natuurlijk kan doen zonder dat hij zich er bewust van is)
En misschien mag het ook wel dat ik de strijd nu met dat duwtje in de rug verder mag gaan voeren.
Het is ook echt een heel ander duwtje. Geen getuttel, niet de aandacht daarop, maar op mij.
En dat is heel fijn.
IK wil ook belangrijk genoeg zijn, niet de eetstoornis( djeez zeg dat ex dat in 10 jaar niet heeft gesnapt,wat iemand zo natuurlijk kan doen zonder dat hij zich er bewust van is)
donderdag 30 december 2010 om 03:57
Ik heb niet alles gelezen en ben ook niet helemaal ontopic.
Maar zelf ben ik emotioneel wat stabieler als ik meer weeg. Dan denk ik wat makkelijker over eten en eet waar ik zin in heb en als ik dan een paar kilo zwaarder ben dan voel ik me wat stabieler.
Oftewel: als ik net iets te weinig eet op een dag ben ik meer vatbaar voor stemmingswisselingen dan wanneer ik ruim voldoende eet.
Merk jij dat ook, dat je bij 56 psychisch beter in je lijf zit dan bij 46? Kan dat misschien jou helpen om blij te worden met de 56?
Ik kan wel dingen gaan roepen als nieuwe kleren kopen maar dat is ws veel te simpel gedacht voor iemand met een eetstoornis.
Maar zelf ben ik emotioneel wat stabieler als ik meer weeg. Dan denk ik wat makkelijker over eten en eet waar ik zin in heb en als ik dan een paar kilo zwaarder ben dan voel ik me wat stabieler.
Oftewel: als ik net iets te weinig eet op een dag ben ik meer vatbaar voor stemmingswisselingen dan wanneer ik ruim voldoende eet.
Merk jij dat ook, dat je bij 56 psychisch beter in je lijf zit dan bij 46? Kan dat misschien jou helpen om blij te worden met de 56?
Ik kan wel dingen gaan roepen als nieuwe kleren kopen maar dat is ws veel te simpel gedacht voor iemand met een eetstoornis.
donderdag 30 december 2010 om 11:28
Hmmm... bij mij werkt dat net anders Moonlight.
Ik heb minder last van emotie's als ik weinig weeg. Dan voel ik mij vlakker.
Juist nu ik meer weeg komen de emotie's meer los, voel ik meer( jank ook meer, haha... waar ik wel van baal)
Maar het is idd wel zo dat hoe minder ik weeg hoe gediscilplineerder ik minder eet.
Minder honger ook.
Het kan wel wat helpen als je kleding draagt die beter past natuurlijk.
Ik ga denk ik dan ook vanmiddag wel een nieuwe spijkerbroek kopen.
Maar nee, het lost niet je dwanggedachtes op idd, dat zou te simpel zijn.
Ik heb minder last van emotie's als ik weinig weeg. Dan voel ik mij vlakker.
Juist nu ik meer weeg komen de emotie's meer los, voel ik meer( jank ook meer, haha... waar ik wel van baal)
Maar het is idd wel zo dat hoe minder ik weeg hoe gediscilplineerder ik minder eet.
Minder honger ook.
Het kan wel wat helpen als je kleding draagt die beter past natuurlijk.
Ik ga denk ik dan ook vanmiddag wel een nieuwe spijkerbroek kopen.
Maar nee, het lost niet je dwanggedachtes op idd, dat zou te simpel zijn.
donderdag 30 december 2010 om 14:42
Is het erg dat je meer voelt? Natuurlijk, de versterkte 'ik moet/ wil afvallen' gedachtes zijn heel vervelend, en dat is een understatement.
Maar is het erg om méér te voelen? Om niet afgevlakt, controleerbaar te zijn? Om die emoties toe te laten en er niet van te balen?
En waar ik zomaar aan zat te denken: alles wat je vriend mooi en fijn aan je vindt, alles wat hij aan je waardeert, zou hij dat niet op een klein briefje kunnen schrijven. Zodat jij daar naar kan kijken als je het moeilijk hebt en hij er niet is?
Wellicht te simpel gedacht hoor, maar kan me voorstellen dat het wel fijn is om zo'n 'steuntje' te hebben.
Maar is het erg om méér te voelen? Om niet afgevlakt, controleerbaar te zijn? Om die emoties toe te laten en er niet van te balen?
En waar ik zomaar aan zat te denken: alles wat je vriend mooi en fijn aan je vindt, alles wat hij aan je waardeert, zou hij dat niet op een klein briefje kunnen schrijven. Zodat jij daar naar kan kijken als je het moeilijk hebt en hij er niet is?
Wellicht te simpel gedacht hoor, maar kan me voorstellen dat het wel fijn is om zo'n 'steuntje' te hebben.
donderdag 30 december 2010 om 16:12
Hai Iry, wat bij mij opkomt na het lezen van dit hele topic, is dat dit willen kunnen accepteren zo'n dwaalspoor is, als je een chronische eetstoornis hebt.
Je weet dat je je eetstoornis niet los wilt/kunt laten omdat je die nodig hebt bij een aantal zaken waarvoor je te bang bent om er doorheen te gaan en dan is beginnen bij je gewicht zo not the place to be. Naar mijn mening dan he? Ik weet bijna niks van jouw achtergrond, maar wel dat je eetstoornis heel heftig is en dus ook veel weg moet houden.
Je schreef dat je nu op heel andere vlakken bezig bent en dat dit uiteindelijk ook zou kunnen leiden tot meer acceptatie. Ik weet niet waar je op doelt, maar ik weet voor mijzelf dat traumaverwerking (wat dan ook) essentieel is voor het los kunnen laten van je oude zelfbeeld. Dat zijn voor mij namelijk conclusies die ik daaruit heb getrokken over mijzelf. Jezelf daarvoor willen indekken mbv de hele eetstoornis kan in die gevallen zo'n (belangrijk) dwaalspoor zijn, wat je dan niet zomaar even kunt aanpakken met een afdoend cognitief antwoordje. Althans, zo is mijn overtuiging vanuit mijn eigen ervaring.
Ik heb me vaker verwonderd over mensen die voldoende hebben aan het leren van hoeveel boterhammen ze moeten eten, wat aardiger te zijn naar zichzelf en dan is het klaar. Daar gaat het naar mijn idee om een heel ander type clienten. De minder complexe problematiek zal ik maar zeggen, waarbij de eetstoornis relatief goed en succesvol te behandelen is.
Bij die categorie heb ik in ieder geval nooit gehoord, omdat de verweving van oude traumapijn teveel opdook in mijn dagelijks leven. En, om me daartegen te beschermen, had ik ook dagelijks de eetstoornis nodig. Ik kon die stoornis in de loop van de jaren uiteindelijk zo modelleren dat de extreme uitingen weg waren, omdat ze teveel lijden veroorzaakten voor mij en te weinig opleverden, maar de functie van de es-gedachten en de veel subtielere manier om eten te gebruiken voor andere doeleinden dan je lichaam te voeden, zijn intact gebleven en zijn zoveel minder belangrijk aan het worden met ieder stuk traumaverwerking dat ik afrond.
Samengevat zou ik dus zeggen: je weet volgens mij heel goed dat het gedrag/denken willen beheersen betekent dat andere gevoelens bloot komen te liggen en daar gaat het om.Daardoor kun je bij jou dus niet zeggen: zo accepteer je jouw gewicht. Want daar gaat het helemaal niet om. Je bent dan aan het praten over de angst voor OUDE pijn en verpakt die in codetaal met de vraag wat jij NU kunt doen om je gewicht te accepteren.
Als je die pijn niet aandurft omdat je (vanuit kindperspectief terecht) bang bent dat je dan verwoest zal worden, dan is het bij voorbaat gedoemd om je gewicht te willen accepteren.
Oprecht met respect bedoeld, zou ik zeggen, accepteer dat je die stoornis zal blijven willen houden/nodig hebben zolang het onderliggende stuk niet verwerkt is. Daarna kun je cognitief prima slagen in het aanpakken van de eetstoornis.
Ik zou dit niet zeggen tegen iemand die er pas een jaar last van heeft, maar wel wanneer er sprake is van een chronische eetstoornis, omdat de eetstoornis dan overduidelijk heel hard nodig is om pijn af te dekken, of eigenlijk: die pijn in te kunnen ruilen voor meer te controleren pijn. Namelijk die van de eetstoornis.
En dat is een manier om jezelf te beschermen en komt vanuit een goedbedoelde intentie naar jezelf toe. Niet dat ik zeg; vreet of vast je helemaal naar de klote, maar de intentie ervan is bedoeld om vanuit kindperspectief jezelf te 'redden' van oude pijn, waarvan je bang bent dat je die niet zult overleven. Althans, zo is het voor mij geweest.
Alleen, je kunt jezelf niet redden van wat al geweest is, je kunt het als volwassene opnieuw doorleven mbv een zeer gekwalificeerd therapeut zodat je de onverwerkte shit
zijn macht over jou verliest.
En natuurlijk kun je ook met alle respect voor de angst voor die pijn, kiezen om je eetstoornis te blijven houden op een zo leefbaar mogelijke manier. Beiden zijn goed. Jij kiest.
Niemand kan jou echt geruststellen dat je gewicht zo mag zijn als het is. Als jij het niet zelf voelt dat het mag, heeft het ook geen enkel nut om het bij anderen te willen polsen. Want dat gaat gewoon nooit helpen, zonde van de frustratie voor jou en de ander die je zo graag wil bevestigen, maar geen bodem in jou kan leggen. Dat kan alleen jij doen. Want jij bepaalt wat jij vindt en geloven wil.
Ik wens je toe dat je hier een weg in vind die voor jou oke is.
Je weet dat je je eetstoornis niet los wilt/kunt laten omdat je die nodig hebt bij een aantal zaken waarvoor je te bang bent om er doorheen te gaan en dan is beginnen bij je gewicht zo not the place to be. Naar mijn mening dan he? Ik weet bijna niks van jouw achtergrond, maar wel dat je eetstoornis heel heftig is en dus ook veel weg moet houden.
Je schreef dat je nu op heel andere vlakken bezig bent en dat dit uiteindelijk ook zou kunnen leiden tot meer acceptatie. Ik weet niet waar je op doelt, maar ik weet voor mijzelf dat traumaverwerking (wat dan ook) essentieel is voor het los kunnen laten van je oude zelfbeeld. Dat zijn voor mij namelijk conclusies die ik daaruit heb getrokken over mijzelf. Jezelf daarvoor willen indekken mbv de hele eetstoornis kan in die gevallen zo'n (belangrijk) dwaalspoor zijn, wat je dan niet zomaar even kunt aanpakken met een afdoend cognitief antwoordje. Althans, zo is mijn overtuiging vanuit mijn eigen ervaring.
Ik heb me vaker verwonderd over mensen die voldoende hebben aan het leren van hoeveel boterhammen ze moeten eten, wat aardiger te zijn naar zichzelf en dan is het klaar. Daar gaat het naar mijn idee om een heel ander type clienten. De minder complexe problematiek zal ik maar zeggen, waarbij de eetstoornis relatief goed en succesvol te behandelen is.
Bij die categorie heb ik in ieder geval nooit gehoord, omdat de verweving van oude traumapijn teveel opdook in mijn dagelijks leven. En, om me daartegen te beschermen, had ik ook dagelijks de eetstoornis nodig. Ik kon die stoornis in de loop van de jaren uiteindelijk zo modelleren dat de extreme uitingen weg waren, omdat ze teveel lijden veroorzaakten voor mij en te weinig opleverden, maar de functie van de es-gedachten en de veel subtielere manier om eten te gebruiken voor andere doeleinden dan je lichaam te voeden, zijn intact gebleven en zijn zoveel minder belangrijk aan het worden met ieder stuk traumaverwerking dat ik afrond.
Samengevat zou ik dus zeggen: je weet volgens mij heel goed dat het gedrag/denken willen beheersen betekent dat andere gevoelens bloot komen te liggen en daar gaat het om.Daardoor kun je bij jou dus niet zeggen: zo accepteer je jouw gewicht. Want daar gaat het helemaal niet om. Je bent dan aan het praten over de angst voor OUDE pijn en verpakt die in codetaal met de vraag wat jij NU kunt doen om je gewicht te accepteren.
Als je die pijn niet aandurft omdat je (vanuit kindperspectief terecht) bang bent dat je dan verwoest zal worden, dan is het bij voorbaat gedoemd om je gewicht te willen accepteren.
Oprecht met respect bedoeld, zou ik zeggen, accepteer dat je die stoornis zal blijven willen houden/nodig hebben zolang het onderliggende stuk niet verwerkt is. Daarna kun je cognitief prima slagen in het aanpakken van de eetstoornis.
Ik zou dit niet zeggen tegen iemand die er pas een jaar last van heeft, maar wel wanneer er sprake is van een chronische eetstoornis, omdat de eetstoornis dan overduidelijk heel hard nodig is om pijn af te dekken, of eigenlijk: die pijn in te kunnen ruilen voor meer te controleren pijn. Namelijk die van de eetstoornis.
En dat is een manier om jezelf te beschermen en komt vanuit een goedbedoelde intentie naar jezelf toe. Niet dat ik zeg; vreet of vast je helemaal naar de klote, maar de intentie ervan is bedoeld om vanuit kindperspectief jezelf te 'redden' van oude pijn, waarvan je bang bent dat je die niet zult overleven. Althans, zo is het voor mij geweest.
Alleen, je kunt jezelf niet redden van wat al geweest is, je kunt het als volwassene opnieuw doorleven mbv een zeer gekwalificeerd therapeut zodat je de onverwerkte shit
zijn macht over jou verliest.
En natuurlijk kun je ook met alle respect voor de angst voor die pijn, kiezen om je eetstoornis te blijven houden op een zo leefbaar mogelijke manier. Beiden zijn goed. Jij kiest.
Niemand kan jou echt geruststellen dat je gewicht zo mag zijn als het is. Als jij het niet zelf voelt dat het mag, heeft het ook geen enkel nut om het bij anderen te willen polsen. Want dat gaat gewoon nooit helpen, zonde van de frustratie voor jou en de ander die je zo graag wil bevestigen, maar geen bodem in jou kan leggen. Dat kan alleen jij doen. Want jij bepaalt wat jij vindt en geloven wil.
Ik wens je toe dat je hier een weg in vind die voor jou oke is.
anoniem_54464 wijzigde dit bericht op 30-12-2010 16:25
Reden: leesbaarheid
Reden: leesbaarheid
% gewijzigd
donderdag 30 december 2010 om 19:52
Hey Kk,
Ik herken veel in je verhaal.
Het is idd erg gecompliceerd en verweven met zoveel andere zaken.Loskoppelen is onmogelijk en de reden waarom alle eetstoornisgerichte therapieen weinig opleverden.
Het andere vlak betreft idd traumaverwerking en gaat een langdurige therapie worden( ongeveer 4 jaar).
Laag tempo maar zeer zorgvuldig.
Ik denk idd ook dat dat beweging in gang kan zetten.
Loslaten van delen van de eetstoornis zal gaande weg meer tot de mogelijkheid gaan behoren als andere isseu's beter te handelen gaan worden.
Ik hoop toch wel iets te kunnen gaan bereiken met dit gewicht nu.
Al zal acceptatie wellicht voorlopig een te hoog gegrepen doel zijn.
Gaan voor behoud moet het misschien gaan worden.
Balans... daar ben ik naar op zoek.
Wat heb ik nodig om de lijdensdruk te verlagen, maar moet het de druk op mijn gezondheid niet te zwaar opleggen.
Anyway, ik heb wat kleren gekocht.
Niets gepast in de winkels.Dat ga ik dadelijk op mijn gemakje thuis doen.
Ik herken veel in je verhaal.
Het is idd erg gecompliceerd en verweven met zoveel andere zaken.Loskoppelen is onmogelijk en de reden waarom alle eetstoornisgerichte therapieen weinig opleverden.
Het andere vlak betreft idd traumaverwerking en gaat een langdurige therapie worden( ongeveer 4 jaar).
Laag tempo maar zeer zorgvuldig.
Ik denk idd ook dat dat beweging in gang kan zetten.
Loslaten van delen van de eetstoornis zal gaande weg meer tot de mogelijkheid gaan behoren als andere isseu's beter te handelen gaan worden.
Ik hoop toch wel iets te kunnen gaan bereiken met dit gewicht nu.
Al zal acceptatie wellicht voorlopig een te hoog gegrepen doel zijn.
Gaan voor behoud moet het misschien gaan worden.
Balans... daar ben ik naar op zoek.
Wat heb ik nodig om de lijdensdruk te verlagen, maar moet het de druk op mijn gezondheid niet te zwaar opleggen.
Anyway, ik heb wat kleren gekocht.
Niets gepast in de winkels.Dat ga ik dadelijk op mijn gemakje thuis doen.
donderdag 30 december 2010 om 20:05
Tjee Iry, heftig om te lezen. Zit hier met tranen in m'n ogen. Ik heb ook heel diep in een eetstoornis gezeten en merk ook dat het (ondanks jaren therapie) nog steeds heel moeilijk is om m'n lichaam te accepteren.
Ik zou je goede raad willen geven, maar er komt even niets in me op. Goed dat je je trauma zo zorgvuldig aanpakt, een eetstoornis komt nooit alleen..
Ik zou je goede raad willen geven, maar er komt even niets in me op. Goed dat je je trauma zo zorgvuldig aanpakt, een eetstoornis komt nooit alleen..
zaterdag 1 januari 2011 om 17:20
Op een nieuw jaar vol goede ontwikkelingen dan maar deze 1e januari!! Iry, wat hoopgevend dat je nu eindelijk een zorgvuldig traject hebt weten te vinden die aansluit bij jouw complexe traumatiek.
Ik weet nog goed dat je vaker schreef dat je overal net tussen wal en schip viel, omdat ze je niet aandurfden/konden. Klopt toch? Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat de heftigheid van de traumaverwerking en daarmee de verwerking van dingen de angel uit de dwingendheid van de behoefte aan die es-obsessie haalt. Maar dat is nog geen wetenschappelijk bewijs natuurlijk )~! Maar wel een beetje hoopgevend misschien?
Tuurlijk wil je de situatie wb gewicht zo leefbaar mogelijk houden. Dat snap ik. Het moet niet te veel zijn, zodat je van walging of angst of schaamte helemaal vast komt te zitten, maar ook niet te weinig, zodat je teveel afvlakt en je niet verder kunt met verwerken, omdat je er gewoon niet goed bijkunt.
Dat kan soms een beetje op koorddansen lijken en het is dan ook maar moeilijk uit te leggen dat die ene kilo het verschil kan uitmaken tussen het idee hebben dat je het net dragen kunt en kopje onder gaan in je angst/zelf-afkeuring als je in die fase zit.
Logisch ook, want voor iemand die minder betekenis aan zijn lichaam(sgewicht) heeft verleend is het natuurlijk ook (een tikje) waanzinnig. Gelukkig ook maar De wereld is zo al ingewikkeld genoeg.
Het kan wel heel alleen voelen om niet in de algemene stroom van eetgestoorden en de daarvoor bestemde therapievormen mee te kunnen komen. Zo heb ik het zelf vaak gevoeld en nog steeds wel eens, maar hulp gericht op dat stuk is voor mij uiteindelijk niet de voor mij aangewezen weg geweest. Ik heb ook maar moeilijk kon bevatten dat soortgelijke gedragssymptomen dus de codetaal kunnen zijn voor heel veel verschillende soorten problemen die allemaal (net) op een ander gebied liggen. Nu ik dat meer accepteer zie ik dat individualiteit in behandeltrajecten eigenlijk een vereiste is. Ik geloof dan ook niet meer zo in gestandaardiseerde protocollaire groepsbehandelingen. Al kan het goed zijn om mee te beginnen, maar als dergelijke hulp op zichzelf staand aangeboden wordt, staat dat voor mij gelijk aan verwaarlozing van de individuele achterliggende problematiek.
Ik denk tegenwoordig dan ook heel anders over therapeutenland dan jaren geleden. Ik zie wel dat er een boel goedbedoelende en welwillende peuten zijn, maar evenzogoed dat er veel te veel peuten loslopen, die A niet de juiste diagnoses weten te stellen en/of tevreden zijn met een heel globale classificering en B gewoon helemaal niet echt weten wat ze nou eigenlijk aan het doen zijn en maar wat aanmodderen en veel te weinig weten over EFFECTIEVE traumaverwerking! En ja, die hoofdletters zijn bedoeld om er wat schreeuwerigheid in te leggen, omdat ik dat nodig vind )!
And may all stumpers in therapeutenland feel this als serieus bedoelde kritiek en zorgen dat ze zich meer verdiepen in effectievere behandelmethoden..
Goed, deze galspuwerij diende tot slot. Tijd voor andere dingen.
)!
Ik weet nog goed dat je vaker schreef dat je overal net tussen wal en schip viel, omdat ze je niet aandurfden/konden. Klopt toch? Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat de heftigheid van de traumaverwerking en daarmee de verwerking van dingen de angel uit de dwingendheid van de behoefte aan die es-obsessie haalt. Maar dat is nog geen wetenschappelijk bewijs natuurlijk )~! Maar wel een beetje hoopgevend misschien?
Tuurlijk wil je de situatie wb gewicht zo leefbaar mogelijk houden. Dat snap ik. Het moet niet te veel zijn, zodat je van walging of angst of schaamte helemaal vast komt te zitten, maar ook niet te weinig, zodat je teveel afvlakt en je niet verder kunt met verwerken, omdat je er gewoon niet goed bijkunt.
Dat kan soms een beetje op koorddansen lijken en het is dan ook maar moeilijk uit te leggen dat die ene kilo het verschil kan uitmaken tussen het idee hebben dat je het net dragen kunt en kopje onder gaan in je angst/zelf-afkeuring als je in die fase zit.
Logisch ook, want voor iemand die minder betekenis aan zijn lichaam(sgewicht) heeft verleend is het natuurlijk ook (een tikje) waanzinnig. Gelukkig ook maar De wereld is zo al ingewikkeld genoeg.
Het kan wel heel alleen voelen om niet in de algemene stroom van eetgestoorden en de daarvoor bestemde therapievormen mee te kunnen komen. Zo heb ik het zelf vaak gevoeld en nog steeds wel eens, maar hulp gericht op dat stuk is voor mij uiteindelijk niet de voor mij aangewezen weg geweest. Ik heb ook maar moeilijk kon bevatten dat soortgelijke gedragssymptomen dus de codetaal kunnen zijn voor heel veel verschillende soorten problemen die allemaal (net) op een ander gebied liggen. Nu ik dat meer accepteer zie ik dat individualiteit in behandeltrajecten eigenlijk een vereiste is. Ik geloof dan ook niet meer zo in gestandaardiseerde protocollaire groepsbehandelingen. Al kan het goed zijn om mee te beginnen, maar als dergelijke hulp op zichzelf staand aangeboden wordt, staat dat voor mij gelijk aan verwaarlozing van de individuele achterliggende problematiek.
Ik denk tegenwoordig dan ook heel anders over therapeutenland dan jaren geleden. Ik zie wel dat er een boel goedbedoelende en welwillende peuten zijn, maar evenzogoed dat er veel te veel peuten loslopen, die A niet de juiste diagnoses weten te stellen en/of tevreden zijn met een heel globale classificering en B gewoon helemaal niet echt weten wat ze nou eigenlijk aan het doen zijn en maar wat aanmodderen en veel te weinig weten over EFFECTIEVE traumaverwerking! En ja, die hoofdletters zijn bedoeld om er wat schreeuwerigheid in te leggen, omdat ik dat nodig vind )!
And may all stumpers in therapeutenland feel this als serieus bedoelde kritiek en zorgen dat ze zich meer verdiepen in effectievere behandelmethoden..
Goed, deze galspuwerij diende tot slot. Tijd voor andere dingen.
)!
zondag 2 januari 2011 om 09:54
Offtopic (sorry Iry):
@Kopjekoffie; jouw post van 30-12 is voor mij een van de meest verhelderende posten geweest die ik ooit op het forum heb gelezen. Dank daarvoor! Ik zou ook heel graag even met je via de prive-mail contact hebben. Sta je daar voor open?
@Iry, lieve meid, succes! Je kent mij niet, maar ik lees je al wat langer. Je bent zo hard aan het knokken. Jij komt er wel! Succes!!
@Kopjekoffie; jouw post van 30-12 is voor mij een van de meest verhelderende posten geweest die ik ooit op het forum heb gelezen. Dank daarvoor! Ik zou ook heel graag even met je via de prive-mail contact hebben. Sta je daar voor open?
@Iry, lieve meid, succes! Je kent mij niet, maar ik lees je al wat langer. Je bent zo hard aan het knokken. Jij komt er wel! Succes!!
