Psyche
alle pijlers
Gewicht accepteren met eetstoornis hoe doe je dat?
woensdag 29 december 2010 om 02:02
Ja eigenlijk een stomme en gecompliceerde vraag.
Maar ik worstel daar nu dus heel erg mee.
De afgelopen jaren is mijn gewicht sterk schommelend geweest van 46 kilo tot 56 en alles ertussen in.
Het laatste half jaar heeft het deze twee uitersten ook nog weergegeven op de weegschaal.
De strijd met mijn eten, gedrag( gewoontes) en lichaam blijft nog altijd in volle gang.
Maar zo graag zou ik wat stabiliteit willen houden in mijn gewicht.
Alleen hoe accepteer je dat toch?
Ik weeg nu weer 56 en zie heus wel de positieve kanten.
Ik zie het wel dat het er veel gezonder uit ziet, vrouwelijker. Dat meer kont en tieten ( al stelt dat laatste nog steeds niet al te veel voor) best mooi kan zijn.
Maar oh wat zit het vastgeroest, die negatieve gedachten rondom gewicht.
Waarom is het loslaten zo moeilijk.
Waarom zie ik het ene wel, maar doet het allemaal te niet als ik dat getal de hele dag door mijn hoofd heb spoken.
Ik zoveel kleding nu beter maar niet uit de kast kan trekken want het past niet meer.
Waarom dan toch in de spijkerbroek willen persen wat met geen mogelijkheid lukt, maar er niet aan willen gewoon een nieuwe maat te kopen.
Het voelt als falen.
Ik word er verdrietig van als ik denk aan het loslaten van het lage gewicht.
Maar er beter uit zien wil ik ook niet kwijtraken.
Die strijd in mijn hoofd is energieslopend.
Ik wil best accepteren maar weet niet hoe.
Maar ik worstel daar nu dus heel erg mee.
De afgelopen jaren is mijn gewicht sterk schommelend geweest van 46 kilo tot 56 en alles ertussen in.
Het laatste half jaar heeft het deze twee uitersten ook nog weergegeven op de weegschaal.
De strijd met mijn eten, gedrag( gewoontes) en lichaam blijft nog altijd in volle gang.
Maar zo graag zou ik wat stabiliteit willen houden in mijn gewicht.
Alleen hoe accepteer je dat toch?
Ik weeg nu weer 56 en zie heus wel de positieve kanten.
Ik zie het wel dat het er veel gezonder uit ziet, vrouwelijker. Dat meer kont en tieten ( al stelt dat laatste nog steeds niet al te veel voor) best mooi kan zijn.
Maar oh wat zit het vastgeroest, die negatieve gedachten rondom gewicht.
Waarom is het loslaten zo moeilijk.
Waarom zie ik het ene wel, maar doet het allemaal te niet als ik dat getal de hele dag door mijn hoofd heb spoken.
Ik zoveel kleding nu beter maar niet uit de kast kan trekken want het past niet meer.
Waarom dan toch in de spijkerbroek willen persen wat met geen mogelijkheid lukt, maar er niet aan willen gewoon een nieuwe maat te kopen.
Het voelt als falen.
Ik word er verdrietig van als ik denk aan het loslaten van het lage gewicht.
Maar er beter uit zien wil ik ook niet kwijtraken.
Die strijd in mijn hoofd is energieslopend.
Ik wil best accepteren maar weet niet hoe.
woensdag 29 december 2010 om 03:08
Het zou ook een compromisgetal zijn Enn.
Hoe hoger het gewicht gaat, hoe harder de verstoorde gedachten gaan worden. hoe slopender het is om constant je rationele stem ertegen aan te laten bemoeien.Hoe moeilijker het wordt je gedragingen onder controle te houden.
Een compromis opzoeken is daar waar ik de grens voel waar ik het allemaal wat beter kan behappen.
Aan de andere kant, valt het ooit te behappen als dit acceptabeler gaat worden?.
En ja, ik ken de nadelen van een laag gewicht.
Het altijd koud hebben( wat ik nog steeds heb) is er idd 1 van.
En in dit seizoen bikkelen voor mij.
Ste rationeel weet ik dat de marges nog steeds breed zijn.... bij gezonde gedachten.
Voor mij is de rek er nu wel uit.
Dit zou idd onder mijn omstandigheden een fantastisch gewicht zijn mocht ik er in slagen dit stabiel te houden.
Al weet ik,het is op het randje.
Hoe hoger het gewicht gaat, hoe harder de verstoorde gedachten gaan worden. hoe slopender het is om constant je rationele stem ertegen aan te laten bemoeien.Hoe moeilijker het wordt je gedragingen onder controle te houden.
Een compromis opzoeken is daar waar ik de grens voel waar ik het allemaal wat beter kan behappen.
Aan de andere kant, valt het ooit te behappen als dit acceptabeler gaat worden?.
En ja, ik ken de nadelen van een laag gewicht.
Het altijd koud hebben( wat ik nog steeds heb) is er idd 1 van.
En in dit seizoen bikkelen voor mij.
Ste rationeel weet ik dat de marges nog steeds breed zijn.... bij gezonde gedachten.
Voor mij is de rek er nu wel uit.
Dit zou idd onder mijn omstandigheden een fantastisch gewicht zijn mocht ik er in slagen dit stabiel te houden.
Al weet ik,het is op het randje.
woensdag 29 december 2010 om 03:11
Waardoor je je kan afvragen in hoeverre je wel wegloopt Iry. Nee zeker niet in gesprek met jou alleen wanneer je therapie uit je hoofd kent echter weinig toepasbaar maakt in je handelen en denken, in hoeverre loop je dan feitelijk toch niet weg?
Maar wellicht is dit geen juiste beredenering van mij omdat ik te weinig er vanaf weet.
Anyhow ik vind je een leuke forummer en houd die 56 vast, ze maken je echt mooi. (Dat weet ik wel zeker want ik kijk met een "blik"zonder eetstoornis)
Maar wellicht is dit geen juiste beredenering van mij omdat ik te weinig er vanaf weet.
Anyhow ik vind je een leuke forummer en houd die 56 vast, ze maken je echt mooi. (Dat weet ik wel zeker want ik kijk met een "blik"zonder eetstoornis)
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 29 december 2010 om 03:23
Misschien loop ik idd weg daar waar de grens ligt voor mij tussen madness and control.
Of misschien is dat verantwoordelijkheid nemen of uit de weg gaan?
In ieder geval is het thema juist grenzen voelen, erkennen en aangeven.
Ik heb de valkuil wel te vaak gehad dat wanneer ik eroverheen gepusht word het goed fout gaat en de terugvallen groot.
Daarom ga ik nu voor stabiliteit en kennelijk hoort daar bij mij een tempo bij die ik zelf ook moet gaan respecteren.
Wat niet betekent dat stabiliteit moet blijven hangen op een bepaald niveau, ik mag het plafond best gaan raken.
Of misschien is dat verantwoordelijkheid nemen of uit de weg gaan?
In ieder geval is het thema juist grenzen voelen, erkennen en aangeven.
Ik heb de valkuil wel te vaak gehad dat wanneer ik eroverheen gepusht word het goed fout gaat en de terugvallen groot.
Daarom ga ik nu voor stabiliteit en kennelijk hoort daar bij mij een tempo bij die ik zelf ook moet gaan respecteren.
Wat niet betekent dat stabiliteit moet blijven hangen op een bepaald niveau, ik mag het plafond best gaan raken.
woensdag 29 december 2010 om 07:06
Lieve iry,
misschien kun je accepteren dat je het (nog) niet accepteerd?
Mijn ervaring is dat acceptatie zo n onbewust proces is, je kunt ervoor zorgen dat de omstandigheden zo goed mogelijk zijn ( op gewicht blijven,positieve aandacht aan je lijf besteden etc) zodat het onbewuste proces zijn gang kan gaan. Maar in mijn ogen is het een illusie dat je acceptatie kan afdwingen.
Hoop dat je me een beetje snapt. Er is een zin die mij veel helpt,
Het is zoals het is.
Geen toverspreuk maar het is wel zo:) Sommige dingen zijn niet te controleren, loslaten loslaten.
xxxxxxxxxxxxxxx succes liefs fener
misschien kun je accepteren dat je het (nog) niet accepteerd?
Mijn ervaring is dat acceptatie zo n onbewust proces is, je kunt ervoor zorgen dat de omstandigheden zo goed mogelijk zijn ( op gewicht blijven,positieve aandacht aan je lijf besteden etc) zodat het onbewuste proces zijn gang kan gaan. Maar in mijn ogen is het een illusie dat je acceptatie kan afdwingen.
Hoop dat je me een beetje snapt. Er is een zin die mij veel helpt,
Het is zoals het is.
Geen toverspreuk maar het is wel zo:) Sommige dingen zijn niet te controleren, loslaten loslaten.
xxxxxxxxxxxxxxx succes liefs fener
woensdag 29 december 2010 om 07:12
ps je vroeg naar ervaringsdeskundige, nu heb ik geen anorexia maar is mijn gewicht wel lang een issue geweest gekoppeld aan hoe ik me voel. Ik heb inmiddels het ideaal beeld maat 36/38 losgelaten en geaccepteerd (ja is echt vanzelf gegaan) dat ik zo werk. Dat wil niet zeggen dat ik het zijn gang laat gaan. Heb een moeilijke tijd achter de rug, Dat zou jaren geleden betekenen +5kg. Nu niet, het betekent nu overtollige kilos nog niet kwijt zijn.(van zwangerschap) Maar dat is ok voor nu, ik heb er vertrouwen in dat dat wel komt.
woensdag 29 december 2010 om 08:46
quote:iry schreef op 29 december 2010 @ 02:38:
Nou ja ik vraag mij ook gewoon af hoe ervaringsdeskundigen dit ervaren( hebben ervaren) is het meer de gedachten te accepteren en daarmee de onrust. Of gaat het ooit minder worden als je simpelweg niet toegeeft aan de drang.
Lieve Iry,
Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring spreken. Beide dingen die je noemt, heb ik ervaren. Maar dan wel in achtereenvolgende fasen. De eerste was: gedachten + onrust accepteren (en dus voelen). De tweede: niet toegeven aan de drang die die onrust met zich meebrengt, waardoor het vanzelf minder wordt. Neit meer naar je negatieve gedachten luisteren. Want wat je aandacht geeft, dat groeit.
Tenminste, zo ging het bij mij. En nu staat het hier simpel, maar het was niet makkelijk. Ook ik trok bepaalde kleding niet meer aan, vond mezelf een varken, wilde mezelf wel slaan, én zag de voordelen van mijn gezondere lijf.
Misschien is een belangrijk verschil tussen ons dat ik, op het moment dat ik besloot dat ik écht van mijn eetstoornis af wilde, de weegschaal weg gegooid heb. Geen getallen meer. Maar natuurlijk wel mijn subjectieve blik op mijn lijf. Al snel ontdekte ik dat je die subjectieve blik onder controle kunt hebben. Ik heb geleerd dat ik óók voor de spiegel kon gaan staan en heel bewust door een roze bril naar mezelf kon kijken. Moeilijk hoor, om dat voor het eerst te doen. Wat er wás toch niks moois aan mij? Maar het ging steeds beter. Zo heb ik die negatieve criticus de mond langzaam maar zeker gesnoerd.
En daar zit denk ik de kern: als je écht gezond(er) wil blijven, als je wil leren om het gewicht te accepteren, dan is het vooral belangrijk om te leren om je te blijven focussen op de voordelen en al jouw mooie kanten. Met een zachte blik naar jezelf kijken. Dát is wat mij geholpen heeft. En dat is een leerproces. Mijn eerste stap was om voor de spiegel te gaan staan en 5 dingen te noemen die ik mooi vond aan mezelf, maar ik denk dat jij al die oefeningen wel al kent, lieve Iry.
Vertel eens, hoe zou jij het zelf willen aanpakken, het leren accepteren van je gewicht. Heb je een 'plan'?
Ik zou het je zo gunnen om dit 'alvast' aan te pakken
x
Nou ja ik vraag mij ook gewoon af hoe ervaringsdeskundigen dit ervaren( hebben ervaren) is het meer de gedachten te accepteren en daarmee de onrust. Of gaat het ooit minder worden als je simpelweg niet toegeeft aan de drang.
Lieve Iry,
Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring spreken. Beide dingen die je noemt, heb ik ervaren. Maar dan wel in achtereenvolgende fasen. De eerste was: gedachten + onrust accepteren (en dus voelen). De tweede: niet toegeven aan de drang die die onrust met zich meebrengt, waardoor het vanzelf minder wordt. Neit meer naar je negatieve gedachten luisteren. Want wat je aandacht geeft, dat groeit.
Tenminste, zo ging het bij mij. En nu staat het hier simpel, maar het was niet makkelijk. Ook ik trok bepaalde kleding niet meer aan, vond mezelf een varken, wilde mezelf wel slaan, én zag de voordelen van mijn gezondere lijf.
Misschien is een belangrijk verschil tussen ons dat ik, op het moment dat ik besloot dat ik écht van mijn eetstoornis af wilde, de weegschaal weg gegooid heb. Geen getallen meer. Maar natuurlijk wel mijn subjectieve blik op mijn lijf. Al snel ontdekte ik dat je die subjectieve blik onder controle kunt hebben. Ik heb geleerd dat ik óók voor de spiegel kon gaan staan en heel bewust door een roze bril naar mezelf kon kijken. Moeilijk hoor, om dat voor het eerst te doen. Wat er wás toch niks moois aan mij? Maar het ging steeds beter. Zo heb ik die negatieve criticus de mond langzaam maar zeker gesnoerd.
En daar zit denk ik de kern: als je écht gezond(er) wil blijven, als je wil leren om het gewicht te accepteren, dan is het vooral belangrijk om te leren om je te blijven focussen op de voordelen en al jouw mooie kanten. Met een zachte blik naar jezelf kijken. Dát is wat mij geholpen heeft. En dat is een leerproces. Mijn eerste stap was om voor de spiegel te gaan staan en 5 dingen te noemen die ik mooi vond aan mezelf, maar ik denk dat jij al die oefeningen wel al kent, lieve Iry.
Vertel eens, hoe zou jij het zelf willen aanpakken, het leren accepteren van je gewicht. Heb je een 'plan'?
Ik zou het je zo gunnen om dit 'alvast' aan te pakken
x
woensdag 29 december 2010 om 08:50
Wel herkenbaar, maar een aantal dingen die misschien kunnen helpen:
- Neem een foto van jezelf in bikini; vind je jezelf dan nogsteeds heel dik? Soms verschilt dit met hoe je jezelf in de spiegel ziet.
- Schrijf de postieve dingen op van dit gewicht. (bij mij is dat bijv. dat als ik zo blijf, ik dan blijf menstrueren en zo een grotere kans heb dat het ooit misschien lukt om kinderen te krijgen.)
- Smeer jezelf na 't douchen in met bodylotion.Zo ben je lief voor je lichaam en dan ga je dit in de loop van de tijd ook minder moeilijk vinden.
- Koop kleren die je nu past en waar je je nu fijn in voelt en gooi de kleren die je niet meer past weg.
Tja, het belangrijkste is denk ik dat je zorgt dat je op dit gewicht blijft. Waarschijnlijk ga je het dan ook steeds meer accepteren...
Sterkte ermee!
- Neem een foto van jezelf in bikini; vind je jezelf dan nogsteeds heel dik? Soms verschilt dit met hoe je jezelf in de spiegel ziet.
- Schrijf de postieve dingen op van dit gewicht. (bij mij is dat bijv. dat als ik zo blijf, ik dan blijf menstrueren en zo een grotere kans heb dat het ooit misschien lukt om kinderen te krijgen.)
- Smeer jezelf na 't douchen in met bodylotion.Zo ben je lief voor je lichaam en dan ga je dit in de loop van de tijd ook minder moeilijk vinden.
- Koop kleren die je nu past en waar je je nu fijn in voelt en gooi de kleren die je niet meer past weg.
Tja, het belangrijkste is denk ik dat je zorgt dat je op dit gewicht blijft. Waarschijnlijk ga je het dan ook steeds meer accepteren...
Sterkte ermee!
woensdag 29 december 2010 om 09:27
quote:fener schreef op 29 december 2010 @ 07:06:
Lieve iry,
misschien kun je accepteren dat je het (nog) niet accepteerd?
Mijn ervaring is dat acceptatie zo n onbewust proces is, je kunt ervoor zorgen dat de omstandigheden zo goed mogelijk zijn ( op gewicht blijven,positieve aandacht aan je lijf besteden etc) zodat het onbewuste proces zijn gang kan gaan. Maar in mijn ogen is het een illusie dat je acceptatie kan afdwingen.
Hoop dat je me een beetje snapt. Er is een zin die mij veel helpt,
Het is zoals het is.
Geen toverspreuk maar het is wel zo:) Sommige dingen zijn niet te controleren, loslaten loslaten.
xxxxxxxxxxxxxxx succes liefs fener
Mee eens!
Ik ben ook een control-freak (wel op ander gebied, ik houd bv mijn adem in bij elke handeling die ik doe, en span de verkeerde spieren aan....erg vermoeiend en daardoor chronisch aan het hyperventileren) en idd loslaten is het magische woord!
Lieve iry,
misschien kun je accepteren dat je het (nog) niet accepteerd?
Mijn ervaring is dat acceptatie zo n onbewust proces is, je kunt ervoor zorgen dat de omstandigheden zo goed mogelijk zijn ( op gewicht blijven,positieve aandacht aan je lijf besteden etc) zodat het onbewuste proces zijn gang kan gaan. Maar in mijn ogen is het een illusie dat je acceptatie kan afdwingen.
Hoop dat je me een beetje snapt. Er is een zin die mij veel helpt,
Het is zoals het is.
Geen toverspreuk maar het is wel zo:) Sommige dingen zijn niet te controleren, loslaten loslaten.
xxxxxxxxxxxxxxx succes liefs fener
Mee eens!
Ik ben ook een control-freak (wel op ander gebied, ik houd bv mijn adem in bij elke handeling die ik doe, en span de verkeerde spieren aan....erg vermoeiend en daardoor chronisch aan het hyperventileren) en idd loslaten is het magische woord!
woensdag 29 december 2010 om 09:40
Accepteren als in altijd n oke gevoel is best n hoog streven.
Ik zou het omdraaien, en de stem van je stoornis als zodanig identificeren en dan 'ho stop!' zeggen.
Die stem gaat je nl. nooit helpen om beter te worden. En helemaal weg zal die ook niet zo snel gaan, als je er al 20+ jaar last van hebt.
Dooddoeners misschien maar wees lief voor je lijf (in gedachten) en blijf je realiseren dat je waarde als mens in totaal andere dingen zit dan de maat van je kleding/het getal op de weegschaal.
Ik zou het omdraaien, en de stem van je stoornis als zodanig identificeren en dan 'ho stop!' zeggen.
Die stem gaat je nl. nooit helpen om beter te worden. En helemaal weg zal die ook niet zo snel gaan, als je er al 20+ jaar last van hebt.
Dooddoeners misschien maar wees lief voor je lijf (in gedachten) en blijf je realiseren dat je waarde als mens in totaal andere dingen zit dan de maat van je kleding/het getal op de weegschaal.
woensdag 29 december 2010 om 09:41
Als je al zo lang een eetstoornis hebt, moet je echt knopen gaan doorhakken wil je echt van dit soort dingen af komen. Er komt een moment dat je écht moet gaan beslissen om voor jezelf te kiezen.
Is dit een goed en gezond gewicht voor jou rationeel gezien? Ja? Gooi dan al die kleine kleding die niet meer lekker zit weg, koop nieuwe kleding die je mooi vindt en beslis ook echt dat je niet meer lager zal gaan dan dit gewicht.
Ik weet het, dit klinkt als een oplossing van iemand die het niet begrijpt, niet snapt dat je gevoel zo ver van het rationeel denken af kan zitten, maar ik ken het als geen ander en daarom weet ik ook dat als je er zo lang in zit je die eetstoornis écht geen ruimte kan geven. Je moet op een gegeven moment voor jezelf gaan kiezen en je "gezonde verstand" gaan gebruiken. En juist als je langere tijd een es hebt kan je dit, omdat je zo goed weet dat die es, dat lage gewicht je niks oplevert. Want eigenlijk weet je dat ook wel, toch Iry?
Beslis om dit gewicht vast te houden en pak dan die achterliggende gedachten aan. Ga echt die strijd aan met je hoofd als je voor de spiegel staat en een vet varken ziet. Kom voor jezelf op. Dit is een mooi gewicht, een goed gewicht, een gezond gewicht en je bent prima zo! En dan uit je hoofd zetten, negeren zoals bladie schreef, en je richten op positieve gedachten.
Het is zeker niet makkelijk maar je moet er wel echt bewust voor kiezen en je komt er wel. Geef niet op op de momenten waarop je je vreselijk voelt, maar besef dat ook die momenten voorbij gaan (en wees dan ook lief voor jezelf als je je rot voelt ipv boos op jezelf te zijn!) Je hebt al zoveel ingeleverd voor die es. Durf nu voor jou te kiezen!
Is dit een goed en gezond gewicht voor jou rationeel gezien? Ja? Gooi dan al die kleine kleding die niet meer lekker zit weg, koop nieuwe kleding die je mooi vindt en beslis ook echt dat je niet meer lager zal gaan dan dit gewicht.
Ik weet het, dit klinkt als een oplossing van iemand die het niet begrijpt, niet snapt dat je gevoel zo ver van het rationeel denken af kan zitten, maar ik ken het als geen ander en daarom weet ik ook dat als je er zo lang in zit je die eetstoornis écht geen ruimte kan geven. Je moet op een gegeven moment voor jezelf gaan kiezen en je "gezonde verstand" gaan gebruiken. En juist als je langere tijd een es hebt kan je dit, omdat je zo goed weet dat die es, dat lage gewicht je niks oplevert. Want eigenlijk weet je dat ook wel, toch Iry?
Beslis om dit gewicht vast te houden en pak dan die achterliggende gedachten aan. Ga echt die strijd aan met je hoofd als je voor de spiegel staat en een vet varken ziet. Kom voor jezelf op. Dit is een mooi gewicht, een goed gewicht, een gezond gewicht en je bent prima zo! En dan uit je hoofd zetten, negeren zoals bladie schreef, en je richten op positieve gedachten.
Het is zeker niet makkelijk maar je moet er wel echt bewust voor kiezen en je komt er wel. Geef niet op op de momenten waarop je je vreselijk voelt, maar besef dat ook die momenten voorbij gaan (en wees dan ook lief voor jezelf als je je rot voelt ipv boos op jezelf te zijn!) Je hebt al zoveel ingeleverd voor die es. Durf nu voor jou te kiezen!
woensdag 29 december 2010 om 10:26
misschien kort door de bocht maar gooi je weegschaal weg en VOEL!
Hoe voel jij je als je 56 kg weegt? Meer weerstand, mooie vrouwelijke vormen.
En hoe voel jij je als je 46 weegt? Snel koud en moe?
Mijn weegschaal is uit zicht en ik gebruik m ook niet meer. Ik woog (na 3 kinderen) 47 kg bij lengte 168 cm. Ik was snel moe, kon niets hebben en heb op een gegeven moment losgelaten. Weeg nu (ongeveer denk ik) 58 kg. Na stoppen met roken. Ik voel me een stuk gezonder heb een kont en tieten (beetje van mezelf en een beetje van schoemacher
doe die weeg schaal weg en VOEL!
dikke knuffel voor je omdat ik wel weet wat een onrust en strijd het geeft!
Hoe voel jij je als je 56 kg weegt? Meer weerstand, mooie vrouwelijke vormen.
En hoe voel jij je als je 46 weegt? Snel koud en moe?
Mijn weegschaal is uit zicht en ik gebruik m ook niet meer. Ik woog (na 3 kinderen) 47 kg bij lengte 168 cm. Ik was snel moe, kon niets hebben en heb op een gegeven moment losgelaten. Weeg nu (ongeveer denk ik) 58 kg. Na stoppen met roken. Ik voel me een stuk gezonder heb een kont en tieten (beetje van mezelf en een beetje van schoemacher
doe die weeg schaal weg en VOEL!
dikke knuffel voor je omdat ik wel weet wat een onrust en strijd het geeft!
woensdag 29 december 2010 om 10:34
quote:iry schreef op 29 december 2010 @ 02:52:
Misschien zoek ik gewoon wat extra bevestiging dat dit gewicht oke is
Al weet ik dat ik het uit mijzelf moet gaan halen, al weet ik dat een paar bevestigingen niet de angel weghalen.56 kilo is zeker ok!! En met jouw lengte al helemaal. Sterker nog, je zou zelfs nog wel 15 kilo aan kunnen komen en dan nog zou je niet te zwaar zijn en er mooi uit zien! Alhoewel ik heel goed begrijp dat 15 kilo aankomen voor jou niet zal gaan lukken/werken. Hoe dan ook, 56 kilo is helemaal prima! (Niet lager gaan hoor)
Misschien zoek ik gewoon wat extra bevestiging dat dit gewicht oke is
Al weet ik dat ik het uit mijzelf moet gaan halen, al weet ik dat een paar bevestigingen niet de angel weghalen.56 kilo is zeker ok!! En met jouw lengte al helemaal. Sterker nog, je zou zelfs nog wel 15 kilo aan kunnen komen en dan nog zou je niet te zwaar zijn en er mooi uit zien! Alhoewel ik heel goed begrijp dat 15 kilo aankomen voor jou niet zal gaan lukken/werken. Hoe dan ook, 56 kilo is helemaal prima! (Niet lager gaan hoor)
woensdag 29 december 2010 om 10:51
quote:iry schreef op 29 december 2010 @ 02:12:
Voor mijn lengte( 1.71) weet ik wel dat het niet te veel is.
Maarja weten en hoe het voelt is nou net ook de strijd.
Ik ken iemand met een eetstoornis dus ik weet hoe moeilijk het is. Zie dat ook bij haar. Toch, ga a.u.b. niet (meer) sleutelen aan je gewicht, ook al zit het je niet lekker. Het gewicht en de lengte die je nu hebt, is qua gezondheid nu acceptabel. Minder is dat niet, lijkt mij.
Ik heb zelf ook de lengte die jij hebt en ik ben door ziekte een paar kilo afgevallen. Weeg momenteel 58. Dat is met mijn tengere gestalte niet zorgwekkend maar ik zie toch wel heel sterk dat het ook niet meer minder moet worden dan dit.
Je weet het verstandelijk best maar ik wilde het je toch even meegeven.
Voor mijn lengte( 1.71) weet ik wel dat het niet te veel is.
Maarja weten en hoe het voelt is nou net ook de strijd.
Ik ken iemand met een eetstoornis dus ik weet hoe moeilijk het is. Zie dat ook bij haar. Toch, ga a.u.b. niet (meer) sleutelen aan je gewicht, ook al zit het je niet lekker. Het gewicht en de lengte die je nu hebt, is qua gezondheid nu acceptabel. Minder is dat niet, lijkt mij.
Ik heb zelf ook de lengte die jij hebt en ik ben door ziekte een paar kilo afgevallen. Weeg momenteel 58. Dat is met mijn tengere gestalte niet zorgwekkend maar ik zie toch wel heel sterk dat het ook niet meer minder moet worden dan dit.
Je weet het verstandelijk best maar ik wilde het je toch even meegeven.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
woensdag 29 december 2010 om 11:16
quote:iry schreef op 29 december 2010 @ 02:21:
[...]
Nou 46 ambieer ik ook niet, maar merk wel dat ik denk dat bv 52 een mooi compromis zou zijn.
En tegelijk denk ik, wat een achterlijke gedachte, compromis waarvan?
En wat als je dan 52kg weegt? Is dan niet de volgende gedachte dat 50kg eigenlijk net iets mooier is?
Focus op de feiten. Je gewicht van nu is goed, zelfs aan de lage kant. Hou je daaraan vast.
[...]
Nou 46 ambieer ik ook niet, maar merk wel dat ik denk dat bv 52 een mooi compromis zou zijn.
En tegelijk denk ik, wat een achterlijke gedachte, compromis waarvan?
En wat als je dan 52kg weegt? Is dan niet de volgende gedachte dat 50kg eigenlijk net iets mooier is?
Focus op de feiten. Je gewicht van nu is goed, zelfs aan de lage kant. Hou je daaraan vast.
woensdag 29 december 2010 om 12:33
Wat lief dat jullie hier komen posten.
En er valt ook niets tegen te spreken.
Ik moet ook de kracht te pakken zien te krijgen om dit gewicht vast te houden.
Zoeken naar wat mij goed doet voelen en vermijden wat niet ( niet in te kleine spijkerbroeken persen dus)
En ja ik weet het allemaal wel, maar de strijd die zich in mijn hoofd afspeeld is zo vermoeiend, dat je soms wel neigt het hoofd te buigen.
Vidocin, ik weet idd dat je grenzen steeds neigt te verlagen want ergens kan het wat meer rust geven, maar goed is het nooit.
En er valt ook niets tegen te spreken.
Ik moet ook de kracht te pakken zien te krijgen om dit gewicht vast te houden.
Zoeken naar wat mij goed doet voelen en vermijden wat niet ( niet in te kleine spijkerbroeken persen dus)
En ja ik weet het allemaal wel, maar de strijd die zich in mijn hoofd afspeeld is zo vermoeiend, dat je soms wel neigt het hoofd te buigen.
Vidocin, ik weet idd dat je grenzen steeds neigt te verlagen want ergens kan het wat meer rust geven, maar goed is het nooit.
woensdag 29 december 2010 om 13:02
quote:iry schreef op 29 december 2010 @ 02:08:
Meestal wel, maar het hoeft niet.
Ik bedoel meer.Je moet ergens beginnen en gewicht accepteren kan er 1 van zijn, zonder dat het alle andere faccetten direct oplost waar gewoon ook strijd voor geleverd moet worden.
Je gewicht accepteren kan er één van zijn. Naar mijn idee is dit echter niet hetgeen wat je als eerste moet kunnen accepteren. naar mijn idee kán dat ook niet, omdat je jezelf nog niet accepteert.
Waarom accepteer je dat gewicht niet? Je blijft twijfel houden of je zo wel 'goed genoeg' bent, of je met minder gewicht niet 'beter' bent. En zolang je die twijfels blijft houden, kan je dat gewicht niet accepteren.
Ik begrijp dat het 'veiliger' voor je voelt bij dat lage gewicht. Maar waarom voelt het veilig? Voor je lichaam zelf? Nee. Voor jou, voor jezelf? Nee. Voor de gedachten die voortkomen uit je eetstoornis: ja. En daar gaat het fout: ja gaat in discussie met die stoornis, je neemt wat die stoornis jouw 'verteld' voor waar aan en zou daar het liefst naar willen handelen. Maar je zou niet met die stoornis in discussie moeten gaan. Die stoornis heeft je de laatste 20 jaar namelijk niets goeds gebracht. Inderdaad, niets, behalve een schijnveiligheid waarvan het na al die jaren ontzettend moeilijk is om daar uit te komen.
Maar het is niet veilig. Op jezelf kunnen vertrouwen, jezelf kunnen accepteren, dat is 'veilig'.
Meestal wel, maar het hoeft niet.
Ik bedoel meer.Je moet ergens beginnen en gewicht accepteren kan er 1 van zijn, zonder dat het alle andere faccetten direct oplost waar gewoon ook strijd voor geleverd moet worden.
Je gewicht accepteren kan er één van zijn. Naar mijn idee is dit echter niet hetgeen wat je als eerste moet kunnen accepteren. naar mijn idee kán dat ook niet, omdat je jezelf nog niet accepteert.
Waarom accepteer je dat gewicht niet? Je blijft twijfel houden of je zo wel 'goed genoeg' bent, of je met minder gewicht niet 'beter' bent. En zolang je die twijfels blijft houden, kan je dat gewicht niet accepteren.
Ik begrijp dat het 'veiliger' voor je voelt bij dat lage gewicht. Maar waarom voelt het veilig? Voor je lichaam zelf? Nee. Voor jou, voor jezelf? Nee. Voor de gedachten die voortkomen uit je eetstoornis: ja. En daar gaat het fout: ja gaat in discussie met die stoornis, je neemt wat die stoornis jouw 'verteld' voor waar aan en zou daar het liefst naar willen handelen. Maar je zou niet met die stoornis in discussie moeten gaan. Die stoornis heeft je de laatste 20 jaar namelijk niets goeds gebracht. Inderdaad, niets, behalve een schijnveiligheid waarvan het na al die jaren ontzettend moeilijk is om daar uit te komen.
Maar het is niet veilig. Op jezelf kunnen vertrouwen, jezelf kunnen accepteren, dat is 'veilig'.
woensdag 29 december 2010 om 13:11
quote:Klontje schreef op 29 december 2010 @ 13:02:
[...]
Je gewicht accepteren kan er één van zijn. Naar mijn idee is dit echter niet hetgeen wat je als eerste moet kunnen accepteren. naar mijn idee kán dat ook niet, omdat je jezelf nog niet accepteert.
Waarom accepteer je dat gewicht niet? Je blijft twijfel houden of je zo wel 'goed genoeg' bent, of je met minder gewicht niet 'beter' bent. En zolang je die twijfels blijft houden, kan je dat gewicht niet accepteren.
Ik begrijp dat het 'veiliger' voor je voelt bij dat lage gewicht. Maar waarom voelt het veilig? Voor je lichaam zelf? Nee. Voor jou, voor jezelf? Nee. Voor de gedachten die voortkomen uit je eetstoornis: ja. En daar gaat het fout: ja gaat in discussie met die stoornis, je neemt wat die stoornis jouw 'verteld' voor waar aan en zou daar het liefst naar willen handelen. Maar je zou niet met die stoornis in discussie moeten gaan. Die stoornis heeft je de laatste 20 jaar namelijk niets goeds gebracht. Inderdaad, niets, behalve een schijnveiligheid waarvan het na al die jaren ontzettend moeilijk is om daar uit te komen.
Maar het is niet veilig. Op jezelf kunnen vertrouwen, jezelf kunnen accepteren, dat is 'veilig'.
Precies.
En dit zit heeeeel erg diep. Zo diep dat je misschien niet eens door hebt dat het zo werkt. Het heeft mij zo'n 10 jaar gekost om dit echt zelf in te kunnen zien. Nu nog de gedachten om zien te draaien. Ook al heb ik weinig tot geen problemen met eten meer, die gedachten zoeken een andere uitweg. Waarom heb je die controle over je gewicht zo hard nodig? Waarom voet een lager gewicht veilig? Waarom ben je niet gewoon genoeg zoals je bent?
(Overigens zijn dit dingen waar we over praten op de nasleep eetproblematiek topic, dus als je eens wat kwijt wilt ben je daar van hart welkom!)
[...]
Je gewicht accepteren kan er één van zijn. Naar mijn idee is dit echter niet hetgeen wat je als eerste moet kunnen accepteren. naar mijn idee kán dat ook niet, omdat je jezelf nog niet accepteert.
Waarom accepteer je dat gewicht niet? Je blijft twijfel houden of je zo wel 'goed genoeg' bent, of je met minder gewicht niet 'beter' bent. En zolang je die twijfels blijft houden, kan je dat gewicht niet accepteren.
Ik begrijp dat het 'veiliger' voor je voelt bij dat lage gewicht. Maar waarom voelt het veilig? Voor je lichaam zelf? Nee. Voor jou, voor jezelf? Nee. Voor de gedachten die voortkomen uit je eetstoornis: ja. En daar gaat het fout: ja gaat in discussie met die stoornis, je neemt wat die stoornis jouw 'verteld' voor waar aan en zou daar het liefst naar willen handelen. Maar je zou niet met die stoornis in discussie moeten gaan. Die stoornis heeft je de laatste 20 jaar namelijk niets goeds gebracht. Inderdaad, niets, behalve een schijnveiligheid waarvan het na al die jaren ontzettend moeilijk is om daar uit te komen.
Maar het is niet veilig. Op jezelf kunnen vertrouwen, jezelf kunnen accepteren, dat is 'veilig'.
Precies.
En dit zit heeeeel erg diep. Zo diep dat je misschien niet eens door hebt dat het zo werkt. Het heeft mij zo'n 10 jaar gekost om dit echt zelf in te kunnen zien. Nu nog de gedachten om zien te draaien. Ook al heb ik weinig tot geen problemen met eten meer, die gedachten zoeken een andere uitweg. Waarom heb je die controle over je gewicht zo hard nodig? Waarom voet een lager gewicht veilig? Waarom ben je niet gewoon genoeg zoals je bent?
(Overigens zijn dit dingen waar we over praten op de nasleep eetproblematiek topic, dus als je eens wat kwijt wilt ben je daar van hart welkom!)
