Psyche
alle pijlers
2011 niet echt top begonnen
zaterdag 1 januari 2011 om 17:09
Een nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen, zegt iedereen. Een jaar lang om te proberen wat van je leven te maken en verder te komen. Maar ik ben niet vrolijk, mijn goede voornemens werken toch nooit en net op de snelweg is de gedachte om tegen een boom te rijden meerdere malen door mijn hoofd geschoten. Dan is het maar voorbij. Ik zal het niet doen omdat ik dan de levens van anderen enorm in de war schop en vooral dat van mijn moeder, maar soms denk ik wel eens:wat heb ik om voor te leven? Ergens mag ik niet klagen: ik heb een eigen huis, een prima baan, ben gezond(!), heb genoeg sociale contacten en familie die van me houdt. Ik weet dat ze van me houden, er wordt goed voor me gezorgd, gekookt en ik krijg ook wel eens wat toegestopt qua geld, maar ik zou willen dat ik het gevoel had dat ik meetelde. Echt meetelde. Vannacht om 12 uur belde ik pa en ma en vroeg of ze misschien zin hadden om een langs te komen vandaag. Het standaard antwoord volgde: ik denk je zus met de kids komt. Ze hebben ze deze week al 2 keer gezien…. Ik wéét dat ik, als ik zin zou hebben, langs zou mogen komen en dat mam dat gezellig zou hebben gevonden, maar ik wil zo graag dat ze ook eens (uit zichzelf) bij mij langs komen. Dat ze zouden zeggen: “Ben je thuis, dan komen we gezellig wat drinken vanavond?” Maar als dat 2 keer per jaar gebeurt dan is het veel. Nou woon ik ook verder weg dan mijn zus, maar dat moet toch eigenlijk niets uitmaken?
Is het dan jaloezie om mijn zus? Misschien wel… Zij heeft haar vriend en de kinderen en ik krijg altijd het gevoel dat ik ongezellig ben, teveel ben als ik bij pa en ma kom en ik kom nooit op visite, ik ben er gewoon. Als ik bij thuiskom gaat hun leven gewoon door, Mijn zus komt echt op visite. Ik vind het fijn om bij thuis te zijn, maar ben daar op de een of andere manier onderdeel van het interieur. Als ik kom is het ‘gewoon’.
Het ergste vind ik dat het niet bespreekbaar is. Mijn moeder zit meteen op de kast als ik het onderwerp ook maar ter sprake breng. Onder het motto: ‘kom je tekort dan?’ begint de discussie weer en telkens spreek ik mijn wens uit en nooit verandert er iets. Ik heb er over gedacht om maar niet meer te gaan en eens een week niet te bellen, maar dat is ook niet fair. Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou van mijn ouders en ik wil ze voor geen goud kwijt, maar ik zou het zo fijn vinden als ze van de afstand eens een minder groot probleem maakten en eens langskwamen.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Misschien herkent iemand er wat in… misschien niet. Ik moest het alleen wel even van me afschrijven….
Is het dan jaloezie om mijn zus? Misschien wel… Zij heeft haar vriend en de kinderen en ik krijg altijd het gevoel dat ik ongezellig ben, teveel ben als ik bij pa en ma kom en ik kom nooit op visite, ik ben er gewoon. Als ik bij thuiskom gaat hun leven gewoon door, Mijn zus komt echt op visite. Ik vind het fijn om bij thuis te zijn, maar ben daar op de een of andere manier onderdeel van het interieur. Als ik kom is het ‘gewoon’.
Het ergste vind ik dat het niet bespreekbaar is. Mijn moeder zit meteen op de kast als ik het onderwerp ook maar ter sprake breng. Onder het motto: ‘kom je tekort dan?’ begint de discussie weer en telkens spreek ik mijn wens uit en nooit verandert er iets. Ik heb er over gedacht om maar niet meer te gaan en eens een week niet te bellen, maar dat is ook niet fair. Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou van mijn ouders en ik wil ze voor geen goud kwijt, maar ik zou het zo fijn vinden als ze van de afstand eens een minder groot probleem maakten en eens langskwamen.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Misschien herkent iemand er wat in… misschien niet. Ik moest het alleen wel even van me afschrijven….
zaterdag 1 januari 2011 om 17:22
Vervelend dat je jaar zo begonnen is:(
En lastig ja. Ik zou sowieso proberen om jezelf niet met je zus te vergelijken. Makkelijker gezegt dan gedaan helaas, maar daar ga je je niet beter op voelen.
Je probleem ligt toch vooral om hoe je ouders met jou omgaan? Niet om hoe het met je zus is toch?? Anders is het misschien wel een beetje jaloers, al snap ik het wel. Je wilt niet dat jij ''minder'' ofzo bent dan zij.
Als het er echt omgaat dat ze niet eens spontaan bij je langskomen moet je misschien inderdaad eens een paar daagjes niet zelf opbellen ofzo en kijken wat er dan gebeurt. Of zelf contact zoeken, ze opbellen en zeggen dat het je gezellig lijkt als ze eens langskomen, of het ze binnenkort uitkomt.
En lastig ja. Ik zou sowieso proberen om jezelf niet met je zus te vergelijken. Makkelijker gezegt dan gedaan helaas, maar daar ga je je niet beter op voelen.
Je probleem ligt toch vooral om hoe je ouders met jou omgaan? Niet om hoe het met je zus is toch?? Anders is het misschien wel een beetje jaloers, al snap ik het wel. Je wilt niet dat jij ''minder'' ofzo bent dan zij.
Als het er echt omgaat dat ze niet eens spontaan bij je langskomen moet je misschien inderdaad eens een paar daagjes niet zelf opbellen ofzo en kijken wat er dan gebeurt. Of zelf contact zoeken, ze opbellen en zeggen dat het je gezellig lijkt als ze eens langskomen, of het ze binnenkort uitkomt.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:22
zaterdag 1 januari 2011 om 17:26
Mmm even denken. Je zegt dat als je er bent, je er 'gewoon' bent. Kan je dan iets meer vertellen?
Je zegt dat er voor je wordt gekookt. Is dat door je ouders? Ben je vaak thuis bij je ouders?
Ik kan me namelijk voorstellen dat je wel uit huis bent, maar er nog zo vaak bent en dan ook niet een uurtje, maar een heel weekend bijvoorbeeld, dat je inderdaad gewoon behandeld wordt alsof je er woont. En dat snap ik ook. Bekijk het vanuit het perspectief van je ouders: voor jou is het dan wel een hele verandering, maar voor je ouders woon je eigenlijk nog half-in.
Je zus komt dan dus wel gewoon op visite en wordt dus ook zo behandeld.
Maar goed, dit is oure speculatie, misschien is het wel heel anders, maar dan moet je wat meer erover vertellen.
Je zegt dat er voor je wordt gekookt. Is dat door je ouders? Ben je vaak thuis bij je ouders?
Ik kan me namelijk voorstellen dat je wel uit huis bent, maar er nog zo vaak bent en dan ook niet een uurtje, maar een heel weekend bijvoorbeeld, dat je inderdaad gewoon behandeld wordt alsof je er woont. En dat snap ik ook. Bekijk het vanuit het perspectief van je ouders: voor jou is het dan wel een hele verandering, maar voor je ouders woon je eigenlijk nog half-in.
Je zus komt dan dus wel gewoon op visite en wordt dus ook zo behandeld.
Maar goed, dit is oure speculatie, misschien is het wel heel anders, maar dan moet je wat meer erover vertellen.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:27
Mijn ouders komen ook niet uitzichzelf, ik nodig ze uit. En ik kan niet altijd bij ze terecht want ze hebben n druk eigen leven. initiatief komt vaak van mijn kant, ook als ik bij hen kom. Vind dat niet erg. Weet dat ze van me houden en dat laten ze me vaak genoeg merken.
Hoe oud ben je? ben je echt zelfstandig of leun je op je ouders?
Hoe oud ben je? ben je echt zelfstandig of leun je op je ouders?
zaterdag 1 januari 2011 om 17:36
En dàt is de reden dat je zelfmoord overweegt??
Luister. Depressief kun je zijn onder alle omstandigheden, daar spelen geld en status geen rol in.
Wat wél meespeelt is hoe je sociaal functioneert. Je zegt zelf in je OP dat je genoeg sociale contacten hebt en familie die van je houdt.
Ergens denk ik dus niet (maar ik kan het mis hebben) dat je inderdaad klinisch zwaar depressief bent.
Het gevoel dat je post me geeft is eerder een soort van schreeuw.
Je voelt je deel van het meubilair bij je ouders en er spreekt absoluut jaloezie naar je zus uit je post.
In plaats van zinloos en dramatisch een eind aan je eigen leven te maken (waarmee je vele andere levens trouwens ook onherstelbaar zou beïnvloeden) zou ik eens gaan nadenken over twee dingen.
Ten eerste: hoe kun je aan je ouders duidelijk maken dat je je voelt zoals je voelt?
Ik vind je excuus dat er gewoon overheen gepraat wordt erg slap. Als het je écht zo hoog zit neem je geen genoegen met het antwoord dat je standaard krijgt (‘kom je tekort dan?’) en praat je dòòr. Mam, misschien kom ik inderdaad wel tekort ja. Ik heb méér nodig van je.
Zoiets?
Altijd makkelijker en minder onherroepelijk dan je auto tegen een boom.
Ten tweede: je hebt een heleboel. Gelukkig zie je dat zelf ook: gezond (!!!! inderdaad), een eigen huis, een sociaal leven, een prima baan.
In geen enkel leven gaat alles voor 100% van een leien dakje.
Stel nou dat jouw familie, en het gevoel dat je krijgt, het énige is dat niet goed gaat in je leven.
Heb je dan ineens helemaal niks meer om voor te leven?
Denk eens na daarover.
Heel veel mensen hebben nog niet eens de helft van wat jij hebt, maar vinden toch de wil om door te gaan.
Misschien kun je daar een les uit trekken.
Luister. Depressief kun je zijn onder alle omstandigheden, daar spelen geld en status geen rol in.
Wat wél meespeelt is hoe je sociaal functioneert. Je zegt zelf in je OP dat je genoeg sociale contacten hebt en familie die van je houdt.
Ergens denk ik dus niet (maar ik kan het mis hebben) dat je inderdaad klinisch zwaar depressief bent.
Het gevoel dat je post me geeft is eerder een soort van schreeuw.
Je voelt je deel van het meubilair bij je ouders en er spreekt absoluut jaloezie naar je zus uit je post.
In plaats van zinloos en dramatisch een eind aan je eigen leven te maken (waarmee je vele andere levens trouwens ook onherstelbaar zou beïnvloeden) zou ik eens gaan nadenken over twee dingen.
Ten eerste: hoe kun je aan je ouders duidelijk maken dat je je voelt zoals je voelt?
Ik vind je excuus dat er gewoon overheen gepraat wordt erg slap. Als het je écht zo hoog zit neem je geen genoegen met het antwoord dat je standaard krijgt (‘kom je tekort dan?’) en praat je dòòr. Mam, misschien kom ik inderdaad wel tekort ja. Ik heb méér nodig van je.
Zoiets?
Altijd makkelijker en minder onherroepelijk dan je auto tegen een boom.
Ten tweede: je hebt een heleboel. Gelukkig zie je dat zelf ook: gezond (!!!! inderdaad), een eigen huis, een sociaal leven, een prima baan.
In geen enkel leven gaat alles voor 100% van een leien dakje.
Stel nou dat jouw familie, en het gevoel dat je krijgt, het énige is dat niet goed gaat in je leven.
Heb je dan ineens helemaal niks meer om voor te leven?
Denk eens na daarover.
Heel veel mensen hebben nog niet eens de helft van wat jij hebt, maar vinden toch de wil om door te gaan.
Misschien kun je daar een les uit trekken.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:41
Het lijkt me juist verschrikkelijk om bij mijn ouders het gevoel te hebben dat ik "op visite"ben. Ik ben al 10 jaar uit huis, maar zodra ik bij mijn ouders ben, dan ben ik er gewoon. |Heerlijk, ik zou het echt afschuwelijk vinden als mijn ouders me als visite zouden behandelen.
Ik denk dat je de opsomming in je OP achter ik mag niet klagen: maar eens moet herhalen. Er zijn zat mensen die iemand verliezen, die ziek worden, helemaal niemand hebben. Die zouden willen dat ze uberhaupt iemand zouden hebben om contact mee te hebben, laat staan op visite te gaan.
Ik denk dat je de opsomming in je OP achter ik mag niet klagen: maar eens moet herhalen. Er zijn zat mensen die iemand verliezen, die ziek worden, helemaal niemand hebben. Die zouden willen dat ze uberhaupt iemand zouden hebben om contact mee te hebben, laat staan op visite te gaan.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:45
Dingen waar je geen invloed op hebt moet je leren loslaten, omdat het onnodige energie kost.
Van je ouders kant begrijp ik het wel. Je bent hun dochter, ik zou mij juist raar voelen als ik als 'visiste' voel voor mijn ouders. Ik kom daar en ben geen gast, maar hun dochter.
Met je zus is dat anders omdat er kleinkinderen bij zijn en een schoonzoon. Waardoor dat misschien minder is.
Van je ouders kant begrijp ik het wel. Je bent hun dochter, ik zou mij juist raar voelen als ik als 'visiste' voel voor mijn ouders. Ik kom daar en ben geen gast, maar hun dochter.
Met je zus is dat anders omdat er kleinkinderen bij zijn en een schoonzoon. Waardoor dat misschien minder is.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:51
quote:robo schreef op 01 januari 2011 @ 17:36:
En dàt is de reden dat je zelfmoord overweegt??
Luister. Depressief kun je zijn onder alle omstandigheden, daar spelen geld en status geen rol in.
Wat wél meespeelt is hoe je sociaal functioneert. Je zegt zelf in je OP dat je genoeg sociale contacten hebt en familie die van je houdt.
Ergens denk ik dus niet (maar ik kan het mis hebben) dat je inderdaad klinisch zwaar depressief bent.
Het gevoel dat je post me geeft is eerder een soort van schreeuw.
Je voelt je deel van het meubilair bij je ouders en er spreekt absoluut jaloezie naar je zus uit je post.
In plaats van zinloos en dramatisch een eind aan je eigen leven te maken (waarmee je vele andere levens trouwens ook onherstelbaar zou beïnvloeden) zou ik eens gaan nadenken over twee dingen.
Ten eerste: hoe kun je aan je ouders duidelijk maken dat je je voelt zoals je voelt?
Ik vind je excuus dat er gewoon overheen gepraat wordt erg slap. Als het je écht zo hoog zit neem je geen genoegen met het antwoord dat je standaard krijgt (‘kom je tekort dan?’) en praat je dòòr. Mam, misschien kom ik inderdaad wel tekort ja. Ik heb méér nodig van je.
Zoiets?
Altijd makkelijker en minder onherroepelijk dan je auto tegen een boom.
Ten tweede: je hebt een heleboel. Gelukkig zie je dat zelf ook: gezond (!!!! inderdaad), een eigen huis, een sociaal leven, een prima baan.
In geen enkel leven gaat alles voor 100% van een leien dakje.
Stel nou dat jouw familie, en het gevoel dat je krijgt, het énige is dat niet goed gaat in je leven.
Heb je dan ineens helemaal niks meer om voor te leven?
Denk eens na daarover.
Heel veel mensen hebben nog niet eens de helft van wat jij hebt, maar vinden toch de wil om door te gaan.
Misschien kun je daar een les uit trekken.
En dàt is de reden dat je zelfmoord overweegt??
Luister. Depressief kun je zijn onder alle omstandigheden, daar spelen geld en status geen rol in.
Wat wél meespeelt is hoe je sociaal functioneert. Je zegt zelf in je OP dat je genoeg sociale contacten hebt en familie die van je houdt.
Ergens denk ik dus niet (maar ik kan het mis hebben) dat je inderdaad klinisch zwaar depressief bent.
Het gevoel dat je post me geeft is eerder een soort van schreeuw.
Je voelt je deel van het meubilair bij je ouders en er spreekt absoluut jaloezie naar je zus uit je post.
In plaats van zinloos en dramatisch een eind aan je eigen leven te maken (waarmee je vele andere levens trouwens ook onherstelbaar zou beïnvloeden) zou ik eens gaan nadenken over twee dingen.
Ten eerste: hoe kun je aan je ouders duidelijk maken dat je je voelt zoals je voelt?
Ik vind je excuus dat er gewoon overheen gepraat wordt erg slap. Als het je écht zo hoog zit neem je geen genoegen met het antwoord dat je standaard krijgt (‘kom je tekort dan?’) en praat je dòòr. Mam, misschien kom ik inderdaad wel tekort ja. Ik heb méér nodig van je.
Zoiets?
Altijd makkelijker en minder onherroepelijk dan je auto tegen een boom.
Ten tweede: je hebt een heleboel. Gelukkig zie je dat zelf ook: gezond (!!!! inderdaad), een eigen huis, een sociaal leven, een prima baan.
In geen enkel leven gaat alles voor 100% van een leien dakje.
Stel nou dat jouw familie, en het gevoel dat je krijgt, het énige is dat niet goed gaat in je leven.
Heb je dan ineens helemaal niks meer om voor te leven?
Denk eens na daarover.
Heel veel mensen hebben nog niet eens de helft van wat jij hebt, maar vinden toch de wil om door te gaan.
Misschien kun je daar een les uit trekken.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:53
Ik herken het wel. Ik zit in eenzelfde situatie. Zus getrouwd met koters. Ik niet.
Maar ik herken het niet alleen van het contact met familie, maar ook met anderen. Volgens mij zit het 'probleem' in het alleenstaand zijn.
Een stel vindt het leuker om een ander stel uit te nodigen. Een alleenstaande is zo .... raar. Dan ben je met z'n drieen en dat voelt niet goed.
Het beste contact heb ik met andere alleenstaanden. Zodra een van hen weer een relatie begint, verdwijnt die persoon voor een tijdje uit mijn leven. Opeens wordt ik niet meer gebeld om samen wat gezelligs te gaan doen.
Voor de beginperiode van een relatie snap ik dat nog wel, maar later hoor ik dat hij+zij in diezelfde periode wel andere stellen hebben ontmoet.
Totdat mijn vriend(in) weer alleen is. En opeens word ik weer gebeld en hebben ze me gemist.
Ja ja.
Ik denk dat het thuis niet anders is. Mijn moeder en zus kunnen praten over het hebben van kinderen, het huishouden, e.d. Ik ben een werkende vrouw, mijn moeder heeft daar niks mee, ze heeft zelf nooit gewerkt (heeeel andere generatie). Mijn zus doet ook niks lievers dan over haar kinderen praten. Maar zooo lang ben ik niet in ze geïnteresseerd.
Een oom van me is zijn hele leven vrijgezel geweest. Andere ooms/tantes werden regelmatig op de koffie gevraagd. Deze oom nooit. Hij kwam zelf wel eens langs, onaangekondigd. En dan was hij ook welkom, het was een heel aardige man (hij is overleden). Maar hij werd nooit uitgenodigd.
Terwijl bijvoorbeeld een alleenstaande tante van me wèl regelmatig werd uitgenodigd.... met haar kinderen. Want dat was dan weer leuk voor ons, om mee te spelen.
Ik merk het ook in andere situaties. Ik heb gewerkt voor mannen, die me nog wel eens uitnodigen om eens bij te kletsen. Hartstikke leuk. Alleen praat vrouwlief vanaf het begin tegen me alsof wij dikke vriendinnen zijn, terwijl ik haar nog maar één of twee keer eerder heb ontmoet. Ik wil veel liever met haar man kletsen, daar heb ik jarenlang mee samengewerkt. Maar hij krijgt er geen speld tussen.
Jaloezie van die vrouwen? Angst dat manlief te veel geïnteresseerd is in mij? Serieus? Een man van 75 jaar?
Mensen zitten vaak vast in rolpatronen en tradities. Onze maatschappij kent meer alleenstaanden dan ooit tevoren, maar we tellen nog niet mee. Stellen zoeken stellen op, moeders zoeken moeders op. En dan kunnen ze met elkaar over dezelfde dingen praten.
Ze weten niet waar ze over kunnen met een alleenstaande. Of met hun kind dat 'nog altijd' geen gezin heeft. Ze zoeken 'gelijke' contacten.
Maar ik herken het niet alleen van het contact met familie, maar ook met anderen. Volgens mij zit het 'probleem' in het alleenstaand zijn.
Een stel vindt het leuker om een ander stel uit te nodigen. Een alleenstaande is zo .... raar. Dan ben je met z'n drieen en dat voelt niet goed.
Het beste contact heb ik met andere alleenstaanden. Zodra een van hen weer een relatie begint, verdwijnt die persoon voor een tijdje uit mijn leven. Opeens wordt ik niet meer gebeld om samen wat gezelligs te gaan doen.
Voor de beginperiode van een relatie snap ik dat nog wel, maar later hoor ik dat hij+zij in diezelfde periode wel andere stellen hebben ontmoet.
Totdat mijn vriend(in) weer alleen is. En opeens word ik weer gebeld en hebben ze me gemist.
Ja ja.
Ik denk dat het thuis niet anders is. Mijn moeder en zus kunnen praten over het hebben van kinderen, het huishouden, e.d. Ik ben een werkende vrouw, mijn moeder heeft daar niks mee, ze heeft zelf nooit gewerkt (heeeel andere generatie). Mijn zus doet ook niks lievers dan over haar kinderen praten. Maar zooo lang ben ik niet in ze geïnteresseerd.
Een oom van me is zijn hele leven vrijgezel geweest. Andere ooms/tantes werden regelmatig op de koffie gevraagd. Deze oom nooit. Hij kwam zelf wel eens langs, onaangekondigd. En dan was hij ook welkom, het was een heel aardige man (hij is overleden). Maar hij werd nooit uitgenodigd.
Terwijl bijvoorbeeld een alleenstaande tante van me wèl regelmatig werd uitgenodigd.... met haar kinderen. Want dat was dan weer leuk voor ons, om mee te spelen.
Ik merk het ook in andere situaties. Ik heb gewerkt voor mannen, die me nog wel eens uitnodigen om eens bij te kletsen. Hartstikke leuk. Alleen praat vrouwlief vanaf het begin tegen me alsof wij dikke vriendinnen zijn, terwijl ik haar nog maar één of twee keer eerder heb ontmoet. Ik wil veel liever met haar man kletsen, daar heb ik jarenlang mee samengewerkt. Maar hij krijgt er geen speld tussen.
Jaloezie van die vrouwen? Angst dat manlief te veel geïnteresseerd is in mij? Serieus? Een man van 75 jaar?
Mensen zitten vaak vast in rolpatronen en tradities. Onze maatschappij kent meer alleenstaanden dan ooit tevoren, maar we tellen nog niet mee. Stellen zoeken stellen op, moeders zoeken moeders op. En dan kunnen ze met elkaar over dezelfde dingen praten.
Ze weten niet waar ze over kunnen met een alleenstaande. Of met hun kind dat 'nog altijd' geen gezin heeft. Ze zoeken 'gelijke' contacten.
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
zaterdag 1 januari 2011 om 17:59
Mijn moeder komt ook nooit uit zichzelf bij mij. Ik heb het wel eens met haar besproken, maar dit heeft niet voor verandering gezorgd. Ik vind het wel jammer, maar voor mij geen reden om tegen een boom aan te rijden. Als jij dit wel zo voelt zou ik zo snel mogelijk hulp zoeken en nogmaals het gesprek met je ouders aangaan.
Waarom is het trouwens negatief dat, als jij er bent, je ouders het niet zien als visite? Ik vind zoiets positief overkomen. Als jij er bent voelt het voor hun blijkbaar vertrouwd.
Ik vind het ook wel begrijpelijk. Als jij gewoon even langs komt om een kop koffie te drinken, is dat toch heel anders dan als je zus afspreekt om te komen, met man en kinderen. Dan voelt het toch veel meer als visite, want het hele huis zit dan gelijk bijna vol.
Ik denk dat je meer moet kijken naar de positieve dingen in je leven, en je niet moet concentreren, op de voor jou, negatieve. Als je dat niet meer kan moet je hulp zoeken.
Waarom is het trouwens negatief dat, als jij er bent, je ouders het niet zien als visite? Ik vind zoiets positief overkomen. Als jij er bent voelt het voor hun blijkbaar vertrouwd.
Ik vind het ook wel begrijpelijk. Als jij gewoon even langs komt om een kop koffie te drinken, is dat toch heel anders dan als je zus afspreekt om te komen, met man en kinderen. Dan voelt het toch veel meer als visite, want het hele huis zit dan gelijk bijna vol.
Ik denk dat je meer moet kijken naar de positieve dingen in je leven, en je niet moet concentreren, op de voor jou, negatieve. Als je dat niet meer kan moet je hulp zoeken.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:01
Ik zie veel zinnige dingen in de post van Maria staan en ik herken veel overeenkomsten met de OP. Mijn gevoel zegt dan ook dat hier een kern van waarheid in zit, plus dat ik er als alleenstaande ook veel van mijn eigen leven in herken. Mijn ouders behandelen mij ook anders dan mijn zus + gezin.
Ik denk niet dat TO echt tegen een boom wil rijden, maar wel dat ze depressief is en dat kan om tal van redenen zijn. Daarin is het ene leed niet te vergelijken met het andere. Ik vind TO daarom zeker geen aanstelster.
Ik denk niet dat TO echt tegen een boom wil rijden, maar wel dat ze depressief is en dat kan om tal van redenen zijn. Daarin is het ene leed niet te vergelijken met het andere. Ik vind TO daarom zeker geen aanstelster.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:02
quote:maria1966 schreef op 01 januari 2011 @ 17:53:
Ik herken het wel. Ik zit in eenzelfde situatie. Zus getrouwd met koters. Ik niet.
Maar ik herken het niet alleen van het contact met familie, maar ook met anderen. Volgens mij zit het 'probleem' in het alleenstaand zijn.
Een stel vindt het leuker om een ander stel uit te nodigen. Een alleenstaande is zo .... raar. Dan ben je met z'n drieen en dat voelt niet goed.
Het beste contact heb ik met andere alleenstaanden. Zodra een van hen weer een relatie begint, verdwijnt die persoon voor een tijdje uit mijn leven. Opeens wordt ik niet meer gebeld om samen wat gezelligs te gaan doen.
Voor de beginperiode van een relatie snap ik dat nog wel, maar later hoor ik dat hij+zij in diezelfde periode wel andere stellen hebben ontmoet.
Totdat mijn vriend(in) weer alleen is. En opeens word ik weer gebeld en hebben ze me gemist.
Ja ja.
Ik denk dat het thuis niet anders is. Mijn moeder en zus kunnen praten over het hebben van kinderen, het huishouden, e.d. Ik ben een werkende vrouw, mijn moeder heeft daar niks mee, ze heeft zelf nooit gewerkt (heeeel andere generatie). Mijn zus doet ook niks lievers dan over haar kinderen praten. Maar zooo lang ben ik niet in ze geïnteresseerd.
Een oom van me is zijn hele leven vrijgezel geweest. Andere ooms/tantes werden regelmatig op de koffie gevraagd. Deze oom nooit. Hij kwam zelf wel eens langs, onaangekondigd. En dan was hij ook welkom, het was een heel aardige man (hij is overleden). Maar hij werd nooit uitgenodigd.
Terwijl bijvoorbeeld een alleenstaande tante van me wèl regelmatig werd uitgenodigd.... met haar kinderen. Want dat was dan weer leuk voor ons, om mee te spelen.
Ik merk het ook in andere situaties. Ik heb gewerkt voor mannen, die me nog wel eens uitnodigen om eens bij te kletsen. Hartstikke leuk. Alleen praat vrouwlief vanaf het begin tegen me alsof wij dikke vriendinnen zijn, terwijl ik haar nog maar één of twee keer eerder heb ontmoet. Ik wil veel liever met haar man kletsen, daar heb ik jarenlang mee samengewerkt. Maar hij krijgt er geen speld tussen.
Jaloezie van die vrouwen? Angst dat manlief te veel geïnteresseerd is in mij? Serieus? Een man van 75 jaar?
Mensen zitten vaak vast in rolpatronen en tradities. Onze maatschappij kent meer alleenstaanden dan ooit tevoren, maar we tellen nog niet mee. Stellen zoeken stellen op, moeders zoeken moeders op. En dan kunnen ze met elkaar over dezelfde dingen praten.
Ze weten niet waar ze over kunnen met een alleenstaande. Of met hun kind dat 'nog altijd' geen gezin heeft. Ze zoeken 'gelijke' contacten.
En jij doet daar heeeeeeeeerlijk aan mee in deze post. Moeders onderling praten zoooooo lang over hun kinderen en kunnen onderling lekker over het huishouden praten enzo. En moeders de vrouw is meteen jaloers want ze denkt dat haar man achter jou aanzit.
Ik herken het wel. Ik zit in eenzelfde situatie. Zus getrouwd met koters. Ik niet.
Maar ik herken het niet alleen van het contact met familie, maar ook met anderen. Volgens mij zit het 'probleem' in het alleenstaand zijn.
Een stel vindt het leuker om een ander stel uit te nodigen. Een alleenstaande is zo .... raar. Dan ben je met z'n drieen en dat voelt niet goed.
Het beste contact heb ik met andere alleenstaanden. Zodra een van hen weer een relatie begint, verdwijnt die persoon voor een tijdje uit mijn leven. Opeens wordt ik niet meer gebeld om samen wat gezelligs te gaan doen.
Voor de beginperiode van een relatie snap ik dat nog wel, maar later hoor ik dat hij+zij in diezelfde periode wel andere stellen hebben ontmoet.
Totdat mijn vriend(in) weer alleen is. En opeens word ik weer gebeld en hebben ze me gemist.
Ja ja.
Ik denk dat het thuis niet anders is. Mijn moeder en zus kunnen praten over het hebben van kinderen, het huishouden, e.d. Ik ben een werkende vrouw, mijn moeder heeft daar niks mee, ze heeft zelf nooit gewerkt (heeeel andere generatie). Mijn zus doet ook niks lievers dan over haar kinderen praten. Maar zooo lang ben ik niet in ze geïnteresseerd.
Een oom van me is zijn hele leven vrijgezel geweest. Andere ooms/tantes werden regelmatig op de koffie gevraagd. Deze oom nooit. Hij kwam zelf wel eens langs, onaangekondigd. En dan was hij ook welkom, het was een heel aardige man (hij is overleden). Maar hij werd nooit uitgenodigd.
Terwijl bijvoorbeeld een alleenstaande tante van me wèl regelmatig werd uitgenodigd.... met haar kinderen. Want dat was dan weer leuk voor ons, om mee te spelen.
Ik merk het ook in andere situaties. Ik heb gewerkt voor mannen, die me nog wel eens uitnodigen om eens bij te kletsen. Hartstikke leuk. Alleen praat vrouwlief vanaf het begin tegen me alsof wij dikke vriendinnen zijn, terwijl ik haar nog maar één of twee keer eerder heb ontmoet. Ik wil veel liever met haar man kletsen, daar heb ik jarenlang mee samengewerkt. Maar hij krijgt er geen speld tussen.
Jaloezie van die vrouwen? Angst dat manlief te veel geïnteresseerd is in mij? Serieus? Een man van 75 jaar?
Mensen zitten vaak vast in rolpatronen en tradities. Onze maatschappij kent meer alleenstaanden dan ooit tevoren, maar we tellen nog niet mee. Stellen zoeken stellen op, moeders zoeken moeders op. En dan kunnen ze met elkaar over dezelfde dingen praten.
Ze weten niet waar ze over kunnen met een alleenstaande. Of met hun kind dat 'nog altijd' geen gezin heeft. Ze zoeken 'gelijke' contacten.
En jij doet daar heeeeeeeeerlijk aan mee in deze post. Moeders onderling praten zoooooo lang over hun kinderen en kunnen onderling lekker over het huishouden praten enzo. En moeders de vrouw is meteen jaloers want ze denkt dat haar man achter jou aanzit.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:04
Mijn ouders komen ook nooit spontaan bij mij langs. Zo is dat nou eenmaal en dat gaat echt niet meer anders worden.
Nodig je ze wel eens echt uit? Om te komen eten bijvoorbeeld? Dat je dan ook laat zien dat je het leuk vindt en echt je best doet om het bijzonder te maken?
Ik merk ook dat mijn ouders anders zijn als broers of zus met hun kinderen op visite komen. Dat is kennelijk toch anders dan iemand die zonder kinderen komt. Misschien omdat ze dan ineens een andere rol hebben, ze zijn dan namelijk ook opa en oma. Sja, zo gaat dat nou eenmaal. Vind ik ook niet altijd leuk, maar het is niet anders. Rollen en relaties veranderen in de loop der tijd.
Probeer het te accepteren, zeker als je schrijft dat je weet dat ze van je houden. Je reageert een beetje drama-queen achtig, vind ik.
En als het je echt zo hoog zit, doe dat wat Robo zegt: blijf doorpraten als je het idee hebt dat ze het onderwerp afkappen. Maar zet jezelf niet in een slachtofferrol, dat helpt echt niet!
Nodig je ze wel eens echt uit? Om te komen eten bijvoorbeeld? Dat je dan ook laat zien dat je het leuk vindt en echt je best doet om het bijzonder te maken?
Ik merk ook dat mijn ouders anders zijn als broers of zus met hun kinderen op visite komen. Dat is kennelijk toch anders dan iemand die zonder kinderen komt. Misschien omdat ze dan ineens een andere rol hebben, ze zijn dan namelijk ook opa en oma. Sja, zo gaat dat nou eenmaal. Vind ik ook niet altijd leuk, maar het is niet anders. Rollen en relaties veranderen in de loop der tijd.
Probeer het te accepteren, zeker als je schrijft dat je weet dat ze van je houden. Je reageert een beetje drama-queen achtig, vind ik.
En als het je echt zo hoog zit, doe dat wat Robo zegt: blijf doorpraten als je het idee hebt dat ze het onderwerp afkappen. Maar zet jezelf niet in een slachtofferrol, dat helpt echt niet!
zaterdag 1 januari 2011 om 18:07
Maria1966, ik herken dat niet hoor, wat jij allemaal zegt over alleenstaanden. Ik ben ook alleenstaand (ben getrouwd geweest), maar ik word juist wel altijd uitgenodigd. Gisteren nog, bij vrienden, waar nóg meer vrienden van hen waren (allemaal een partner), maar ik krijg echt niet het gevoel daarom minder welkom te zijn! Integendeel zelfs.
En Miss2011, je zou het nieuwe jaar eens kunnen beginnen met op te schrijven, wát je allemaal wel hebt i.p.v. naar dat ene punt te kijken wat er niet is -in jouw ogen-
En Miss2011, je zou het nieuwe jaar eens kunnen beginnen met op te schrijven, wát je allemaal wel hebt i.p.v. naar dat ene punt te kijken wat er niet is -in jouw ogen-
zaterdag 1 januari 2011 om 18:11
quote:iris1969 schreef op 01 januari 2011 @ 18:01:
Ik zie veel zinnige dingen in de post van Maria staan en ik herken veel overeenkomsten met de OP. Mijn gevoel zegt dan ook dat hier een kern van waarheid in zit, plus dat ik er als alleenstaande ook veel van mijn eigen leven in herken. Mijn ouders behandelen mij ook anders dan mijn zus + gezin.
Ik denk niet dat TO echt tegen een boom wil rijden, maar wel dat ze depressief is en dat kan om tal van redenen zijn. Daarin is het ene leed niet te vergelijken met het andere. Ik vind TO daarom zeker geen aanstelster.
Je ziet veel zinnige dingen in de post van Maria. Kan.
Ik heb ook een lange post geschreven waar volgens mij geen onzin in staat.
Daarbij heeft niemand in dit topic (niemand!) gezegd dat TO een aanstelster is. Dus dat hoef je er niet bij te vermelden vind ik.
Ik zie veel zinnige dingen in de post van Maria staan en ik herken veel overeenkomsten met de OP. Mijn gevoel zegt dan ook dat hier een kern van waarheid in zit, plus dat ik er als alleenstaande ook veel van mijn eigen leven in herken. Mijn ouders behandelen mij ook anders dan mijn zus + gezin.
Ik denk niet dat TO echt tegen een boom wil rijden, maar wel dat ze depressief is en dat kan om tal van redenen zijn. Daarin is het ene leed niet te vergelijken met het andere. Ik vind TO daarom zeker geen aanstelster.
Je ziet veel zinnige dingen in de post van Maria. Kan.
Ik heb ook een lange post geschreven waar volgens mij geen onzin in staat.
Daarbij heeft niemand in dit topic (niemand!) gezegd dat TO een aanstelster is. Dus dat hoef je er niet bij te vermelden vind ik.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:17
quote:robo schreef op 01 januari 2011 @ 18:11:
[...]
Je ziet veel zinnige dingen in de post van Maria. Kan.
Ik heb ook een lange post geschreven waar volgens mij geen onzin in staat.
Daarbij heeft niemand in dit topic (niemand!) gezegd dat TO een aanstelster is. Dus dat hoef je er niet bij te vermelden vind ik.
Wat een vreemde reactie. Ik herken gewoon veel in de post van maria en dat meld ik hier.
Heb ik verder gezegd dat iemand zegt dat TO een aanstelster is? Nee, ik heb gezegd dat ik haar geen aanstelster vind. Als ik dat namelijk wel had gevonden dan had ik haar dat ook gemeld.
[...]
Je ziet veel zinnige dingen in de post van Maria. Kan.
Ik heb ook een lange post geschreven waar volgens mij geen onzin in staat.
Daarbij heeft niemand in dit topic (niemand!) gezegd dat TO een aanstelster is. Dus dat hoef je er niet bij te vermelden vind ik.
Wat een vreemde reactie. Ik herken gewoon veel in de post van maria en dat meld ik hier.
Heb ik verder gezegd dat iemand zegt dat TO een aanstelster is? Nee, ik heb gezegd dat ik haar geen aanstelster vind. Als ik dat namelijk wel had gevonden dan had ik haar dat ook gemeld.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:19
quote:iris1969 schreef op 01 januari 2011 @ 18:17:
Wat een vreemde reactie. Ik herken gewoon veel in de post van maria en dat meld ik hier.
Heb ik verder gezegd dat iemand zegt dat TO een aanstelster is? Nee, ik heb gezegd dat ik haar geen aanstelster vind. Als ik dat namelijk wel had gevonden dan had ik haar dat ook gemeld.
Vreemd, om te zeggen "TO is zeker geen aanstelster" als niemand dat gezegd heeft.
Alsof ik zeg "het regent vandaag zéker niet" terwijl iedereen ziet dat het 35 graden met een zonnetje is.
Verder vind ik het prima dat je veel herkent in de post van Maria.
Ik wilde alleen nog even de aandacht vestigen op mijn post, waar in dàt geval zeker een boel instaat waar ook jij wat aan kan hebben.
Wat een vreemde reactie. Ik herken gewoon veel in de post van maria en dat meld ik hier.
Heb ik verder gezegd dat iemand zegt dat TO een aanstelster is? Nee, ik heb gezegd dat ik haar geen aanstelster vind. Als ik dat namelijk wel had gevonden dan had ik haar dat ook gemeld.
Vreemd, om te zeggen "TO is zeker geen aanstelster" als niemand dat gezegd heeft.
Alsof ik zeg "het regent vandaag zéker niet" terwijl iedereen ziet dat het 35 graden met een zonnetje is.
Verder vind ik het prima dat je veel herkent in de post van Maria.
Ik wilde alleen nog even de aandacht vestigen op mijn post, waar in dàt geval zeker een boel instaat waar ook jij wat aan kan hebben.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:25
quote:robo schreef op 01 januari 2011 @ 18:19:
[...]
Vreemd, om te zeggen "TO is zeker geen aanstelster" als niemand dat gezegd heeft.
Alsof ik zeg "het regent vandaag zéker niet" terwijl iedereen ziet dat het 35 graden met een zonnetje is.
Verder vind ik het prima dat je veel herkent in de post van Maria.
Ik wilde alleen nog even de aandacht vestigen op mijn post, waar in dàt geval zeker een boel instaat waar ook jij wat aan kan hebben.Ik had je post ook gelezen hoor. Het zegt me alleen minder dan de post van Maria.
[...]
Vreemd, om te zeggen "TO is zeker geen aanstelster" als niemand dat gezegd heeft.
Alsof ik zeg "het regent vandaag zéker niet" terwijl iedereen ziet dat het 35 graden met een zonnetje is.
Verder vind ik het prima dat je veel herkent in de post van Maria.
Ik wilde alleen nog even de aandacht vestigen op mijn post, waar in dàt geval zeker een boel instaat waar ook jij wat aan kan hebben.Ik had je post ook gelezen hoor. Het zegt me alleen minder dan de post van Maria.
